အခန်း (၃၂၈)

အနာဂတ်ကမ္ဘာမှ စားဖိုမှူးလေး

အပိုင်း ၃၂၈

အပြန်လမ်းမှာ နှစ်ယောက်သား စကားစမြည်ပြောပြီး ရယ်ကြသည်။ သူတို့အိမ်သို့ရောက်သည်နှင့် လီရှို့ကျီက အိမ်ထဲတွင် လေးနာရီကြာအောင် စောင့်နေခဲ့သည်ဟု အစောင့်က သူတို့ကို အကြောင်းကြားခဲ့သည်။

"လေးနာရီတောင်လား" ရှောင်းကော အံ့ဩသွားပြီး ထပ်မေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်ပါတယ် လေးနာရီပါ”

အစောင့်၏ အဖြေက ခိုင်မာသည်။ ရှောင်းကောနှင့် ကျန်းတန်းဟယ်တို့ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်နေကြသည်။ အချိန်တွေ အများကြီးကုန်သွားသလို မခံစားရပေ။ အဲဒီခဏလေးအတွင်းမှာ လေးနာရီက ဘယ်လိုကုန်သွားတာလဲ။ ဒီလောက်အကြာကြီး လမ်းလျှောက်နေခဲ့တယ်လို့ မထင်ထားမိချေ။

“ဝိုး… နောက်ဆုံးတော့ ပြန်လာပြီပဲ”

လီရှို့ကျီ သူ့ကိုယ်သူ ဝမ်းနည်းစပြုလာသည်။ သူအိမ်မှာ စောင့်နေတာ ကြာပြီ။ နောက်ဆုံးတွင်၊ သူ ကျောက်တုံးအဖြစ်သို့ မပြောင်းမီ သူတို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။

"မင်းဘာလို့ ငါတို့ကို ရှာနေတာလဲ"

ကျန်းတန်းဟယ် စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ လီရှို့ကျီသည် ရှောင်းကောကိုကြည့်ကာပြောလိုက်သည်။ "မရီး၊ ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ မရီးကို နှုတ်ဆက်ဖို့ အခွင့်အရေး မရခဲ့ဘူး၊ ကျွန်တော် တကယ်ကို တောင်းပန်ပါတယ်"

"ရပါတယ်။ ရှင် အလုပ်များနေတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ်။"

ရှောင်းကော ပြုံးပြီးပြောလိုက်သည်။ လီရှို့ကျီက သူမနဲ့ စကားပိုပြောချင်ပေမယ့် ကျန်းတန်းဟယ်က သူ့ကို အမြန်နှောက်ယှက်ခဲ့သည်။ "မင်း ငါ့ကို ပြောစရာရှိလို့လား"

“ရှိတယ်!” လီရှို့ကျီက ယုံကြည်မှုအပြည့်နဲ့ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းကို ပြောစရာမရှိရင် ငါဘာလို့လာလည်မှာလဲ"

"ဘာပြောမို့လဲ"

"ဒါက အရေးတော့မကြီးပါဘူး၊ ငါ မရီးကို လာ နှုတ်ဆက်ပြီး မင်းတို့ နှစ်ယောက်နဲ့ ထမင်းစားချင်လို့" ကျန်းတန်းဟယ်ရဲ့ စိတ်ရှည်သည်းခံမှု မကုန်ဆုံးခင်မှာ သူလာရောက်လည်ပတ်ရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြောပြခဲ့သည်။

ဒါပေါ့ နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းတန်းဟယ်၏ ရိုက်နှက်မှုမှ သူ မလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ပေ။ အမှန်တော့ သူ ဒီလိုပြောဖို့ လေးနာရီကြာအောင် စောင့်ခဲ့ရတာ။ သူ့မှာ ပိုကောင်းတဲ့ဟာ ဘာမှ မရှိဘူး။

ရှောင်းကောက သူမ၏ ဗိုက်ကို ပွတ်ပြီး သူမ အနည်းငယ် ဗိုက်ဆာနေမှန်း သိလိုက်ရသည်။ လေးနာရီကျော်သွားပြီဆိုတော့ အခု နေ့လည်စာစားချိန် ကျော်သွားပြီ။ နာရီအနည်းငယ်ကြာရင် ညစာစားချိန်ရောက်ပြီပင်။

လီရှို့ကျီ သူတို့ကို အချိန်အကြာကြီး စောင့်ခဲ့ရသည်။ သူတို့ ပြန်မလာကြတော့ သူလည်း မစားရသေးပေ။ အခြားရွေးချယ်စရာမရှိပေ။ သုံးယောက်သား ညစာမစားမီ ဆာလောင်နေကြပြီ။ ညစာကြိုတင်ပြင်ဆင်ရန် တစ်စုံတစ်ဦးကိုသာ ခေါ်ခဲ့သည်။

ကျေနပ်စွာ စားသောက်ပြီးနောက် လီရှို့ကျီ ပျော်ရွှင်စွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

"မနက်ဖြန် ပန်းခင်းတွေ သွားကြည့်ရအောင် ကျွမ်းကျွမ်းကိုလည်း ခေါ်သွားကြမယ်။"

အိပ်ရာမဝင်ခင် ရှောင်းကောက ကျန်းတန်းဟယ်ကို ပြောလိုက်သည်။ ကျွမ်းကျွမ်းကို သူမနောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့သည်မှာ ရက်အနည်းငယ်ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူမ သူ့ကို အရမ်းလွမ်းနေပြီ။

"ကိုယ် သိပြီ။ အိပ်တော့။"

ကျန်းတန်းဟယ်လည်း ကျွမ်းကျွမ်းကိုလွမ်းနေသော်လည်း သူဆန္ဒရှိသည့်အခါတိုင်း သူ့ထံသွားနိုင်သည်။ ရှောင်းကောကတော့ ထိုသို့မလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။

သူ၏ အာမခံချက်ကြောင့် ရှောင်းကော စိတ်ကျေနပ်စွာဖြင့် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

—-

နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် ကျန်းတန်းဟယ်သည် ကျွမ်းကျွမ်း ကို ရှောက်ယိနှင့်အတူ တရွတ်ဆွဲခေါ်လာခဲ့သည်။ သုံးယောက်သား အတူတူပြန်လာခဲ့ကြသည်။

အဲ့တာက အသက်ဝင်တဲ့မြင်ကွင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ မူလက လူနှစ်ယောက်သာရှိသော်လည်း ယခုအခါ လေးယောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ လမ်းတစ်ဝက်မှာ လူငါးယောက်အုပ်စု ဖြစ်သွားသည်။

အဖွဲ့၀င်များမှာ ရှောင်းကော၊ ကျန်းတန်းဟယ်၊ ကျွမ်းကျွမ်း၊ ရှောက်ယိနှင့် လီရှို့ကျီတို့ဖြစ်ပြီး လီရှို့ကျီက လမ်းတစ်ဝက်မှာ အဖွဲ့ထဲပါလာခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူ့တွင် အားလပ်ချိန်များစွာမရှိခဲ့ပေ။ အခုတော့ သူ့မှာ အချိန်ရှိတော့ ကျန်းတန်းဟယ်နဲ့ သူ့တစ်နေ့တာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ ထိုလူဆီက ဘယ်လောက်ပဲ ရိုက်နှက်ခံရပါစေ၊ သူ့အနားက ထွက်သွားဖို့ ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။

"အိုက်ရား ဒါဆို ငါ မင်းနောက်လိုက်နေရင်ရော။ မင်းတို့လေးယောက်ကျတော့ အတူတူသွားနေကြတယ်။ ငါ့ကိုခေါ်သွားတော့ရော ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ကျန်းတန်းဟယ်က သူ့ကို ခါထုတ်ဖို့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားပေမယ့် လီရှို့ကျီကတော့ ခါထုတ်လို့မရနိုင်တဲ့ အင်္ဂတေအပိုင်းအစတစ်ခုလိုပင်။

"တော်ပြီ၊ သူ့ကို ကျွန်မတို့ နောက်လိုက်ခိုင်းလိုက်ပါ။ လူများလေ ပိုပျော်စရာကောင်းလေပဲ"

ရှောင်းကောက ပြောလာတော့ ကျန်းတန်းဟယ် လက်လျှော့လိုက်ရသည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့ငါးယောက်သည် သူတို့၏ ပထမဆုံး ဦးတည်ရာဖြစ်သော ပန်းခင်းဆီသို့ ဦးတည်ပြီးသွားခဲ့ကြသည်။

လယ်ကွင်းလေထုသည် အလွန်လန်းဆန်းနေ၏။ တောက်လောင်နေသော နေရောင်ခြည်ကို ထူထပ်သော သစ်ပင်များက ပိတ်ဆို့ထားသဖြင့် စစ်ထုတ်ထားသော နေရောင်ခြည်များသာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အရိပ်က အပူဒဏ်ကို လုံးလုံးလျားလျား ပိတ်ဆို့ထားသည်။ နောက်ခံမှာ ငှက်ကလေးတွေ တေးဆိုနေပြီး သစ်ရွက်တွေက လေထဲမှာ တဖျပ်ဖျပ်ခတ်လှုပ်ခတ်နေသည်။ သစ်ပင်များနှင့် မြေကြီး၏ရနံ့သည် ရှောင်းကော၏ အကြိုက်ဆုံးသစ်သားရနံ့ဖြစ်သည်။ အဲဒါက မူးဝေစေတဲ့ သတ်မှတ်ချက်တစ်ခုပင်။

ရှောက်ယိနှင့် ကျွမ်းကျွမ်းတို့ ရှေ့သို့ ပြေးသွားကြသည်။ ထိုအချိန်တွင်၊ လီရှို့ကျီက ရှောင်းကော အနားသို့ တိုးတိုးတိတ်တိတ် လျှောက်သွားကာ သူမနှင့် ကျန်းတန်းဟယ်ကြားရှိ သေးငယ်သောနေရာသို့ တိုးဝင်လာသည်။

"မရီး၊ မနေ့မနက်က မရီးဝတ်ထားတဲ့ဝတ်စုံက အရမ်းလှတာပဲ။ ကျွန်တော် မရီးဆီကနေ အကြည့်မလွှဲနိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော့်အမြင်အရ နတ်သမီးတွေတောင် မရီးရဲ့အလှကို ယှဉ်လို့မရဘူး"

"ဟုတ်လို့လား" ရှောင်းကောက အစကတည်းက အသားအရည်ပါးတဲ့သူဖြစ်သည်။ လီရှို့ကျီသည် သူမအား အရှက်မရှိ ချီးကျူးနေသဖြင့် သူမ စိတ်မသက်မသာဖြစ်လာရတော့သည်။

"ဟုတ်တာပေါ့ ဟုတ်တယ်!"

လီရှို့ကျီသည် သူမအား ချီးကျူးစကားများကို အဆက်မပြတ် ပြောခဲ့သည်။ ရှောင်းကော ကျောရိုးအောက်ထိ အေးစိမ့်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး အဆင်မပြေသော အပြုံးဖြင့်သာ ပြုံးပြနိုင်ခဲ့သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်၏ စိတ်ရှည်မှုက အကန့်အသတ်ဖြင့်သာ ရှိနေသည်။ အခု သူ့ရှေ့က ကလေးနှစ်ယောက်ကို ကြည့်နေရပြီး သူ ဘာမှ မလှုပ်ရှားခဲ့ပေ။ ဒါပေမယ့်လည်း ဇနီးဖြစ်သူ၏ အကြည့်ကို ရလိုက်သောအခါတွင်မူ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ လက်ကို ပြင်ဆင်ကာ စတင်လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။

ရှောင်းကော ချက်ချင်း ရှေ့သို့ လှမ်းလာပြီး ကလေးနှစ်ယောက်၏ လက်ကို ကိုင်ကာ ရှေ့သို့ အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။

လီရှို့ကျီက ရှောင်းကောနဲ့ စကားပြောရန် နီးကပ်ဖို့ပင် တွေးနေခဲ့သည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ ကျန်းတန်းဟယ်က သူ့ကို ထွက်သွားဖို့ တားလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ" သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် အပြစ်ကင်းစင်သောအကြည့်ဖြင့် လီရှို့ကျီသည် သူ့အတွက် ဘာဖြစ်လာမည်ကို မသိသေးပေ။

“….....”

"မေမေ။ ဖေဖေနဲ့ ဦးလေး ရှို့ကျီတို့ ဘာလို့ သားတို့နောက်ကို မလိုက်လာတာလဲ။"

ကျွမ်းကျွမ်းသည် လူနှစ်ယောက် အုပ်စုထဲမှ ပျောက်နေကြောင်း ရုတ်တရက် သိလိုက်သောအခါ အတော်လေးအလှမ်းဝေးသွားခဲ့ပြီပင်။ ရှောင်းကော စကားမပြောမီ ရှောက်ယိသည် ရုတ်တရက် သူမခြေထောက်ကို ထိတ်လန့်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ သူ့တစ်ကိုယ်လုံး အထိန်းအကွပ်မရှိ တုန်ယင်နေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ ရှောက်ယိ "

ရှောင်းကော နားမလည်ပေ။ ကောင်လေး စောစောတုန်းက အဆင်ပြေနေပါတယ်။ ရုတ်တရက် သူဘာဖြစ်သွားတာလဲ။

“အဆင်ပြေပါတယ်…” သူ ထိုသို့ပြောပေမယ့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အရမ်းရိုးသားသည်။ ထိုစကားကိုပြောပြီးနောက် သူ ရှောင်းကောကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ဖက်ထားပြန်သည်။

သူ့ကို ဒီလိုမြင်လိုက်ရတော့ ကျွမ်းကျွမ်းက ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို တွေးမိပြီး ထိတ်လန့်သွားသည်။ မသိလိုက်ဘဲ ရှောင်းကော၏ အခြားပေါင်တစ်ဝိုက်မှာ သူ့လက်တွေကို ရစ်ပတ်ထားခဲ့သည်။

သူတို့ရဲ့ အပြုအမူတွေကို ကြည့်ပြီး ရှောင်းကော ပဟေဠိဖြစ်သွားသည်။ ဘာဖြစ်နေမှန်း သူမ မသိနိုင်ခဲ့ပေ။

"မေမေ၊ ဖေဖေနဲ့ ဦးလေးကို တောထဲက မကောင်းဆိုးဝါးတွေ ဖမ်းထားတယ်လို့ မေမေထင်လား"

ကျွမ်းကျွမ်း တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် မေးလာသည်။ ရှောက်ယိက ရှောင်းကော အနီးသို့တိုးကပ်ကာ အတည်ပြုချက်ရယူရန် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘယ်က တောထဲက မကောင်းဆိုးဝါးလဲ"

" တောနက်ထဲမှာနေတဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးမလေ။ သူ့ရဲ့ အနက်ရောင် ဆံပင်ရှည်ကြီးက သူ့ရဲ့မျက်နှာကို ဖုံးထားပြီး သူ့ရဲ့အဖြူရောင်အဝတ်အစားတွေက စုတ်ပြဲနေတာ။ သူက တစ်ယောက်တည်း ခရီးထွက်လာတဲ့ သူတွေကိုဖမ်းပြီး အတွင်းအင်္ဂါတွေကို စားတဲ့ အမျိုးသမီး....."

အဆုံးတွင် ကျွမ်းကျွမ်းနှင့် ဝမ်ရှောက်ယိတို့ တစ်ချိန်တည်းတွင် တုန်လှုပ်သွားခဲ့ကြသည်။ ကျွမ်းကျွမ်း ဖော်ပြနေတဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးကြီးကို သူတို့ ထိတ်လန့်သွားတာ ထင်ရှားသည်။

“ဖွီး ဟားဟား …” ရှောင်းကော မရယ်ဘဲမနေနိုင်တော့ပေ။ "အဲ့ဒါကို ဘယ်ကကြားလာတာလဲ"

"ကျွန်တော် ယူလာတဲ့စာအုပ်ထဲက" ရှောက်ယိက ဘေးကနေပြောလိုက်သည်။

“စာအုပ်ထဲက သရဲတစ္ဆေတွေက အစစ်အမှန်မဟုတ်ဘူး။ ပုံပြင်လေးတွေက ကလေးတွေကို လှည့်စားဖို့ လုပ်ကြံဖန်တီးထားတာ။ ဒီကမ္ဘာမှာ ဘာမကောင်းဆိုးဝါးမှ မရှိဘူး။ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ကြောက်အောင်မလုပ်နဲ့။ သူတို့ နှစ်ယောက်မှာ ဆွေးနွေးစရာတွေ ရှိလို့ နှေးနှေးလေး လျှောက်နေကြတာ။ သူတို့ကို ခဏလောက်စောင့်လိုက်ကြရအောင်"

ရှောင်းကောသည် ကောင်လေးနှစ်ယောက် ဘာတွေဖြစ်နေကြသည်ကို တွေးနေတုန်းပင်။ အခုတော့ သူမ သိသွားပြီ။

“.....…” ဝမ်ရှောက်ယိနှင့် ကျွမ်းကျွမ်းတို့ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်ခဲ့ကြသည်။ “ဟုတ်ကဲ့”

သူတို့ ရှောင်းကော၏ စကားကို လုံးဝယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။ သူမက သူတို့ကိုလိမ်မှာမဟုတ်ပေ။

ရှောင်းကော ကျောက်တုံးကြီးကို တွေ့ရှိခဲ့ပြီး ၎င်းပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။ ရှောက်ယိနဲ့ ကျွမ်းကျွမ်းတို့က သူမနောက်သို့ အနီးကပ်လိုက်ခဲ့ကြသည်။ အခုချိန်မှာ မကြောက်ပေမယ့် လူကြီးနဲ့ နီးနီးကပ်ကပ်နေတာက ပိုကောင်းသည်။

ခဏအကြာတွင် ရှောင်းကော စောင့်ဆိုင်းရာမှ ပင်ပန်းလာသည်။ ကျွမ်းကျွမ်းနဲ့ ရှောက်ယိတို့လည်း ပျင်းလာကာ နှံကောင်နှင့် စတင်ကစားခဲ့ကြသည်။

သူတို့ပျော်နေကြတာကိုမြင်တော့ အကြာကြီးထိုင်ခဲ့တာကြောင့် ညောင်းလာသလိုဖြစ်လာကာ ရှောင်းကောက ကြွက်သားတွေဆန့်ဖို့ ထရပ်လိုက်သည်။ သူ့ကိုယ်သူ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်နဲ့ သီချင်းညည်းနေချိန်မှာပဲ သူမဘေးနားက တောအုပ်ထဲ၌ အဖြူရောင်ရုပ်ပုံသဏ္ဍာန်ကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ အလွန်ထိတ်လန့်သွားပြီး ချက်ချင်း အေးခဲသွားခဲ့သည်။ တောထဲကမကောင်းဆိုးဝါးဆိုတာ တကယ်ရှိနိုင်ပါ့မလား။

ထိုအချိန်တွင် ရှေ့မှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံအချို့ကို သူမ ကြားလိုက်ရသည်။ ရှောင်းကော အလွန်ထိတ်လန့်သွားသဖြင့် ဆံပင်တွေထောင်လာခဲ့သည်။ ဒုတိယအတွေးတွင် သူမသည် ထိုအရာအတွက် အမှန်တရားတစ်ခုရှိနိုင်သည်ဟု သူမ ထင်ခဲ့သည်။ ရုပ်ရှင်တွေမှာ ပြတဲ့ ဇွန်ဘီးတွေက အစစ်တွေ တကယ့် သရဲတစ္ဆေတွေဆို မပြောနဲ့တော့။ သူမသည် ၎င်းတို့ကို ယခင်က တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတာကြောင့်မို့ ၎င်းတို့ကိုမရှိဘူးလို့တော့ မဆိုလိုပေ။

ဒါပေမယ့် သူမ တည်ငြိမ်ချင်ယောင်ဆောင်နေသေးသည်။ ဘာသရဲတစ္ဆေမှ မရှိဘူးလို့သာ သူမပြောခဲ့ပြီး အခု သူမက ဆန့်ကျင်ဘက်ကိုပြောနေသည်။ သူ့ကိုယ်သူ ပါးရိုက်လိုက်သလိုပဲ။ ထို့အပြင် သူမဘေးတွင် ကလေးနှစ်ယောက်ရှိသည်။ သူမသည် သူတို့ကို မကြောက်စေရန် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားခဲ့သည်။

ရှောင်းကောသည် သူတို့ရှေ့မှ ဆူညံသံကို ကြားလိုက်ရတာက သူမ တစ်ဦးတည်း မဟုတ်ပေ။ စူးရှသော နားရွက်ရှိသော ကျွမ်းကျွမ်းလည်း ကြားသည်။ သူ့စိတ်ထဲမှာ မကောင်းဆိုးဝါးတွေရဲ့ အတွေးတွေ ပေါ်လာသလိုပဲ၊ သူ့ကိုယ်သူ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ ရှောင်းကောကို အဲ့ အကြောင်းကို ပြောပြဖို့ ကြံရွယ်ရင်း လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ သူမရဲ့ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေတဲ့ အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမကိုကြည့်ရတာ သရဲတစ္ဆေကိုမြင်လိုက်သလိုပဲ။

ဒီတစ်ခါတော့ သူ ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။ သူ့လက်ထဲက နှံကောင်ကို လွှတ်ချလိုက်ပြီး သူမရဲ့နံဘေးကို စိုးရိမ်တကြီး ပြေးသွားခဲ့သည်။ "မေမေ၊ မေမေ"