အခန်း (၃၂၉)

အနာဂတ်ကမ္ဘာမှ စားဖိုမှူးလေး

အပိုင်း ၃၂၉

ရှောက်ယိ နားမလည်ပေ။ ကျွမ်းကျွမ်း နှံကောင် ပစ်ချလိုက်တာကို မြင်တော့ သူလည်း အဲ့လိုပဲ လုပ်ခဲ့သည်။ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ရှောင်းကော၏နံဘေးသို့ ပြေးသွားပြီး သူ့မျက်နှာကို အုပ်ကာ သူမကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူတို့ သုံးယောက် အသက်အောင့်ထားပြီး ရှေ့ကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်နေကြသည်။ ရှောင်းကောက သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ကလေးငယ်များနှင့်အတူ လွတ်မြောက်ဖို့ရန် ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။

မကြာခင်မှာပဲ ကျန်းတန်းဟယ်က စိုးရိမ်နေတဲ့အမူအရာနဲ့ သူတို့သုံးယောက်ရှေ့မှာ ပေါ်လာခဲ့သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ ရှောင်းကော "

လီရှို့ကျီက စိုးရိမ်တဲ့အမူအရာဖြင့် နောက်က အနီးကပ်လိုက်လာသည်။

!!

သုံးယောက်သား စိတ်သက်သာရာရသွားကာ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ကြသည်။ ရှောင်းကောက ပို၍ပင် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ သူမ၏ နှလုံးသားက နောက်ဆုံးတွင် ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။ အဲ့တာက သူတို့ နှစ်ယောက်ဖြစ်နေတာပဲ။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ ရှောင်းကော "

ရှောင်းကော အဆင်ပြေနေတာတွေ့တော့ ကျန်းတန်းဟယ် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ ကျွမ်းကျွမ်း၏ အော်သံကိုကြားလိုက်ရသောအခါ သူ သေလောက်အောင်ကြောက်သွားခဲ့သည်။

“အဆင်ပြေပါတယ်။” ရှောင်းကောက ကလေးနှစ်ယောက်ကို မတ်တပ်ရပ်ခိုင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ မြက်တွေကို ခါကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

ကျန်းတန်းဟယ် စိတ်ပူနေသေးတာကိုမြင်တော့ ရှောင်းကော မနေနိုင်ဘဲရယ်လိုက်သည်။ သူမ သူ့ကို ရယ်တာမဟုတ်ပေ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုရယ်တာဖြစ်သည်။ သူမ အလွန်တုံးအသောကြောင့် သူ့ကိုယ်သူ ရယ်နေမိသည်။ တောနက်ကြီးထဲရှိ မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင်ကို တွေးပြီး သူမ ထိတ်လန့်သွားသည်ဟု ထင်မိသည်။

ရှောင်းကော၏ အပြုံးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ နှစ်ယောက်လုံး စိတ်ရှုပ်သွားကြသည်။ ရုတ်တရက်ပြုံးနေတာက ဘာလို့လဲ။

"မရီး အဆင်ပြေရဲ့လား"

လီရှို့ကျီ မသေချာမရေရာစွာ မေးလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲ။ ရှင်တို့က ကျွန်မကို တစ်ခုခု ဖြစ်စေချင်နေတာလား"

ရှောင်းကော ဘယ်နှစ်ခါရှင်းပြနေပါစေ၊ သူတို့နှစ်ယောက်က သူမ အဆင်ပြေလားလို့သာ မေးခဲ့သည်။ သူတို့မေးခွန်းကြောင့် သူမ စိတ်ဆိုးသွားသည်။ ကလေးနှစ်ယောက် ကြည့်နေသဖြင့် တောထဲက မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို ကြောက်လန့်သွားသည်ကို သူမ ဝန်မခံနိုင်ပေ။

"မဟုတ်ပါဘူး၊ မဟုတ်ပါဘူး၊ မရီးအဆင်ပြေနေတယ်ဆိုတော့ ကောင်းပါတယ်"

လီရှို့ကျီသည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ သူချက်ချင်း ရယ်လိုက်သည်။

အဲ့လိုနဲ့ အဖွဲ့သားလိုက် ပန်းခင်းဆီသို့ ဆက်လျှောက်သွားကြသည်။

ကျန်းတန်းဟယ်က ရှောင်းကောကို ထူးဆန်းစွာ ကြည့်နေသည်။ သူမ စောနက ထိတ်လန့်သွားပုံက ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပဲ။ အခုလေးတင် ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ" ရှောင်းကော လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ကျန်းတန်းဟယ်က သူမကို ကြည့်နေသည်။ သူမစိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။

ဒါပေမယ့်လည်း ကျန်းတန်းဟယ်က ခေါင်းခါပြီး ကလေးတွေနဲ့ ကစားဖို့ အာရုံစိုက်ဖို့ သူ့အတွေးတွေကို ဖယ်ပစ်လိုက်သည်။ သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ပန်းခင်းထဲကို ရောက်လာကြသည်။

"မေမေ၊ အနံ့ရလား၊ ဘယ်လောက်ကောင်းလိုက်တဲ့ အနံ့လဲ..."

ကျွမ်းကျွမ်းနဲ့ ရှောက်ယိတို့ ရှေ့ကို လမ်းလျှောက်လာကြသည်။ ပန်းတွေရဲ့ရနံ့ကိုရတော့ ရှောင်းကောကိုပြောပြီး ရနံ့လာရာရင်းမြစ်ဆီ ပြေးသွားကြသည်။

"ဖြေးဖြေးသွား" ရှောင်းကောက အနောက်ကနေ ကမန်းကတန်း လိုက်ရင်းပြောလိုက်သည်။ ကောင်လေးနှစ်ယောက်က သူမကို အမြန်ပြန်ဖြေပြီး နောက်ပြန်မလှည့်ဘဲ ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ တစ်ကွေ့ ပြီးရင် ရှေ့ကိုရောက်တော့မှာ"

ကျန်းတန်းဟယ်က သူမအား စိတ်ချစေရန် ကြိုးစားနေသည်။ ဤနေရာသည် မြေပြန့်ဖြစ်ပြီး မြွေများ၊ ကြွက်များနှင့် အင်းဆက်ပိုးမွှားများ မရှိပေ။ ထို့အပြင် ကျွန်းပေါ်တွင် နေထိုင်သူ အများအပြား ရှိသည်။ လမ်းမှားဖို့ဆိုတာက မဖြစ်နိုင်ပေ။

ထိုစကားကိုကြားသော်လည်း ရှောင်းကော အနည်းငယ်စိုးရိမ်နေသေးသည်။ သူမ အရှိန်မထိန်းနိုင်ဘဲ အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။ ကျန်းတန်းဟယ်က သူမနောက်ကို လိုက်ဖို့ကလွဲလို့ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

လီရှို့ကျီ တစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ခဲ့ပြီး သူ့ကိုယ်သူ သနားစိတ်ဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

လေထုထဲတွင် ပန်းရနံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ရှောင်းကော အနည်းဆုံး ပန်းရနံ့ ခုနစ်မျိုး သို့မဟုတ် ရှစ်မျိုးခန့်ကို ရနိုင်သည်။ ခွဲခြား၍မရသော အခြားရနံ့သုံးမျိုး သို့မဟုတ် လေးမျိုး ရှိသည်။

နီးလေလေ မွှေးရနံ့က ပိုပြင်းလာလေပဲ။ ရှောင်းကော ကွေ့လိုက်တော့ သူမရှေ့က မြင်ကွင်းကြောင့် မှင်သက်သွားရသည်။

ကျန်းတန်းဟယ်က လမ်းလျှောက်တာကို ရပ်လိုက်ပြီး ရှောင်းကော ရုတ်တရတ် သူမရဲ့ခြေလှမ်းတွေကို ရပ်လိုက်တာကိုတွေ့တော့ သူ ရယ်လိုက်သည်။ သူမရဲ့ ဦးတည်ရာကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ လယ်ကွင်းထဲမှာ ရောင်စုံပန်းပွင့်တွေ ပြည့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရာနှင့်ချီသော ပန်းများသည် အရောင်အသွေးများစွာဖြင့် ပွင့်လန်းနေကြသည်။ မျက်စိကျိန်းစရာကောင်းသော မြင်ကွင်းဖြစ်သည်။ ရှောင်းကောသည် မည်သည့်ပန်းမျိုးစိတ်ကိုမဆို ဖော်ထုတ်ရန် အလျင်စလို မဖြစ်ခဲ့ပေ။ ထိုအချိန်တွင် သူမ အာရုံစိုက်မိသမျှက သူမရှေ့က ရှုခင်းများပင်။

ထိုကဲ့သို့ လှပပြီး စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းသည် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ ရှောင်းကော၏ ဝိညာဉ်က လေထဲတွင် လွင့်မျောနေပြီး ပန်းခင်းများထဲတွင် လွတ်လွတ်လပ်လပ် လှုပ်ရှားနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

“သိပ်လှတဲ့ ပန်းခင်းကြီးပဲ။ အိုး မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါကို ပန်းပင်လယ်လို့ ခေါ်သင့်တယ်”

ရှောင်းကော ယစ်မူးခြင်းကို မခံစားနိုင်တော့ပေ။ ပန်းခင်းလို့ ခေါ်ရတာ မမှန်ဘူးလို့ ခံစားရသည်။ ပန်းပင်လယ်ဆိုတာက ပြီးပြည့်စုံသော ဖော်ပြချက်ဖြစ်သည်။

တောင်ထွတ်ပေါ်၌ သူမရပ်နေချိန်တွင် ကွင်းပြင်သည် သေးငယ်လှသည်။ ယခု သူမသည် ၎င်းကို လူကိုယ်တိုင်မြင်လိုက်ရတော့ အံ့အားသင့်သွားပုံရသည်။

ယခုအချိန်တွင် ကျွမ်းကျွမ်းနဲ့ ရှောက်ယိတို့ ပေါ်လာကြသည်။ ကောင်လေးနှစ်ယောက်က လှည့်ပတ်ပြေးလွှားနေကြသည်။ လူးလှိမ့်နေကြသော်လည်း ပန်းတစ်ပွင့်မျှ မပျက်စီးခဲ့ပေ။ သူတို့သည် ပန်းပွင့်များကို ဂရုတစိုက် ရှောင်ရှားပြီး ရှာဖွေနေခဲ့ကြသည်။

သူတို့ထဲက အနည်းစုက ပန်းခင်းထဲမှာ ဆုံပြီး လှပတဲ့ ရှုခင်းတွေကို သဘောကျကြသည်။ လီရှို့ကျီ ပင်လျှင် ယစ်မူးခြင်းကို မခံစားနိုင်ခဲ့ပေ။ “ငါသာအထဲ ခုန်ဝင်ပြီး လှိမ့်နိုင်မယ်ဆိုရင်”ဟု ဝမ်းနည်းစွာပြောခဲ့သည်။

"ပန်းတွေကို ဖျက်ဆီးလို့ဆိုပြီး ဥယျာဉ်မှူးက မင်းကိုလာခေါ်မှာကို မင်းစိတ်မပူဘူးဆိုရင် လှိမ့်ကြည့်လိုက်ပေါ့"

ကျန်းတန်းဟယ်က သူ့မျှော်လင့်ချက်တွေကို ချက်ချင်း ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။ ရှောင်းကောနဲ့ အခြားသူများက ရယ်မောခဲ့ကြသည်။

လီရှို့ကျီ ပခုံးတွန့်ပြီး ဘာမှ မပြောဘဲ ပြုံးလိုက်သည်။

ရှောင်းကော ပတ်ဝန်းကျင်ကိုကြည့်ကာ ဧရိယာအတွင်းရှိ ဘန်ဂလိုကြီးတစ်ခုမှလွဲ၍ အခြားအဆောက်အဦးများမရှိသည်ကို သဘောပေါက်လိုက်သည်။ အနည်းစုမှလွဲ၍ အခြားမည်သူမျှမရှိပေ။

"ဘာလို့ ဒီမှာဘယ်သူမှ မရှိရတာလဲ။ ဝန်ကြီးမိသားစုကဘယ်သူမှ ပန်းခင်းကိုလာမလည်ကြဘူးလား

“အဲဒီ မဒမ်တွေနဲ့ မိန်းမပျိုတွေက ပန်းတွေကို သဘောကျကြတယ် မဟုတ်ဘူးလား၊ ဘာလို့ မလာကြတာလဲ”

ကျန်းတန်းဟယ် စကားမပြောမီ လီရှို့ကျီက သူမကို ရှင်းပြခဲ့သည်။ "သူတို့ ဒီကို မလာရဲဘူး။ ဆွေကြီးမျိုးကြီးတွေက ဒီကို လာရဲကြမှာ မဟုတ်ဘူး။"

သူ့အသံတွင် အထင်အမြင်သေးတာ ပါဝင်နေသည်မှာ ထင်ရှားသော်လည်း ရှောင်းကော နားမလည်ပေ။ "ဒီနေရာက ဘယ်နေရာမလို့လဲ၊ ဘာလို့ လာရမှာ ကြောက်ကြတာလဲ၊ ဒီနေရာက ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ သီးသန့်နေရာမလို့လား"

“ကျွန်းပေါ်မှာ ရထားလုံးတွေ၊ ဝေါယာဥ်ထိုင်ခုံတွေ မရှိဘူး၊ ပန်းတွေမြင်ရဖို့ အဝေးကြီးကို သူတို့ လမ်းလျှောက်လာကြမှာ မဟုတ်တာ သေချာတယ်။ နောက်ပြီး ရာဇ၀တ်ကောင်ကြီးတွေရဲ့ မိသားစုတွေက ဒီမှာနေနေကြတာလေ။ ဒါက သူတို့အတွက် တားမြစ်ချက်မို့လို့ သူတို့ ဘယ်တော့မှ ဒီနေရာကို မလာဖြစ်ကြဘူး”

ကျန်းတန်းဟယ်က သူမကို ဘေးမှ ရှင်းပြခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် တစ်ဦးတည်းသော အိမ်ကို ညွှန်ပြပြီး ပြောလိုက်သည်။ “အဲဒါ သူတို့နေတဲ့ နေရာ”

“ရာဇ၀တ်ကောင်ကြီးတွေရဲ့ မိသားစုဝင်တွေလား”

ရှောင်းကော သူ့ကို စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ရာဇ၀တ်ကောင်များကို အကြီးစား သို့မဟုတ် အသေးစားအုပ်စုများအဖြစ် ခွဲခြားနိုင်ပုံကို သူမနားမလည်ပေ။

ကျန်းတန်းဟယ် ခေါင်းညိတ်ပြီး တိုးတိုးလေးပြောခဲ့သည်။ "ရာဇ၀တ်ကောင်တွေရဲ့ မိသားစုတွေကို အဆင့်လိုက်ခွဲခြားထားတာ။ ပြစ်မှုအသေးစားကျူးလွန်သူတွေကို ကိုယ်တို့တွေနေမယ့်အိမ်တွေကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ဖို့ တာဝန်ပေးထားတယ်။ အလယ်အလတ် ပြစ်မှုကျူးလွန်သူတွေကိုကျတော့ ကျွန်းပေါ်က သစ်ပင်တွေနဲ့ စိမ်းလန်းစိုပြေနေတဲ့သစ်ပင်တွေကို ထိန်းသိမ်းဖို့ တာဝန်ပေးထားတယ်။ ကြီးလေးတဲ့ ရာဇ၀တ်မှု ကျူးလွန်သူတွေကိုကျတော့ ကျွန်းပေါ်မှာ ပန်းတွေ၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေနဲ့ သီးနှံတွေကို စိုက်ပျိုးဖို့ တာဝန်ပေးထားတယ်"

“အိုး…”

ရှောင်းကော အခုမှ သဘောပေါက်သွားပြီ။ အဲဒါကြောင့်မို့လို့ကိုး။ ထိုအရာရှိများသည် သူတို့တွင် အစောင့်အကြပ် မရှိသောကြောင့် ဤနေရာမှ ကျွန်များသည် သူတို့ကို ထိခိုက်လာမည်ကို စိုးရိမ်ကြသည်။ ဒါက သူတို့အတွက် အဆင်ပြေစေသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ ဒီပန်းပင်လယ်ကြီးရှိသည်။

ရှောင်းကောနဲ့ ကျန်းတန်းဟယ်တို့ ကွင်းပြင်အနှံ့ လျှောက်သွားကြသည်။ အပျော်လွန်ပြီးနောက် သူမ စပ်စုကာ မေးလိုက်သည်။

"ရှင်ပြောနေတဲ့ ကျွန်တွေကို ကျွန်မဘာလို့မတွေ့တာလဲ"

ကျန်းတန်းဟယ်က သူ့လက်ထဲက ပန်းတွေကို ရှောင်းကောကို ပေးလိုက်သည်။

ရှောင်းကောက ၎င်းကိုယူပြီးနောက် သူက ပြုံးပြီးရှင်းပြခဲ့သည်။ "ဧကရာဇ်မင်း ရောက်လာတာကြောင့်မို့ အပြစ်ရှိတဲ့ အရာရှိတွေ အားလုံး ဝေးတဲ့နေမှာနေရမှာ"

“သိပြီ…” ရှောင်းကော ခေါင်းယမ်းကာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူမ အဲ့တာကိုသိသည်။ အနားမှာ ဘယ်သူမှမရှိတာ ထူးဆန်းသည်။ "ဟေး၊ အဲဒါ မမှန်ဘူး။ မနေ့က ရှင် ကျွန်မတို့ကို ကြိုဆိုတဲ့လူတွေက ရာဇ၀တ်ကောင်တွေရဲ့ မိသားစုဝင်တွေလို့ ရှင်ပြောခဲ့တယ်လေ၊ ဆိုလိုတာက သူတို့ ဧကရာဇ်မင်းကို တွေ့ပြီးပြီ"

ကျန်းတန်းဟယ် မနေ့က သူကိုယ်တိုင် ပြောခဲ့တာဖြစ်သည်။ သူမ မှားနေတာကို မမှတ်မိတော့ပေ။

တစ်ဖက်သား၏ လေးနက်သော အမူအရာကိုကြည့်ရင်း ကျန်းတန်းဟယ် မျက်နှာတည်ဖို့ ခက်နေသည်။ သူမက အလွန်ချစ်စရာကောင်းသည်ဟု သူထင်ခဲ့သည်။ “သူတို့က အမှန်တော့ ပြစ်ဒဏ်ကျခံရတဲ့ အရာရှိတွေရဲ့ မိသားစုဝင်တွေဘဲ၊ ဒါပေမယ့် သူတို့တွေက ကျွန်းရဲ့ ဘဏ္ဍာစိုးတွေ။ သူတို့ တာဝန်တွေ ကျေပွန်အောင် ထမ်းဆောင်ပြီး တယောက်ယောက်ကတော့ အလုပ်တွေကို လုပ်ရမှာပဲ”

ထိုအချိန်တွင် သူ ခဏရပ်လိုက်သည်။ သူ့အမူအရာမှာ ခဏတာ ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း လျင်မြန်စွာဖြစ်သွားသည်ကို မည်သူမျှ သတိမထားမိလိုက်ပေ။ သူနှင့် အနီးကပ်ဆုံးဖြစ်သော ရှောင်းကော ပင်လျှင် အနည်းငယ်နှင့် ခဏတာ အပြောင်းအလဲကို သတိမထားမိပေ။

ရှောင်းကော သံသယစိတ်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ့အား ဆက်ပြောရန် ညွှန်ပြခဲ့သည်။

ကျန်းတန်းဟယ် အလွန်လျင်မြန်စွာ သတိပြန်ဝင်လာသည်။ “ဒါပေမယ့်၊ ဘဏ္ဍာစိုးရွေးချယ်ရေးလုပ်ငန်းစဉ်က အရမ်းတင်းကျပ်တယ်။ ကိုယ်စားလှယ်လောင်းက အရည်အချင်းရှိပြီး ကျူးလွန်တဲ့ပြစ်မှုတွေက အသေးအဖွဲ့ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ဒီလူက ရာထူးအတွက် အရည်အချင်းပြည့်မီဖို့အတွက် တစ်ကိုယ်တည်းဖြစ်သင့်တယ်။”

ကျန်းတန်းဟယ်က ရှောင်းကောကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ့ဆီသို့ ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူဆက်ပြောခဲ့သည်။ "အရည်အချင်းပြည့်မီတဲ့ ကိုယ်စားလှယ်လောင်းတွေက အရမ်းနည်းတယ်။ကောက်ရိုးပုံမှာ အပ်တစ်ချောင်းကို ရှာဖွေနေရသလိုမျိုး၊ အရမ်းခက်ခဲတယ်။ ဒါပေမယ့် အပြစ်ရှိတဲ့ အရာရှိတွေအများကြီးတော့ ရှိတယ်။ ရှာဖွေမှုတွေ အများကြီးလုပ်ပြီးတဲ့နောက်မှာ လူဆယ်ယောက်ကျော်ကို ခေါ်ယူနိုင်ခဲ့တယ်"

ကျန်းတန်းဟယ်က သူမကို သူ့ဆီ ဆွဲခေါ်သွားသလို ခံစားရတော့ ရှောင်းကော အနည်းငယ် ပဟေဋ္ဌိဖြစ်နေတယ်လို့ ခံစားရပေမယ့် သူပြောခဲ့တဲ့ နံပါတ်ကို ချက်ချင်း စွဲလန်းသွားသည်။ အဲ့တာက အခက်တွေ့ရင် လူဆယ်ယောက်ကျော်ကို ဘယ်လိုရွေးမလဲ။ "ရာဇ၀တ်သားတွေက ဘယ်လောက်ရှိလဲ"

ကျန်းတန်းဟယ် သက်ပြင်းရှည်ကြီးချလိုက်ပြီး လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။

“....… နောက်ဆုံးတစ်ခုတော့ ရှိလာမှာ မဟုတ်ဘူး”