အခန်း (၃၃၁)

အနာဂတ်ကမ္ဘာမှ စားဖိုမှူးလေး

အပိုင်း ၃၃၁

ရှောင်းကောသည် တစ်ဖက်လူက သူငယ်ချင်းလား ရန်သူလား မသိသောကြောင့် သူမသည် ကျွမ်းကျွမ်းနှင့် ရှောက်ယိကို တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး ပြန်ခေါ်လာခဲ့သည်။ အကယ်၍ ထိုလူက သူမကို ပစ်မှတ်ထားတာမဟုတ်ဘဲ ရှောက်ယိကိုဆိုရင်ကော။ ဆိုရိုးစကားအတိုင်း ဝမ်းနည်းတာထက် လုံခြုံဖို့က ပိုကောင်းပါသည်။

"မေမေ၊ သားတို့ ကစားချင်သေးတယ်လေ"

“ဟုတ်တယ် မပြန်ချင်ဘူး…”

ကလေးနှစ်ယောက်ရဲ့ ဆန္ဒပြမှုဟာ အချည်းနှီးပါပဲ။ ရှောင်းကောက သူတို့ကို ပြန်ပို့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဘယ်လောက်ပဲ ချစ်ဖို့ကောင်းအောင်လုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေပါစေ သူမရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို တွန်းလှန်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။

!!

ကလေးတွေ စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြစ်နေကြပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာတော့ သူတို့ ပြန်လိုက်ရသေးသည်။ နှစ်ယောက်သား အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်ကို မြင်ရုံမျှဖြင့် သူမ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်ကာ သူမရဲ့ပတ်ဝန်းကျင်ကို အထူးဂရုစိုက်ခဲ့သည်။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း သူမသည် ထိုလူ အနားတွင် ရှိနေသည်ကို သူမသဘောပေါက်သည်။ ရန်သူကိုသတိပေးမိမှာကြောက်သဖြင့် သူသတိမထားမိဟန်ဆောင်ကာ ထိုလူ၏ပစ်မှတ်ကိုအတည်ပြုရန် အခြားနေရာသို့ ဆက်လျှောက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း သူမထွက်ခွာသွားသည်ကို ထိုလူကမြင်သောအခါ သူမနောက်သို့ တိတ်တဆိတ်လိုက်လာခဲ့သည်။ ရှောင်းကော သတိထားခဲ့သည်။ ဒီတော့ ဒီလူက သူမနောက်လိုက်နေတာပဲ။

ဒါကိုတွေးပြီး သူမ လှည့်ပတ်ကြည့်နေသလို ဟန်ဆောင်နေပေမယ့် တကယ်တော့ သူမနောက်က လိုက်နေတဲ့သူကို တွေ့ရဖို့ ကြိုးစားနေတာဖြစ်သည်။

သူမ ဒီကိုလာရင်း ဘယ်သူ့ကိုမှ မစော်ကားခဲ့ဘူး။ ရှောင်းကော ပဟေဠိဖြစ်နေစဉ်မှာပင် လက်ကြီးတစ်ဖက်က ရုတ်တရက် သူမကို ဖမ်းဆုပ်ခဲ့သည်။

ရှောင်းကော ရှောခ့်ရသွားသည်။ နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီး သူမကို ဘယ်လိုတောင် တိုက်ခိုက်ရဲတာလဲ။

သူမ အလိုလို လက်လှမ်းပြီး လက်တုံ့ပြန်ချင်ခဲ့သည်။

"ရှောင်းကော ကိုယ်ပါ "

ကျန်းတန်းဟယ်လာတော့ သူမ အဝေးကြီးကနေ လှည့်ပတ်ကြည့်နေသည်ကို မြင်ခဲ့သည်။ သူမ တစ်စုံတစ်ခုကို မပီမပြင်ရွတ်နေပြီး စိတ်ပျံ့လွင့်နေနေသည်။ ရေကန်ငယ်ထဲ သူမ လျှောက်သွားတော့မှာကို မြင်တော့ သူအမြန်ပြေးပြီး တားလိုက်သည်။

"နောက်ထပ် ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုက်ခိုက်တာလား"

ကျန်းတန်းဟယ် ရွှင်မြူးစွာပြောခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူ လျင်မြန်စွာ မတုံ့ပြန်ခဲ့ပါက၊ သူမ သူ့ကို ပါးရိုက်လိုက်လိမ့်မည်။

"ရှင်ကမှ ကျွန်မကို လန့်အောင်လုပ်နေတာလေ!" ရှောင်းကောက သူ့ရင်ခွင်ထဲတွင် အားနည်းစွာ လှဲနေသည်။ “တစ်ယောက်ယောက် ကျွန်မနောက်ကို လိုက်နေတယ်” ဟု သူမ တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။

သူမသည် ယခုပင် သူမ၏ ခွန်အားရှိသမျှကို အသုံးပြုထားသောကြောင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ယခုအခါ အားနည်းနေပြီဖြစ်သည်။ သူမ ကျန်းတန်းဟယ်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားကာ သက်တောင့်သက်သာရှိစေရန် သူ့ကို အားကိုးနိုင်ခဲ့သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်က မျက်လုံးတွေကို မှေးပြီး သူမနောက်ကို အမှတ်မထင် ကြည့်လိုက်သည်။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း သူ ရင်းနှီးနေတဲ့ အဖြူရောင်ဝတ်ရုံ၏ ထောင့်စွန်းကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ့မျက်ခုံးတွေက ချက်ချင်းပင် စိတ်ပျက်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်သွားသည်။

“ပြန်ကြရအောင်။” ကျန်းတန်းဟယ်က ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ရှောင်းကောကို အိမ်ထဲကို ပြန်ခေါ်သွားလိုက်သည်။

"အဲဒါဘယ်သူလဲဆိုတာ ရှင်တွေ့လိုက်လား"

ရှောင်းကော အိမ်သို့ပြန်လာပြီး စိုးရိမ်တကြီးမေးလိုက်သည်။

“…...” အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် ကျန်းတန်းဟယ်က သူမကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပြောရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ "အဲ့တာ ဘယ်သူလဲဆိုတာ ကိုယ် သိလောက်တယ်။"

"ဘယ်သူလဲ "

"ယွီကျစ်ကျစ်"

"အဲ့တာ ဘယ်သူလဲ" ရှောင်းကော အဲ့နာမည်ကို တစ်ခါမှ မကြားဖူးပေ။

ကျန်းတန်းဟယ် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အခိုင်အမာပြောခဲ့သည်။ "ကိုယ်လည်း သူမနဲ့ မရင်းနှီးဘူး။ လီရှို့ကျီအတွက် မဟုတ်ရင် ဒီလူကို ကိုယ် လုံးဝ အထင်ကြီးမှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ " သူဘယ်လောက်ထိ လေးနက်နေလဲဆိုတာကိုမြင်တော့ ရှောင်းကောရဲ့ ခံစားချက်ကမကောင်းတော့ပေ။

"ယွီကျစ်ကျစ်က နောက်ဆုံးမိနစ်မှာ ဝန်ကြီးချုပ်ရဲ့ဇနီး တံငါရွာကနေ ခေါ်လာတဲ့ သမားတော်တစ်ယောက်ပဲ" ကျန်းတန်းဟယ် သူမရဲ့အချက်အလက်ကို ရှောင်းကောကို အရင်ရှင်းပြပြီး ဆက်ပြောခဲ့သည်။ "လွန်ခဲ့တုန်းက ကိုယ် ဒဏ်ရာရပြီးတံငါရွာမှာ နေခဲ့တယ်။ ကိုယ်ကို ကယ်တင်ခဲ့တဲ့သူက သူမရဲ့အဖေ ... "

ရှောင်းကော ငြိမ်သက်စွာ နားထောင်ပြီး ဇာတ်လမ်းတစ်ခုလုံးကို နားလည်သွားသည်။ သူမ မကူညီနိုင်ဘဲ နှုတ်ခမ်းကိုအသံမြည်အောင်စုပ်လိုက်သည်။ "သူမ ဒီလိုလုပ်နေတာက.... ရှင့်ကို သူမသဘောကျနေလို့လား။"

"မဟုတ်ဘူး! ကိုယ့်နှလုံးသားက မင်းအပိုင်ပဲ။ မင်းက ကိုယ့်ရဲ့ဘဝ၊ ဒီဘဝကော၊ ကိုယ့်ဘဝရဲ့ အနာဂတ်မှာကော ကိုယ်လိုချင်တဲ့သူက မင်းတစ်ယောက်တည်းပဲ"

ရှောင်းကောဆီက ထိုစကားများ ထွက်လာသောအခါ ကျန်းတန်းဟယ်ကို အလွန်ထိတ်လန့်သွားစေပြီး သူမအပေါ် ရိုးသားမှုနှင့် ချစ်ခြင်းကို သူ အမြန်ဖော်ပြခဲ့သည်။ ရှောင်းကောရဲ့ နှလုံးသားက ချိုမြိန်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပေမယ့် သူမမျက်နှာမှာ အဲဒါကို မပြသေးပေ။ ကျန်းတန်းဟယ်မှာ သူမ ဘာတွေတွေးနေလဲဆိုတာကို အဖြေရှာဖို့ နည်းလမ်းမရှိပေ။ သူ လွန်စွာ စိတ်မသက်မသာဖြစ်သွားခဲ့သည်။

"တကယ်လား"

ခဏအကြာတွင် ရှောင်းကောထံမှ စကားတစ်ခွန်း ထွက်လာသည်။ ကျန်းတန်းဟယ် အရူးအမူး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အဲဒါက အမှန်ပဲ။ အဲဒါထက် ပိုတဲ့အစစ်အမှန်ကို မရနိုင်ဘူး!"

"ရှင်တို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ကောင်းကောင်း မသိကြဘူးလား"

ရှောင်းကော ရယ်မောကာ ဆက်မေးလိုက်သည်။

"မသိဘူး၊ မသိဘူး၊ မသိဘူး၊ ကိုယ် သူမနဲ့စကားပြောဖူးတာကို လက်တစ်ဖက်နဲ့ ရေတွက်လို့တောင်ရတယ်။"

ကျန်းတန်းဟယ် ဒူးထောက်၍ ကတိသစ္စာပြုဖို့လုပ်ခဲ့သည်။ ရှောင်းကောက သူ့ကို ထုံးစံအတိုင်း ယုံကြည်ခဲ့သည်။ တကယ်တော့ သူမ သူ့ကို လုံးဝသံသယမဝင်ခဲ့ပေ။ ဒါပေမယ့် ချိုမြိန်သောစကားများကို နားထောင်ရန် သူမကို တောင်းဆိုနေခဲ့သည်။ ကျန်းတန်းဟယ်သာ အလေးအနက်ထား၍ ချိုမြိန်သောစကားကို မပြောပါက၊ အသက် ၈၀ သို့မဟုတ် ၈ နှစ်ရှိပြီဖြစ်သော မည်သူမဆို ခံနိုင်ရည်ရှိရန် ခဲယဉ်းပေလိမ့်မည်။

ရှောင်းကောက နှုတ်ခမ်းဖိကာ ပြုံးလိုက်သည်။ “ကောင်းပြီလေ!”

ကျန်းတန်းဟယ်သည် သူ၏ချိုမြိန်သည့်အရာများ ရပ်တန့်သွားသောအခါ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။

"မနေ့က ပန်းခင်းကိုသွားတုန်းက ကျွန်မတို့တွေ့ခဲ့တဲ့လူက သူပဲလား။ ယွီကျစ်ကျစ်လား "

ရှောင်းကောသည် သူမက မနေ့က ကျန်းတန်းဟယ် ပြောပြခဲ့သည့်လူဖြစ်ကြောင်း ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ သူမသည် ဝန်ကြီးချုပ်ဇနီးဖြစ်သူက တံငါရွာမှ ခေါ်လာတဲ့ သမားတော်ဖြစ်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမယ့် လီရှို့ကျီ သူမနာမည်ခေါ်လိုက်တာကို မကြာသေးခင်ကမှ ကိုယ် ကြားခဲ့တာ။ အဲဒီနေ့က သူမကို ဝင်တိုက်တုန်းက ဘယ်သူလဲဆိုတာတောင် ကိုယ် မမှတ်မိတော့ဘူး။"

"မနေ့တုန်းက ရှင်တို့တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ဝင်တိုက်မိခဲ့ကြတာလား။" ရှောင်းကော ထိုစကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်တည်း ဆုံဖူးကြတာလား?

"ဘာတွေတွေးနေတာလဲကွာ" ကျန်းတန်းဟယ် ရွှင်မြူးစွာဖြင့် သူမ၏ပါးပြင်များကို ညှစ်ကာ သူမရဲ့စူထော်နေသည့် နှုတ်ခမ်းကို နမ်းလိုက်သည်။ ရှောင်းကော တွေဝေနေစဥ် ထိုအခိုက်အတန့်မှာ သူ့အနမ်းကြောင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ဆက်ရှင်းပြလေ!" ရှောင်းကော ဒေါသနှင့် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် သူ့လက်ကို ရိုက်လိုက်ပြီး ရက်စက်မှုအတုဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ဒါပေမယ့် သူမ ဘယ်လောက်ရက်စက်နိုင်မှာလဲ။ သူမသည် ကျားမျက်နှာဖုံးကို တပ်ထားသော အဖြူရောင် ယုန်လေးတစ်ကောင်မျှသာဖြစ်သည်။

ကျန်းတန်းဟယ် ပြုံးကာဆက်ပြောခဲ့သည်။ "ကိုယ်တို့ ပန်းခင်းကို လာလည်တဲ့နေ့ကပဲ၊ လီရှို့ကျီနဲ့ ကိုယ်က နောက်ကနေ လိုက်လာတာလေ။ အဲဒီအချိန်မှာ တစ်ခုခုလွဲနေတာကို ခံစားလိုက်ရတယ်။ အဲဒါက သူမဆိုတာကိုတွေ့တော့ သူမရဲ့နောက်ခံအကြောင်းအရင်းကို မေးကြည့်ပြီးတော့ ပြန်လွှတ်လိုက်တယ်။ ကိုယ် သူမကို ကောင်းကောင်းမသိပေမယ့် လီရှို့ကျီက မှတ်ဥာဏ်ကောင်းတယ်။ မနေ့က ကိုယ်တို့စကားစမြည်ပြောကြတော့ လီရှို့ကျီက သူမရဲ့အချက်အလက်တွေအကြောင်းပြောလာတာ။ အဲ့တာအမှန်တရားပဲ။ လီရှို့ကျီ အဲ့တာကို မပြောခဲ့ဘူးဆိုရင် သူမက ဘယ်သူလဲဆိုတာ ကိုယ်တကယ်မှတ်မိမှာမဟုတ်ဘူး"

ရှောင်းကော သူ့ကို မယုံမှာကို ကြောက်လို့ ယွီကျစ်ကျစ် နဲ့ အကျွမ်းတဝင် မရှိဘူးဆိုတာကို သူ အာမခံခဲ့သည်။ ရှောင်းကောက ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ့ကို မယုံသလိုမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။

"ဒါဆို ကျွန်မကို ပြောပြ သူမက ဘာလို့ကျွန်မနောက်ကိုလိုက်နေတာလဲ"

ရှောင်းကော ပြုံးနေတာကို ရပ်လိုက်ပြီး စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ ကျန်းတန်းဟယ်ပြောတာကို စိတ်ကူးယဉ်ကြည့်ပြီးတော့ သူမကနောက်က လိုက်နေတာကြောင့် သူမရဲ့နေရာကို သိမ်းပိုက်နိုင်ဖို့ သူမကို ဖယ်ရှားဖို့ အခွင့်အရေးကို ရှာနေတာလား။

ရှောင်းကော အဲဒီလို တွေးလိုက်တာ အံ့သြစရာ မရှိပါပေ။ လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က သင်္ဘောပေါ်ရှိ ကြင်ယာတော်များနှင့် ကိုယ်လုပ်တော်တွေပြောနေတာကို သူမကြားလိုက်ရသည်။ သူတို့အားလုံးသည် မကောင်းသော အကြံအစည်များကို ချုပ်နှောင်ထားကြသည်။ သူမသည် ထိုပုံပြင်များအားလုံးကို သူမ၏စိတ်ထဲတွင် အစီအစဥ် ၃၆ အုပ်အဖြစ် ပြုစုနိုင်လုနီးပါးပင်။

“လောလောဆယ်တော့ ကိုယ် မသိဘူး။” ကျန်းတန်းဟယ် ရိုးသားစွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူမဘာလုပ်ချင်နေတာလဲဆိုတာ သူတကယ်မသိပေ။

ဒီတခေါက် ရှောင်းကော နောက်ကိုလိုက်နေတာအပြင် ပြီးခဲ့တုန်းက သူ ပန်းခင်းထဲမှာ တွေ့ဖူးတာကိုလည်း သူ မှတ်မိပါသေးသည်။ သူမရဲ့လမ်းလျှောက်သွားနေတဲ့ကျောပြင်ကို သူလှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။ ဒါပေမယ့် လယ်ကွင်းသို့ ရောက်သောအခါတွင် သူမ လိုက်ချောင်းကြည့်နေသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရပြန်သည်။

ဒါကို တွေးကြည့်တော့ သူ နည်းနည်းလေး စိတ်ပျက်သွားသလို ခံစားရသည်။ မနက်ဖြန်ကျရင် သူမ၏ အထောက်အထားအကြောင်း ပိုသိရှိနိုင်မည်ဟု ထင်ရသည်။ သူ သူမရဲ့အသက်ကို ချမ်းသားပေးသင့်လား ဆိုတာကို သေသေချာချာ တွေးကြည့်ဖို့ လိုသည်။

"ဘာတွေတွေးနေတာလဲ"

ရှောင်းကောက သူ့ မျက်လုံးရှေ့တွင် သူမ၏လက်များကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ကျန်းတန်းဟယ်က သူမလက်ကိုဆွဲကာ နူးညံ့စွာပြောလိုက်သည်။ "ဘာမှမတွေးပါဘူး၊ ဒါပေမယ့် မင်းသတိထားပြီးတော့နေနော်။ ကိုယ် အရင်ဆုံးစစ်ဆေးကြည့်လိုက်ဦးမယ်"

သူ့ရဲ့ လေးနက်တဲ့အမူအရာကိုမြင်တော့ ရှောင်းကော လေးလေးနက်နက် ခေါင်းညိတ်ပြီး တစ်လုံးချင်းပြောလိုက်သည်။ " ဘာလုပ်ရမယ်မှန်း ကျွန်မ သိပါတယ်"

ကျန်းတန်းဟယ်က ပြုံးပြီး သူမရဲ့ပါးပြင်တွေကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ ဒီလူက အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ရှောင်းကော၏ နောက်သို့လိုက်နေသည်။ သူမ၏ စိတ်ရင်းမှာ သေချာပေါက် မသန့်ရှင်းပေ။ သူမသည် သူ့ကျေးဇူးရှင်၏ သမီးဖြစ်သော်ငြားလည်း သူမက မကောင်းဘူးဆိုတာကိုသိရင်တော့ သူမကို ခွင့်လွှတ်မှာမဟုတ်ပေ။

သူသည် ရှောင်းကောကို နာကျင်အောင်လုပ်မည့် အခွင့်အရေးကို မည်သူမှ ခွင့်ပြုမှာမဟုတ်ပေ။ အခုလည်းမရဘူး၊ ဘယ်တော့မှလည်း ရမှာမဟုတ်ဘူး။

သူမနောက်လိုက်တဲ့သူ၏ အမည်ကို သူမ သိလိုက်ကတည်းက ရှောင်းကောသည် အခြေအနေကို ပိုနားလည်လာခဲ့သည်။ ကျန်းတန်းဟယ် သူမကို ပြောပြခဲ့တာကို အခြေခံပြီး ယွီကျစ်ကျစ်က ကျန်းတန်းဟယ်ကို စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့တာဖြစ်မယ်လို့ သူမ ချက်ချင်း မှန်းဆခဲ့သည်။ အမျိုးသမီးတွေအကြောင်း အမျိုးသမီးတွေကသာ အသိဆုံးပင်။ တံငါရွာမှာ သူပြန်လည်ကျန်းမာလာချိန်ကတည်းက သူ့အကြောင်း သူမ တွေးနေခဲ့တာဖြစ်မည်။

ဤယူဆချက်သည် သူမကို အချိန်အတော်ကြာ စိတ်လှုပ်ရှားစေခဲ့သည်။ ကျန်းတန်းဟယ်မှာ ဒီလို စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ အတိတ်တွေ ရှိတယ်ဆိုတာ သူမ မသိခဲ့ပေ။ ဒါပေမယ့် ဤဆက်ဆံရေးသည် တစ်ဖက်သတ် သက်သက်သာဖြစ်သည်။ ရှောင်းကော မထိန်းနိုင်ဘဲ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ အကြည့်တွေက ဒီကမ္ဘာကြီးမှာ အရာအားလုံးပဲ။

ဒါပေမယ့်လည်း ကျန်းတန်းဟယ်၏ အသွင်အပြင်က အမှန်တကယ် မက်မောလွန်းစရာကောင်းလှသည်။ သူမှာ ကောင်းမွန်သော ရင်ဘတ်ကြွက်သားများနှင့် ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ရှိသည်။ သူက တစ်သန်းမှာ တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အဲ့လိုဖြစ်ဖို့က ခက်တယ်။ သူမသည် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ မည်သည့်အရာနှင့်မျှ သူ့ကို ရောင်းဝယ်မည်မဟုတ်ပေ။

ဒီရတနာက သူမ ပိုင်တဲ့အတွက် အဲ့တာက တကယ်သနားစရာဖြစ်ပြီး သူမ ဘယ်သူ့ကိုမှ မျှဝေပေးမှာမဟုတ်ပါဘူး။ တစ်စုံတစ်ယောက်သောသူက ၎င်းကိုထိဝံ့ပါက၊ သူမသည် ၎င်းတို့ကို လွယ်လွယ်ကူကူ အလွတ်ပေးမည်မဟုတ်ပေ။