အခန်း (၃၃၃)

အနာဂတ်ကမ္ဘာမှ စားဖိုမှူးလေး

အပိုင်း ၃၃၃

ထိုနေ့တွင် သူမသည် သူမ၏ အလှဆုံး အဝတ်အစားကို ၀တ်ဆင်ကာ ဆံပင်ကို အလှဆုံးစည်းကာ ခေါင်းဖြီးနေသည်။ သူမ၏အလှဆုံး အိပ်ရာထချိန်တွင် ကျန်းတန်းဟယ်နှင့် တွေ့ဆုံရန် ပြင်ဆင်နေခဲ့သည်။ မထင်မှတ်ဘဲ ထိုအမျိုးသမီးက ပို၍ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေသည်။ သူမက ရိုးရိုးရှင်းရှင်းလေး ဝတ်ထားပေမယ့် လှပလွန်းတာကြောင့် ထိုနေရာတွင်ရှိနေတဲ့လူတွေရဲ့ အာရုံကို ဖမ်းစားနိုင်ခဲ့သည်။ ဟုတ်ပါတယ် အဲဒီလူရဲ့အကြည့်တွေလည်း အဲ့မှာရှိနေခဲ့သည်။ သူမ လိုချင်တဲ့ အကြည့်တွေက သူမဆီ ဦးတည်နေတာ မဟုတ်ပေ...

ထို့ကြောင့် မနာလိုစိတ်က ချက်ချင်း သူမနှလုံးသားထဲ ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူမသည် ချင်းရှောင်းကောကို စောင့်ကြည့်ရုံမှတစ်ပါး မကူညီနိုင်ခဲ့ပေ။ ကျန်းတန်းဟယ်၏ တွေးခေါ်မှုနှင့် တစ်ဖက်လူအပေါ် ချစ်ခြင်းမေတ္တာကိုလည်း သူမ မြင်ခဲ့သည်။ မနာလိုစိတ်က သူမကို ရူးသွပ်သွားစေခဲ့သည်။

သူ၏ အပြုံး၊ သူ့မျက်လုံးတွေ၊ သူ့နှလုံးသားနှင့် သူ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြောင်းလဲမှုများအားလုံးကို အမျိုးသမီးတစ်ဦးမှ လွှမ်းမိုးထားသည်။

!!

အခုချိန်မှာတော့ သူမ သူ့ကို မျက်နှာမပြရဲတော့တဲ့အတွက် သူ့ကိုမြင်တိုင်း ပုန်းပြီး တိတ်တိတ်လေး စောင့်ကြည့်နေရသည်။ သူမ သူနှင့်အတူ ဓါတ်ပုံရိုက်ဖို့ မကူညီနိုင်ခဲ့ပေ။ အိပ်မက်ထဲမှာတောင် သူနဲ့တွေ့ဖူးသည်။ ချင်းရှောင်းကော၏ မျက်နှာနေရာမှာလည်း သူမမျက်နှာကို အစားထိုးခဲ့သည်။

ကျွန်းပေါ်ရောက်တာနဲ့ သူ့ကိုပြန်တွေ့ဖို့ဆိုတာက ခက်သည်။ မတော်တဆ သူမ သူ့ကို အုပ်စုထဲမှာတွေ့လိုက်ရပြီး တွေဝေစွာနဲ့ အုပ်စုနောက်ကို လိုက်သွားခဲ့သည်။ တိုက်ဆိုင်စွာပင် လမ်းတလျှောက် သူမကို ဖမ်းမိသွားသည်။ အဲဒီတုန်းက သူနဲ့တွေ့ဖို့ အဆင်သင့်မဖြစ်သေးဘူး။ ဒါပေမယ့် နေ့ရောညပါ တွေးဖူးခဲ့တဲ့လူကို မျက်နှာမူပြီး ဘာတွေးရမှန်း သူမ မသိပေ။ သူမ ရှက်ရွံ့စွာ မတ်တပ်ထရပ်ကာ နှလုံးသားအရှိန်ပြင်းစွာခုန်နေပြီး သူ့ထံသို့ လာခဲ့သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ တစ်ဖက်လူက အေးစက်စက်နဲ့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်ကာ သူမကို ဘယ်သူလဲဟု မေးခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူမ၏ကမ္ဘာက ပြိုကျလုနီးပါးဖြစ်နေပြီ။ သူမ သူ့ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်နေမိသည်။ သူမကို ဘယ်လိုလုပ် မေ့နိုင်ရတာလဲ?

သူမ သူ့ကို မေးခွန်းထုတ်ချင်ပေမယ့် ဒီလိုလုပ်ဖို့ သူမကိုယ်သူမ ထိန်းထားနိုင်ခဲ့သည်။ သူမသည် မစ္စယန်နှင့်အတူ လိုက်ပါလာသော သမားတော်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်းသာ သူမအား ပြောပြခဲ့သည်။

မစ္စစ်ယန်က ဝန်ကြီးချုပ်၏ ဇနီးဖြစ်သည်။ ယွီကျစ်ကျစ်သည် မစ္စယန်၏ ဘယ်သူဘယ်ဝါဖြစ်ကြောင်း အထောက်အထားကို မသိခဲ့ပေ။ သူတို့သည် မြို့တော်မှ လာသော ချမ်းသာသူများ ဖြစ်သည်ကို သူမ သိသည်။

ထိုနေ့သည် သူမ၏ အမှောင်ဆုံးနေ့ဖြစ်သည်။ ကံကြမ္မာက သူတို့နှစ်ယောက်ကို ပြန်ဆုံဆည်းစေကတည်းက ကျန်းတန်းဟယ်နဲ့ တစ်သက်လုံး ဖြတ်သန်းဖို့ အဲဒီနေ့ကစပြီး သူမ ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ သူ သူမကို မမှတ်မိပေမယ့် ဒါက အသေးအမွှားကိစ္စပင်။ သူနဲ့အတူရှိရမယ်။ ဒါက ကံတရားပဲ။

ထို့အပြင် ထိုသို့သော ထူးချွန်သော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ဇနီးတစ်ဦးထက်ပို၍ ရှိနေမည်ဟု ရည်မှန်းထားသည်။ သူ့ဘေးမှာ ကိုယ်လုပ်တော်အနည်းငယ်ရှိတာက သင့်တော်သည်။

သူ့ဘေးမှာ သူမရှိနေသရွေ့ သူမ သူ့မယားငယ်ဖြစ်ဖို့လည်းဆန္ဒရှိသည်။

ယွီကျစ်ကျစ်က သူမရဲ့ အတွေးတွေကို ပြန်ရုတ်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ နောက်လာမယ့် အစီအစဉ်ကို ကျေနပ်စွာ ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ နောက်တစ်ဆင့်ကတော့ ချင်းရှောင်းကောနဲ့ ရင်းနှီးပြီး အနာဂတ်မှာ သူတို့မိသားစုရဲ့ အစိတ်အပိုင်းဖြစ်လာဖို့ပဲ။ အစ်ကို ကျန်း အတူတူ တာဝန်ထမ်းဆောင်ကြမည်...

အကယ်၍ ရှောင်းကောသည် ယခုအချိန်တွင် သူမ၏ အတွေးအမြင်များကို ဖတ်နိုင်လျှင် သူမ အကျယ်ကြီး ရယ်နေလိမ့်မည်။ ဘာတွေတွေးနေတာလဲ!!

"ရှင် ကျွန်မအတွက် အဝတ်အစားတွေတောင် ပြင်ထားသေးတာလား"

ရှောင်းကော အံ့အားသင့်စွာ မတ်တပ်ထရပ်ပြီး သူ့ဘေးသို့ လာခဲ့သည်။ "ကျွန်မ ကြည့်ပါရစေ"

ကျန်းတန်းဟယ်က ဒီလိုပြောပေမယ့် သူ့လက်ထဲမှာ ဘာတစ်ခုမှ မပါလာပေ။ မည်သည့်အဝတ်အစားကိုမှ အရိပ်အယောင်မတွေ့ရပေ။

"မယူလာဘူး။ ကိုယ်ပြီးမှ လာပို့ပေးမယ်"

ကျန်းတန်းဟယ်က ပြုံးပြီး သူ့ကိုလက်ဖြင့်ပုတ်ပေးရအောင် သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို သူမအတွက် ဖွင့်ပေးခဲ့သည်။

သူ့စကားကြားတော့ ရှောင်းကောက အဝတ်အစားတွေ လိုက်ရှာနေတာကို ရပ်လိုက်ပြီး သူ့ကို ထူးဆန်းစွာ ကြည့်နေလိုက်သည်။ "အဝတ်အစားတွေကို နောက်မှ ယူလာမှာလား"

သူတို့တွေက ဘယ်လိုအဝတ်အစားတွေလဲ။ သူ့အမူအရာက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်နေတာကြောင့် သူမ စောင့်မျှော်နေမိသည်။

"ဟုတ်တယ် လီရှို့ကျီက မင်းဆီ နောက်မှ ယူလာပေးလိမ့်မယ်။ ကိုယ် မင်းကို ပွဲခန်းမထဲမှာ စောင့်နေမယ်။ မင်းအဆင်သင့်ဖြစ်ရင် လာခဲ့လိုက်"

ကျန်းတန်းဟယ် အတော်လေး အလုပ်ရှုပ်နေပုံပဲ။ ဒီစကားတွေပြောပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်းထွက်သွားခဲ့သည်။

ရှောင်းကော ဒီခရီးစဉ်အတွက် သူမယူလာတဲ့အဝတ်အစားတွေကို ဝတ်ချင်ပေမယ့် ကျန်းတန်းဟယ်ရဲ့စကားကြားပြီးနောက်မှာတော့ သူမ စိတ်ကူးကို လွဲချော်ခဲ့သည်။ သူမအတွက် ပြင်ဆင်ထားတဲ့ အဝတ်အစားတွေကို တွေ့ရဖို့ စောင့်မျှော်နေမိတော့သည်။

ရှောင်းကော နေဝင်နေပြီဖြစ်သော ညနေအထိ စောင့်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူမ ထိုင်ခုံပေါ်မှ ပြုတ်ကျလုနီးပါးဖြစ်နေပြီ။ ထိုအချိန်တွင် လီရှို့ကျီ ရောက်ရှိလာသည်။

သူမကိုတွေ့တွေ့ချင်းမှာပဲ တောင်းပန်ပြီး တခြားကိစ္စတွေကြောင့် သူချုပ်နှောင်ခံနေရလို့လို့ ပြောခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့်လည်း ရှောင်းကော ဘာမှပြန်မပြောမီ ရှောင်းကောအား အဝတ်ဝတ်ပေးဖို့ ကူညီပေးရန် သူ့နောက်က အမျိုးသမီးကို အမြန်ခေါ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူထွက်သွားခဲ့သည်။

ရှောင်းကောက သူမမျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးကို ပြန်ရုတ်လိုက်သည်။ ထိုမှသာ သူ့နောက်က အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အမျိုးသမီး ကိုင်ထားသည့် ဗန်းပေါ်မှ အဝတ်အစားများနှင့် ပုလင်းအချို့ကိုလည်း သူမတွေ့ခဲ့သည်။

"ဒါက?"

ရှောင်းကော သံသယများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ လီရှို့ကျီကို မေးချင်ခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် ကျန်းတန်းဟယ် ကဲ့သို့ပင် ထိုလူက လျင်မြန်စွာ ထွက်သွားပြီး သူမ၏ မှေးမှိန်နေသော အသွင်အပြင်ကို ကျောခိုင်းထားခဲ့သည်။

အဖြေမရတော့ ရှောင်းကောသည် သူမရှေ့က အမျိုးသမီးကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ ပါးစပ်ကို မဖွင့်ခင်မှာ အမျိုးသမီးက နောက်ဖေးခန်းကို အမြန် ခေါ်သွားခဲ့သည်။ ရှောင်းကော၏ စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုနဲ့အတူ တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။

အမျိုးသမီးက ပိန်ပိန် သေးသေးလေး ဖြစ်သော်လည်း အလွန်သန်မာသည်။ ရှောင်းကော ရုန်းကန်ခြင်းမပြုခဲ့ပေ။ သူမကို ထိုင်ခုံပေါ်တွင်ထိုင်ခိုင်းပြီး အမျိုးသမီး၏ နောက်ထပ်လုပ်ဆောင်မှုများနှင့်အတူ လိုက်ပါခဲ့ရသည်။

မျက်လုံးများကိုမှိတ်ထားလိုက်သည်နှင့် သူမ၏အာရုံတွေက ထူးထူးခြားခြား သိမ်မွေ့လာသည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူမသည် နာကျင်မှု ခံစားချက်အမျိုးမျိုးဖြင့် သူ့မျက်နှာအနှံ့ကို ပွတ်ဆွဲနေသည်ကို ခံစားရသည်။ သူမမျက်လုံးများကို တိတ်တဆိတ်ဖွင့်လိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်သည် သူမ၏မျက်နှာပေါ် အပ်ထိုးထားကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ အပ်ထိုးထားစဉ်တွင် သူမ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ ဆံပင်များကို ဆွဲလိုက်ခြင်းကြောင့် နာကျင်မှုကို ခံစားခဲ့ရသည်။

ဖြစ်စဉ်ကို သူမ သည်းမခံနိုင်ပေ။ နာကျင်မှုကို အနည်းငယ် သက်သာစေမည်ဟု မျှော်လင့်ရင်း မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားသည်။ ဒါပေမယ့် ထိရောက်မှု မရှိဘူးဆိုတာ ရှင်းပါသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူမ၏မျက်နှာက ခေတ္တငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။ နောက်တခဏမှာတော့ နူးညံ့တဲ့ တစ်စုံတစ်ခုက သူမမျက်နှာကို ဖိခဲ့သည်။ စုတ်တံက သူမ၏ ပါးပြင်၊ မျက်ခုံးများ၊ မျက်လုံးများနှင့် ပါးစပ်တို့ကို ညင်သာစွာထိတွေ့နေသည်။

ထို့နောက် အားလုံး ငြိမ်သက်သွားပြန်သည်။ ရှောင်းကောသည် သူမ၏ဆံပင်ကို တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့် ထိနေသည်ကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသောအခါတွင် သူမ၏ မျက်လုံးများကို ဖွင့်တော့မည်။ ဒါဟာ အရမ်းသက်တောင့်သက်သာရှိတဲ့ ခံစားမှုတစ်ခုပင်။ မျက်လုံးမှိတ်ပြီး စိတ်ဖြေလျှော့နေရုံမှတပါး သူမ မတတ်နိုင်ပေ။ ဒါပေမယ့် မကြာလိုက်ပါပေ။ သိပ်မကြာခင်မှာပဲ သူမဆံပင်တွေထဲကို ချွန်ထက်တဲ့ အရာတွေ ထိုးနေသလို ခံစားရသည်။ လှုပ်ရှားမှုတွေက အလွန်နူးညံ့သော်လည်း ၎င်းတို့ကို သိရှိနိုင်သေးသည်။

ထို့နောက် သူမ၏ နားရွက်အလှည့်ရောက်လာသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် မွမ်းမံထားသော သူမ၏ နားဖောက်ထားတာက လေးလံသော အလှဆင်မှုများဖြင့် ရုတ်တရက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ အဆင်မပြေတဲ့ ခံစားမှုတစ်ခုပင်။ သူမရဲ့ခေါင်းကို ဘောင်တစ်ခုနဲ့ ချုပ်ထားသလို ခံစားရသည်။ လှုပ်ရှားမှုအားလုံးက ရုတ်တရက် မဖြစ်နိုင်ပေ။

“ပြီးပါပြီ။”

အမျိုးသမီးက ခေါင်းဖြီးကိုချ၍ ညနေခင်း၏ ပထမဆုံးစကားကိုပြောခဲ့သည်။

ရှောင်းကော မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ မဖွင့်မီ ခဏလောက် မှိန်းနေခဲ့သည်။ ပထမဆုံးမြင်လိုက်ရတာက အမျိုးသမီးရဲ့ ကျေနပ်တဲ့အပြုံးပင်။ ထို့နောက် သူမ၏ အချက်ပြမှုဖြင့် ရှောင်းကော မှန်ထဲသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ထိုခဏ၌ပင် သူမ မှင်သက်သွားခဲ့သည်။ "ဒါ... ဒါက ကျွန်မလား"

ရှောင်းကော ခေါင်းခါပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ချီးကျူးခဲ့သည်။ ဒါက တကယ့် ပရော်ဖက်ရှင်နယ်တစ်ယောက်ရဲ့ အလုပ်ပင်။ သူမ၏ဆံပင်ကို ပြီးပြည့်စုံအောင် ပုံဖော်ထားသည်။

ထို့နောက် ရှောင်းကောကို သူမ၏ခြေရင်းဆီသို့ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။ အမျိုးသမီးက သူမကို အဝတ်ချွတ်ပေးပြီး စောစောက ယူလာခဲ့တဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ၀တ်ဆင်ဖို့ ကူညီပေးခဲ့သည်။

ရှောင်းကော ဖြစ်ပျက်နေတာကို သိလိုက်တဲ့အခါ သူမ အနည်းငယ်ရှက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူမကို အဝတ်လဲပေးဖို့ ကူညီပေးသူတစ်ယောက်ရှိခြင်းက သူမအတွက် လုံးဝအသစ်အဆန်းတစ်ခုပဲ။

ဒါပေမယ့် သူမကိုယ်တိုင် အဝတ်အစားကို ဝတ်ရမယ်ဆိုရင် ကိုင်တွယ်ရတာ အရမ်းများသွားနိုင်သည်။

အတွင်းခံများသာ ၀တ်ထားပြီး အမျိုးသမီး၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေသော ရှောင်းကောသည် သူမ၏ လက်များကို စက်လိုမျိုးမြှောက်ခဲ့သည်။

အဲဒီနောက်မှာတော့ ရှောင်းကော အသက်ရှူဖို့အချိန်မရပ်နားခင်မှာ အမျိုးသမီးက သူမအား အလွှာပေါင်းများစွာ ထုပ်ပိုးခဲ့သည်။ ရှောင်းကော ဤအဆင့်တွင် ထုံကျင်နေပြီဖြစ်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးတွေက ယခုအချိန်တွင် လွတ်လပ်စွာ လှုပ်ရှားနိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော အစိတ်အပိုင်းဖြစ်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရှေးခေတ်မှ ချမ်းသာပြီး သြဇာကြီးသော အမျိုးသမီးများ လမ်းလျှောက်ရာတွင် ဘာကြောင့် အကူအညီ ပေးရသည်ကို သူမ နောက်ဆုံးတော့ နားလည်သွားခဲ့သည်။ သူတို့ဘာသာတစ်ယောက်တည်း လမ်းမလျှောက်ချင်လို့ မဟုတ်ဘူး။ အကူအညီမပါဘဲ လမ်းလျှောက်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်လို့ပဲ။

အခက်အခဲများစွာဖြင့် အမျိုးသမီးက သူမကို မှန်ကြည့်ရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။ ရှောင်းကောက သူမ၏ ပုံကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ဒါက သူမဘဝရဲ့ ပထမဆုံး ၀တ်စုံကို ၀တ်ဆင်ခဲ့တာ ဖြစ်သည်။ ကျန်းတန်းဟယ်၏ အရာရှိအဆင့်သည် တူညီနေသဖြင့် သူမ၏ ၀တ်စားဆင်ယင်မှုက သူ့ရာထူးနှင့်လိုက်ဖက်အောင် အံဝင်ခွင်ကျဖြစ်ခဲ့သည်။

ဒီဇိုင်းက ဂုဏ်သိက္ခာရှိပေမယ့် အရောင်အသွေးက မှေးမှိန်မသွားပါပေ။ အင်္ကျီမှာ နက်ပြာရောင်ဖြစ်ပြီး ဆင်စွယ်-အဖြူရောင် ကာရံထားသည်။ အဖြူရောင်၏ အရိပ်အမြွက်သည် ဒီဇိုင်း၏ မွဲခြောက်ခြင်းကို အပြည့်အဝ ပြေပျောက်စေပြီး တက်ကြွမှု၏ အားကို ထပ်လောင်းပေးသည်။ ခပ်မှိန်မှိန်လေးဖြစ်သော်လည်း အကြည့်ကိုဖမ်းစားနေဆဲပင်။

"စစ်သူကြီးက သခင်မအတွက် ဒီဝတ်စုံကို ကိုယ်တိုင်ရွေးချယ်ပေးထားတာ"

အမျိုးသမီးက ဘေးနားမှာ စကားပြောခဲ့သည်။

ရှောင်းကော သူမကို အံ့သြစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ "သူက ကျွန်မအတွက် ရွေးပေးထားတာလား"

“ဟုတ်ပါတယ်”

အမျိုးသမီးက ထက်မြက်တဲ့သူပင်။ သူမသည် စကားများများစားစား မပြောဘဲ မလိုအပ်သော စကားများကို မဖြုန်းတီးပေ။

ရှောင်းကော မေးခွန်းတွေ ထပ်မေးချင်ပေမယ့် အမျိုးသမီးက သူမကို အခွင့်အရေးမပေးခဲ့ပေ။ အချိန်မရှိတော့ဘူးဟု သူမအား အသိပေးပြီး ခရီးနှင်ဖို့ တောင်းဆိုခဲ့သည်။

ရှောင်ကောမှာ ရွေးချယ်စရာမရှိပေ။ နောက်ကျမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အမျိုးသမီး၏ အကူအညီဖြင့် ပွဲကျင်းပမည့်နေရာကို သွားရန်မှတပါး ရွေးချယ်စရာမရှိပေ။ ပွဲကျင်းပမည့်နေရာသည် လူနေရပ်ကွက်အနောက်ဘက်ရှိ ပန်းခြံကျယ်ကြီးတွင် တည်ရှိသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာ တိုတောင်းသော အကွာအဝေးသာရှိဖြစ်သည်။ မဟုတ်ရင် သူမ ခရီးတစ်ဝက်လောက်မှာ စွန့်စားရလိမ့်မည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်က တောက်ပနေခဲ့သည်။ ညအချိန်နှင့် လုံးဝမတူ။ မီးပုံးနှင့် မီးလုံး အမျိုးမျိုး ရှိသည်။ အလွန်လှပသော မြင်ကွင်းဖြစ်သည်။

လူတွေလည်း ဝိုင်းအုံနေကြသည်။ အချို့က အဆာပြေစာ သယ်သွားကြပြီး အချို့က ဝိုင်နှင့် အရသာရှိသည့်ဟာများကို သယ်ဆောင်ကြသည်။ သူတို့အားလုံး ပန်းခြံဆီသို့ တန်းစီ လျှောက်သွားနေကြသည်။