အခန်း (၃၃၄)

အနာဂတ်ကမ္ဘာမှ စားဖိုမှူးလေး

အပိုင်း ၃၃၄

အခမ်းအနားမှာ ဇိမ်ခံအ၀တ်အစားတွေ ၀တ်ဆင်ထားတဲ့ အမျိုးသမီး အများအပြား ရှိတာတော့ သေချာသည်။ ရှောင်းကောသည် သူမ၏ ၀တ်စားဆင်ယင်မှုသည် အပေါ်မှ လှသည်ဟု ထင်သော်လည်း အခြားအမျိုးသမီးများက သူမထက် ပို၍ ပုံကြီးချဲ့နေလိမ့်မည်ဟု သူမ မျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သူတို့ကိုယ်သူတို့ အထည်အလိပ်လေးတွေနဲ့ ထုပ်ထားပုံရသည်။ သူတို့ရဲ့ ဆံပင်ပုံစံတွေက ပိုလို့တောင် မိုက်သည်။ ရွှေ၊ ငွေ၊ ကျောက်စိမ်း၊ ပန်းပွင့်ကြီးများနှင့် အသုံးအဆောင် ပစ္စည်းများ အားလုံးကို လူတိုင်း၏ ခေါင်းပေါ်တွင် စုပုံထားသည်။

နှိုင်းယှဥ်ကြည့်မယ်ဆိုရင် သူမရဲ့ဆံပင်ပုံစံက ရိုးရှင်းပါသည်။

အမျိုးသမီးတွေ ခေါင်းလှည့်ရတာ အဆင်မပြေတာကြောင့် လမ်းလျှောက်တဲ့အခါ ရှေ့တည့်တည့်ကိုပဲ ကြည့်နိုင်ကြသည်။ သူတို့သိတဲ့လူကိုတွေ့ရင် တစ်ဖက်လူကနောက်ပြန်လှည့်ကြည့်ပြီး တုံ့ပြန်နိုင်ရင် ဂရုမစိုက်ဘဲ နှုတ်ဆက်တတ်ကြသည်။

ရှောင်းကောက လူတိုင်းကို ရယ်စရာကောင်းနေပုံရသည် ဟု တွေးမိသည်။ သူမရဲ့ တင်းကျပ်တဲ့ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကြောင့် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောဖို့ အဆင်မပြေခဲ့ချေ။ သူမသည် တိုးတိုးလေးသာ ရယ်နိုင်ခဲ့သည်။

အမျိုးသမီးတိုင်းက သူတို့ရဲ့ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကို ပိုသဘောကျပုံရသည်။ ရှောင်းကော တစ်ယောက်တည်း စိတ်မသက်မသာ ခံစားနေရသည်။ အဲဒီလို ၀တ်ဆင်ထားလို့ လှုပ်ရှားရတာ ခက်သည်။ အရေးပေါ်အခြေအနေရှိလျှင် သူမသေဆုံးမှုကိုသာ စောင့်ဆိုင်းနေနိုင်သည်။

ဒါပေမယ့် ၎င်းသည် လုံးဝမှန်မည်မဟုတ်ပေ။ နောက်ဆုံးတော့ သူမကို ဒီလို ထူထဲတဲ့ အလွှာတွေနဲ့ ထုပ်ပိုးထားသည်။ တိုက်ခိုက်သူတစ်ဦးက ဓားကိုင်ထားရင် သူမရဲ့အဝတ်အစားတွေကို ထိုးဖောက်ဖို့ အခက်အခဲရှိနိုင်သည်။

ဒါကိုတွေးပြီး ရှောင်းကော ရယ်ချင်လာပြန်သည်။ သူမသည် သူမ၏ စိတ်ကူးကို အမှန်တကယ် သဘောကျနေခဲ့သည်။

ရှောင်းကော မသိလိုက်ဘဲ အဝေးမှ မနာလိုနေတဲ့ အကြည့်များက သူမကို ကြည့်နေသည်။ ကြော့ရှင်းတဲ့ မြင်ကွင်းကို ကြည့်လိုက်တော့ ဒီလူက သစ်ပင်ကို ဒေါသတကြီးနဲ့ လက်သီးဖြင့်ထိုးခဲ့သည်။ နောင်မှာ သူမ အစ်ကို ကျန်း၏ အမျိုးသမီး ဖြစ်လာရင် သူမက လှပနေမည်။ ဧည့်ခံပွဲတွေလည်း တက်ရောက်ပြီး လှပတဲ့အဝတ်အစားတွေကို ၀တ်ဆင်ရမည်။ လမ်းလျှောက်ရင်း တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ကိုင်ထားရလိမ့်မယ်… သူမမှာ အရာအားလုံးရှိရမည်။

မှန်ပါတယ်၊ ဒီလူက ယွီကျစ်ကျစ်ပါပဲ။ ပွဲမစမီတွင် သူမက မစ္စယန်အား တောင်းပန်ခဲ့ပြီး ထိုအမျိုးသမီးအား ပွဲသို့ ခေါ်သွားပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့သည်။ သူမ အံ့အားသင့်သွားတာကတော့ တစ်ဖက်သားက သူမကို မထီမဲ့မြင်ပြုကာ ပြုံးပြီး ကြည့်နေလေသည်။ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ သူမရဲ့အကြည့်တွေက စူးစူးဝါးဝါးနဲ့ စော်ကားနေလေသည်။

ငြင်းပယ်ခံရပြီးနောက် ယွီကျစ်ကျစ် အမှောင်ထဲတွင်သာ ပုန်းနေပြီး လှည့်ပတ်နေနိုင်ခဲ့သည်။ တကယ်တော့ သူမသည် ပွဲအတွက် ချင်းရှောင်းကော ၀တ်စားဆင်ယင်ပုံကို ကြည့်ချင်ရုံပင်။ သူမထက် ပိုကောင်းအောင် ၀တ်ဆင်မည်ဟု သူမကိုယ်တိုင် ကျိန်ဆိုခဲ့သည်။

ခဏလောက် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် ရှောင်းကောအား ရှေ့ကိုကြည့်ရန် လင်ကျစ်မှ သတိပေးခဲ့သည်။ သူမ အတတ်နိုင်ဆုံး မော့ကြည့်လိုက်တော့ ကျန်းတန်းဟယ် သူမကို စောင့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့ကိုကြည့်ရင်း သူမ မပြုံးဘဲမနေနိုင်ခဲ့ပေ။

လင်ကျစ်က အဝတ်၀တ်ပေးရန် ကူညီပေးခဲ့သော အမျိုးသမီးဖြစ်သည်။ အခမ်းအနားသို့ လျှောက်လှမ်းနေချိန်တွင် ရှောင်းကောက သူမ၏ အမည်ကို မေးခဲ့သည်။ အမှန်တော့ သူမနှင့် တစ်ညလုံး အတူနေပြီးနောက် သူမနာမည်ကို မသိလိုက်ရခြင်းသည် မယဉ်ကျေးပေ။ ကျန်းတန်းဟယ်က ဝန်ကြီးချုပ်၏ဇနီးထံမှ လင်ကျစ်ကို ငှားခဲ့တာဖြစ်သည်။

လင်ကျစ်အတွက် တာဝန်က ပြီးသွားပြီလို့ ယူဆရသည်။ လှပစွာဝတ်စားဆင်ယင်ထားသော ရှောင်းကောကို ကျန်းတန်းဟယ်ဆီသို့ ပို့ဆောင်ပေးပြီးနောက် သူမကိုယ်တိုင် ခွင့်တောင်းပြီး ထွက်သွားခဲ့သည်။

ရှောင်းကောက လင်ကျစ်ကို တိုးတိုးလေး ကျေးဇူးတင်စကားပြောခဲ့သည်။ တစ်ဖက်က ခဏတော့ မှင်သက်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမ ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်ပြီး ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

သူမထွက်သွားသည်နှင့်တပြိုင်နက် ကျန်းတန်းဟယ်က သူ့မျက်လုံးထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုကို ဖျောက်လိုက်ပြီး ရှောင်းကောဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူမသည် ယနေ့ညတွင် လှပလွန်းနေသောကြောင့် သူ့အာရုံတွေကို ပြန်မရနိုင်တော့ပေ။

"ရှောင်းကောလား"

“ဟုတ်တယ်” ရှောင်းကော ချိုချိုသာသာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်းကော?"

ကျန်းတန်းဟယ်က ထပ်ပြီး ခေါ်လိုက်ပြီး သူ့လက်က လေထဲမှာတန်းလန်းကြီး။

“ဟုတ်!”

ရှောင်းကောက သူ့အတွက် ဘာမှားနေမှန်း မသိပေမယ့် ကျယ်လောင်စွာ ပြန်ဖြေပြီး သူ့လက်ကို ကိုင်ထားလိုက်သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်က သူမရဲ့လက်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ်နဲ့ ကျေနပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။ အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် သူက "ရှောင်းကော" ဟု ထပ်မံခေါ်လိုက်သည်။

"ဟုတ် ဟုတ် ဟုတ် !"

ရှောင်းကော တဖြည်းဖြည်း စမ်းသပ်လာသော်လည်း သူမသည် သူ့ကို ညင်သာစွာ တုံ့ပြန်ရန် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားနေဆဲဖြစ်သည်။

"မင်း ဒီည အရမ်းလှနေတယ်"

ရှောင်းကော ရုတ်တရက် လေလျော့သွားသော ပူဖောင်းနှင့်တူသည်။ သူမ ခပ်ဖျော့ဖျော့ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ရှင်လည်း အရမ်းချောနေတယ်”

စကားစမြည်ပြောရန် နေရာကောင်းတစ်ခုမဟုတ်ခဲ့ပေ။ နောက်တော့ လူတွေအများကြီး လာနေကြသည်။ ကျန်းတန်းဟယ်က ထိုနေရာတွင် ရပ်ပြီး လူတိုင်းကို သူတို့အား ကြည့်ခွင့်ပေးထားသော်လည်း ရှောင်းကောကတော့ မကြိုက်ပေ။ ထို့ကြောင့် နှစ်ယောက်သား လက်ချင်းတွဲကာ ပန်းခြံဆီသို့ လျှောက်သွားကြသည်။

လင်မယားနှစ်ယောက်ကြားက အပြန်အလှန် ဆက်ဆံမှုက တခြားမိန်းမတွေကို မနာလိုဖြစ်သွားသည်။ ကျေးဇူးကန်းသော ခင်ပွန်းများနှင့်မတူဘဲ စစ်သူကြီးက သူ့ဇနီးကို ထွက်ပြီး လာခေါ်ဖို့ကို သိသည်။

မိန်းမတွေက မနာလိုစိတ်နဲ့ စိမ်းနေကြသည်။ လက်မထပ်ရသေးသော မိန်းကလေးများပင်လျှင် ၎င်းတို့၏ လက်ကိုင်ပုဝါကို ထုတ်ကာ ရှောင်းကောကို မနာလိုအားကျစွာ ကြည့်နေလေသည်။ တူညီသော အတွေးက လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် လည်ပတ်နေသည်။ "ရုပ်ရည်ချောမောပြီး ချစ်တတ်တဲ့ စစ်သူကြီးက တစ်ကိုယ်တည်းဆိုရင် ဘယ်လောက်ကောင်းလိုက်မလဲ"

ကျော်ကြားသော မိသားစုများမှ မြင့်မြတ်သော သမီးတွေက ကိုယ်လုပ်တော်ဖြစ်ဖို့ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ကောင်းကင်ဘုံကို မတရားသဖြင့်သာ အပြစ်တင်နိုင်ကြသည်။ ထိုသို့သော ကောင်းတဲ့ယောကျ်ားက သူတို့နှင့်မဆိုင်ဘူးဟု တွေးတောကြသည်။

ရှောင်းကောသည် သူမ အနီးတစ်ဝိုက်တွင် အံကြိတ်နေကြတာကို ခံစားမိပုံရသည်။ သူမ မကူညီနိုင်ဘဲ အနည်းငယ် ဘဝမြင့်ချင်သွားသည်။ သူမ ကျန်းတန်းဟယ်၏လက်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ဆုပ်ကိုင်ထားကာ ပျော်ရွှင်မှုကို အကြာကြီးခံစားရစေသည်။ အဆုံးတွင် သူက တိတ်တဆိတ် ငုံ့ကာ မေးခဲ့သည်။ “ဒါက မင်းပြောပြောနေတဲ့ စုံတွဲဝတ်စုံဆိုတာလား”

"စုံတွဲဝတ်စုံ?" ရှောင်းကော ထိုစကားကိုကြားသောအခါ သူမသည် သူ၏ အဝတ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ စောစောက သတိမထားမိခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ သူ့အဝတ်အစားအရောင်က သူမရဲ့အရောင်နဲ့ အတူတူပဲဆိုတာ သိလိုက်ရသည်။ သူ့အဝတ်အစားတွေက ပိုနက်မှောင်သည်-အဲ့တာက သူ့ကို ပိုပြီးရင့်ကျက်ပြီး သိက္ခာရှိစေသည်။

ရှောင်းကော သူမ၏ နှုတ်ခမ်းတွေကိုဖိကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ် အဲ့ဒါက စုံတွဲဝတ်စုံပဲ"

ဒီအကြံကို ဟိုးအရင်ကတည်းက သူမ ပြောခဲ့ဖူးပေမယ့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ ပြောခဲ့တာ။ သူမ အံ့အားသင့်သွားတာကတော့ သူက အဲ့တာကိုစိတ်ထဲမှာ မှတ်ထားခဲ့လို့ပင်။

ကျန်းတန်းဟယ် သူ့ကိုယ်သူ ဂုဏ်ယူနေပုံရပြီး ရှောင်းကောအား တအားရယ်မောစေခဲ့သည်။

ရှောက်ကျန့် မှလွဲ၍ အခြားဝန်ကြီးများအားလုံး ဥယျာဉ်ထဲသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။ သူတို့မိသားစုတွေလည်း တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ရောက်လာကြသည်။ ရှောင်းကောက ကျန်းတန်းဟယ်နှင့်အတူ ရှေ့ဆုံးတွင် ထိုင်နေသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာ ယောက်ျားနှင့်မိန်းမ သီးခြားထိုင်ရန် မလိုအပ်ပေ။ မဟုတ်ရင် သူမ အမျိုးသမီးတွေရဲ့အပိုင်းကို ကိုးရိုးကားရားနဲ့ လျှောက်သွားနေရမှာ။

"ဗိုက်ဆာနေပြီလား"

ကျန်းတန်းဟယ် ထိုင်ပြီးနောက် ပထမဆုံးလုပ်သည့်အရာမှာ သူမအတွက် စားစရာအချို့ကို ယူရန်ဖြစ်သည်။

ရှောင်းကော စားပွဲငယ်လေးပေါ်ရှိ ကျက်သရေရှိသော အစားအစာကို ကြည့်ပြီး ငြိမ်သက်စွာ တံတွေးမျိုချလိုက်သည်။ သူမ အရမ်းဆာနေပေမယ့် ဓါတ်ပုံကြီးကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားဖို့ လိုပါသည်။ သူမ ခေါင်းယမ်းပြီးပြောလိုက်သည်။ "ရပါတယ်။ နောက်မှပဲစားမယ်"

အမှန်တကယ်တော့ လာတဲ့သူတိုင်း ဗိုက်ဆာနေကြပေမယ့် ရှောက်ကျန့်က ဒီကိုမရောက်သေးပေ။ ဘယ်သူကမှ မစားဝံ့ဘဲ အစားအသောက်ကိုပဲ ကြည့်နေကြတာ။

ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ သိပ်မကြာခင်မှာ ရှောက်ကျန့် ရောက်လာခဲ့သည်။

ရှောင်းကော မတ်တပ်ထရပ်ပြီး အခြားသူများနှင့်အတူ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ နန်းတွင်းပွဲ မဟုတ်သောကြောင့် ဧကရာဇ်မင်းအား တရားဝင်နှုတ်ဆက်ရန် မလိုပေ။ ယောက်ျားသားတွေက လက်သီးဆုပ်ကာ ဦးညွှတ်ဖို့ပဲလိုသည်။ အမျိုးသမီးတွေအတွက် ပိုတောင် လွယ်ကူသည်။ သူတို့သည် ရှေ့ကို ကိုင်းညွှတ်နိုင်သည် သို့မဟုတ် ခြေထောက်တစ်ဖက်ရှေ့ထုတ်ကာ ဒူးညွတ်၍ဂါရဝပြုနိုင်သည်။

ရွေးချယ်စရာနှစ်ခုကြားတွင် ရှောင်းကော အောက်ကိုငုံ့ပြီးဂါရဝပြုရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ဒီနည်းနဲ့ သူမထဖို့ ပိုလွယ်သည်။ အကယ်၍ သူမသည် ကောက်ရိုးတစ်မျှင်ကို ဆုပ်ဖို့ရွေးချယ်ခဲ့လျှင် ဘာဖြစ်လာနိုင်သည်ကို သူမ မသိပေ။

ထို့နောက် ရှောက်ကျန့်သည် ၎င်း၏ တရားဝင်မိန့်ခွန်းကို ပြောကြားခဲ့သည်။ စကားအနည်းငယ်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပြောပြီး အဓိကအချက်ဆီသို့ တည့်တည့်သွားခဲ့သည်။

"အားလုံးပဲ၊ လှပတဲ့ရှုခင်းတွေ၊ ဖျော်ဖြေမှုတွေနဲ့ အရသာရှိတာတွေကို ခံစားကြပါ"

"ကျေးဇူးကြီးမားလှပါတယ် အရှင်မင်းကြီး!"

ဟောပြောပြီးသည်နှင့် တက်ရောက်လာကြသော ဝန်ကြီးများအားလုံးက တညီတညွတ်တည်း ကျေးဇူးတင်စကားဆိုကြသည်။ တခဏအတွင်း ဒရမ်များ စတင်တီးခတ်လာသည်။ အသွင်သဏ္ဍာန်တူသော မိန်းကလေးအဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့သည် အလယ်ဗဟိုသို့ ဦးတည်ရာအမျိုးမျိုးမှ ရောက်လာကြသည်။ အင်္ကျီလက်ရှည်များကို ဝှေ့ယမ်းကာ လှပစွာ ကပြကြသည်။

ရှောင်းကောက လူတိုင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်းပြောပြီးနောက် သူတို့လုပ်လိုက်သည့် ပထမဆုံးအရာမှာ ၎င်းတို့၏ တူတွေကို ကောက်ယူခြင်းဖြစ်သည်ကို သိလိုက်ရသည်။ သူတို့ရှေ့က အလှလေးတွေကို ဘယ်သူမှ စိတ်မဝင်စားကြဘူး။

လူတိုင်း ဗိုက်ဆာနေပုံရသည်။

"ဘာရယ်နေတာလဲ"

ကျန်းတန်းဟယ်က ရှောင်းကော ပြုံးနေတာကို တွေ့လိုက်ရတဲ့အခါ စူးစမ်းချင်စိတ်နဲ့ မေးလိုက်သည်။

“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။” ရှောင်းကောက သူမအကြည့်ကိုရုတ်လိုက်ပြီး ပန်းကန်ပြားကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ မျက်လုံးတွေ တခဏချင်း ပြူးကျယ်သွားသည်။ "ကျွန်မပန်းကန်ထဲ အစားအသောက်တွေထည့်နေတာကို ရပ်လိုက်တော့"

ကျန်းတန်းဟယ်က စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် သူ့တူတွေကို ချလိုက်သည်။ သူမပန်းကန်ထဲက အစားအသောက်တွေကို ကြည့်ပြီး စပ်စုကာမေးလိုက်သည်။ “ဘာဖြစ်လို့လဲ”

ရှောင်းကောက ဒေါသတကြီးနဲ့ သူ့ကို စကားမပြောဘဲ ကြည့်နေလိုက်သည်။ သူမအား သူ့ရဲ့ အပြစ်ကင်းသော အသွင်အပြင်ကို ပေးရင်း အမှားကို သူ ဘယ်လိုမေးနိုင်မှာလဲ။ စောစောက သူမရဲ့ပန်းကန်ပြားပေါ် သူ အစားအသောက်တွေပုံနေတာကို သူမ သတိမထားမိလိုက်ပေ။ အစားအသောက်ကို ဒီလောက်အမောက်ကြီးဖြစ်သွားအောင် ဒီလိုပန်းကန်သေးသေးလေးမှာ ဘယ်လိုများပုံထည့်လိုက်တာလဲ။

ရှောင်ကျန့် ထိုင်လိုက်ပြီးနောက် သူ့စကား ပြီးသွားတော့ ကျန်းတန်းဟယ် ချက်ချင်းဆိုသလို သူ့တူတွေကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး သူမပန်းကန်ထဲသို့ အစားအသောက်တွေထည့်ခဲ့သည်။ သူသည် သူ့ကိုယ်သူ အလုပ်များနေ၍ မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။ ရပ်တန့်ရန် သူမ နောက်ဆုံး တောင်းဆိုလိုက်သောအခါတွင် သူ့ဆီမှာ သရေစာတစ်ခု ရှိနေသေးသည်။ ချလိုက်ရမလားဆိုတာ သူ မဆုံးဖြတ်နိုင်သေးပေ။

ရှောင်းကောမှာ သူ့ကို ပြောစရာတွေ အများကြီးရှိပေမယ့် သူမ အကျယ်ကြီး မပြောခဲ့ပေ။ သူ့ကိုယ်ပိုင်အကျိုးအတွက် သူမ လုပ်နေတာ။ သူမ ဒီလောက်ထိပြောနေစရာ မလိုဘူး။

"ရပါတယ် အစားအသောက်တွေ မျှစားကြတာပေါ့ "

စကားပြောနေစဉ် ရှောင်းကောက ပန်းကန်ပြားကို အလယ်သို့တွန်းလိုက်သည်။

ကျန်းတန်းဟယ် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ရှက်သွားသည်။ သူမက သူနဲ့ တစ်ပန်းကန်ထဲစားမှာလား။ "ဘယ်လောက် ရင်းနှီးလိုက်လဲ။ အရမ်းမိုက်တယ်!!"

သူ ရှက်ရှက်ဖြင့် လှည့်မကြည့်ရဲတော့ပေ။ သူမရဲ့ပန်းကန်ထဲက အစားအစာတွေကို ကောက်ယူပြီး စတင်စားခဲ့သည်။

ရှောင်းကောက သူ့ကိုကြည့်ကာ တိတ်တိတ်လေး ရယ်မောလိုက်သည်။ ဒီငတုံးကတော့ ရုတ်တရက်ကြီး အပြစ်ကင်းသလို လုပ်နေတယ်။ သူ အရင်က သူမဆီက အနမ်းကို ခိုးယူသွားတုန်းက ဒီလောက်ထိ မရှက်ခဲ့ပါဘူး။