အခန်း (၃၃၉)

အနာဂတ်ကမ္ဘာမှ စားဖိုမှူးလေး

အပိုင်း ၃၃၉

ရှောင်းကော ရေတွက်လိုက်သည်။ ဟင်းပွဲလေးမျိုးနဲ့ ဟင်းရည်တစ်မျိုး အတိအကျရှိသည်။ ဒီလောက်ဆိုလုံလောက်ပြီ။

မီးဖိုချောင်ထဲ သူမ ခြေချနေခဲ့တာ အတော်ကြာခဲ့ပြီ။ ရှောင်းကော အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေသော်လည်း လတ်ဆတ်သော ပါဝင်ပစ္စည်းများသည် သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှု၏ ကြီးမားသော အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သူမခံစားခဲ့ရသည်။

လတ်ဆတ်သော ပါဝင်ပစ္စည်းများဖြင့် မိတ်ဆက်လိုက်သောအခါတွင် စားဖိုမှူးများအားလုံး စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။ ချက်ပြုတ်ရန် တွန်းအားက အမြင့်ဆုံးအထိ တွန်းအားပေးခဲ့သည်။

ရှောင်းကော အဖုံးကို မလိုက်သောအခါ မွှေးရနံ့က အိုးထဲမှ မွှေးပျံ့လာသည်။ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ သို့မဟုတ် အခြားနည်းဖြင့် မီးဖိုချောင်ရှိလူများ အရှိန်လျှော့ကာ သူမဘေးသို့ လာခဲ့ကြသည်။ အိုးထဲရှိပစ္စည်းကိုကြည့်ရန် လည်ပင်းဆန့်လာကြသည်။

ရှောင်းကောသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ ဖုံးကွယ်မထားဘဲ လွတ်လွတ်လပ်လပ် လာရောက်ကြည့်ရှုရန် ရက်ရောစွာ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။

ထိုလူများက သူမစကားကိုကြားသောအခါ ချက်ချင်းပင် သူမကို ဝိုင်းထားကြသည်။ အလုပ်များနေသော လူအနည်းငယ်က အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားလာကြသည်။ အဲဒီ့မှာ သူတို့အလုပ်ကိုပြီးအောင် မစောင့်နိုင်ကြတော့ပေ။

ဝိုင်းကြည့်နေကြသူတိုင်းအတွက် ပြဿနာမဟုတ်သော်လည်း ရလဒ်အဖြစ် ကျန်းတန်းဟယ်မှာ ချက်ချင်းတွန်းဖယ်ခံလိုက်ရသည်။ ပထမတော့ သူ ရှောင်းကော အနားမှာ ရပ်နေပေမယ့် အခု သူမနဲ့ သုံးမီတာအကွာမှာ ရပ်နေခဲ့သည်။ လူအုပ်ကြားထဲ တိုးဝင်ဖို့ အခွင့်အရေး မရှိတော့ပေ။

သူသည် ရှောင်းကောကို ကူကယ်ရာမဲ့စွာကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့ပြီး သူ မရှိတော့တာကို သူမ သတိပြုမိပြီး သူ့ကို ရှာဖို့ အစပြုလာမှာကိုပဲစောင့်ခဲ့သည်။ မဟုတ်ရင် သူ သူမအနားရောက်ဖို့ အင်အားသုံးရလိမ့်မည်။ တကယ်တော့ ဒီလူအုပ်ကြီးက အမျိုးသမီးအများစုနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားသည်။ တစ်ယောက်ယောက် ထိခိုက်မိရင် သူ့အတွက် ကြီးမားတဲ့ အပြစ်ဖြစ်လိမ့်မည်။

ကံမကောင်းစွာပဲ ရှောင်းကောမှာ သူ့အတွက် အချိန်မရှိခဲ့ချေ။ ပင်လယ်မျှော့ လှီးဖြတ်နည်းကို အခြားသူများအား ရှင်းပြရန် သူမ အလွန်အလုပ်များနေသည်။ ပင်လယ်စာစားနည်းအမျိုးမျိုးကိုလည်း သူတို့နဲ့ မျှဝေပေးခဲ့သည်။

မီးဖိုချောင်ထဲက လူတွေက ပင်လယ်မျှော့ကို စားလို့မရဘူးလို့ ထင်ကြတာကြောင့် သူတို့အတွက် ထူးဆန်းလွန်းနေတာကြောင့်ပင်။ ပင်လယ်မျှော့တွေကို ဖမ်းမိတဲ့အခါ ပင်လယ်ထဲက ထူးထူးဆန်းဆန်း အင်းဆက်တွေလို့ ထင်ခဲ့ကြတာကြောင့် ရေထဲကို ပြန်ပစ်ချကြသည်။ ပင်လယ်မျှော့တွေ ချက်ဖို့ပြင်နေတာကို တွေ့လိုက်တဲ့အခါ သူတို့ အရမ်း သိချင်လာကြသည်။ အခု အခွင့်အရေးရှိတော့ သူတို့ ပိုမေးမြန်းကြသည်။

ဟင်းလျာများ ချက်ပြုတ်ပြီးသည့်အချက်ကြောင့် မဟုတ်ပါက သူမ လွတ်ကင်းရန် အခွင့်အရေး ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

နှစ်ယောက်သား လင်ဗန်းများကို သယ်ကာ အိမ်ဆီသို့ လျှောက်သွားကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် နေဝင်သွားပြီဖြစ်၍ လမ်းတစ်လျှောက် မီးပုံးများထွန်းထားကြသည်။

ရှောင်းကော စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ "ကျေးဇူးပဲ၊ ဟင်းတွေ အချိန်မှီ ချက်ပြုတ်ပြီးသွားလို့သာပေါ့ မဟုတ်ရင် အပြင်ထွက်လာဖို့ အဆင်မပြေဘူး"

"ဟမ့်" ကျန်းတန်းဟယ် နှာမှုတ်လိုက်သည်။

တစ်ခုခုမှားနေပြီဆိုတာ ရှောင်းကော ချက်ချင်းပြောနိုင်သည်။ သူမ သူ့ကို စူးစမ်းကာ ကြည့်လိုက်သည်။ 'ဘာဖြစ်နေတာလဲ?'

"မင်းတော်တော်ပျော်နေပုံရတယ်ထင်တယ်" သူ မရှိတော့တာကို သူမ ဂရုမစိုက်ဘဲ အရမ်းတွေပျော်နေတယ်။

ကျန်းတန်းဟယ်ရဲ့ အမူအရာက အေးစက်လာပြီး သူ မကျေနပ်စွာ တွေးလိုက်သည်။

ရှောင်းကောက ပြဿနာ၏ အရင်းအမြစ်ကို ခန့်မှန်းနိုင်လောက်အောင် ထက်မြက်သူဖြစ်သည်။ သူမမျက်လုံးထဲတွင် အပြုံးတစ်ခုပေါ်လာသည်။ “ဘယ်လိုကောင်လေးလဲ”

ထို့နောက် သူမ အဖြေတစ်ခုကို တွေးလိုက်သည်။ သူမ မကျေနပ်သည့်အမူအရာဖြင့် ညည်းညူလိုက်သည်။ "ခုဏက ရှင့်ကို ကျွန်မဘယ်လောက်လွမ်းနေတယ်ဆိုတာ ရှင်သိလား"

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ဒါကိုကြားတော့ ကျန်းတန်းဟယ် နားစွင့်လာသည်။ သူ့မျက်လုံးထဲတွင် လျစ်လျူရှုမှုက ချက်ချင်းပင် စိုးရိမ်မှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ရှောင်းကောသည် သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် အပြုံးကို ဖုံးကွယ်ရန် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ "ကျွန်မ လူအုပ်ကြီးဝိုင်းထားတာကိုခံရပြီး အချိန်မီမတုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ရှင်က ကျွန်မကို ကာကွယ်ဖို့တောင် မရောက်လာပေးဘူး။ ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာ ရှင့်ကို ဘယ်နှစ်ခါလောက်အော်ခေါ်ခဲ့မိလဲဆိုတာ ရှင်သိလား"

သူမ အပြစ်တင်သည့်ဂိမ်းကို ကောင်းကောင်းကစားခဲ့သည်။ ကျန်းတန်းဟယ်သည် အမှန်ပင် သူမ၏ ထောင်ချောက်ထဲသို့ ကျသွားခဲ့သည်။ သူ သူမကိုနှစ်သိမ့်ပေးချင်နေပေမယ့် သူ့လက်ထဲမှာ ဗန်းကိုကိုင်ထားရသည်။ ရှောင်းကောက အရှိန်အပြည့်ဖြင့် လျှောက်သွားနေသေးသည်။ ကျန်းတန်းဟယ်သည် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော စကားများဖြင့် သူမကို ချော့ခဲ့သည်။

ရှောင်းကောမှာ သူမ၏ စွမ်းဆောင်မှုဖြင့် ကျော်တက်သွားခြင်းမရှိပေ။ သူမ ရပ်လိုက်ပြီး အကြောင်းအရာကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောင်းလိုက်သည်။

သူမ ကျန်းတန်းဟယ်ကို အရူးလုပ်နေတာမဟုတ်ပေ။ သူမ တကယ်ပဲ သူ့ကို လွမ်းသည်။ ထိုအချိန်တွင် လူအုပ်ကြီးသည် သူမအား လျင်မြန်စွာ ဝိုင်းလာကြသည်။ ကျန်းတန်းဟယ် သူမအနားက ထွက်သွားတဲ့အခါ သူမ သတိမထားမိလိုက်ပေ။ သူ့ကိုရှာဖို့ကြိုးစားတဲ့အခါ သူက လူအုပ်ရဲ့နောက်မှာ ရပ်နေပြီ။

စိတ်အားထက်သန်သော မျက်နှာများဖြင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ကာ ရှောင်းကောသည် သူတို့ကို ဘေးဖယ်ထားရန် သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။ သူမသည် ကျန်းတန်းဟယ်ကို ယခုအချိန်တွင်သာ ခံစားခွင့်ပေးနိုင်ခဲ့သည် ။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ သူမသည် တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး လွတ်မြောက်စေရန် ပင်လယ်စာ ပြုပြင်ရေးနည်းလမ်းကို အရှိန်မြှင့်ကာ ရှင်းပြရန် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် ထိုအရာများသည် သူမ၏အတွေးမျှသာဖြစ်သည်။ အမှန်မှာ၊ သူမ၏ ရှင်းပြချက်သည် သူတို့၏ စူးစမ်းချင်စိတ်ကို ပို၍ပင် နှိုးဆွလာခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဆွေးနွေးမှုမှာ အချိန်အတော်ကြာ မှရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ ကောင်းကင်ကြီး မှောင်လာသောအခါ၌ပင် ၎င်းတို့ သတိမထားမိခဲ့ကြပေ။

အစားအသောက် အဆင်သင့်ဖြစ်ချိန်မှာ ကျန်းတန်းဟယ်က သူမကို မခေါ်ခဲ့ဘူးဆိုရင် အိမ်မှာ စားဖို့စောင့်နေတဲ့ လူအနည်းငယ်ရှိနေသေးတာကို သူမ မေ့သွားပါလိမ့်မည်။

"မြန်မြန်ပြန်ကြရအောင်။ ကျွမ်းကျွမ်းနဲ့ ရှောက်ယိတို့ ဗိုက်ဆာနေလောက်ပြီ။"

ရှောင်းကောသည် ကျန်းတန်းဟယ်ကို မျက်စပစ်ပြကာ အမြန်လမ်းလျှောက်ကာ ဦးဆောင်သွားခဲ့သည်။ ကျန်းတန်းဟယ် ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ရယ်မောပြီး သူမကို အမှီလိုက်ခဲ့သည်။ နှစ်ယောက်သား ဘေးချင်းကပ်လျက်လျှောက်လျက် အိမ်ဆီသို့ လျှောက်သွားကြသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အစားအသောက်၏ ရနံ့က ရုတ်ရုတ်သဲသဲဖြစ်စေမည်ဟု နှစ်ယောက်သား မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြပေ။

မွှေးပျံ့သောရနံ့သည် လူများစွာကို ဆွဲဆောင်ခဲ့သည်။ ပင်လယ်စာစားရလွန်းလို့ ငြီးငွေ့နေတဲ့သူတွေက ကျွန်းပေါ်မှာ သူတို့တင်ပဲ မဟုတ်ချေ။ ထို့အပြင် ယခုအချိန်က ထမင်းစားချိန်ဖြစ်သည်။ သူတို့ရှေ့မှာ ပြုတ်ထားတဲ့ ပင်လယ်စာတွေကို ကြည့်လိုက်တော့ ကျွန်းပေါ်မှာ နေထိုင်သူတွေက အစားအသောက်ရဲ့ မွှေးရနံ့ကို ရုတ်တရက် တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ သူတို့ရဲ့ လျှာတွေ လှုပ်ရွလာပြီး သူတို့ရဲ့ တံတွေးတွေကို အသဲအသန် မျိုချလိုက်ကြသည်။

လူတိုင်းသည် မွှေးရနံ့၏ အရင်းအမြစ်ကို ရှာဖွေခဲ့ကြသည်။ ချက်ချင်းပင် ၀န်ကြီးများနှင့် အမျိုးသမီး များသည် လေထဲက မွှေးရနံ့များ ရရန် အပြင်သို့ ထွက်လာကြသည်။ အရင်းအမြစ်ကိုရှာဖွေရန် အစေခံများစွာကို စေလွှတ်ခဲ့သည်။ ခဏအကြာမှာ ကျွန်းမှာ လှုပ်ရှားမှုတွေနဲ့ စည်ကားနေခဲ့သည်။

—-

တစ်ဖက်တွင်၊ ရှောင်းကောနှင့် ကျန်းတန်းဟယ်တို့သည် ထိုကဲ့သို့ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြပေ။

နှစ်ယောက်သား စားစရာနဲ့ ပြန်လာတဲ့အခါ အိမ်ကလူတွေအားလုံး ဗိုက်ဆာနေကြပြီ။ သူတို့သည် ငါးဆားနယ်ခြောက်လို ထမင်းစား စားပွဲပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေကြသည်။

လင်မယားနှစ်ယောက် ပေါ်လာသည်နှင့် သုံးယောက်သား ချက်ချင်း ထထိုင်လိုက်သည်။ အစားအသောက်ဗန်းပေါ်မှာ ကြည့်ရင်း သူတို့မျက်လုံးတွေက ဓာတ်လိုက်သွားသလိုပါပဲ။

သူတို့ ဆင်ခြင်တုံတရားကြောင့်သား မဟုတ်ရင် သူတို့ သုံးယောက်က အစားအစာကို ခုန်ပေါက်ပြီး လက်ကိုသုံးကာ စတင်စားကြလိမ့်မည်။

သူတို့နေ့လယ်စာလည်း သိပ်မစားထားကြပေ။ နေ့ခင်းဘက်၌ သူတို့ ဗိုက်ဆာလွန်းလို့ ဗိုက်ထဲမှာ အရည်တွေပဲ ကျန်တော့သည်။ အခုမစားရင် ပါးစပ်ထဲမှာ အစာအိမ်အရည်တွေ မျိုချရလိမ့်မည်။

"ဆာလောင်နေတဲ့ ဝံပုလွေတွေရဲ့ အသိုက်လား?" ရှောင်းကောသည် သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုကြောင့် အံ့သြသွားသည်။ သူမ နည်းနည်းကြာမှရောက်လာရင် သူတို့ ဝံပုလွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြမည့်ပုံပင်။

"မေမေ၊ မြန်မြန်၊ သားတို့ဗိုက်ဆာနေပြီ..."

ကျွမ်းကျွမ်းက သူ့လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး သူ့တွင် ခွန်အားမရှိတော့ကြောင်း ပြသရန် လက်ကိုလေးလံစွာ လှဲချလိုက်သည်။

ရှောင်းကော မလုံမလဲဖြင့် ရယ်လိုက်သည်။ “တောင်းပန်ပါတယ် တောင်းပန်ပါတယ်…”

စားစရာ ဗန်းကြီး နှစ်ဗန်းလုံးကို စားပွဲပေါ်တွင် သပ်သပ်ရပ်ရပ် ချလိုက်သည်။ ကျန်းတန်းဟယ်သည် ရှောင်းကော ပြန်အလုပ်များလာသည်ကိုမြင်တော့ မခံနိုင်တော့သဖြင့် သူ စားပွဲပေါ်၌ အစားအသောက်များချပေးရင်း သူမကို ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။

လီရှို့ကျီနဲ့ ကလေးတွေက လုံးဝ ဗိုက်ဆာနေကြသည်။ လက်ထဲတွင် ပန်းကန်တွေ၊ တူတွေနဲ့ အစားအသောက်များကို ကြည့်ရင်း ညစာစားရန် စောင့်နေကြသည်။

ရှောင်းကောသည် သူမ၏ တူများကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး အလုပ်များနေသော ကျန်းတန်းဟယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ နှလုံးသားမှာ နွေးထွေးမှု အပြည့်ရှိနေသည်။ သူမမြင်လိုက်ရတာက သူ့မှာ အကျင့်ကောင်းရှိတဲ့ ခင်ပွန်းနဲ့ ဖခင်တစ်ယောက်လို အသွင်အပြင်တွေ ရှိသည်။

ရှောင်းကောသည် သူမ၏ အတွေးများကြောင့် ကြည်နူးနေသကဲ့သို့ ကျန်းတန်းဟယ်က ညစာစစားလို့ရပြီဖြစ်ကြောင်း ကြေညာထားပြီးဖြစ်သည်။

ချက်ချင်းပင် ရှောင်းကောသည် သူမရှေ့က စားစရာများကို လှမ်းယူရင်း တူတွေရှုပ်ယှက်ခတ်သွားသဖြင့် မျက်စိကန်းလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ဤအမြန်နှုန်းသည် လက်တွေ့ဘဝတွင် အမှန်တကယ် ဖြစ်နိုင်သည်။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ရုပ်မြင်သံကြားသည် လက်တွေ့ဘဝမှ လှုံ့ဆော်မှုဖြစ်သည်။

သူမ၏လက်ထဲတွင် ပန်းကန်လုံးနှင့် တူများကိုင်ဆောင်ထားသော ရှောင်းကောမှာ ကျန်းတန်းဟယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမမျက်လုံးထဲတွင် အံ့သြမှုကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သည် ။ ပန်းကန်တွေ ကျသွားတဲ့ အရှိန်ကို မြင်တော့ သူတို့ နှစ်ယောက် အလျင်အမြန် ဝင်လိုက်ကြသည်။

ထမင်းစားပြီး တစ်ဝက်လောက်မှာ မထင်မှတ်ထားတဲ့ လူတစ်ယောက် ရောက်လာခဲ့သည်။

ရှောင်းကော သူမရောက်ကတည်းက သူ့ကို ပထမဆုံးအကြိမ် သီးသန့်တွေ့ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။

ရှောက်ကျန့် ဝင်လာပြီးတာနဲ့ သူ့နှာခေါင်းကို ရှူရှိုက်လိုက်ပြီး အကြာကြီး အနံ့ရှူလိုက်သည်။ ဤနေရာဖြစ်သည်ကို အတည်ပြုပြီးနောက်၊ သူသည် ရှေ့သို့ အမြန်လျှောက်သွားကာ ထိုင်ရန် ထိုင်ခုံတစ်လုံးကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ သူ့လက်ထဲက ပန်းကန်လုံးနဲ့ တူတွေကိုထုတ်ပြီး ထမင်းနဲ့ ဟင်းတွေကို သူကိုယ်တိုင်အတွက် တစ်ခါတည်း ထည့်လိုက်သည်။

"ငါ့ကိုစိတ်ထဲမထားကြနဲ့။ ဆက်စားကြ"

ရှောက်ကျန့်က အလျင်စလိုစားနေပေမယ့် သူ့မှာတော့ ဣန္ဒြေသိက္ခာရှိနေသေးသည်။ သူ၏အရိုးထဲထိစွဲမြဲသည်မှာ မလွဲဧကန်ပင်။

ကြားထဲမှာ ဗလုံးဗထွေးစကားတွေ ဆက်တိုက်ကြားလာရသည်။ အဓိပ္ပါယ်ကို မည်သူမျှ နားမလည်ကြသော်လည်း အဓိပ္ပါယ်ကို နားလည်ကြသည်။ ပြတ်ပြတ်သားသားပြောရလျှင်၊ ညစာစားရန် အလကားလာစားသူ တစ်ဦးရောက်လာသည်။

အနည်းစုက မကူညီနိုင်ဘဲ မနှစ်သက်နေပုံရသည်။ လက်တွေ့မှာ သူတို့မျက်နှာကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပါးရိုက်ခဲ့ကြသည်။

အစောပိုင်းတွင် စားနပ်ရိက္ခာ အလုံအလောက်ရှိသော်လည်း လူတစ်ဦးထပ်တိုးလာသဖြင့် ဟင်းတွေက နည်းသွားပုံရသည်။ ယောက်ျားများသည် ရုတ်တရက် သေခါနီး အာရုံခံစားမှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများ အလုပ်ရှုပ်သွားသည်။ လေထုသည် တင်းမာမှုနှင့်အတူ ပူလောင်နေပြီး၊ တူတွေက ပိုမြန်ဆန်စွာ ရွေ့လျားလာသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ရှောင်းကောက ဗိုက်ပြည့်နေပြီဖြစ်သည်။ သူတို့ကို စားသောက်ဖို့ ပြောပြီးတာနဲ့ သူမ“စစ်မြေပြင်” ကနေ အမြန်ထွက်သွားခဲ့သည်။

ထိုနေရာသည် ပြဿနာရှိနေသော နေရာဖြစ်သောကြောင့် တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ အဲဒီနောက်မှာ ဘာတွေဆက်ဖြစ်ခဲ့တာလဲဆိုတာကတော့ သူမရဲ့ အမြင်အာရုံကို သက်သေပြလိုက်တာပဲ…