အခန်း (၃၄၀)

အနာဂတ်ကမ္ဘာမှ စားဖိုမှူးလေး

အပိုင်း ၃၄၀

ရှောင်းကော ထွက်သွားပြီးနောက်၊ အမျိုးသားများသည် နောက်ဆုံးတွင် ထိန်းချုပ်ထားခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူတို့၏ ဇာတိရုပ်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ကြသည်။

တခဏချင်းမှာပဲ စားပွဲပေါ်က တူတွေ လှုပ်ရှားလာပါတော့သည်။ ခဏနေတော့ ပုဇွန်ကြီးတစ်ကောင် ပျံသန်းလာပြီး နောက်အခိုက်အတန့်မှာ ဂဏန်းတစ်ကောင် ချော်ကျသွားခဲ့သည်။ နောက်တခဏအတွင်းမှာပဲ ရွှေဖရုံသီးတစ်စိတ်က ပန်းကန်လုံးထဲကို ပြုတ်ကျလာသည်...

ဒီလို ဖရိုဖရဲဖြစ်နေတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ကျန်းတန်းဟယ်က အကျင့်သိက္ခာရှိတဲ့ဖခင်တစ်ယောက်ရဲ့ အခန်းကဏ္ဍကို မမေ့ခဲ့ပါဘူး။ ကလေးတွေရဲ့ပန်းကန်တွေကို ထမင်းပြန်ဖြည့်ထည့်ပေးဖို့က သူ့အလုပ်ပဲ။

သူ့မှာ ရွေးချယ်ခွင့်မရှိပေ။ ကလေးနှစ်ယောက်က ငယ်သေးသည်။ သူတို့က အစားအသောက်အတွက် ယောက်ျားသားကြီးတွေနဲ့ တိုက်ခိုက်ချင်ပေမဲ့ သူတို့ မလုပ်နိုင်ပေ။ သူတို့ယူလိုက်တဲ့ အစားအစာမှန်သမျှကို ဖယ်ထုတ်ပစ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားသည်။

လီရှို့ကျီက သူဗိုက်ပြည့်အောင် စားပြီးနောက် ကျယ်လောင်တဲ့လေချဥ်တက်သံ ထွက်လာသည်။ အဆုံးတွင် အခြားသူများ၏ ရွံရှာသည့် အကြည့်များအောက်တွင် သူသည် သူ၏တူတွင် ကပ်နေသော နောက်ဆုံးသောထမင်းစေ့ကို လျှာဖြင့် သပ်လိုက်သည်။

“အွီး…”

ကျွမ်းကျွမ်းနဲ့ ဝမ်ရှောက်ယိတို့ တစ်ချိန်တည်းတွင် ရွံရှာစွာ အော်ခဲ့ကြသည်။ အစားအစာကို သိမ်းဆည်းပြီး မဖြုန်းတီးတာ ကောင်းပေမယ့် သူ အလွန်အကျွံစားပြီး ပန်းကန်လုံးများစွာကို အကုန်စားခဲ့သည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ၊ မင်းတို့လဲ အတူတူပဲ မဟုတ်လား"

လီရှို့ကျီ အမှုမဲ့ အမှတ်မဲ့ ပြောလိုက်သည်။ သူ့ရှေ့က ပန်းကန်လုံးတွေကိုတောင် ပြလိုက်သည်။ အားလုံးကို ပြောင်စင်နေအောင် လျက်ထားသည်။ သူတို့ကို ဆေးစရာမလိုတော့ပေ။ သူတို့ကို ချက်ချင်း သိမ်းလိုက်လို့ရပြီ။

ကျန်တဲ့သူတွေက သူ့စကားကြားတော့ ရှက်စိတ်နဲ့ မျက်တောင်ခတ်ခဲ့ကြသည်။ အမှန်မှာ၊ သူတို့သည် လီရှို့ကျီကို ရွံရှာပိုင်ခွင့်မရှိပေ။ ဒီကိစ္စမှာ သူတို့အားလုံး အတူတူပါပဲ။

ညစာ စားပြီးသောအခါ ပန်းကန်တွေကို ရှင်းရန် အချိန်ကျလာပြီ။ အများအားဖြင့် မီးဖိုချောင်သည် တစ်စုံတစ်ဦးကို အစားအသောက်ပို့ရန် စေလွှတ်ပြီး ပန်းကန်အလွတ်များကို သယ်လာခိုင်းသည်။ ဒါပေမယ့် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ဟင်းလျာများကို ကိုယ်တိုင်ပြင်ဆင်ထားသောကြောင့် ပန်းကန်တွေလာယူမည့်သူမရှိပေ။

ပန်းကန်ပြားအားလုံးကို သူတို့ကိုယ်တိုင် စုပြီး တစ်စုံတစ်ဦးကို အဲ့တာတွေလာယူခိုင်းရန် သို့မဟုတ် အားလုံးကို သူတို့ကိုယ်တိုင် ပြန်ပို့ပေးရမည်။

ဘယ်လိုရွေးချယ်မှုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ပန်းကန်အလွတ်တွေ၊ ပန်းကန်ပြားတွေ၊ တူတွေကို စီပြီး ဗန်းပေါ်ပြန်တင်ထားရမှာ သေချာပါသည်။

ဒီအလုပ်ကို ဘယ်သူလုပ်မှာလဲ၊ သူတို့ထဲက အနည်းစုက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် စိတ်ကူးတွေ ပေါက်ဖွားလာကြသည်။ ထမင်းစားပြီးတာနဲ့ ဘယ်သူမှ မလှုပ်ရှားချင် ဖြစ်နေကြသည်။

သန်မာတဲ့သူတွေက အားနည်းသူကို အမြဲတမ်း အနိုင်ကျင့်ကြသည်။

အမျိုးသားသုံးယောက်လုံး တစ်ပုံစံတည်း တွေးနေကြသည်။ ကလေးတွေက လေ့ကျင့်ခန်း ပိုလုပ်သင့်သည်။ အစာစားပြီးနောက် ခြေလှမ်းတစ်ရာလျှောက်တာက အသက် ၉၉ နှစ် သက်တမ်းကို ပေးသည်...

"ဟူး ၊ ရှောက်ယိ၊ စာသွားလုပ်ရအောင်"

ကျွမ်းကျွမ်း သတိရှိပြီး လျင်မြန်သောဉာဏ်ရှိသူဖြစ်သည်။ အခြေအနေ မကောင်းတာကိုမြင်တော့ မှိန်းနေတဲ့ ရှောက်ယိကို အိမ်ထဲကို ပြန်ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။

အမျိုးသားသုံးယောက်သည် ပုဇွန်နှစ်ကောင်၏ နောက်ကျောကို အားကိုးတကြီးကြည့်နေကြသည်။ ဒီလိုအကြောင်းပြချက်မျိုးနဲ့ ယောက်ျားတွေက သူတို့ကို တားဖို့ခက်သည်။ နောက်ဆုံးတော့ ကလေးတွေက စာအုပ်တွေပေါ်မှာ အချိန်ဖြုန်းခဲ့ကြသည်..

ကလေးတွေ အလုပ်မလုပ်နိုင်တော့ဘူးဆိုတော့....

"ဟူး၊ ကျန်းမှာ လုပ်စရာတွေ အများကြီး ကျန်နေသေးလို့ ကျန်း အရင် သွားနှင့်မယ်"

သူ ပါဝင်ပတ်သက်နေမှန်းသိလိုက်ရတော့ ရှောက်ကျန့် က အလျင်စလို ထရပ်လိုက်ပြီး အခြားလူနှစ်ယောက်ကို ဖိနှိပ်ရန် "ကျန်း" ဟူသော စကားလုံးကို အသုံးပြုခဲ့သည်။သူတို့ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ဒေါသတွေကို မျိုချထားခဲ့ပြီး သူကတော့ကျေနပ်စွာဖြင့် ပြန်သွားခဲ့သည်။

စားပွဲကိုရှင်းဖို့ ဖိအားတွေက ကျန်းတန်းဟယ်နဲ့ လီရှို့ကျီ တို့ထံ ချက်ချင်းရောက်သွားသည်။

“ငါ…”

“စစ်သူကြီး ကျွန်တော့်မှာ လုပ်စရာလေးတွေရှိတယ် အဲ့တာကြောင့်ကျွန်တော်.... ဟားဟား”

လီရှို့ကျီက သူ့အောက်နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး ထွက်ခွာသွားသော ကျန်းတန်းဟယ်ကို မျက်ဖြူလှန်ခဲ့သည်။ ဧကရာဇ်နှင့် စစ်သူကြီးတို့ စကားပြောထားပြီးသား။ သူဘာလုပ်နိုင်ဦးမလဲ။ သူက အဆင့်နိမ့်တဲ့အရာရှိတစ်ဦးဖြစ်သောကြောင့် သူ့မှာ ရွေးချယ်စရာမရှိပေ။

အခုတော့ သူပဲ ကျန်တော့သဖြင့် စားပွဲကို တုံ့ဆိုင်းစွာ ရှင်းလိုက်ရတော့သည်။ တူတစ်စုံကို ကောက်ကိုင်လိုက်ရင်း အတွေးတစ်ခုက သူ့ဆီရောက်လာသည်။ သူချက်ချင်းထွက်ပြေးသွားသည်။ ဒီနာရီမှာ လူတိုင်းနီးပါး ထမင်းစားပြီးပြီ။ ပန်းကန်ပြားတွေကို ရှင်းလင်းရမည့် တာဝန်ခံ ဝန်ထမ်းများသည် ၎င်းတို့၏ အလုပ်များကို ဆက်လုပ်ဆောင်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

လီရှို့ကျီ ထွက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အစေခံများစွာ လှည့်ပတ်သွားလာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက တစ်ယောက်ယောက်ကို တားလိုက်ပြီး ပန်းကန်ပြားတွေကို ရှင်းပေးဖို့ သူမကို တောင်းဆိုခဲ့သည်။ သူ့မျက်လုံးများဖြင့် သူမ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူ့ဗိုက်လုံးလုံးလေးကို ပွတ်ပြီး အိပ်ဖို့အတွက်ပြန်သွားခဲ့သည်။

—

ရှောင်းကောသည် ကျွန်းပေါ်ရှိ နေရာအားလုံးကို အခြေခံအားဖြင့် စူးစမ်းလေ့လာခဲ့သည်။ သူမ ဒီကိုရောက်တာ လဝက်ကျော်ရှိပြီ။ ထိုအချိန်တွင် သူမသည် ကျွန်း၏ ထောင့်တိုင်းကို စူးစမ်းလေ့လာခဲ့သည်။ သူမကြိုးစားခဲ့သော တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ ပင်လယ်ထဲတွင် ရေကူးရန်ပင် ဖြစ်သည်။

အပြင်မှာ ပူလောင်နေပေမယ့် ရှောင်းကောက ဒါကို မခံစားနိုင်ခဲ့ပေ။ အဲဒါက ရေခဲတုံးတွေကြောင့်ပါ။ ခြင်းတောင်းများနှင့် ရေခဲတုံးများကို နေ့စဉ် အိမ်ထဲသို့ ယူဆောင်ပေးခဲ့သည်။ ရေခဲတုံးတွေ မပျော်သွားခင်မှာ အစေခံတွေက သူတို့ကို အသစ်တွေနဲ့ အစားထိုးပေးသည်။

အစေခံသည် အခြားရေခဲဇလုံတစ်ခုနှင့် ထွက်သွားသည်ကိုမြင်လျှင် ရှောင်းကော၏ စိတ်ဝင်စားမှုမှာ လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။ ရေခဲတွေကို ဘယ်လို သိမ်းထားတယ်ဆိုတာကို သိချင်စိတ်ပြင်းပြလာတဲ့အတွက် အစေခံနောက်ကို လိုက်ခဲ့သည်။

ကောင်မလေးက အသက် ဆယ့်ငါးနှစ်၊ ဆယ့်ခြောက်နှစ်လောက်ရှိပြီ။ ရှောင်းကောသည် သူမအနားသို့ လျှောက်သွားပြီး သူမက အနည်းငယ် သီးသန့်ဆန်သည်ဟု ထင်သောကြောင့် သူမနှင့် စကားစမြည်ပြောခဲ့သည်။

"ရေခဲတွေပစ်မို့လား"

“မပစ်ပါဘူး” ကောင်မလေးက တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသော အသံဖြင့် ပြောခဲ့သည်။ "ကျွန်မတို့ အဲဒါကို မြေအောက်ခန်းထဲ ပြန်ထည့်ပြီး ရေခဲဖြစ်သွားအောင်ပြန်အအေးခံမှာပါ"

“အိုး…” ရှောင်းကော ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ အကြံကောင်းတစ်ခုလို့ သူမထင်မိသည်။ ရေခဲကို ပြန်လည်အသုံးပြုခြင်းက အလေအလွင့်နည်းသည်။ "မင်းနဲ့ အတူ အခန်းထဲ လိုက်ခဲ့လို့ရမလား"

ထိုစကားကိုကြားသောအခါ မိန်းမပျိုက တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ သူမက ရှောင်းကောကို တစ်ချက် ခိုးကြည့်ခဲ့သည်။ “…ရပါတယ်။”

ရှောင်းကောက သူမကို ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးပြပြီး ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမရဲ့ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထားရမည်။ ဒီလိုမှမဟုတ်ရင် ခဏနေပြန်လာဖို့ အဆင်မပြေဖြစ်နိုင်သည်။

ကလေးမလေးက ရှောင်းကောရဲ့ အပြုံးကို ကြည့်ပြီး သူမက အရမ်းလှတယ်လို့ တိတ်တိတ်လေး တွေးနေခဲ့သည်။ သူမသည် လူဆိုးတစ်ယောက်လို မဟုတ်ပေ၊ ထို့ကြောင့် သူမကို မြေအောက်ခန်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားဖို့က အန္တရာယ်ကင်းလောက်သည်။

မြေအောက်ခန်းကို လတ်ဆတ်သော အသားများ၊ အစားအစာများနှင့် သစ်သီးဝလံများ သိုလှောင်ရန်အတွက် အသုံးပြုခဲ့သည်။ ဒါကြောင့် ပြင်ပလူတွေ ဒီနေရာကို ဝင်ခွင့်မရကြချေ။ ဒါပေမယ့် သူမရှေ့က အမျိုးသမီးက မကောင်းတဲ့သူ မဟုတ်ဘူးလို့ မိန်းကလေးက ခံစားမိသောကြောင့် သူမရဲ့တောင်းဆိုချက်ကို သဘောတူခဲ့တာဖြစ်သည်။

သူတို့ နှစ်ယောက် လမ်းလျှောက်ပြီး အနည်းငယ် လှည့်ပတ်သွားခဲ့ကြသည်။ လမ်းလျှောက်လေလေ ပိုအေးလာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ရှောင်းကောသည် သူမ၏ လက်မောင်းများကို မကူညီနိုင်ဘဲ ပွတ်သပ်ခဲ့သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်ပင်တွေက နေရောင်ခြည်ကို ပိတ်ဆို့ကာ ကောင်းကင်ထိအောင် မြင့်သည်။ ဒီနေရာက အရမ်းအေးနေတာက အံ့သြစရာမရှိချေ။

ခဏအကြာတွင် တံခါးဝတွင် အစောင့်နှစ်ယောက် ရပ်နေသည်ကို သူမတွေ့လိုက်ရသည်။

"သခင်မ၊ ကျွန်မတို့ရောက်ပါပြီ "

ကလေးမလေးက ရပ်လိုက်ပြီး ရှောင်းကောကို ပြောလိုက်သည်။

ကောင်မလေးက ဦးဆောင်လမ်းပြရင်း ရှေ့တံခါးကို လွယ်လွယ်ကူကူ ကျော်ဖြတ်သွားသည်။ အရှေ့တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ကျယ်ဝန်းပြီး သာမန်ပုံစံအခန်းတစ်ခုရှိသည်။ အထဲတွင် မြေအောက်ခန်း စီမံထိန်းသိမ်းသူ ထိုင်နေသည်။ စားပွဲပေါ်တွင် စာရွက်အထူကြီးတစ်အုပ်ရှိပြီး ဘေးတွင် မှင်ဖြင့်ဖုံးနေသော စုတ်တံတစ်ချောင်းရှိသည်။

အထိန်းတော်သည် မိန်းမပျိုကို သိသည်။ ရှောင်းကောကိုတွေ့သောအခါ သူမက သူမ၏အမည်နှင့် သူမလာရောက်သည့် ရည်ရွယ်ချက်အကြောင်း အသေအချာမေးခဲ့သည်။ ဘာပြဿနာမှမရှိဘူးလို့ အတည်ပြုပြီးတာနဲ့ သူမကို ဝင်ခွင့်ပြုခဲ့သည်။

အခန်းအလယ်တွင် အောက်ထပ်ထိ ကျယ်ပြန့်သောလှေကားထစ်တစ်ခုရှိသည်။ နံရံနှစ်ဖက်စလုံးတွင် ဖယောင်းတိုင်များဖြင့် ပြည့်နေသည်။ တစ်နေရာလုံး ထိန်ထိန်လင်းနေသည်။

ယခုအချိန်တွင် မြေအောက်ခန်းသို့ မည်သူမျှ လာရောက်လည်ပတ်ခြင်း မရှိပေ။ သူတို့၏ ခြေသံတွေက လွတ်နေသော မြေအောက်ခန်းထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသဖြင့် ထိုနေရာက အနည်းငယ် ကြောက်စရာကောင်းသည်ဟု ခံစားရသည်။

ဒါပေမယ့် ထိုအမျိုးသမီးသည် ဤနေရာနဲ့ ကျင့်သားရနေပုံရသည်။ သူမရဲ့အမူအရာက အရမ်းပုံမှန်ပါပဲ။ အခုက နေ့ခင်းဘက်ဆိုတော့ ဘာမှကြောက်စရာမရှိပါပေ။ ညဘက်ကျရင်တော့ မြေအောက်ခန်းက ပိုကြောက်စရာကောင်းသည်။

နေ့ခင်းဘက် သွားလာလှုပ်ရှားနေသူများ အနည်းဆုံးရှိသော်လည်း ညရောက်သောအခါ ဤနေရာတွင် နေတဲ့သူမရှိပေ။ ဒါပေမယ့် လုပ်စရာတွေရှိရင်တော့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီကိုဆင်းလာရမှာပဲ။ ကြောက်တဲ့ခံစားချက်က အသုံးမဝင်ဘူး။

ရှောင်းကောသည် လှေကား၏ အရှည်ကို အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းခဲ့သည်။ သူမဆင်းလာချိန်ပေါ်မူတည်၍ ဤမြေအောက်ခန်းသည် အနည်းဆုံး သုံးမီတာမှ လေးမီတာအထိ နက်သည်။

မြေအောက်ခန်းထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် လေအေးက သူတို့မျက်နှာကို ရိုက်ခတ်လာသည်။ လေထုထဲတွင် အပူချိန်သည် အနည်းဆုံး ဆယ်ဒီဂရီစင်တီဂရိတ် ကျဆင်းသွားသည်။

ရှောင်းကောသည် သူ့ကိုယ်သူ မသက်မသာ ပိုက်ထားသော်လည်း ကလေးမလေးမှာ ဘာမှဖြစ်သည့်ပုံမပေါ်ပေ။ သူတို့ လှေကားမှဆင်းကာ မြေအောက်ခန်း၏ ကြမ်းပြင်သို့ ရောက်လာကြသည်။ သူတို့ရှေ့မှာ ထူထဲတဲ့ ကန့်လန့်ကာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ကလေးမလေးသည် အလယ်ကနေ ကန့်လန့်ကာများကို ခွဲလိုက်ကာ အလင်းရောင် ကောင်းစွာရှိသော အတွင်းခန်းကို ဖော်ထုတ်ခဲ့သည်။ သူမက ပြုံးပြီး လက်ဟန်ပြခဲ့သည်။ “သခင်မ၊ ကျေးဇူးပြု၍ ဝင်ပါ”

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။" ရှောင်းကောက သူမကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်းပြောပြီး ဝင်လာခဲ့သည်။

ကလေးမလေးက နောက်ကနေ အနီးကပ်လိုက်ကာ ကန့်လန့်များကို ချလိုက်သည်။

သူမရှေ့တွင် အရွယ်အစားကြီးသော မြေအောက်ခန်းတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ ရှောင်းကော ၎င်းကို ဖော်ပြရမည်ဆိုလျှင်၊ ၎င်းသည် မြေအောက်ခန်းပုံစံ ရေခဲသေတ္တာဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် ဖယောင်းတိုင်မရှိသော်လည်း တောက်ပနေဆဲဖြစ်သည်။

မြေအောက်ခန်း၏ ထောင့်တိုင်းတွင် ရေခဲတုံးများဖြင့် ပြည့်နေသည်။ လတ်ဆတ်သော အသားများနှင့် သစ်သီးများတင်ထားသော ရေခဲစားပွဲတစ်ခုလည်း ရှိသည်။

ရှောင်းကော ထိုနေရာကို သဘောကျနေချိန်တွင်၊ ကလေးမလေးက တောင်းထဲမှာ ပိုပြီးသေးသွားတဲ့ ရေခဲတုံးသယ်လာပြီးပြီ။ သူမက တောင်းကို စောင်းပြီး ရေခဲပေါ် လောင်းချလိုက်သည်။ အရည်ပျော်နေတဲ့ရေက ရေခဲပြင်ပေါ်သို့ ရောက်သွားသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ရေခဲအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

“ကွဲသွားတဲ့ရေခဲတွေကို ပြန်ယူပြီးတာနဲ့ ခဲထားဖို့အတွက် ရှိပြီးသား ရေခဲပေါ် လောင်းချလိုက်တာ။ ပြီးရင် ရေခဲလဲတဲ့အချိန်ရောက်ရင် အတုံးသေးသေးလေးတွေဖြစ်အောင် လှီးဖြတ်ရတယ်”

ကလေးမလေးက ရှောင်းကောကို ရှင်းပြနေသည်။

ရှောင်းကော အံ့သြသွားသည်။ ရှေးခေတ်လူတွေရဲ့ ဉာဏ်ပညာက တကယ်ပဲ အဆုံးမရှိဘူးပဲ။

"ဒီမှာဘာလို့ ဒီလောက်တောက်ပနေတာလဲ"

ရှောင်းကော ကြိမ်ဖန်များစွာ လှည့်ပတ်ကြည့်ခဲ့သော်လည်း ထိုနေရာကို အလင်းရောင်ပေးနိုင်သည့် တစ်စုံတစ်ရာကို မတွေ့ခဲ့ရပေ။ အလင်းရင်းမြစ်အကြောင်း သူမ မကူညီနိုင်ဘဲ တွေးမိသည်။

"အလင်းက တောက်ပတဲ့ ကျောက်တုံးတွေဆီကနေထွက်လာတာ။ ဒီမြေအောက်ခန်းကို အလုပ်သမားတွေက ဖြည်းဖြည်းချင်း တူးထားကြတာလေ။ အတွင်းပိုင်းကိုလည်း အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ အဆင့်ဆင့် လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြတာ။ အဲ့တာကြောင့် သူတို့က မြေအောက်ခန်းရဲ့ဖွဲ့စည်းပုံကို အရမ်းရင်းနှီးကြတာပေါ့”

"တောက်ပတဲ့... ကျောက်တုံးတွေ? "

ရှောင်းကော စိတ်ဝင်တစားဖြင့် ထပ်ပြောခဲ့သည်။ "အဲ့ဒါက ဒဏ္ဍာရီထဲက တောက်ပတဲ့ ပုလဲတွေလား။"