အခန်း (၉၁)

၇၀ ခုနှစ်က မုဆိုးမလေး

အပိုင်း ၉၁

ကျန်းရှောင်သည် မြို့ပြင်ရောက်နေသော ကောမိန်ကို အလျင်အမြန် ဆက်သွယ်ခဲ့၏။ သူမ တည်းခိုနေသော ဧည့်ရိပ်သာသို့ ရောက်ရှိသည့်နေ့တွင်ပင် အရေးပေါ်ကိစ္စရှိပါက သူမကို ဆက်သွယ်ရန် နိုင်ငံပိုင် ပန်းထိုးဆိုင်သို့ ဖုန်းခေါ်ခဲ့သည်။ ဆိုင်၏ ပြဿနာအကြောင်း ကြားသောအခါ ကောမိန်သည် ချက်ချင်း ရထားဘူတာသို့ သွားကာ လက်မှတ်ဝယ်၍ အလျင်အမြန် ပြန်လာခဲ့၏။

ဤဖြစ်ရပ်မှာ အတော်လေး ဆိုးရွားသည်။ အမေဟူသည် ယာယီ ဖမ်းဆီးထိန်းသိမ်းခံခဲ့ရပြီး ရဲများက ပန်းထိုးပုံစံကို လုံခြုံစွာ ထိန်းသိမ်းထားရန် ယူသွားခဲ့သည်။ ထိုပန်းထိုးပစ္စည်းသည် ကျန်းနျန်၏ ပစ္စည်းဖြစ်ပြီး သူမ နိုးလာသောအခါ ထပ်၍မေးခွန်းထုတ်ရန် ဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန်သည် ညနေအထိ ဆေးရုံတွင် နေခဲ့သည်။ စစ်ဆေးကြည့်ရာ ပြဿနာမရှိသော်လည်း ဦးနှောက်တုန်ခါမှုဟု သံသယရှိခဲ့ကြ၏။ ကျန်းနျန်သည် ည ၉ နာရီခန့်တွင် နိုးလာပြီး နေ့လယ်ဘက် တစ်လျှောက်လုံး အိပ်ချင်ယောင် ဆောင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ ဆက်ပြီး ဟန်မဆောင်နိုင်တော့ပေ။ ရဲများနှင့် ဆရာဝန် ရောက်ရှိနေပြီး ကျန်းနျန် နိုးလာသည်နှင့်အမျှ သူမ အော့အန်ခြင်း၊ ခေါင်းမူးခြင်းနှင့် မသက်မသာ ဖြစ်ခြင်းများ စတင်ခံစားရပြီး သူမ၏ လက်မောင်းမှာလည်း နာကျင်နေသည်။

သူမသည် ဦးနှောက်တုန်ခါမှု၏ လက္ခဏာများကို အမှန်တကယ်ပင် အပြစ်အနာအဆာ မရှိအောင် တုပခဲ့သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူမသည် ဦးခေါင်းဒဏ်ရာ နှစ်ကြိမ် ရဖူးသည့် အတွေ့အကြုံ ရှိပြီး သူမ၏ ဦးခေါင်းကို ထိခိုက်ပြီးနောက် တုံ့ပြန်မှုများကို သိ၏။ ဆရာဝန်က ကျန်းနျန်ကို စစ်ဆေးသောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များကို စစ်ဆေးခြင်းနှင့် စမ်းသပ်မှု အမျိုးမျိုး ပြုလုပ်ခြင်း၊ သူမတွင် အရင်က ဦးခေါင်းဒဏ်ရာများ ရဖူးခြင်း ရှိမရှိနှင့် မည်သည့်နေရာတွင် နာကျင်မှု ခံစားရသည်ကို မေးမြန်းခြင်းတို့ ပြုလုပ်ခဲ့၏။

ကျန်းနျန်က အားလုံးကို ပြောပြပြီး နိဂုံးချုပ်အနေဖြင့် "ခရိုင်ဆေးရုံမှာ ဆေးရုံတက်ခဲ့တဲ့ မှတ်တမ်းတွေ ရှိပါတယ်။ ရဲတွေ စစ်ဆေးနိုင်ပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရဲများနှင့် ဆရာဝန်သည် ကျန်းနျန်မှာ စစ်မှုထမ်း မိသားစုဝင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်ကို သိရှိခဲ့၏။ သူမ၏ ခင်ပွန်းသည် ကယ်ဆယ်ရေး မစ်ရှင်တစ်ခုကြောင့် တစ်သက်လုံး မသန်မစွမ်း ဖြစ်ခဲ့ပြီး ကွယ်လွန်သွားခဲ့ရာ က်ျးနျန်သည် နှလုံးကြေကွဲကာ သူမ၏ ခင်ပွန်းနှင့် ပေါင်းစည်းရန် နံရံကို သူမ၏ ဦးခေါင်းနှင့် စောင့်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေရန် ကြိုးစားခဲ့ကြောင်း သိလိုက်ရ၏။ သူမ၏ မိသားစုက အချိန်မီ ရှာတွေ့ပြီး ဆေးရုံသို့ ပို့ခဲ့သည်။

ဆရာဝန်သည် ကျန်းနျန်ကို ချက်ချင်း သနားစိတ်ဝင်သွားခဲ့ပြီး မျက်လုံးများ နီရဲနေကြသော ကျိုက်ဖေးဖေး၊ လုရှောင်ချင်းနှင့် ကျန်းရှောင်တို့လည်း ထိုနည်းတူ ခံစားရ၏။

ညဘက်တွင် လူနာဆောင်ရှိ အခြားလူနာများက အခန်း ၃၀၄ မှ အမျိုးသမီး ရဲဘော်သည် သံယောဇဉ်ကြီးသော ဇနီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ချစ်သူစုံတွဲကို ခွဲခွာစေခဲ့သော ကြမ်းတမ်းသည့် ကံကြမ္မာကို မြည်တမ်းနေကြောင်း သိရှိခဲ့ကြသည်။

ဆရာဝန်က သူမကို နောက်ထပ် နှစ်ရက် စောင့်ကြည့်ရန် ဆေးရုံတွင် နေရန် အကြံပြုခဲ့သည်။ အရင်က ဦးခေါင်းဒဏ်ရာကြောင့် နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာများ ဖြစ်ပွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်၏။

ရဲများ ထွက်သွားပြီးနောက် လုရှောင်ချင်းသည် ခုတင်ခြေရင်းတွင် ထိုင်ပြီး ကျန်းနျန်၏ ခြေထောက်ကို ညင်သာစွာ တွန်းလိုက်ကာ သူမ၏ မျက်လုံးများကမူ နီရဲနေသည်။ "နင် ပြောတာ အမှန်လား။"

ကျန်းနျန် - "ဟုတ်တယ်"

သူမသည် သူမ၏ အပြစ်ရှိသည်ဟု ခံစားချက်ကို ဖုံးကွယ်ရင်း သူမ၏ အကြည့်များကို အောက်စိုက်လိုက်သည်။

ဤအရာများသည် အမှန်တကယ် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း သူမ၏ ဦးခေါင်းကို နံရံနှင့် စောင့်ကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေရန် ကြိုးစားခြင်းမှာ သူမ၏ မူလ ပုံစံသို့ ပြန်သွားနိုင်မလား စမ်းသပ်ကြည့်ရန် ဖြစ်ကြောင်းကို သူမသာ သိခဲ့၏။ မိသားစုခြံဝင်းများတွင် ပျံ့နှံ့ခဲ့သော ဇာတ်လမ်းမှာ ကျန့်ဟုန်က သူမကို အနိုင်ကျင့်ခဲ့ပြီး သူမ ခံပြင်းကာ ခင်ပွန်းကို လွမ်းဆွတ်သောကြောင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေရန် နံရံကို ဦးခေါင်းနှင့် စောင့်ခဲ့သည်ဟု ဖြစ်သည်။

ကျိုက်ဖေးဖေးသည် ကျန်းနျန်၏ လက်ကို ပုတ်ပြီး ပြောလိုက်၏။ "နင်က ကလေးဆန်လိုက်တာ၊ ဘဝက ဆက်လည်ပတ်နေတာပဲ"

ကျန်းရှောင်၏ မျက်လုံးများက နီရဲနေ၏။ "အစ်မကျန်း"

သူမ ဘာပြောရမှန်း မသိဘဲ အစ်မကျန်းအတွက် စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိရုံသာ ရှိသည်။

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "ငါ အဆင်ပြေပါတယ်။ နင်တို့ အားလုံးက ဘာလို့ အသုဘမှာ ရောက်နေသလိုမျိုး ပြုမူနေကြတာလဲ။"

"အမ်"

ကျိုက်ဖေးဖေးက သူမ၏ လက်ကို ရိုက်လိုက်သည်။ "ဒီလို ကံမကောင်းတဲ့ စကားတွေ မပြောနဲ့"

ဆယ်နာရီကျော်သွားပြီ ဖြစ်ပြီး လူနာဆောင်ရှိ အခြားလူနာ နှစ်ယောက်မှာ အိပ်ပျော်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ကျိုက်ဖေးဖေးက ထရပ်ပြီး ကျန်းနျန်ဘေးတွင် ထိုင်ကာ တီးတိုး မေးလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ ဆိုင်မှာ ဟူကျုံးမင်ရဲ့ အမေက နင့်ကို တွန်းချဖို့ နင် အစီအစဉ်ဆွဲထားတာလား၊ ဒါကြောင့် ငါနဲ့ ကျန်းရှောင်ကို မလာခိုင်းတာလား"

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်ရာ စကားလုံးမပါဘဲ အဖြေမှာ ရှင်းလင်းနေ၏။

ကျိုက်ဖေးဖေး နားလည်သွားပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။"မင်း ဒီကလေး..."

ကျန်းနျန် ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက ကိုယ့်ကြမ္မာ ကိုယ် ဖန်တီးတယ်လို့ ခေါ်တယ်။ ဟူကျုံးမင်ရဲ့ မိဘတွေလို လူမိုက်တွေကို ကိုင်တွယ်ဖို့ သူတို့ရဲ့ နည်းလမ်းတွေ သုံးမှ ရမယ်"

ကျိုက်ဖေးဖေး ပြုံးပြီး လုရှောင်ချင်းနှင့် ကျန်းရှောင်တို့ ထိုင်ချလိုက်ကြသည်။

လုရှောင်ချင်း မေးလိုက်သည်။ "နင်တို့ နှစ်ယောက် ဘာတွေ ပြောနေကြတာလဲ"

ကျိုက်ဖေးဖေးက ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျန်းနျန်ခေါင်းမူးနေသေးလား မေးတာပါ"

ဤကိစ္စကို သူတို့ကြားတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ နားလည်ထားကြ၏။

ကျန်းနျန်သည် သူတို့ကို မပြောပြခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ ကျန်းရှောင်သည် ရိုးသားပြီး တစ်ခါတစ်ရံလျှို့ဝှက်ချက်များကို မထိန်းသိမ်းနိုင်မည်ကို သူမ စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လုရှောင်ချင်းကမူ တစ်ခါတစ်ရံ မစဉ်းစားဘဲ ပြောတတ်ပြီး အသက်ကြီးသော ကျိုက်ဖေးဖေးမှာမူ လူများနှင့် ကိစ္စရပ်များကို ပိုအကဲခတ်တတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကောမိန်သည် ညသန်းခေါင်ယံတွင် အလျင်အမြန် ပြန်ရောက်လာပြီး ပထမဆုံး မြို့တော် ဆေးရုံသို့ သွားကာ ကျန်းနျန်ကို တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ ကျိုက်ဖေးဖေးထံမှ အသေးစိတ်ကို သိရှိပြီးနောက် သူမသည် ကျန်းနျန်၏ ခုတင်ဘေးတွင် ထိုင်ပြီးပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"နင့်ကို ဘာပြောရမှန်း မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ နင့်ကို တကယ် ကျေးဇူးတင်ရမယ်။ နင်သာ မရှိရင် ဟူကျုံးမင်ရဲ့ မိဘတွေ ကိစ္စက ဘယ်တော့ ပြီးဆုံးမယ်မှန်း ငါ မသိဘူး"

ဟူကျုံးမင်၏ မိဘများ ပြဿနာရှာနေခြင်းကြောင့် အထက်လူကြီးများကလည်း သူမအပေါ် အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။

သူမ ပြန်လာပြီးနောက် ဟူကျုံးမင်၏ မိဘများနှင့် စကားပြောရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။ ယခု ကျန်းနျန်က သူမ၏ ပြဿနာများကို ဖြေရှင်းပေးခဲ့ပြီး ဖြစ်၍ ကောမိန်က မေးလိုက်၏။ "နင် တကယ် အဆင်ပြေရဲ့လား"

ကျန်းနျန် ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါလိုက်သည်။ "ကျွန်မ အခုတော့ ကျွန်မဘဝကို တန်ဖိုးထားပါတယ်၊ ကျွန်မရဲ့ ကန့်သတ်ချက်တွေကို သိပါတယ်၊ ကျွန်မ အဆင်ပြေသွားမှာပါ"

ကောမိန်သည် ကျန်းနျန်၏ လက်မောင်းပေါ်ရှိ ပတ်တီးကို မြင်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "နင့် လက်မောင်းက ဘာဖြစ်တာလဲ။"

ကျန်းနျန် သမ်းဝေပြီး ပြောလိုက်၏။ "ကျွန်မ မတော်တဆ ဗီဒိုကို ပွတ်မိပြီး အရေပြား ပေါက်သွားတာပါ"

ကောမိန်၏ မျက်မှောင်ကြုတ်မှု ပိုနက်ရှိုင်းလာသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းနျန်က ရယ်ရယ်မောမော ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက သေးငယ်တဲ့ ဒဏ်ရာလေးပါ။ ဆေးရုံကို နည်းနည်းနောက်ကျပြီး ရောက်လာရင် အမာရွတ်တောင် ဖြစ်နေလောက်ပြီ"

ဤစကားကြောင့် ကောမိန်နှင့် ကျိုက်ဖေးဖေးတို့ နှစ်ဦးစလုံး ရယ်မောခဲ့ကြ၏။

ကောမိန်၊ လုရှောင်ချင်းနှင့် ကျန်းရှောင်တို့သည် ပန်းထိုးဆိုင်သို့ အတူပြန်သွားကြပြီး ကျန်းနျန်ကို အဖော်ပြုရန် ကျန်းရှောင်အား ထားခဲ့သည်။ နောက်တစ်နေ့ မနက် ရှစ်နာရီခန့်တွင် ကောမိန်သည် ကျန်းနျန်နှင့် ကျန်းရှောင်အတွက် မနက်စာ ယူလာပြီး ကျန်းနျန်ကို ပြောလိုက်သည်။

"ကျန်တဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်တွေ ပြီးမြောက်ဖို့ အခု ရဲစခန်းသွားလိုက်အုံးမယ်။ ပျက်စီးသွားတဲ့ ပိုးချည်နဲ့ ပန်းထိုးအထည် ဈေးနှုန်းတွေ၊ ကွမ်းချန်က သူဌေးနဲ့ ပို့ဆောင်ရက် နောက်ကျတဲ့အတွက် ဒဏ်ကြေးတွေကိုပါ တွက်ချက်ထားတယ်။ ဒါ့အပြင် နင် ဒီရက်တွေမှာ ပန်းထိုးခဲ့တဲ့ အချိန်နဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေကိုပါ ထည့်သွင်းစဉ်းစားထားတယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ ဟူကျုံးမင်ရဲ့ အမေမှာ အပြစ်တွေ အများကြီး ရှိတယ်"

ကျိုက်ဖေးဖေးက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "အခုဆိုရင် သူတို့ ဒီလောက် မာန်မာနကြီးတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ လောင်းရဲတယ်။"

"ဪ၊ နောက်ထပ် တစ်ခု ရှိသေးတယ်" ကောမိန် ကျန်းနျန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုက မနက်က ဖုန်းဆက်ပြီး နင် ပန်းထိုးဆိုင်မှာ ရှိလားလို့ မေးတယ်။ နင် ဒီမှာ ရှိတယ်လို့ ငါ ပြောလိုက်တယ်"

ကျန်းနျန်၏ နှလုံးခုန်နှုန်း တစ်ချက် လွတ်သွား၏။ လေ့ကျင့်ရေးပြီး၍ လုယွီ ဒီနေ့ တပ်သို့ ပြန်လာမည့်အကြောင်း သူမ မေ့သွားခဲ့သည်။

ကောမိန်က လုယွီကို ပြောပြမည်ကို သူမ စိုးရိမ်ပြီး လုယွီက သူမကို ဂရုစိုက်သောကြောင့် တပ်မှ ခွင့်တောင်းလိမ့်မည်ကို သူမ ကြောက်ရွံ့နေ၏။ သူမ အမှန်တကယ် စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိသည်။ "အစ်မကော၊ ကျွန်မရဲ့ အခြေအနေကို သူ့ကို မပြောပြလိုက်ဘူး မဟုတ်လား။"

ကောမိန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "သူ ဒီမှာ နင်အတွက် စိတ်ပူစေချင်လို့ မပြောပြဘူး။ လုရှောင်ချင်းကို ပန်းထိုးနည်းတွေ သင်ပေးဖို့ နင့်ကို နှစ်ရက်လောက် ထားလိုက်မယ်လို့ ပြောလိုက်တယ်"

ကျန်းနျန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ"

ကောမိန် ထွက်သွားပြီးနောက် ကျန်းရှောင်သည် သူမနှင့်အတူ လူနာဆောင်တွင် နေခဲ့သည်။ နေ့လယ်စာကို လုရှောင်ချင်းက ယူလာခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်သည် အလူမီနီယမ် ထမင်းဘူးကို ဖွင့်ပြီး ကျန်းရှောင်ကို ပေးလိုက်၏။ သူမက ကြက်စွပ်ပြုတ်နံ့ကို ရပြီး ငုံ့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "အာ၊ ကြက်စွပ်ပြုတ်ပါလား"

လုရှောင်ချင်းက ပြုံးလိုက်သည်။ "နင် ကောင်းကောင်းစားပြီး သေချာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်အောင် လုပ်ရမယ်။ ဒီဒဏ်ရာ အလဟဿ မဖြစ်စေနဲ့"

ကျန်းနျန် ခေါင်းငုံ့၍ စွပ်ပြုတ်တစ်ငုံ သောက်လိုက်စဉ် အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရ၏။ သူမ ဟန်ဆောင်ထားသော ဒဏ်ရာအကြောင်းကို သူမ၊ ကျိုက်ဖေးဖေးနှင့် ကောမိန်သာ သိကြသည်။ ဤစွပ်ပြုတ်ကို သောက်ရသည်မှာ အနည်းငယ် မသက်မသာ ဖြစ်သည်။ လုရှောင်ချင်းက ကျန်းရှောင်ကို ပြောလိုက်သည်။"နင် ပြန်ပြီး ထမင်းစားသင့်တယ်။ ငါ ဒီမှာ နေလိုက်မယ်"

ကျန်းနျန် ခေါင်းကို အလျင်အမြန် ခါလိုက်သည်။ "ငါ ဒီနေ့ ဆေးရုံက ဆင်းလို့ရပါပြီ။ နင်တို့ နှစ်ယောက် စောင့်စရာ မလိုတော့ပါဘူး"

ကျန်းရှောင် ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာဝန်က စောင့်ကြည့်ဖို့အတွက် ဆေးရုံမှာ နှစ်ရက်နေရမယ်လို့ ပြောတယ်။ ဒီနေ့က ပထမဆုံးနေ့ပဲ ရှိသေးတော့ ဆင်းလို့ မရသေးဘူး"

လုရှောင်ချင်း သဘောတူလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့ ဆရာဝန် ပြောတာ နားထောင်သင့်တယ်"

ကျန်းနျန် - ....

နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ကောမိန်သည် ရဲအရာရှိတစ်ဦးနှင့်အတူ ဆေးရုံသို့ လာရောက်ခဲ့ပြီး ထပ်၍ ထွက်ဆိုချက်ယူခဲ့သည်။ ရဲ ထွက်သွားပြီးနောက် ကျိုက်ဖေးဖေးက မေးလိုက်၏။ "ဒါရိုက်တာကော၊ ဟူကျုံးမင်ရဲ့ အမေအတွက် ဘယ်လို စီရင်ချက် ချလိုက်လဲ"

ကောမိန် ပြုံးလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် စိတ်သက်သာရာရဟန် ပေါ်နေသည်။ "ဟူကျုံးမင်ရဲ့ အမေက နိုင်ငံပိုင် ပန်းထိုးပစ္စည်းကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့အတွက် ပျက်စီးစေပြီး ကွမ်းချန်ရဲ့ သူဌေးနဲ့ ပို့ဆောင်ရက်ကို နောက်ကျစေခဲ့တယ်လေ။ ဒီနေ့ ခေါင်းဆောင်တွေလည်း ငါနဲ့အတူ ရဲစခန်းကို လိုက်လာတယ်။ ဒီပန်းထိုးပစ္စည်း ပျက်စီးမှု၊ အလုပ်သမားစရိတ်၊ ပို့ဆောင်မှု နှောင့်နှေးမှုအတွက် ဒဏ်ကြေး စုစုပေါင်း လျော်ကြေးက ယွမ်ခုနစ်ရာ ရှစ်ဆယ့်နှစ်ယွမ်နဲ့ ငါးဆယ့်သုံးပြား သတ်မှတ်လိုက်ကြတယ်။ သူ့ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်တဲ့အတွက် ခေတ္တ ထိန်းသိမ်းထားပြီး စစ်ဆေး စီရင်နေတယ်"

ကျိုက်ဖေးဖေးက စိုးရိမ်သွားသည်။ "အခု ဟူကျုံးမင်ရဲ့ အမေကို ဖမ်းဆီးထားပြီဆိုတော့ သူ့ရဲ့ ခက်ထန်တဲ့ အဖေကရော ဘယ်လိုလဲ"

ကောမိန် စိတ်မသက်မသာ အမူအရာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "သူ့အဖေက ကျေးလက်ကို ပြန်ပို့ခံရနိုင်တယ်။ ဟူကျုံးမင်ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကြောင့် သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံး စက်ရုံကနေ အလုပ်ထုတ်ခံရပြီးပြီ။ အရင်က ဟူကျုံးမင်ကို ဝါဂွမ်းစက်ရုံမှာ အလုပ်ရဖို့ ပိုက်ဆံ အများကြီး သုံးခဲ့ရပြီး အခုတော့ သူတို့မှာ စုဆောင်းထားတဲ့ ငွေ အများကြီး မကျန်တော့ဘူး။ သူတို့က ငါတို့ ပန်းထိုးဆိုင်ကို လျော်ကြေး တစ်ဝက်တောင် ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ပေးဖို့ သူတို့ အိမ်ကို အပေါင်ထားခဲ့ရတယ်။ ဟူကျုံးမင်ရဲ့ အဖေက မြို့ပေါ်က အိမ်ကို ဆုံးရှုံးသွားပြီး မြို့နေ အိမ်ထောင်စု မှတ်ပုံတင်ပါ ဆုံးရှုံးသွားပြီ။ သူ ဒီနှစ်ရက်အတွင်း အာဏာပိုင်တွေ ခေါ်သွားတာ ခံရမယ်လို့ ထင်တယ်"

ကျိုက်ဖေးဖေးသည် ထိုအကြောင်းကို ကြားသောအခါ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ သူမ ကျန်းနျန်၏ လက်ကို ပုတ်လိုက်သည်။ "နင်က တကယ်ကို ငါတို့ ပန်းထိုးဆိုင်ရဲ့ ကံကောင်းခြင်း ကြယ်ပွင့်ပဲ"

ကျန်းနျန် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

ဟူမိသားစု ကိစ္စ ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်၍ ကျန်းနျန်သည် ဆေးရုံတွင် ဆက်နေချင်စိတ် မရှိတော့ပေ။ ကောမိန်က သူမကို ဆေးရုံဆင်းရန် လုပ်ငန်းစဉ်များ ကူညီပေးခဲ့ပြီး နှစ်ယောက်သား ပန်းထိုးဆိုင်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြ၏။ လုရှောင်ချင်းသည် အဆောင်တွင် ချက်ပြုတ်နေပြီး ကောမိန်က ဝက်သားကို အထူး ဝယ်ယူ၍ အသားဟင်း နှစ်ပွဲနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်တစ်ပွဲ ချက်ပြုတ်ခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်၊ ကောမိန်နှင့် ကျိုက်ဖေးဖေးတို့သည် ပန်းထိုးဆိုင်တွင် ဆက်၍စကားပြောဆိုကြပြီး ပန်းထိုးပစ္စည်းအကြောင်း ဆွေးနွေးကြသည်။ ကျန်းနျန်က ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မကော၊ အဲဒီ ပန်းထိုးပစ္စည်းကို ကျွန်မ ပြန်ပြင်လို့ရတယ်။ ဟူကျုံးမင်ရဲ့ အမေ ဆွဲထုတ်သွားတဲ့ ချည်မျှင်လေးတွေကိုပဲ ပြင်လိုက်ရင် အပြစ်အနာအဆာ မရှိတော့ဘူး"

ကောမိန် ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "နင့်မှာ နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိနေတယ်ဆိုတာ ငါ သိတယ်"

ဖုန်းမြည်လာသော်လည်း ကောမိန် မထဘဲ ကျန်းနျန်ကိုပြောလိုက်သည်။ "လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလု ခေါ်တာ နေမယ်။ နင် အလုပ်တွေ ပြီးရင် သူ့ကို ဖုန်းပြန်ဆက်ဖို့ ငါ့ကို ပြောခိုင်းထားတယ်။ ဒီအကြောင်း ငါ မေ့သွားတာ"

ကျန်းနျန် ဖုန်းဖြေရန် ထလိုက်၏။ တစ်ဖက်မှ လုယွီ၏ လေးနက်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသံကို ကြားရသည်။ "မရီး အလုပ်တွေ ပြီးပြီလား။"

သူမသည် လုယွီ၏ အသံကို ခုနစ်ရက် သို့မဟုတ် ရှစ်ရက်ကြာအောင် မကြားခဲ့ရပေ။ ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျန်းနျန်၏ နှလုံးခုန်နှုန်း မြန်လာခဲ့သည်။ သူမက အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ခုမှ ပြီးတာ။ ဒီနေ့ လုရှောင်ချင်းကို ပန်းထိုးနည်းတွေ သင်ပေးနေတာ"

တစ်ဖက်တွင် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် တိုးညှင်းသောအသံဖြင့် "မရီး၊ ဘယ်တော့ ပြန်လာမှာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ထိုလူက ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ အသံကို နှိမ့်ချလိုက်ရာ သူ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော လေသံသည် ပင့်ကူအိမ်ချည်မျှင် ကဲ့သို့ ကျန်းနျန်၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ နှလုံးခုန်နှုန်းသည် မရှင်းပြနိုင်လောက်အောင် အနည်းငယ် မြန်လာသည်ကို ခံစားရ၏။ သူမ လည်ချောင်းရှင်းပြီး နံရံပေါ်ရှိ ပန်းထိုးပုံစံကို ကြည့်လိုက်သည်။ "သန်ဘက်ခါ" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်၏။

လုယွီက "ကောင်းပြီ" ဟု တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

ဖုန်းချပြီးနောက် ကောမိန်သည် ကွမ်းချန်မှ သူဌေးနှင့် ကိစ္စရပ်များကို ဆက်ဆွေးနွေးသည်။

ကွမ်းချန် သူဌေးနှင့် ဒဏ်ကြေးနှင့် နှောင့်နှေးမှုမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်သည်။ ကျန်းနျန်သည် ပို့ဆောင်ရက် မတိုင်မီ ပန်းထိုးပစ္စည်းကို ပြန်ပြင်ဆင်နိုင်ပါက နိုင်ငံပိုင် ပန်းထိုးဆိုင်နှင့် ကွမ်းချန် သူဌေးတို့ကြား ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကို ထိန်းသိမ်းနိုင်ရုံသာမက ကောမိန်၏ ဆိုင်ရှိ ရာထူးကိုလည်း တည်ငြိမ်စေမည် ဖြစ်သည်။

နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ကောမိန်သည် ကြက်တစ်ကောင်၊ ငါးတစ်ကောင်နှင့် မုန့်မျိုးစုံ ဝယ်လာခဲ့သည်။ ကျန်းရှောင်နှင့် ကျိုက်ဖေးဖေးတို့သည် လုရှောင်ချင်းကို ချက်ပြုတ်ရာတွင် ကူညီရန် အဆောင်သို့ ပြန်သွားကြသည်။

နေဝင်ချိန်တွင် နိုင်ငံပိုင် ပန်းထိုးဆိုင်၌ မီးများ ဖွင့်ထား၏။

ကွမ်းချန်မှ သူဌေးနှင့် ပန်းထိုးပစ္စည်းအကြောင်း ပြောဆိုပြီးနောက် ကောမိန်သည် ကျန်းနျန်နှင့် လုယွီအကြောင်း စဉ်းစားမိသည်။ သူမသည် ကျန်းနျန် ဖုန်းပြောနေစဉ်က မိန်းကလေး ပုံစံမျိုးကို သတိထားမိခဲ့သောကြောင့် သူမ ပြုံးပြီး မေးလိုက်၏။"နင်နဲ့ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုရဲ့ အခြေအနေက ဘယ်လိုလဲ"

ကျန်းနျန် ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အဆင်ပြေပါတယ်"

ကောမိန် မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ "နင်နဲ့ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုက မရီးနဲ့ မတ်လေး ဆက်နွယ်မှုအတိုင်းပဲလား။"

ကျန်းနျန် ခဏ တွေဝေသွားသည်။ "ကျွန်မတို့ အမြဲတမ်း မရီးနဲ့ မတ် ဆက်ဆံရေးအတိုင်းပဲလေ"

သို့သော် သူမ ပန်းထိုးဆိုင်မှ ပြန်လာပြီးနောက် လုယွီနှင့် သူမ၏ ဆက်ဆံရေးသည် ပြောင်းလဲသွားပုံရသည်။

လုယွီက ကျန်းနျန်ကို သူ၏ ခံစားချက်များကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မပြောရသေးသည် သို့မဟုတ် ကျန်းနျန်သည် လုယွီအပေါ် သူ၏ ခံစားချက်များကို မသိသေးသည်ကို ကောမိန် သိနိုင်၏။ ပြင်ပလူတစ်ဦးအနေဖြင့် ကောမိန်က ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်သည်။

ဆိုင်၏ ကိစ္စ ပြီးဆုံးသွားသည်နှင့် ကောမိန်သည် လအနည်းငယ်အတွင်း ထွက်ခွာသွားဖွယ်ရှိသည်။ အနာဂတ်တွင် ကျန်းနျန်နှင့် တွေ့ဆုံရန် အခွင့်အရေးများစွာ ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။ ကျန်းနျန်သည် ကောင်းသော မိန်းကလေးဖြစ်ပြီး လုယွီသည်လည်း လူကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး အတူ ရှိနိုင်ပါက ကျန်းနျန်အတွက် ကောင်းသောအရာ ဖြစ်လိမ့်မည်။

လုယွီက သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်များကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မပြောရသေးသည့်အတွက် ကောမိန်သည် သူမ၏ အကြံဉာဏ် အနည်းငယ် ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ကောမိန်သည် ထပြီး ကျန်းနျန်၏ ခွက်ထဲသို့ ရေထည့်ပေးပြီး သူမ သောက်နေသည်ကို ကြည့်နေသည်။ သူမ မေးလိုက်သည်။ "လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုကို နင် ဘယ်လို ခံစားရလဲ"

"အဟမ်း-" ကျန်းနျန်သည် လည်ချောင်းထဲရှိ ရေကြောင့် သီးသွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် စိုစွတ်သွား၏။ သူမသည် ခွက်ထဲရှိ ရေကို ကြည့်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို စူလိုက်သည်။ "ဘာလို့ ကျွန်မကို ဒါ မေးတာလဲ။"

ကောမိန်သည် ကျန်းနျန် ကြွေခွက် ကိုင်တွယ်နေသည်ကို ကြည့်ပြီး သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ဘာတွေဖြစ်နေသည်ကို အပြည့်အဝ နားလည်လိုက်သည်။ ခေါင်းစဉ်ကို အနည်းငယ် ပြောင်းလဲ၍ သူမ ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုကို နင် ဘယ်လို ခံစားရလဲဆိုတာ ငါ မသိပေမဲ့ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုက နင့်ကို ဘယ်လို ခံစားရလဲဆိုတာ ငါ သိတယ်"

ကျန်းနျန် အလိုလို ကောမိန်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ကောမိန်က ဆက်၍ ပြောခဲ့သည်။ "လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုက နင့်ကို စိတ်ဝင်စားနေတယ်ဆိုတာ ငါ မြင်ပါတယ်-"

ကျန်းနျန် မပြောမီ ကောမိန်က သူမကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "နင်ကိုယ်တိုင် မေးကြည့်ပါဦး၊ ဘယ်မတ်က သူ့လို ပြုမူတာလဲ။ ဘယ်မတ်လေးက ခဏခဏ ခွင့်ယူပြီး မြို့က သူ့မရီးကို လာတွေ့တာလဲ၊ ရုပ်ရှင်ရုံ ခေါ်သွားတာ၊ မနက်စာ ဝယ်ပေးတာ၊ လျှို့ဝှက် ကြည့်ရှုလို့လဲ။ စစ်တပ်က ခွင့်ကို ခဏခဏ ပေးတယ်လို့ နင် တကယ် ထင်လား။"

ဒါဟာ ကျန်းနျန်ကို ထိခိုက်စေသလို ဖြစ်သွား၏။ သူမသည် လုယွီကမူ အမြဲတမ်း ဇာတ်လိုက် အဆင့်ရှိသူ၊ ခန့်ညားသူ၊ ရာထူးရှိသူနှင့် မဟာဗျူဟာမြောက် စဉ်းစားတတ်သူဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ သူမလို မုဆိုးမတစ်ယောက်အပေါ် သူ စဉ်းစားလိမ့်မည်ဟု သူမ တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။

သို့သော် ကောမိန်၏ စကားများသည် ယနေ့ ကျန်းနျန်၏ ရင်ထဲရှိ အတားအဆီးကို ခွဲခြမ်းလိုက်သော ဓားတစ်ချောင်းကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူမအား မကြာသေးမီက လုယွီနှင့် သူမ၏ အချိန်များမှ သေးငယ်သော အသေးစိတ်တိုင်းကို အမှန်တကယ် ပြန်စဉ်းစားရန် အတင်းအကျပ် တွန်းအားပေးလိုက်သည်။