အခန်း (၉၃)

၇၀ ခုနှစ်က မုဆိုးမလေး

အပိုင်း ၉၃

တပ်ရင်းမှူးစုန့်က တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလုအား ပြောလိုက်သည်။ "မင်း သူတို့နောက်ကို လိုက်သွား။ ငါ ရှေ့ကနေ ရဲတွေနဲ့ ညှိနှိုင်းဆောင်ရွက်ပေးမယ်။ သောက်ကျိုးနည်း၊ ငါတို့ မိသားစုဝင်တွေကို အနိုင်ကျင့်ရဲတယ်လား။"

"ငါ့သားကို တွေ့ချင်တယ်!"

ဟူဖခင်သည် အပေါ်မှ အော်ဟစ်လိုက်ရာ တံခါးမြင့်ကြီးပေါ်မှ ကျန်းနျန်ကို တွန်းထုတ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ ကျန်းနျန်သည် အလွန်ကြောက်လန့်သွားသောကြောင့် မျက်လုံးများကို တင်းတင်းမှိတ်ထားပြီး အော်ဟစ်ငိုယိုခြင်း မပြုမိစေရန် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ထားလိုက်သည်။

ရဲအရာရှိက ပြောလိုက်သည်။ "ခင်ဗျား စိုးရိမ်နေရင်တောင် စောင့်ရမယ်။ ဒီကနေ အကျဉ်းထောင်အထိ တစ်နာရီ ခရီးရှိတယ်။ ခင်ဗျား လွယ်လွယ်ကူကူ လုပ်လို့မရဘူး။ ကျွန်တော်တို့ လူတွေက ဟူကျုံးမင်ကို ဒီကို အမြန်ဆုံး ခေါ်လာနိုင်ဖို့ အကျဉ်းထောင်နဲ့ ဆက်သွယ်နေပြီ။"

ရဲအရာရှိသည် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်လိုက်ပြီး တပ်ရင်းမှူးစုန့်သည် နောက်ဘက်မှ ချဉ်းကပ်လာသော လုယွီနှင့် စုန့်ပိုင်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

ဟူဖခင်သည် ထိုအချိန်တွင် အသိစိတ် ကင်းမဲ့နေပြီဖြစ်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက နီရဲကာ လူသတ်ချင်စိတ်ဖြင့် ပြည့်နေသည်။ "ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး။ နာရီဝက်အတွင်း ငါ့သားကို ငါ တွေ့ချင်တယ်။ မဟုတ်ရင် ငါ သူမနဲ့ အတူတူ သတ်သေလိုက်မယ်။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ရာ မူလက တံခါးအစွန်းတွင် ရှိနေသော ကျန်းနျန်ကို လေထဲတွင် တွဲလောင်းကျနေသည့် အနေအထားသို့ ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ သူမ၏ ခြေဖနောင့်များသာ အုတ်ခဲအစွန်းကို မထိတထိ ဖြစ်နေပြီး ဟူဖခင်၏ လက်မောင်းကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားရသည်။ ဟူကျုံးမင်၏ ဖခင်သည် အသိစိတ်လွတ်ပြီး သူမ၏ လက်ကို လွှတ်ချလိုက်မည်ကို သူမ ကြောက်ရွံ့နေသည်။

"အား။"

အောက်ရှိ လူအုပ်ကြီးသည် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

ရဲအရာရှိ၏ မျက်နှာသည် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဟူကျုံးမင်၏ ဖခင်ကို စိတ်ဖြေစေရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ။ ကျွန်တော်တို့ ဟူကျုံးမင်ကို နာရီဝက်အတွင်း ဒီကို ခေါ်လာခဲ့ပါမယ်။"

မျှော်စင်တံခါးကြီးမှာ ရှစ်မီတာခန့် မြင့်ပြီး အောက်ခြေတွင် ကျယ်ကာ အပေါ်သို့ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလုသည် မျှော်စင်တံခါးနံရံကို မှီကာ ဒူးအနည်းငယ်ကွေး၍ ခေါင်းကို လက်တင်လျက် လုယွီနှင့် စုန့်ပိုင်အား အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "သွား။"

ထိုနှစ်ဦးစလုံးသည် စစ်တပ်တွင် လေ့ကျင့်ထားသူများဖြစ်သောကြောင့် ရှစ်မီတာမြင့်မားသည့် နံရံသည် ပြဿနာမရှိပေ။

လုယွီသည် အားကိုသုံး၍ အလွန်ပေါ့ပါးစွာဖြင့် တတ်နိုင်သမျှ တိတ်ဆိတ်အောင် ကြိုးစားပြီး တက်သွားသည်။ သူသည် ဘယ်ဘက်မှ တက်သွားပြီး စုန့်ပိုင်သည် ညာဘက်မှ တက်ခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦး တက်ပြီးနောက် ရဲအရာရှိများက ဟူဖခင်ကို အာရုံပြောင်းနေစဥ် သူတို့နှစ်ဦးသည် မှောင်မည်းသော ညတွင် ချောင်းမြောင်းနေသော တစ်ကောင်တည်းသော ဝံပုလွေများနှင့်တူသည်။

စုန့်ပိုင်သည် ဟူဖခင်၏ လည်ပင်းကို ဖမ်းဆွဲပြီး လက်ကောက်ဝတ်ကို တင်းတင်းဖိထားခဲ့သည်။ ဤအကွက်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ လုယွီသည် ဟူဖခင်နှင့် ကျန်းနျန်ကြားရှိ နေရာလွတ်မှ သူ့လက်မောင်းကို လျှောထည့်လိုက်ပြီး ကျန်းနျန်၏ ခါးကို ဖမ်းဆွဲကာ သူမကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။ သူသည် မျှော်စင်တံခါး၏ အုတ်ခဲများကို တွန်းကန်ပြီး ကျန်းနျန်ကို ကာကွယ်ရင်း နောက်ပြန် လဲကျသွားခဲ့သည်။

စုန့်ပိုင်သည် ဟူဖခင်၏ လည်ပင်းကို တင်းကျပ်လိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လိမ်လိုက်သည်။ "မလှုပ်နဲ့။"

ထိုအခြေအနေကို မြင်သည်နှင့် ရဲအရာရှိများသည် မျှော်စင်တံခါးကြီးပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးတက်သွားခဲ့ကြသည်။

ကျန်းနျန်သည် လုယွီ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး သူ၏ အဝတ်များကို လက်ချောင်းများဖြင့် တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ ထိုလူသားက သူမကို ဘေးတိုက်ဖက်ထားပြီး ကျန်းနျန်၏ ဆံပင်နက်များထဲသို့ လက်ငါးချောင်းကို ထိုးသွင်းကာ ဦးခေါင်းနောက်ဘက်ကို ထောက်ထားပေးခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်၏ မျက်လုံးနီများနှင့် ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "အဆင်ပြေပြီ၊ အဆင်ပြေပြီနော်။"

သူသည် ကျန်းနျန်၏ ခန္ဓာကိုယ် တုန်ယင်မှုကို သက်သာစေရန် သူမ၏ ဦးခေါင်းကို လက်ချောင်းများဖြင့် ညင်သာစွာ ဖိပေးလိုက်သည်။

ကျန်းနျန်သည် ကြောက်လန့်မှုမှ တဖြည်းဖြည်း အသိပြန်ဝင်လာပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများ အာရုံပြန်စိုက်လာကာ သူမနှင့် အလွန်နီးကပ်နေသော လုယွီကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ တင်းမာနေသော စိတ်ခံစားမှုများ ရုတ်တရက် ပြိုလဲသွားပြီး လုယွီ၏ သန်မာသော ရင်ဘတ်ထဲသို့ ခေါင်းအပ်ကာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးလိုက်သည်။

"သူက ကျွန်မကို လက်စားချေမယ်မှန်း မသိခဲ့ဘူး။"

"ကျွန်မ ကျန်းရှောင်ကို မနာကျင်စေချင်ဘူး။"

"လုယွီ၊ ကျွန်မ ကြောက်တယ်..."

လုယွီသည် ကျန်းနျန်ကို သူ၏ လက်မောင်းများဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်သည်။ တပ်ရင်းမှူးစုန့်နှင့် တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလုတို့ ရောက်မလာမီမှာပင် သူသည် ကျန်းနျန်ကို ပွေ့ချီကာ ထရပ်လိုက်သည်။ ကျန်းနျန်က ငိုယိုနေပြီး ခေါင်းများ မူးဝေကာ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း တုန်ယင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ လုယွီသည် သူမကို ပွေ့ချီပြီး တပ်ရင်းမှူးစုန့်အား ပြောလိုက်သည်။ "သူမကို ဆေးရုံခေါ်သွားလိုက်မယ်။"

တပ်ရင်းမှူးစုန့်က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။ "စုန့်ပိုင်၊ မြန်မြန်မောင်း။"

လုယွီသည် ကျန်းနျန်ကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ချီပြီး စစ်ကားထဲတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ အန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်လာပြီးနောက် ကျန်းနျန်၏ ပြိုလဲသွားသော စိတ်ခံစားမှုများ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်လာသည်။ သူမသည် လုယွီ၏ အဝတ်များကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်ချောင်းများကို ဖြေလျှော့လိုက်ပြီး သူမ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် အားအင်မရှိစွာ ထားလိုက်ကာ လုယွီ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ မိမိကိုယ်ကို သပ်ရပ်အောင် ပြုပြင်လိုက်သည်။

လုယွီသည် ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းငိုက်စိုက်နေသော ကျန်းနျန်ကို ကြည့်နေသည်။ သူသည် သူမကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ဖက်ထားချင်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလုသည် သူ၏ ဘေးတွင် ထိုင်နေပြီး လုယွီ၏ လက်ပေါ်တွင် ထောင်ထနေသော သွေးကြောများကို ကြည့်လိုက်ရာ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ အမှန်တကယ် စိုးရိမ်ခဲ့မှန်း သိလိုက်သည်။ သူတို့ အလျင်အမြန် မဆောင်ရွက်ခဲ့ပါက သူ၏ မရီးသည် ပြင်းထန်သော ပြဿနာကြုံတွေ့နိုင်ခဲ့သည်။

တပ်ရင်းမှူးစုန့်သည် ကျန်းနျန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးသည်။ "ဘယ်လို ခံစားရလဲ။ တစ်နေရာရာမှာ မအီမသာ ဖြစ်နေတာမျိုး ခံစားရလား။"

ကျန်းနျန်သည် ခေါင်းယမ်းပြီး နှာသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်။"

ကားနောက်ကြည့်မှန်မှ စုန့်ပိုင်သည် တံခါးဘေးတွင် ထိုင်နေသော ကျန်းနျန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ ခေါင်းငုံ့ထားမှုနှင့် ဆံပင်နက်များက မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်နေသောကြောင့် သူမ၏ အမူအရာကို ဖတ်မရပေ။

လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် မင်းကို ဆေးရုံရောက်ရင် ကျန်းရှောင်ကို တွေ့ဖို့ ခေါ်သွားပေးမယ်။"

"ကျန်းရှောင် ဘယ်လိုလဲ။" ကျန်းနျန်က မေးလိုက်သည်။

သူမသည် မျက်ရည်များ၊ နီရဲနေသော မျက်လုံးများဖြင့် လုယွီကို ကြည့်လိုက်ရာ သနားစရာ ကောင်းနေသည်။ ကားထဲတွင် အခြားသူများ ရှိနေခြင်းနှင့် သူတို့၏ လက်ရှိ ဆွေမျိုးသားချင်း ဆက်ဆံရေးကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီး လုယွီသည် ကျန်းနျန်အပေါ် အလွန်ရင်းနှီးသည့် အမူအရာများ မလုပ်ဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဟိုရောက်ရင် သိရမှာပေါ့။"

မြို့ထဲ ရောက်ကတည်းက သူသည် တခြားဘာကိုမှ အာရုံမစိုက်ဘဲ ကျန်းနျန်ကို ရှာဖွေနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန်သည် ခေါင်းငုံ့ကာ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်း ကိုက်လိုက်သည်။ ဟူကျုံးမင်၏ ဖခင်က သူမကို ခေါ်သွားချိန်တွင် လမ်းကြားထဲ၌ ကျန့်ရှောင် တစ်ယောက်တည်း ခေါင်းမှ သွေးများဖြင့် လဲလျောင်းနေသည်ကို သူမ သတိရမိသည်။ သွေးတွေ အများကြီးပဲ။ သူမ တစ်ခုခု ဆိုးဆိုးရွားရွား ဖြစ်သွားတာလား။

ကျန်းရှောင် တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင် သူမကိုယ်သူမ ဘယ်တော့မှ ခွင့်လွှတ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ဆေးရုံရောက်သောအခါ ကျန်းနျန်သည် ကျန်းရှောင်ကို အလျင်အမြန် သွားကြည့်သည်။ သူမကို မြင်ပြီးမှသာ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ဒဏ်ရာများကို ဂရုစိုက်ရန် ဆန္ဒရှိမည်ဖြစ်သည်။ လုယွီက သူမကို ခေါ်သွားပြီး သူနာပြုကို မေးမြန်းရာ သူနာပြု ညွှန်ပြသော လူနာဆောင်နံပါတ်အတိုင်း ကျန်းရှောင်ကို လူနာဆောင်ထဲတွင် တွေ့ရသည်။ ကျိုက်ဖေးဖေးသည် ကျန်းရှောင်၏ အနီးတွင် စောင့်နေသည်။ သူမသည် ကျန်းနျန်နှင့် လုယွီ ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ပြေးလာပြီး ကျန်းနျန်ကို ဖက်လိုက်သည်။

"နင် ငါ့ကို သေလောက်အောင် ကြောက်စေခဲ့တာပဲ။ မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား။ ဟူကျုံးမင်ရဲ့ ဖခင်က မင်းကို ထိခိုက်အောင် လုပ်ခဲ့သေးလား။"

ကျန်းနျန်သည် ခေါင်းယမ်းပြီး ကျိုက်ဖေးဖေးကို ညင်သာစွာ တွန်းထုတ်လိုက်ကာ သတိမေ့နေသော ကျန်းရှောင်ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "အစ်မကျိုက်၊ ကျန့်ရှောင် ဘယ်လိုနေလဲ။"

ကျိုက်ဖေးဖေး သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "သူမ သွေးအများကြီး ဆုံးရှုံးသွားပြီး နည်းနည်း ခေါင်းထိခိုက်လို့ သတိမေ့သွားတယ်။ အခုမှပဲ သတိပြန်ရလာတယ်။ ဆရာဝန် လာစစ်ဆေးသွားပြီး သတိရလာရင်တော့ ကြီးကြီးမားမား ပြဿနာ မရှိနိုင်ဘူးလို့ ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာတွေ မဖြစ်အောင် ဆေးရုံမှာ စောင့်ကြည့်ဖို့ လိုတယ်တဲ့။"

ကျိုက်ဖေးဖေး၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျန်းနျန်၏ တင်းမာနေသော နှလုံးသားသည် နောက်ဆုံးတွင် လုံးဝ ပြေလျော့သွားသည်။ သူမကို တစ်လျှောက်လုံး ထောက်ကူပေးခဲ့သော အာရုံကြောများမှာ ထိုအချိန်တွင် ပြိုလဲသွားသည်။ သူမ မျက်စိမှိတ်ပြီး မြေပြင်ပေါ် လဲကျသွားချိန်တွင် လုယွီသည် လျင်မြန်စွာဖြင့် လက်လှမ်းကာ သူမကို ဖမ်းထားလိုက်သည်။

"ဆရာဝန်။ လူတစ်ယောက် သတိမေ့သွားပြီ။"

စက်ရုံတစ်ဖက်ခြမ်းရှိ အဆောက်အဦးတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော အဖြစ်အပျက်သည် တစ်ညလုံးနီးပါး ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။

ကောမိန်နှင့် လုရှောင်ချင်းတို့သည် ကျန်းရှောင်နှင့် ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ရန် နံနက်စောစော ဆေးရုံသို့ သွားခဲ့ကြသည်။ ကျန်းရှောင်သည် နောက်တစ်နေ့ နေ့လယ်ပိုင်းခန့်တွင် နိုးလာခဲ့ပြီး အနည်းငယ် ဝေဝါးနေဆဲဖြစ်သည်။ ဆရာဝန်က သူမကို ကောင်းစွာ အနားယူရန်နှင့် အခြေအနေ တိုးတက်လာသည်နှင့်အမျှ စစ်ဆေးမှုများ ထပ်ခံယူရန် အကြံပေးခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်သည် နေ့လယ်ဘက်တွင် နိုးလာပြီး သူမ၏ ကုတင်ဘေးတွင် လုယွီ ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မုတ်ဆိတ်မွေးရေးရေး ရှိနေပြီး သူသည် စစ်ဝတ်စုံ အစိမ်းရောင်ကို ဝတ်ဆင်ထားဆဲဖြစ်သည်။ ကျန်းနျန် နိုးလာသောအခါ သူသည် သူမအနီးသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဘယ်နေရာမှာ မအီမသာ ဖြစ်နေတယ်လို့ ခံစားရလဲ။"

လုယွီနှင့် အလွန်နီးကပ်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း ကျန်းနျန်သည် ညင်သာစွာ ခေါင်းယမ်းပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်။"

သူမ စကားပြောလိုက်သည်နှင့် လည်ချောင်းထဲတွင် ဓားသွားဖြင့် လှီးဖြတ်လိုက်သကဲ့သို့ စူးရှသော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် လည်ပင်းကို ထိရန် လက်လှမ်းလိုက်ရာ ပတ်တီးပတ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လုယွီသည် သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး လည်ပင်းပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာကို မထိစေရန် တားလိုက်သည်။ "သံချောင်းက မင်းရဲ့ အရေပြားကို ပွန်းပဲ့စေခဲ့တာမလို့ အခုတော့ မထိနဲ့ဦး။"

"ကောင်းပါပြီ။"

ကျန်းနျန်သည် လည်ချောင်း၊ နဖူးနှင့် လည်ပင်းတို့တွင် နာကျင်မှုကို ခံစားရသည်။ ၎င်းမှာ မနေ့ညက ဟူကျုံးမင်၏ ဖခင်က သူမ၏ လည်ပင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဖိထားခဲ့သောကြောင့် ရလာသည့် ရလဒ်ဖြစ်သည်။ မနေ့ညက အန္တရာယ်ရှိသော အဖြစ်အပျက်များကို အလေးအနက် စဉ်းစားရင်း လုယွီနှင့် စုန့်ပိုင်တို့ကြောင့် အသက်ရှင်ခွင့်ရခဲ့ပြီး ကံကောင်းသည်ဟုလည်း ခံစားလိုက်ရသည်။

"ကျန်းရှောင် ဘယ်လိုနေလဲ။" သူမက မေးလိုက်သည်။

"သူမက ဘေးခန်းမှာ။ အခုတော့ သူမ စားနိုင်သောက်နိုင်နေပါပြီ။"

ကျန်းနျန် စိတ်သက်သာရာရစွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ "ဒါဆို ကောင်းတာပေါ့။"

"မရီး။"

လုယွီသည် သူမကို ငုံ့ကြည့်နေပြီး သူ၏ အေးစက်သော မျက်နှာတွင် လေးနက်သော အမူအရာကို ပြသနေသည်။

ကျန်းနျန်၏ မျက်တောင်များ တုန်ယင်သွားပြီး လုယွီ၏ မျက်လုံးနက်များကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

သူ၏ အသက်ရှူသံသည် သူမ၏ အသက်ရှူသံနှင့် ပေါင်းစပ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ သူ စကားပြောလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ကစပြီး မင်း မြို့ကို လာတဲ့အခါတိုင်း ကျွန်တော် လိုက်ပို့ပါရစေ၊ ရမလား။"

ကျန်းနျန် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အန္တရာယ်နှစ်ကြိမ်ကဲ့သို့ တတိယအကြိမ်မြောက် အန္တရာယ်ကို သူ မလိုချင်တော့ပေ။

ကျန်းနျန်၏ အသံမှာ သြသြကြီးဖြစ်နေပြီး သူမ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ။"

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးသည် ဘေးချင်းကပ် ကုတင်များပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေကြပြီး နှစ်ဦးစလုံးသည် လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်ကို ကြည့်နေကြသည်။ လူနာခန်း အပြင်ဘက်တွင် ဆူညံနေပြီး သူတို့၏ စကားပြောဆိုသံများ တိုးနေသောကြောင့် သူတို့ ဘာပြောနေကြသည်ကို မကြားရပေ။ သို့သော် ထိုလူသား၏ မျက်နှာသည် ထိုအမျိုးသမီးအပေါ် ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြသနေသည်။

အလယ်ကုတင်ပေါ်ရှိ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီးက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မင်းတို့နှစ်ယောက် ဆက်ဆံရေး တကယ်ကောင်းတာပဲ။"

သူတို့သည် နမ်းတော့မတတ် နီးကပ်နေကြပြီး စုံတွဲဖြစ်ရင်တောင် အပြင်မှာ သတိထားသင့်သည်။ သို့သော် သူမသည် ဤစကားများကို မပြောခဲ့ပေ။ ဘေးမှ အမျိုးသမီးက ကျန်းနျန်ကို မနာလိုဖြစ်ပြီး သူမ၏ ချစ်သူသည် ကျန်းနျန်၏ ချစ်သူထက် တစ်ဝက်လောက်သာ ကောင်းခဲ့ရင် ကောင်းမှာဟု တွေးလိုက်သည်။

လုယွီသည် ဤစကားကို ကြားသော်လည်း ထပ်ရှင်းပြခြင်း မပြုခဲ့ပေ။

ကျန်းနျန်သည် အနည်းငယ် မသက်မသာ ခံစားလိုက်ရပြီး လုယွီ၏ အကြည့်ကို ရှောင်ကာ တခြားနေရာကို ကြည့်လိုက်သည်။ "တပ်ရင်းမှူးစုန့်နဲ့ တခြားသူတွေ ဘယ်မှာလဲ။"

လုယွီသည် မတ်မတ်ထရပ်လိုက်သည်။ "သူတို့ မနေ့ညကပဲ အလျင်စလို ပြန်သွားပြီ။"

"အိုး။"

ကျန်းနျန် ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။

သူမသည် အတော်အတန် အိပ်ပျော်ခဲ့သောကြောင့် အိပ်မငိုက်တော့သော်လည်း လုယွီသည် တစ်ညလုံး မအိပ်ရသေးပေ။ "ရှင် ဧည့်ဂေဟာသွားပြီး တစ်ည အိပ်ပါလား။ ဒီလို ဆက်သွားနေရင် မကောင်းဘူး။"

"ရပါတယ်။"

လုယွီ မေးလိုက်သည်။ "မင်း ဘာစားချင်လဲ။ ကျွန်တော် သွားဝယ်ပေးမယ်။"

"ဝယ်စရာ မလိုပါဘူး၊ ငါ ညစာ ယူလာခဲ့တယ်။"

လုရှောင်ချင်းနှင့် ကောမိန်တို့ ရောက်လာကြပြီး တစ်ဦးစီက အလူမီနီယမ် ထမင်းဘူး တစ်လုံးစီကို ကိုင်ထားခဲ့သည်။ ကောမိန်သည် ထမင်းဘူးတစ်လုံးကို လုယွီအား ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "မြန်မြန်စား။ မင်း တစ်နေ့လုံး တစ်ညလုံး မနားဘဲ ပင်ပန်းခဲ့ရပြီ။ မင်း အနားယူဖို့ ဧည့်ဂေဟာမှာ အခန်းပြင်ပေးလိုက်မယ်။"

လုယွီသည် အလူမီနီယမ် ထမင်းဘူးကို ယူပြီး ဆေးရုံကုတင်ဘေးရှိ ခုံပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။ "မလိုပါဘူး၊ ကျွန်တော် ဒီမှာ ခဏနားလိုက်မယ်။"

ကောမိန်သည် သူသည် ကျန်းနျန်အတွက် စိုးရိမ်နေပြီး သူမနှင့် အတူရှိမှသာ စိတ်အေးနိုင်မည်ကို သိသည်။ သူမ ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ကျန်းနျန်နှင့် စကားအနည်းငယ် ပြောပြီးနောက် ထွက်သွားခဲ့သည်။ လုရှောင်ချင်းက ခဏကြာကြာ နေပြီး ကျန်းနျန်ကို အစာကျွေးရန် ကမ်းလှမ်းရာ သူမကို ရှက်ရွံ့စေသည်။ "ကျွန်မ ကိုယ့်ဘာသာ စားနိုင်ပါတယ်။ ကျွန်မမှာ လက်တွေ၊ ခြေထောက်တွေ ရှိတယ်။"

လုရှောင်ချင်း ပြောလိုင်သည်။ "ငါ နင့်ကို တစ်လုပ် ကျွေးချင်ရုံလေးပါ။"

ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် မနေ့က ကျန်းနျန်ကို ဟူကျုံးမင်၏ ဖခင်က မျှော်စင်တံခါးမြင့်ပေါ်တွင် ကိုင်ထားသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ အသေကြောက်ခဲ့ရသည်။

သူမနှင့် အစ်မကော ဆေးရုံသို့ အလျင်အမြန် ရောက်လာချိန်တွင် ကျန်းနျန် သတိမေ့သွားခဲ့ပြီး အခုမှ နိုးလာခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် ကျန်းနျန်အား တစ်လုပ်ကျွေးချင်သည်မှာ သူမရှေ့မှ လူသည် အသက်ရှင်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း ခံစားရစေလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန် - …

သူမ မတတ်သာဘဲ ပါးစပ်ဟကာ ကြက်သားတစ်ဖဲ့ကို စားလိုက်သည်။ ဝါးနေစဥ်အတွင်း သူမသည် လုရှောင်ချင်းထံ လက်လှမ်းပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မကို ပေး။"

ထိုအခါမှသာ လုရှောင်ချင်းက သူမကို ပေးလိုက်သည်။ လုယွီသည် ပြည့်နေသော ပန်းကန်လုံးကို အချိန်တိုအတွင်း ကုန်အောင် မြန်မြန် စားလိုက်သည်။ လုရှောင်ချင်းသည် ဘေးအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်လာပြီးနောက် သက်သာရာရခြင်းကို ခံစားရသည်။ ကျန်းနျန် ညင်သာစွာ ကြက်သားဟင်းချိုကို သောက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ ကံကောင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ "နင် မသိပါဘူး၊ အစ်မကောက အရမ်းကြောက်သွားလို့ အားတောင်နည်းသွားတယ်။ အစ်မကော လမ်းမလျှောက်နိုင်တာကို ငါ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးတာပဲ။"

ကျန်းနျန်သည် ဟင်းချိုသောက်နေရာမှ ရပ်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "အစ်မကော ဘယ်လိုနေလဲ။"

လုရှောင်ချင်း ပြုံးလိုက်သည်။ "နင်နဲ့ ကျန်းရှောင် အဆင်ပြေရင် သူမလည်း အဆင်ပြေပါတယ်။ သူမက လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုကို ဖုန်းဆက်ခိုင်းလို့သာ၊ မဟုတ်ရင် ငါ့စိတ်ထဲတောင် ပေါ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။"

လုယွီသည် မျက်နှာသစ်ရန် ထသွားခဲ့ပြီး လုရှောင်ချင်းက ဆက်ပြောခဲ့သည်။ "ကျန်းနျန်၊ မနေ့က လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလု နင့်ကို ဘယ်လောက် စိုးရိမ်ခဲ့လဲဆိုတာ နင်မသိဘူး။ နင်တို့နှစ်ယောက် ဆွေမျိုးတွေမှန်း မသိရင် ငါ နင်တို့ကို စုံတွဲလို့ ထင်မိမှာပဲ။"

သူမ ဒီလိုပြောလိုက်သည်နှင့် လူနာဆောင်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော တိတ်ဆိတ်မှု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

ဆေးရုံကုတင်ပေါ်ရှိ အမျိုးသမီးနှစ်ဦးသည် ကျန်းနျန်ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ရာ သူတို့နှစ်ဦးသည် ဆွေမျိုးများဖြစ်သည်ကို စိတ်ကူးရန် ခက်ခဲနေသည်။ ခုနက သူတို့သည် အလွန်ရင်းနှီးခဲ့သောကြောင့် စုံတွဲဟု မှားယွင်းစွာ ထင်ခဲ့ကြပြီး ထိုလူကလည်း ရှင်းပြခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ကျန်းနျန်သည် သူတို့၏ ထူးဆန်းသော အကြည့်များကို ခံစားမိပြီး စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူမက လုရှောင်ချင်းအား ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မလု၊ အခု စကားမပြောဘဲနေကြရအောင်။ ကျွန်မ ခဏနားပါရစေဦး။"

လုရှောင်ချင်း သဘောတူလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ မင်း ကောင်းကောင်း အနားယူဖို့ လိုတယ်။"

လုယွီ ပြန်လာသောအခါ လုရှောင်ချင်း ထွက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူသည် ကုတင်ဘေးရှိ ခုံပေါ်တွင် ထိုင်ပြီး ကုတင်ပေါ် မှီကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ခဏနားလိုက်ဦးမယ်။"

ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ဦး၏ ထူးဆန်းသော စိုက်ကြည့်ခြင်းကို ခံယူရင်း ကျန်းနျန်သည် ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ။"