အခန်း (၉၄)

Vol. 10 Ch. 94

၇၀ ခုနှစ်က မုဆိုးမလေး

အပိုင်း ၉၄

ညနေနေဝင် ဆည်းဆာ ကျရောက်လာပြီး ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် မှောင်မည်းလာခဲ့သည်။

ဆေးရုံအခန်း၏ မီးသီးသည် ခေတ်ဟောင်းပုံစံ ဖြစ်သော်လည်း အဆင်မပြေစွာ ဖြာထွက်နေဆဲဖြစ်သည်။ ကျန်းနျန် လုယွီကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာတစ်ဝက်သည် သူ၏ လက်မောင်းကို ဖိထားပြီး ထက်မြက်သော ထောင့်များကို မြင်နေရသည်။ ပြင်းထန်သော အလင်းရောင်က သူ့ကို အနှောက်အယှက် ဖြစ်စေပုံရပြီး သူ၏ အေးစက်ခံ့ညားသော မျက်ခုံးများက အနည်းငယ် တွန့်ချိုးနေသည်။

ခဏကြာ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ပြီးနောက် ကျန်းနျန်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ လက်လှမ်းကာ သူ၏ မျက်နှာကို အလင်းရောင်မှ ကာကွယ်ပေးလိုက်သည်။ မျက်စိစူးသောအလင်းရောင် ပျောက်သွားသောအခါ လုယွီ၏ တွန့်ချိုးနေသော မျက်ခုံးများ တဖြည်းဖြည်း ပြေလျော့သွားသည်။ ဘေးရှိ အမျိုးသမီးနှစ်ဦး၏ တီးတိုးသံများ ကျန်းနျန်၏ နားထဲသို့ ရောက်လာသည်။ သူမသည် သူတို့ကို အေးစက်စွာ လျစ်လျူရှုထားပြီး လုယွီအား အလင်းရောင်မှ ဆက်‌၍ကာကွယ်ပေးခဲ့သည်။

သူမသည် ဤလူများနှင့် အတူနေထိုင်ရမည် မဟုတ်ပေ။ ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ဆေးရုံမှ ထွက်သွားပြီးနောက် သူတို့ကို ဘယ်တော့မှ ပြန်တွေ့မည်မဟုတ်ပေ။ သူတို့ကို ဂရုစိုက်ရန် မလိုပေ။

"ဘယ်လောက်တောင် မရှက်မရှိလိုက်လဲ။"

"ဒီလို ရင်းနှီးတဲ့ မတ်နဲ့ မရီးကို ရှေးခေတ်တုန်းကဆို ရေနစ်သတ်ပစ်ခံရလိမ့်မယ်။"

နောက်ထပ် အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးက ပြောလာသည်။ "ရှေးခေတ်ကို မေ့ထားလိုက်ပါ၊ အခုတောင်မှ ကျေးလက်မှာ သူတို့လို မတ်နဲ့ မရီး ရှိရင် ဝေဖန်ဖို့အတွက် အဖွဲ့အစည်းထဲကို ဆွဲခေါ်သွားလိမ့်မယ်။ ဒါက ဘိုးဘေးတွေကို အရှက်ရစေတာပဲ။"

ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ဦးသည် စကားမပြတ် ပြောဆိုနေကြပြီး သူတို့၏ အသံများ တဖြည်းဖြည်း ကျယ်လောင်လာသည်။

ကျန်းနျန်သည် သူတို့ကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီးက မာန်မာန မကျသေးဘဲ ပြန်စိုက်ကြည့်သည်။ "ငါ မင်းကို ပြောနေတာ။"

အမျိုးသမီးငယ်က ပို၍ ကြောက်ရွံ့တတ်ပြီး ကျန်းနျန် စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် စကားမပြောဝံ့တော့ပေ။

သက်လတ်ပိုင်အရွယ် အမျိုးသမီးက နှာမှုတ်လိုက်သည်။ "သူ့ကို ကြည့်ပါဦး။ သူက စစ်သားဖြစ်နေလျက်နဲ့..."

"ပါးစပ်ပိတ်။"

ကျန်းနျန်သည် ထိုသက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီးကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေသော လုယွီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမက အသံကို နိမ့်ချကာ သတိပေးလိုက်သည်။ "မရပ်ရင် ကျွန်မ ယဉ်ကျေးတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။"

အိပ်ပျော်နေသော လူသား၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ကျန်းနျန် သူမ၏ လက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်သည်။ သူတို့ သူမကို ဘယ်လိုပဲပြောပြော သူမ ဂရုမစိုက်ပေ။ သို့သော် သူမသည် လုယွီ၏ ဂုဏ်သတင်းကို ထိခိုက်စေလို့ မဖြစ်ပေ။

လုယွီသည် သူ၏ အဆင့်အတန်းနှင့် ရာထူးအရ အသေးငယ်ဆုံး ချို့ယွင်းချက် သို့မဟုတ် အမည်းစက်ကိုပင် ခံနိုင်ရည်မရှိပေ။ သူမသည် သူ၏ သွေးသား ဆွေမျိုးမဟုတ်သော်လည်း သူတို့၏ မိသားစု ဆက်ဆံရေးမှာ ရှင်းလင်းသည်။ ကောလာဟလ တစ်စုံတစ်ရာ ပျံ့နှံ့သွားပါက နောက်ဆုံးတွင် လုယွီ၏ အနာဂတ်ကို ထိခိုက်စေလိမ့်မည်။

ကျန်းနျန် အတည်ပြောနေသည်ကို မြင်သောအခါ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီးသည် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး စကားအနည်းငယ် တီးတိုးပြောပြီးနောက် အမျိုးသမီးနှင့် တခြားအကြောင်းအရာတစ်ခုကို စကားပြောရန် လှည့်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ စိတ်ပျက်မှုကို မြိုသိပ်လိုက်ပြီး လုယွီကို နောက်တစ်ကြိမ် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ အနှောက်အယှက် မဖြစ်သေးသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် ကုတင်ခေါင်းရင်းကို မှီကာ မှောင်မည်းနေသော ပြတင်းပေါက်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း အခြားအရာများကို စဉ်းစားနေသည်။

"လုယွီက နင့်ကို စိတ်ဝင်စားနေတာ။"

ကောမိန်၏ စကားများသည် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ကျိုးနေသော ဓာတ်ပြားကဲ့သို့ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ လုယွီကို စတင်တွေ့ဆုံချိန်မှစ၍ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အခိုက်အတန့်တိုင်းကို သူမ၏ အတွေးများက ပြန်သတိရလာသည်။ လုယွီသည် သူမအပေါ် အစတုန်းက ထိန်းချုပ်ထားသော စိတ်ခံစားမှုသည် အပြန်အလှန်ဆက်ဆံမှုတိုင်းတွင် လျော့နည်းသွားခဲ့သည်။

သူမသည် ဤအရာများကို တစ်ခါမျှ မစဉ်းစားခဲ့ဖူးသလို လုယွီက သူမကို နှစ်သက်လိမ့်မည်ဟုလည်း မတွေးခဲ့ဖူးပေ။ လုယွီ၏ သူမအပေါ် ဂရုစိုက်မှုသည် သူတို့၏ ဆွေမျိုးသားချင်း ဆက်ဆံရေး၏ နယ်နိမိတ်ကို ကျော်လွန်နေသော်လည်း သူမသည် မည်သည့် အတွေးကိုမဆို အမြဲ ပယ်ချခဲ့ပြီး သူ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုသည် ရှု့မိသားစုအပေါ် ကျေးဇူးတင်ခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်သည်ဟု အခိုင်အမာ မှတ်ယူခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်သည် စိတ်မချမ်းမြေ့စွာ မျက်လုံးများကို နိမ့်ချလိုက်သည်။ ရုတ်တရက် သူမ၏ အနာဂတ်အတွက် မရေမရာ ဖြစ်သွားသလိုခံစားခဲ့ရသည်။

ယခင်က သူမသည် ပန်းထိုးလုပ်ငန်းတွင် ထူးချွန်ရန်၊ နောက်ဆုံးတွင် လုယွီနှင့် လမ်းခွဲရမည့်အချိန်တွင် အစ်မကော၏ လမ်းညွှန်မှုအတိုင်း ကိုယ်ပိုင်ဘဝနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တည်ထောင်ရန် စီစဉ်ထားသည်။ ထိုအချိန်ရောက်လျှင် လုယွီသည်လည်း ကိုယ်ပိုင်ဇနီးနှင့် သားသမီးများ ရရှိနေလိမ့်မည်။ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ဆုံသောအခါ သူတို့သည် ဆွေမျိုးများအဖြစ်သာ ရပ်တည်ပြီး အဓိပ္ပာယ်ရှိသော စည်းမျဉ်းများကို မကျော်လွန်ကြတော့ဟု မျှော်လင့်ထားသည်။

သို့သော် ယခုအခါ ကျန်းနျန် ရှုပ်ထွေးသွားပြီပင်။ လုယွီက သူမအား ပို၍ ချစ်ခင်မြတ်နိုးခြင်းလား၊ သို့မဟုတ် ရှု့ချန်၏ ဇနီးဖြစ်သောကြောင့်သာ ပို၍ အလေးထားခြင်းလားဆိုသည်ကို သူမ မဆုံးဖြတ်နိုင်တော့ပေ။

ကျန်းနျန်သည် ယခုကဲ့သို့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ရှုပ်ထွေးမှုကို တစ်ခါမှ မခံစားခဲ့ရဖူးပေ။

လုယွီသည် နံနက် သုံးနာရီအထိ အိပ်ပြီး နိုးလာခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်သည် ကုတင်ခေါင်းရင်းကို မှီကာ အိပ်ပျော်နေသည်။ သူမ၏ လက်သည် လုယွီ၏ လက်မောင်းအနီးတွင် ရှိနေပြီး လက်ချောင်းထိပ်များက သူ၏ အဝတ်များကို ထိနေသည်။ လုယွီသည် သူ၏ ဦးခေါင်းအောက်တွင် လက်ကို ထားရှိသော်လည်း လက်တစ်ဖက်ကို အလွတ်ပေးပြီး ကျန်းနျန်၏ အနည်းငယ် အေးစက်နေသော လက်ကို အုပ်ထားကာ သူမ၏ နူးညံ့ပြီး သေးငယ်သော လက်ကို သူ၏ လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။

ကျန်းနျန်သည် ဆေးရုံတွင် နှစ်ရက်ကြာ နေခဲ့ရသည်။ လည်ပင်းပတ်တီးကို ဖြုတ်လိုက်ပြီဖြစ်ပြီး သံချောင်းဖြင့် ထိခိုက်ခဲ့သော နေရာသည် အနာကျက်သွားခဲ့သည်။ လက်မောင်းပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာမှာလည်း အသေးစား ပွန်းပဲ့ခြင်းသာဖြစ်ပြီး ပျောက်ကင်းသွားပြီဖြစ်သည်။ သူမ၏ ဘယ်ဘက်ပါးပေါ်ရှိ အမာရွတ်သည်လည်း အနာကျက်သွားရာ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသောအသားအရေပေါ်တွင် ထင်းခနဲ ပေါ်နေသည်။

ဆေးရုံဆင်းသောအခါ ဘေးခန်းရှိ ကျန်းရှောင်ဆီ ထပ်မံ သွားရောက်ကြည့်ရှုခဲ့သည်။ ကျန်းရှောင်သည် ယခုအခါ ထထိုင်နိုင်နေပြီဖြစ်ပြီး စားသောက်နိုင်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဖြူဖျော့ပြီး အားနည်းနေဆဲဖြစ်သည်။ ခေါင်းပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာမှာ သွေးထွက်ခဲ့ပြီး ပြန်လည်ကောင်းမွန်ရန် အချိန်ယူရဦးမည်ပင်။

ကျန်းရှောင်က ပြုံးပြီး မေးလိုက်သည်။ "အစ်မကျန်း၊ အစောပိုင်းတုန်းက နံရံကို ခေါင်းနဲ့တိုက်တုန်းက နာတယ်မဟုတ်လား။"

ကျန်းနျန် - …

သူမက ရယ်မောလိုက်မိသည်။ "နာတာပေါ့။ ငါ့ကို သေလုနီးပါး ဖြစ်စေခဲ့တာ။"

သူမသည် သေလုဆဲဆဲ အကြံအစည်ဖြင့် တွန်းအားမပေးခဲ့ပါက ဆယ်ဆပို၍ သတ္တိရှိခဲ့လျှင်ပင် နံရံကို ခေါင်းဖြင့်တိုက်ရန် စိတ်ကူးမည်မဟုတ်ပေ။ ယခု သူမအား နံရံကို ထပ်မံတိုက်ခိုင်းလျှင် လက်နက်ချ အရှုံးပေးမည်ဖြစ်ပြီး အသေခံလိုက်မည်။

ကျန်းရှောင် ပြောလိုက်သည်။ "ညီမလည်း နာနေတုန်းပဲ။"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူမ ပြုံးလိုက်ပြီး ကျန်းနျန်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "အစ်မကျန်း ကံကောင်းစွာနဲ့ အဆင်ပြေသွားလို့ တော်ပါသေးတယ်။ အစ်မလုနဲ့ အစ်မကျိုက်က ကုတင်ပေါ်မှာပဲ နေခိုင်းလို့သာ၊ မဟုတ်ရင် ကျွန်မ အစ်မကို လာကြည့်မှာ။"

ကျန်းနျန်သည် ကျန်းရှောင်၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ ပတ်တီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ငါ့ကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် နင် ဒီလို မတရားတာမျိုး ခံရမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါလည်း နင့်ကို လာကြည့်မိမှာ။"

"ဒါက မတရားတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဟူကျုံးမင်ရဲ့ ဖခင်က အတော်လေး အကြံဆိုးတယ်။ အစ်မကျန်း မလာခဲ့ရင်တောင် သူ ပန်းထိုးဆိုင်ကို ပြဿနာ လာရှာမှာပဲ။"

ကျန်းရှောင်က သူမကို အပြစ်မတင်သည်ကို သိရပေမယ့် ကျန်းနျန်သည် ကျန်းရှောင်အတွက် ဝမ်းနည်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။

အပြင်ဘက်မှ ကျူးကျွင်း၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ "လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူး။"

လုယွီသည် စုန့်ပိုင်နှင့် ကျူးကျွင်းကို ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျန်းရှောင် အထဲမှာ ရှိတယ်။"

ကျူးကျွင်းသည် သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်ခဲ့ပေ။ "ဒါဆို ကျွန်တော် အရင် ဝင်လိုက်မယ်။"

စုန့်ပိုင်နှင့် လုယွီတို့သည် စင်္ကြံကို မှီနေကြသည်။ သူသည် စင်္ကြံရှည်ကြီးကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ "မင်းရဲ့ မရီး ဘယ်လိုနေလဲ။"

လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "တော်တော်လေး သက်သာလာပါပြီ၊ ဒီတစ်ကြိမ်အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

စုန့်ပိုင်သာ သူနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခြင်း မရှိခဲ့ပါက ကျန်းနျန်သည် ပြင်းထန်သော အန္တရာယ်ကြုံတွေ့ရနိုင်သည်။

စုန့်ပိုင် ရယ်မောလိုက်သည်။ "ငါ့ကို ဘာလို့ ယဉ်ကျေးနေတာလဲ။ နောက်ပြီး သူမကလည်း ငါ့ မရီးပဲလေ။"

လုယွီသည် စုန့်ပိုင်ကို တစ်ချက် ကြည့်ပြီး ဘာမှ မပြောတော့ပေ။

ကျူးကျွင်းသည် လူနာဆောင်ထဲသို့ ဝင်သွားပြီး ကျန်းနျန် ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်နေသည်ကို မြင်လိုက်သည်။ သူက "မရီး" ဟု ခေါ်လိုက်ရာ ထို့နောက် ကုတင်ပေါ်တွင် ပန်းသီး ကိုက်စားနေသော ကျန်းရှောင်ကို သတိထားလိုက်မိသည်။ သူမ၏ ခေါင်းအား ပတ်တီးဖြူဖြင့် ပတ်ထားပြီး ဖြူဖျော့ကာ အားနည်းနေပုံရသည်။ သူက စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "သက်သာလာပြီလား။"

သူသည် သူ့လက်ထဲရှိ နို့နှင့် ကွတ်ကီးများကို ချလိုက်ပြီး သူမ၏ ကုတင်ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။

ကျန်းရှောင်သည် မျက်နှာကို လက်ဖြင့် အုပ်ကာ လှည့်သွားရင်း အော်လိုက်သည်။ "ဘာလို့ လာတာလဲ။"

ကျူးကျွင်းသည် သူမ ဘာဖြစ်နေသည်ကို မသိဘဲ သူမ၏ ကျောဘက်ကို ကြည့်ရင်း စိုးရိမ်တကြီး ချဉ်းကပ်ကာ မေးလိုက်သည်။ "မင်း ဘယ်နေရာမှာ မအီမသာ ဖြစ်နေလို့လဲ။"

"ကျွန်မ အဆင်ပြေတယ်။"

ကျန်းရှောင်၏ အသံသည် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေသည်။ သူမသည် ဤအခြေအနေတွင် အလွန် ရုပ်ဆိုးသည်ဟု ခံစားရပြီး ကျူးကျွင်းကို မမြင်စေချင်ပေ။ ကျန်းနျန်သည် စစချင်းတွင် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း ထို့နောက် သဘောပေါက်သွားသည်။ သူမသည် ကျူးကျွင်းအနီးသို့ မှီကာ နားနား ကပ်၍ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ "သူမ ရှက်နေတာပါ။"

ကျူးကျွင်းသည် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားပြီး ကျန်းရှောင်ကို နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

လူနာဆောင်တံခါး ဖွင့်ထားပြီးသားဖြစ်ရာ လုယွီသည် မျက်လုံးများကို မော့ကြည့်ပြီး အတွင်းသို့ ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ရှုထောင့်မှကြည့်လျှင် ကျန်းနျန်သည် ကျူးကျွင်းအနီးသို့ မှီကာ ပြုံးရယ်လျက် နားနား ကပ်၍ စကားပြောနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုလူ၏ မျက်လုံးနက်များသည် ထက်မြက်ပြီး အေးစက်သွားကာ သူ၏ မျက်ခုံးများလည်း တွန့်ချိုးသွားသည်။

စုန့်ပိုင်သည် သူ၏ တံတောင်ဆစ်ဖြင့် လုယွီ၏ လက်မောင်းကို တွန်းလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ ပြန်တော့မလား။ ဒီတစ်ကြိမ် ရဲအရာရှိကို ဟူကျုံးမင်ရဲ့ ဖခင်ကို ဖမ်းဆီးရာမှာ ကူညီပေးခဲ့လို့ တပ်ရင်းက ငါတို့ကို ဂုဏ်ပြုလိမ့်မယ်။ အဲဒါက ငါတို့ကို စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ဂုဏ်ပုဒ်တွေ ရရှိစေလိမ့်မယ်။"

လုယွီ၏ အကြည့်သည် လူနာခန်းထဲရှိ အမျိုးသမီးအပေါ်တွင်သာ ရပ်တန့်နေသည်။ "ငါ ဒီနေ့ ပြန်လိုက်မယ်။"

ကျူးကျွင်းသည် ကျန်းရှောင်ကို ကြည့်ရှုပြီးနောက် အစ်မကျိုက်က နေ့လယ်စာ ယူလာခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်သည် အစ်မကျိုက်နှင့် ကျန်းရှောင်ကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် လူနာခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ စင်္ကြံရှိ စုန့်ပိုင်ကို မြင်သောအခါ သူမ ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ "ရှင်လည်း ဒီမှာလား။"

စုန့်ပိုင်သည် ကျန်းနျန်၏ လည်ပင်းဒဏ်ရာကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ "မရီး၊ သက်သာလာပြီလား။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "အရမ်းသက်သာလာပါပြီ။"

စုန့်ပိုင်က ဆက်ပြောချင်သော်လည်း လုယွီသည် ရှေ့သို့ တက်လာပြီး စုန့်ပိုင်နှင့် ကျန်းနျန်ကြားတွင် ရပ်ကာ ညင်သာစွာ မေးခဲ့သည်။ "ပြန်တော့မလား။"

ကျန်းနျန်သည် ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်သည်။ "သွားကြစို့။"

စုန့်ပိုင်နှင့် ကျူးကျွင်းတို့သည် နောက်မှ လိုက်လာကြသည်။ ကျူးကျွင်းသည် ကျန်းရှောင်၏ ဒဏ်ရာကို စဉ်းစားနေပြီး ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူမကို ထပ်မံ ကြည့်ရှုရန် ခွင့်တောင်းရန် စီစဉ်နေသည်။ သူသည် အိမ်သို့ စာပြန်ပို့ထားပြီး သူ၏ မိဘများထံမှ အကြောင်းပြန်ကြားချက်ကို မကြာမီ ရရှိသင့်သည်။

ဆေးရုံမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ကျန်းနျန်သည် လေကောင်းလေသန့်ကို ရှူသွင်းလိုက်ရာ သူမ၏ အဆုတ်ထဲတွင် သက်သောင့်သက်သာ ရှိသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကျူးကျွင်းက ကားမောင်းသူဖြစ်ပြီး စုန့်ပိုင်သည် ရှေ့ခရီးသည် ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်သည်။ ကျန်းနျန်နှင့် လုယွီတို့သည် နောက်ခုံတွင် ထိုင်ကြသည်။ စစ်ကားသည် စက်ရုံဘေးမှ ဖြတ်သွားသောအခါ ကျန်းနျန်သည် ခေါင်းလှည့်ကာ နေ့အလင်းရောင်ရှိ တံခါးမြင့်ကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် အဆောက်အဦးသည် အထူးသဖြင့် မြင့်မားနေပုံရသည်။ သူမသည် ဟူကျုံးမင်၏ ဖခင်က သူမ၏ လည်ပင်းကို လေထဲတွင် ကိုင်ထားခဲ့သည့် ညကို သတိရပြီး အောက်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ မူးဝေသွားခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းပြီး ဘေးနားရှိ လုယွီကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ လုယွီနှင့် စုန့်ပိုင်တို့သည် တပ်ရင်းကိစ္စများကို ပြောဆိုနေကြသည်။ သူမ၏ အကြည့်ကို ခံစားမိသောအခါ သူ သူမဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

ကျန်းနျန် ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

သူမ စုန့်ပိုင်ကို ထပ်ကြည့်လိုက်သည်။ "စုန့်ပိုင်၊ မင်းကိုလည်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

သူတို့နှစ်ဦးသာ မရှိခဲ့ပါက သူမသည် ယခုအချိန်တွင် သေဆုံးသွားနိုင်ခဲ့သည်။

စုန့်ပိုင်သည် နောက်ကြည့်မှန်မှ ကျန်းနျန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုတောက်ပနေသော မျက်လုံးများတွင် ခဏတာ မှိုင်တွေသွားခဲ့သည်။ သူ လည်ချောင်း ရှင်းပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့် မရီး အန္တရာယ်ကြုံလာရင် ကယ်တင်ဖို့က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တာဝန်ပဲလေ။ ဒါ့အပြင် တခြားသူ ဖြစ်ရင်တောင် ကျွန်တော်တို့ အကူအညီ ပေးမှာပါ။ ကျွန်တော်တို့ စစ်ဝတ်စုံကို တန်ဖိုးထားရမယ်။"

ကျန်းနျန်သည် စုန့်ပိုင် ပြောသည့် စကားသည် အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ဟု တွေးလိုက်သည်။

ခေတ်သစ်တွင် သူတို့သည် စစ်သားများ သို့မဟုတ် မီးသတ်သမားများ ဖြစ်စေကာမူ မည်သူမဆို အသက်အန္တရာယ် ကျရောက်နေသမျှ ကာလပတ်လုံး ပြည်သူများကို ကာကွယ်ရန် ချက်ချင်း ရှေ့သို့ တက်လှမ်းကြလိမ့်မည်။

စုန့်ပိုင်နှင့် ကျန်းနျန်တို့သည် စကားများကို တိတ်တဆိတ် ပြောဆိုနေကြပြီး ကျူးကျွင်းကလည်း တစ်ခါတရံ ဝင်ရောက် ပြောဆိုသည်။ လုယွီက ကျန်းနျန်အား ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာဝန်က မင်း စကားနည်းနည်းပြောသင့်တယ်လို့ ပြောတယ်။ မင်းရဲ့ လည်ချောင်းက အပြည့်အဝ မသက်သာသေးဘူး။"

ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ လည်ချောင်းကို ရှင်းလိုက်ရာ အနည်းငယ် နာကျင်မှုကို ခံစားရသည်။ သူမ နာခံမှုရှိစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အင်း။"

ကားသည် နိုင်ငံပိုင် ပန်းထိုးဆိုင်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ကျန်းနျန်သည် ကုန်တိုက်တွင် နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ်က ဝယ်ယူခဲ့သော အထည်များကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ ကောမိန်ကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် သူတို့သည် နိုင်ငံပိုင် စားသောက်ဆိုင်များသို့ သွားကာ နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် တပ်ရင်းသို့ ပြန်ရန် ကားပေါ် တက်ခဲ့ကြသည်။

သူမသည် မြင်ကွင်းများ လျင်မြန်စွာ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ဤနေရာသည် သူမနှင့် အမှန်တကယ် မသင့်တော်ဟု ခံစားရသည်။

သူမ ဤနေရာသို့ လာတိုင်း ကံမကောင်းသော အရာတစ်ခုခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်။

သူတို့ တပ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ညနေ ခြောက်နာရီ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ စုန့်ပိုင်သည် ကားပြန်အပ်ရန် သွားကာ လုယွီသည် ပစ္စည်းများ အားလုံးကို သယ်ဆောင်ပြီး ကျန်းနျန်ကို မိသားစုခြံဝန်းထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ကျူးကျွင်းက နောက်မှ လိုက်ပါလာသည်။ လမ်းခွဲသို့ ရောက်သောအခါ လုယွီက ကျူးကျွင်းအား ပြောလိုက်သည်။ "ပြန်သွားပြီး အလေးမ လေ့ကျင့်ခန်းကို ငါးကီလို ထပ်လုပ်ပါ။"

ကျူးကျွင်း - ???

ကျန်းနျန်သည်လည်း ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ကျူးကျွင်း ခွင့်တောင်းခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု တွေးလိုက်သည်။ ကျူးကျွင်းကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် မိသားစုခြံဝန်းသို့ ပြန်လာကြသည်။ လမ်းတွင် သူတို့သည် စစ်သားဇနီးများနှင့် အဒေါ်အချို့နှင့် တွေ့ဆုံကြပြီး နှုတ်ဆက်ကြသည်။ မိသားစုထဲရှိ လူတိုင်း မြို့ထဲတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော အဖြစ်အပျက်ကို သိရှိနေကြသည်။

တပ်ရင်းမှူးစုန့်က ဖန့်မိန်ကို ပြောပြခဲ့ပြီး ဖန့်မိန်က နောက်တစ်နေ့တွင် လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုနှင့် လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးစုန့်တို့သည် ကြီးမားသော ပံ့ပိုးမှုများ ပြုလုပ်ခဲ့ကြောင်း လူသိရှင်ကြား ပြောခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်သည် ဖန့်မိန်၏ အိမ်အနီးမှ ဖြတ်သွားစဥ် ဖန့်မိန်သည် ပြေးထွက်လာပြီး ကျန်းနျန်ကို ပတ်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာနှင့် လည်ပင်းပေါ်ရှိ အမာရွတ်များကို မြင်သောအခါ စိုးရိမ်တကြီး မေးခဲ့သည်။ "ဒီဒဏ်ရာတွေ ပျောက်ပြီလား။"

"ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြောပြဦး၊ အဲဒီလူက ဘယ်လောက်တောင် ဆိုးလိုက်လဲ။"

"မင်း မသိပါဘူး။ လောင်စုန့် ပြန်လာပြီး ငါ့ကို ပြောပြတုန်းက ငါ ကြောက်ခဲ့ရတယ်။ ငါ နင့်ကို မြို့အထိ သွားကြည့်ချင်ခဲ့ပေမဲ့ လောင်စုန့်က မသွားခိုင်းဘူး။ အခု ဘယ်လို ခံစားရလဲ။"

လုယွီသည် ကျန်းနျန်ကို တစ်ချက် ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မရီး၊ ကျွန်တော် အခု ပြန်တော့မယ်။"

ကျန်းနျန် ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အင်း။"

သူမ ဖန့်မိန်ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အဆင်ပြေပါတယ်၊ ဒီဒဏ်ရာတွေက သေးသေးမွှားမွှားလေးတွေပါ။"

ဖန့်မိန်က သတိထားပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဒါက မြို့ထဲက အာဏာပိုင်တွေနဲ့ ပဋိပက္ခကြောင့်လား။"

သူမ ဒီလိုပြောလိုက်သည်နှင့် ဖန့်မိန်သည် ထိတ်လန့်သွားပြီး သူမ၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်ကာ ဘယ်သူမှ မကြားစေရန် ပတ်ပတ်လည် ကြည့်လိုက်သည်။ လက်ရှိ 'ရှေးဟောင်းလေးပါးကို တိုက်ဖျက်ခြင်း' လှုပ်ရှားမှုနှင့် ပဒေသရာဇ် ထုံးတမ်းဓလေ့များကို တားမြစ်ထားသည့် အချိန်တွင် အထူးသဖြင့် စစ်တပ်တွင် ဤသို့သော မှတ်ချက်များသည် အန္တရာယ်ရှိသည်။

သူမသည် စကားကို လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလိုက်သည်။ "မင်းကို ကြည့်ပါဦး။ အရင်တစ်ခါ မြို့မှာ မင်းကို အနိုင်ကျင့်တုန်းကလည်း လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုက မင်းနဲ့ အတူရှိဖို့ ရက်အတော်ကြာ ခွင့်ယူခဲ့ရတယ်။ ဒီတစ်ခါလည်း မင်းက အနိုင်ကျင့်ခံရပြန်ပြီ။ ငါ့အမြင်အရ နောက်တစ်ခါ မင်း မြို့ကိုသွားရင် လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုကို ခေါ်သွားပါ၊ ဒါမှမဟုတ် ငါ လိုက်ပို့ပေးမယ်။"

ကျန်းနျန်သည် ဖန့်မိန်က သူမကို လိုက်ပို့ရန် ကမ်းလှမ်းလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ နောက်တစ်ကြိမ်၌ မြို့ထဲတွင် သူမကို ဘာအန္တရာယ်များ စောင့်ကြိုနေသည်ကို သူမ မသေချာသော်လည်း ဖန့်မိန်က စိုးရိမ်ပုံမရပေ။ ကျန်းနျန်သည် စိတ်ထဲ ထိမိသွားပြီး ဖန့်မိန်ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ၊ နောက်တစ်ခါ မြို့ကိုသွားရင် အစ်မဖန့်ကို လိုက်ပို့ခိုင်းမယ်။"