အခန်း (၉၅)

၇၀ ခုနှစ်က မုဆိုးမလေး

အပိုင်း ၉၅

ဖန့်မိန်နှင့် လမ်းခွဲပြီးနောက် ကျန်းနျန် အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ သူမ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် အပြင်ဘက်မှ ရှု့ယန်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ "ကျန်းနျန်၊ နင် ဒီမှာ ရှိလား။"

"အစ်မရှု့။"

လုယွီသည် အိမ်ထဲမှ ထွက်လာပြီး ရှု့ယန်အား ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့် မရီးက အထဲမှာပါ။"

ရှု့ယန် လုယွီကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ "အင်း။"

ကျန်းနျန် အပြင်သို့ ထွက်ခါနီးတွင် ရှု့ယန်သည် ကြက်ဥခြောက်လုံးပါသော တောင်းငယ်လေးတစ်လုံးကို ကိုင်၍ ဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ရှု့ယန်သည် ကြက်ဥများကို စားပွဲပေါ်တင်ပြီး ကျန်းနျန်၏ မျက်နှာနှင့် လည်ပင်းပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများကို ကြည့်လိုက်သည်။ "နင် အဆင်ပြေရဲ့လား။"

ကျန်းနျန်က ခေါင်းယမ်းပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်။"

ရှု့ယန်က ပြုံးလိုက်ပြီး ကျန်းနျန်ဘေးရှိ ခုံပေါ်တွင် ထိုင်ကာ စကားပြောနေသည်။ ခဏအကြာတွင် လျိုကျန့်ဝူသည် ရှု့ယန်ကို ရှာရန် ပြေးလာခဲ့သည်။ ရှု့ယန်သည် သူ့အား ပွေ့ချီပြီး သူမ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် ထိုင်စေသည်။ လျိုကျန့်ဝူသည် ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ပြီး သူ၏ ကလေးလေးအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အဒေါ်ကျန်း၊ ဒီနေ့ ကျွန်တော့်အမေ ငိုတယ်။"

ရှု့ယန်သည် သူမ၏ သား ရုတ်တရက် ထိုစကားကို ပြောလိုက်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပေ။ ကျန်းနျန်လည်း အံ့အားသင့်သွားသည်။ ရှု့ယန်၏ ရှက်ပြုံးကို မြင်သောအခါ သူမသည် လျိုကျန့်ဝူအား မေးလိုက်သည်။ "မင်းအမေ ဘာလို့ ငိုတာလဲ။"

လျိုကျန့်ဝူ ပြောလိုက်သည်။ "အမေက အဒေါ်ကျန်းကို စိုးရိမ်လို့။"

ရှု့ယန် ပြုံးလိုက်မိသည်။ "နင့်အကြောင်းကို အစ်မဖန့်ဆီက ကြားတော့ စိုးရိမ်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကလေးနှစ်ယောက် အိမ်မှာ ရှိနေတော့ မြို့ကို ကိုယ်တိုင် သွားလို့မရဘူး။ ဒါကြောင့် စိတ်ပူပန်နေရုံပဲ တတ်နိုင်ခဲ့တယ်။"

ကျန်းနျန်၏ စိတ်ထဲတွင် နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ရှု့ယန်အား ကျေးဇူးတင်လိုက်သည်။

ရှု့ယန် ရယ်မောလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးမတင်ပါနဲ့။ ဘယ်လိုပြန်ပြောရမှန်းတောင် မသိဘူး။"

ရှု့ယန် ထွက်သွားပြီးနောက် ကျန်းနျန်သည် ပန်းထိုးအထည်ကို ခေါက်ပြီး ဗီရိုထဲတွင် သိမ်းလိုက်သည်။ သူမ ဗီရိုတံခါးကို ပိတ်လိုက်ချိန်တွင် အပြင်ဘက်မှ ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ လက်သည် ဗီရိုပေါ်တွင် တင်လျက်ရှိပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လုယွီ လမ်းလျှောက်ဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ နှလုံးခုန်နှုန်း တစ်ချက် ရပ်တန့်သွားရသည်။

ကောမိန်၏ စကားများသည် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး လုယွီ၏ မကြာသေးမီက ထူးဆန်းသော အပြုအမူများ သူမ၏ အတွေးထဲတွင် လင်းခနဲ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ကျန်းနျန်သည် ဤအရာများ မဖြစ်ပျက်ခဲ့သကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

ညရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး အိမ်ထဲတွင် မီးများ မဖွင့်ထားသောကြောင့် ကျန်းနျန်သည် လုယွီ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ စိတ်ခံစားမှုများကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်နိုင်ပေ။

"ကျန်းနျန်။"

လုယွီသည် သူမအနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး သူ၏ ခိုင်မာသော အမျိုးသား အရှိန်အဝါက သူမကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ ကျန်းနျန် ဘာကြောင့်မှန်းမသိပေမယ့် သူမ၏ အသက်ရှူသံ ရုတ်တရက် တင်းမာလာခဲ့သည်။ သူမသည် ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ မော့၍ လုယွီကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ စကားပြောရန် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ ဗီရိုပေါ်ရှိ သူမ၏ လက်ချောင်းများ တင်းကျပ်လာသည်။

အခန်းထဲရှိ မှောင်မိုက်မှုသည် နေ့ဘက်တွင် ပွင့်လင်းခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို ဖုံးအုပ်ထားလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ရုတ်တရက် လုယွီသည် လက်လှမ်းလိုက်ပြီး ကျန်းနျန်ကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ လက်တစ်ဖက်က သူမ၏ ခါးကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားသည်။ ထင်ရှားသော လက်ဆစ်များရှိသည့် သူ၏ လက်သည် ကျန်းနျန်၏ ဦးခေါင်းနောက်ဘက်ကို ကိုင်ထားပြီး သူမကို သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ခိုင်မြဲစွာ ဖိထားသည်။ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ လူ၏ နွေးထွေးမှုနှင့် အသက်ဝင်မှုကို ခံစားရပြီး သူ၏ ပါးလွှာသော ရှပ်အင်္ကျီဖြူကို ဖြတ်၍ သူမ၏ နွေးထွေးသော အသက်ရှူသံကို ခံစားမိသောအခါ လုယွီသည် မကြုံစဖူးသော ငြိမ်းချမ်းမှုနှင့် လုံခြုံမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် နှစ်ရက်ကြာမျှ သည်းခံခဲ့ရပြီး ကျန်းနျန်ကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ဖက်ထားလိုသည့် စိတ်အားထက်သန်မှုကို တားဆီးခဲ့ရသည်။

ဆေးရုံသည် လူစည်ကားပြီး ဆူညံနေသည်။ စစ်တပ်အခြေစိုက်စခန်းတွင်လည်း ဆွေမျိုးသားချင်းများအနေဖြင့် သူတို့၏ အခန်းကဏ္ဍကြောင့် သူသည် မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ခဲ့ရသည်။

ကျန်းနျန်၏ လက်သည် ဗီရိုမှ ဆုတ်ခွာလာပြီး ဘေးတွင် တွဲလောင်းကျနေရာ သူမ၏ လက်ချောင်းများမှာ တုန်ယင်နေသည်။ သူမသည် လုယွီကို လက်လှမ်း၍ ပွေ့ဖက်ချင်သော်လည်း သူမ၏ လက်သည် လေထဲတွင် ဆိုင်းငံ့နေဆဲ ဖြစ်သည်။ အမျိုးသားတစ်ဦး၏ အားကောင်းပြီး ပဲ့တင်ထပ်နေသော နှလုံးခုန်သံသည် သူမ၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး နားရွက်ဖျားများကို ထိမှန်နေသည်။

ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ စိတ်ခံစားမှုများကို ဖော်ပြနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

ကောမိန် ပြောခဲ့သလိုပင် သူမသည် မိမိကိုယ်ကို အတွင်းစိတ်မှ မေးခွန်းထုတ်လိုက်မိသည်။ သူမ၏ မတ်ဖြစ်သူ လုယွီအပေါ် သူမအနေဖြင့် စိတ်ခံစားမှု ရှိလား။

လုယွီသည် သူမအပေါ် မည်ကဲ့သို့သော စိတ်ခံစားမှုများ ထားရှိသည်ကို သူမ မသိပေ။ ၎င်းသည် ရှု့မိသားစုအပေါ် ကျေးဇူးတင်ခြင်းနှင့် ရောနှောနေပါက သူမသည် ထိုသို့သော ခံစားမှုမျိုး မလိုချင်ပေ။ သူမသည် မြေပြင်သို့ မျက်လုံးများကို ငုံ့ချလိုက်ပြီး လုယွီအပေါ် သူမ မည်သို့ ခံစားရသည်ကို စဥ်းစားနေမိသည်။

သူမသည် ဤအရာများကို ယခင်က နက်နက်နဲနဲ စဉ်းစားခဲ့ဖူးခြင်း မရှိသော်လည်း ယခုအခါ အရာအားလုံးသည် သူမရှေ့တွင် ပေါ်လွင်နေပြီး ဂရုတစိုက် စဥ်းစားရန် အတင်းအကျပ် တွန်းအားပေးနေသည်။

"ကျန်းနျန်။"

နက်ရှိုင်းပြီး ညှို့အားပါသော အသံသည် သူမ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ပဲ့တင်ထပ်လာကာ ည၏ မှောင်မိုက်မှုထဲတွင် ခွဲခြားမရနိုင်သော သြရှမှု တစ်ခု ရောယှက်နေသည်။

ကျန်းနျန်၏ မျက်တောင်များ တဖျတ်ဖျတ် ခတ်သွားခဲ့သည်။ "ဟင်။"

ထိုလူသားသည် အခြားဘာမှ မပြောတော့ဘဲ သူမကို ဖက်ထားသော သူ၏ လက်မောင်းကို အနည်းငယ် တင်းကျပ်လိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် သူသည် အင်တင်တင်ဖြင့် သူ၏ လက်ကို ဖြေလျှော့လိုက်သည်။

ကျန်းနျန်သည် ခေါင်းငုံ့ထားပြီး သူမ၏ လက်များက ဘေးတွင် တစ်ဝက်ခန့် ကွေးထားသည်။

သူမသည် လုယွီအား ဤအရာများ အားလုံး၏ အဓိပ္ပာယ်ကို မေးမြန်းချင်သည်။ သူမအပေါ် သူ မည်သည့် သဘောထားနှင့် စိတ်ခံစားမှုများ ထားရှိသည်ကို သိချင်သော်လည်း မည်သည့်အဖြေမဆို ရှု့မိသားစု၏ ကျေးဇူးကြွေးနှင့် ဆက်စပ်နေမည်ကို သူမ ကြောက်ရွံ့ခဲ့သည်။ သူမ လမ်းပျောက်ပြီး ရှုပ်ထွေးနေမိသည်။ လုယွီနှင့်အတူ အခြေအနေများ ဤအဆင့်အထိ တိုးတက်လာမည်ဟု သူမ တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။

"ဒီည ညစာ ဘာစားကြမလဲ။ ကျွန်တော် ချက်ပေးမယ်။"

ကျန်းနျန်သည် ခေါင်းကို ငုံ့ထားဆဲ ဖြစ်သည်။ "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရပါတယ်။"

လုယွီ ထွက်သွားပြီးနောက် ကျန်းနျန်သည် နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး တံခါးဝတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသော ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချကာ ဗီရိုကို မှီထားလိုက်သည်။

သူမသည် အိမ်ခန်းထဲတွင် ခဏကြာ နေပြီးနောက် လုယွီကို ကူညီရန် မီးဖိုချောင်သို့ သွားခဲ့သည်။

ခြံဝင်းကို မီးထွန်းထားပြီး ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ကျန်းနျန်သည် လုယွီ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ လှီးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ နှုတ်ခမ်းကို စုလိုက်ပြီး မီးဖိုချောင်ထဲသို့ လျှောက်ဝင်ကာ မီးမွှေးရန် မီးဖိုဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ လုယွီသည် သူ၏ လှီးဖြတ်နေခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး ကျန်းနျန်၏ သေးငယ်သော ပုံရိပ်ကို ကြည့်လိုက်ကာ နွေးထွေးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

ညစာအတွက် သူတို့သည် ဟင်းနှစ်ခွက် ကြော်၊ ဆန်ပြုတ် ချက်ပြီး ပေါင်းမုန့်ပူပူများ တည်ခင်းကြသည်။ အစားအစာ အဆင်သင့် ဖြစ်နေစဥ် စုန့်ပိုင်သည် ငါးတစ်ကောင် သယ်ဆောင်လာပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ဒီမှာ ထပ်ပြီး မင်းရဲ့ ထမင်းကို ခိုးစားဖို့ လာတာပါ။"

လုယွီသည် သူ၏ အစားအစာနှင့်အတူ အရှက်မရှိ ရပ်နေသော စုန့်ပိုင်ကို ဘေးတိုက် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်း ငါ့ကို စိုက်ကြည့်စရာ မလိုဘူး။ ငါ အလကား စားဖို့ လာတာ မဟုတ်ဘူး။"

လုယွီ - …

ကျန်းနျန် ထရပ်ပြီး ခြံဝင်းထဲတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ လုယွီသည် သူမ၏ ပန်းကန်ထဲသို့ အသားတစ်ဖဲ့ ထပ်ထည့်ပေးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ပိုစားပါ။"

တူကို ကိုင်ထားသော ကျန်းနျန်၏ လက်သည် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူတို့ အတူနေထိုင်ခဲ့သော တစ်နှစ်တာကာလအတွင်း လုယွီက သူမအား ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အစားအစာ ထည့်ပေးခြင်း ဖြစ်သည်။

စုန့်ပိုင်ကလည်း ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ မရီး ပိုစားပါ။ မရီး ဘယ်လောက် ပိန်နေလဲဆိုတာ ကြည့်ပါဦး။"

ကျန်းနျန်က ပြုံးပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အင်း။"

သူမသည် လုယွီ ခူးထည့်ပေးသော အသားတစ်ဖဲ့ကို ကောက်ယူပြီး စားလိုက်သည်။ လုယွီသည် သူမကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းတွင် အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ သူနှင့် စုန့်ပိုင်တို့သည် တပ်ရင်းအတွင်းရှိ ကိစ္စရပ်များကို ဆွေးနွေးကြသည်။

ဤအစားအစာသည် ကျန်းနျန် တစ်ထိုင်တည်း စားခဲ့သော အများဆုံး ပမာဏဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အစားအစာ စားနေစဥ်အတွင်း လုယွီသည် သူမအတွက် အသားကို အကြိမ်ကြိမ် ခူးထည့်ပေးခဲ့သောကြောင့် ငြင်းပယ်ရန် အချိန် မရှိခဲ့ပေ။

အစားအစာ စားပြီးနောက် ဗိုက်ပြည့်သွားသောအခါ ရုတ်တရက် နံရံပေါ်မှ ဖန့်မိန်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "စုန့်ပိုင်၊ မင်းအဖေ စာတစ်စောင် ပို့လိုက်တာကို မင်းအစ်ကိုက မင်းအတွက် ယူလာခဲ့တယ်။ လာပြီး ကြည့်လိုက်ပါဦး။"

သူတို့သုံးဦး ခေါင်းလှည့်လိုက်ရာ ဖန့်မိန်၏ ဦးခေါင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။

ကျန်းနျန် - …

ဖန့်မိန်၏ အသံ မဟုတ်ပါက ညအချိန်တွင် ခေါင်းလှည့်ကြည့်မိလျှင် လူတစ်ယောက်ကို သေလောက်အောင် ကြောက်လန့်စေလိမ့်မည်။

စုန့်ပိုင်သည် သူ၏ ဆန်ပြုတ်တစ်ပန်းကန်ကို ကုန်အောင်သောက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ရပြီ။"

ဖန့်မိန်သည် ခြေဖျားထောက်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်လိုက်ကာ ကျီစယ်သော အပြုံးဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။

စုန့်ပိုင်သည် လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလု၏ အိမ်သို့ နေ့တိုင်းလာပြီး အစားအစာ စားရုံမျှဖြင့်ပင် သူမ အတော်လေး ပျော်ရွှင်နေမိသည်။ သူတို့သည် လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလု၏ အိမ်သို့ ပစ္စည်းများ ပို၍ ပို့ပေးနိုင်သေးသည်။ စုန့်ပိုင်နှင့် ကျန်းနျန်တို့ ထိုနေရာတွင် ကြာရှည်စွာ နေထိုင်ပါက သူတို့ အချင်းချင်း ခံစားချက်များ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သည် မဟုတ်လား။

ညစာ စားပြီးနောက် စုန့်ပိုင်သည် စုန့်မိသားစုထံ ပြန်သွားသည်။ လုယွီသည် ပန်းကန်များ ဆေးကြောပြီး ကျန်းနျန်အတွက် ရေချိုးရန် ရေပြင်ဆင်ပေးခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်သည် ဗိုက်ပြည့်နေသောကြောင့် ခြံထဲတွင် လမ်းလျှောက်နေခဲ့သည်။ လုယွီသည် ရေချိုးရန် ရေကို သယ်လာပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ ဗိုက်ကို ထိပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဗိုက်ပြည့်နေလို့ပါ။"

သူမသည် ဒီည အတော်လေး စားခဲ့သည်။ ဆန်ပြုတ်တစ်ပန်းကန်၊ ပေါင်မုန့်ပူပူ တစ်လုံးခွဲနှင့် လုယွီက သူမအတွက် ခူးထည့်ပေးသော အသားများစွာပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် သူမ၏ နှစ်နပ်စာ အစားအစာအတွက် အလွယ်တကူ လုံလောက်နိုင်သည်။ လုယွီ၏ အကြည့်သည် ဗိုက်ကို ထိနေသော ကျန်းနျန်၏ လက်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားရာ သူ၏ မျက်လုံးများ နက်ရှိုင်းသွားပြီး လည်ချောင်းကို ညင်သာစွာ ရှင်းကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆို အစာကြေဖို့ လမ်းလျှောက်လိုက်ပါဦး။"

"ကောင်းပါပြီ။"

ကျန်းနျန်သည် ခြံဝင်းကို ခုနစ်ကြိမ် သို့မဟုတ် ရှစ်ကြိမ်ခန့် လမ်းလျှောက်ပြီးမှ သက်သာသည်ဟု ခံစားရသည်။ လုယွီသည် အိမ်နီးချင်း စုန့်မိသားစုထံ သွားပြီး မကြာမီ ပြန်လာခဲ့သည်။ သူသည် ခြံထဲတွင် ထိုင်နေသော ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မရီး။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းမော့လိုက်ရာ သူမ၏ တောက်ပသော မျက်လုံးများက လုယွီကို ကြည့်နေသည်။ "အခု အဆောင်ကို ပြန်တော့မလို့လား။"

"ဟုတ်တယ်။"

လုယွီသည် ခြံဝင်းတံခါးကို ကိုင်ထားသည်။ "လာပြီး တံခါးသော့ပိတ်လိုက်ပါ။ မနက်ဖြန် မနက်စောစော လာခဲ့မယ်။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းညိတ်ပြီး တံခါးဆီသို့ ထရပ်ကာ လျှောက်သွားသည်။ လုယွီ၏ အေးစက်ခံ့ညားသော မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း သူမ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဂရုစိုက်ပြီး ပြန်ဦးနော်။"

"ကောင်းပါပြီ။"

လုယွီ ခြံဝင်းတံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။ ကျန်းနျန်သည် တံခါးလက်ကိုင်ကို လုံအောင် ပိတ်လိုက်ပြီး လုယွီနှင့် စုန့်ပိုင်တို့၏ ဝေးကွာသွားသော အသံများကို နားထောင်နေသည်။

ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ အခန်းသို့ ပြန်လာပြီး ရေချိုးကာ ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းပြီး ကြောင်အစွာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူမ ကြည့်လိုက်ရာ လုယွီ ပြန်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် မနက်စာ ပြင်ဆင်ပြီး စားပွဲပေါ်သို့ တင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန်သည် ချက်ချင်း ထရပ်ပြီး ဆံပင်ကို အမြန်ဖြီးကာ ခြံဝင်းထဲသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

လုယွီသည် ကျန်းနျန်၏ မျက်နှာနှင့် လည်ပင်းပေါ်ရှိ ပွေးကွက်များကို မြင်သောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "မနေ့ညက ဆေး လိမ်းခဲ့လား။"

ကျန်းနျန် ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူမသည် မနေ့ညက ရေချိုးပြီးနောက် ချက်ချင်း အိပ်ပျော်သွားပြီး ဆေးလိမ်းရန် မေ့သွားခဲ့သည်။

လုယွီ၏ မျက်မှောင်ကြုတ်နေမှုကို မြင်သောအခါ ကျန်းနျန် လျင်မြန်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "လိမ်းခဲ့တယ်။"

သူမ၏ တုံ့ဆိုင်းမှုနှင့် ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားမှုသည် လုယွီအတွက် ထူးဆန်းမှု မရှိပေ။ သူသည် ဘာမှ မပြောဘဲ မီးဖိုချောင်သို့ တူယူရန် သွားခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်သည် ရေတွင်းဘေးတွင် မျက်နှာသစ်ပြီး ခုံပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။ မျက်လုံးများကို ငုံ့ထားသော လုယွီကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ သူသည် သူမ လိမ်ညာခဲ့သည်ကို သိနေပြီဟု ခံစားရသည်။ ထို့ကြောင့် သူမ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "စားပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း လိမ်းပါ့မယ်။"

ထိုအခါမှသာ လုယွီ ခေါင်းမော့ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ။"

တပ်၏ခရာသံ မြည်ပြီးနောက် လုယွီ စားပြီးသွားပြီဖြစ်သည်။ သူသည် ပန်းကန်များကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး မထွက်ခွာမီ သတိပေးလိုက်သည်။ "ဆေးလိမ်းဖို့ မမေ့နဲ့နော်။"

ကျန်းနျန် အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်သည်။ "လိမ်းပါ့မယ်။"

သူမသည် သူမ၏ အခန်းသို့ ပြန်သွားပြီး လိမ်းဆေးကို ထုတ်ယူကာ နံရံပေါ်ရှိ မှန်ကို ကြည့်၍ သူမ၏ ဒဏ်ရာများကို ဂရုတစိုက် လိမ်းလိုက်သည်။ ဆေးလိမ်းပြီးနောက် သူမသည် ပန်းထိုးခြင်းကို ပြန်လည် စတင်ခဲ့သည်။ ဤပန်းထိုးသည် အရွယ်အစား ကြီးပြီး သတ်မှတ်ရက် နှစ်လ ရှိသေးသည်။

သူမ နေ့လယ်အထိ ပန်းထိုးခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်သည် နေ့လယ်စာ ချက်ပြုတ်ခဲ့ပြီး လုယွီ ပြန်လာသောအခါ သူမ၏ လည်ပင်းပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာကို မြင်လိုက်ရသည်။ ကျန်းနျန် အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။ "ဆေးလိမ်းခဲ့ပါတယ်။"

နေ့လယ်ပိုင်း၌ တပ်ရင်းတွင် အလုပ်ကိစ္စများ ရှိသောကြောင့် နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် လုယွီ ထွက်ခွာသွားသည်။

ကျန်းနျန်သည် မီးဖိုချောင်ရှိ ပန်းကန်များကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ သူမ ဆေးကြောပြီးသည်နှင့် ဖန့်မိန် ရောက်လာပြီး မေးခဲ့သည်။ "မင်း ပိတ်စွယ်ရွက် သွားခူးမလား။"

ကျန်းနျန် အံ့သြသွားသည်။ "ပိတ်စွယ်ရွက် ဘာလို့ ခူးတာလဲ။"

ဖန့်မိန် ပြောလိုက်သည်။ "သန်ဘက်ခါက နဂါးလှေပွဲတော်လေ။ ငါတို့ ဆန်ဖက်ထုပ် ထုပ်ဖို့ ပိတ်စွယ်ရွက်တွေ သွားခူးကြမယ်။"

ထိုအခါမှသာ ကျန်းနျန် သဘောပေါက်သွားခဲ့ကာ မီးဖိုချောင်မှ ထွက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။ "သွားမယ်။"

နဂါးလှေပွဲတော် နီးလာပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် တပ်ရင်းမှူးစုန့် ယခုနှစ် သို့မဟုတ် နောက်နှစ်တွင် ရာထူးတက်မည်လားကို မသိပေ။ ယခု စာအုပ်ထဲရှိ ဇာတ်လမ်းက လုံးဝ ရောထွေးသွားပြီဖြစ်သောကြောင့် သူမ ခန့်မှန်း၍ မရတော့ပေ။

ကျန်းနျန် အဝတ်အစားလဲပြီး ရှု့ယန်နှင့် ဖန့်မိန်တို့ကို ခေါ်ကာ အိမ်နီးချင်းရွာ၏ မြစ်ကမ်းပါးသို့ ပိတ်စွယ်ရွက် ခူးရန် သွားကြသည်။ မြစ်ကမ်းပါးသို့ ရောက်သောအခါ အိမ်နီးချင်းရွာမှ စစ်သားဇနီးများလည်း ပိတ်စွယ်ရွက် ခူးနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ပိတ်စွယ်ရွက်များ အများကြီး မရှိသဖြင့် နောက်ကျမှ လာသူများအတွက် ရရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

မြစ်ရေသည် အရှိန်ပြင်းသော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာ ပိတ်စွယ်ရွက်များ အားလုံးသည် မြစ်ကမ်းပါးပေါ်တွင် ရှိနေသည်။ အတွင်းဘက်သို့ ပိုသွားပါက မြစ်ထဲသို့ ခြေချမိမည်။ ပိတ်စွယ်ရွက် ခူးသူများသည် ကမ်းစပ်နှင့် တတ်နိုင်သမျှ နီးကပ်စွာ ရပ်ရန် ကြိုးစားကြသည်။

ကျန်းနျန် အနည်းငယ် ထပ်ခူးလိုက်သည်။ သူမ ပို၍ ခူးချင်နေစဥ် ချန်ဖန့်၊ ဟော်လျန်နှင့် ဟော်မုန့်တို့ သူမဆီသို့ လျှောက်လာသည်ကို တွေ့ရသည်။ ထိုသုံးဦးစလုံး စကားပြောကာ ရယ်မောနေကြသည်။ ကျန်းနျန်ကို မြင်သောအခါ ဟော်လျန်သည် စကားမပြောပေ။ ဟော်မုန့်သည် ကျန်းနျန်ကို သေသေချာချာ မကြည့်ဘဲ ကျန်းနျန်နှင့် လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုတို့ကြား ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ကိစ္စများကြောင့် စိတ်ဆိုးနေသည်မှာ ရှင်းလင်းလွန်းလှသည်။

ချန်ဖန့်သည် စကားအနည်းငယ် ပြောခဲ့သည်။ ဟော်လျန်သည် ဟော်မုန့်ကို ခေါ်ကာ ဖန့်မိန်ကို ရှာသည်။ သူမသည် ဖန့်မိန်နှင့် ရင်းနှီးပြီး စုန့်ပိုင်၏ ကိစ္စရပ်များကို ပြောချင်သည်။ ဟော်လျန်က ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မဖန့်မိန်၊ ပိတ်စွယ်ရွက်တွေ ဘယ်မှာလဲ။"

ဖန့်မိန်က သူမကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ "ငါ့တောင်းထဲမှာ ပိတ်စွယ်ရွက်တွေ ပြည့်နေတာ မမြင်ဘူးလား။"

သူမ ဘာကြောင့် ဒီလို အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ မေးခွန်းကို မေးနေလဲဆိုတာ ရှင်းနေပြီ မဟုတ်လား။

ဟော်လျန်က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မဖန့်မိန်၊ ကျွန်မ မေးစရာ တစ်ခု ရှိတယ်။"

ဖန့်မိန်သည် ပိတ်စွယ်ရွက်များ ဆက်ခူးရင်း ပြောလိုက်သည်။ "မေးလေ။"

ဟော်မုန့်သည် သူမဘေးတွင် ရပ်လျက် ပိတ်စွယ်ရွက်တစ်ရွက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ ဖန့်မိန်သည် ဤအရာကို မြင်ပြီး ခေါင်းလှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မဆွဲပါနဲ့။ ပိတ်စွယ်ရွက်တွေက နည်းနေပြီ။ မင်း ဆွဲဖြဲလိုက်ရင် ငါတို့အတွက် တစ်ရွက် လျော့သွားလိမ့်မယ်။"

ဟော်မုန့် - ....

သူမသည် သူမ၏ လက်ကို အလျင်အမြန် ပြန်ရုပ်လိုက်ပြီး ဟော်လျန်၏ နောက်တွင် ရပ်လိုက်သည်။ သူမသည် အမှားလုပ်မိပြီး ဆူပူခံရသော်လည်း ပြန်မပြောဝံ့သူကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ဖန့်မိန်သည် သူမကို ဤသို့ မြင်ရသောအခါ စိတ်တိုသွားသည်။ သူမ ဘာမှ မပြောရသေးဘဲ ဘာကြောင့် ဤမျှ နာကျင်နေပုံရသနည်း။ သူမက ဆူပူခဲ့သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ဖန့်မိန် စိတ်ပျက်သွားပြီး ကျန်းနျန်ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ တပ်ရင်းမှူးစုန့်က သူမအကြောင်း မှန်ကန်စွာ ပြောခဲ့တာပင်။

ဒီမိန်းကလေးက တကယ်ပဲ အရည်အချင်း မရှိဘူး။