အခန်း (၉၈)

၇၀ ခုနှစ်က မုဆိုးမလေး

အပိုင်း ၉၈

ကျန်းနျန်၏ မျက်လုံးများမှာ အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာ ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်မှ ခံစားချက်က လုယွီ ဘာလုပ်နေသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြနေပြီး သူမ၏ နှလုံးသားသည် လည်ချောင်းဝတွင် ခုန်ထွက်တော့မလို ခံစားရသည်။

မသိစိတ်အရ ကျန်းနျန်သည် သူ့ကို တွန်းထုတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း လုယွီက သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူမကို အလိုက်သင့် လိုက်လျောရန် အတင်းအကျပ် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ သူမသည် လုယွီ၏ ပြင်းထန်သော အနမ်းကို တန်ပြန်တုံ့ပြန်ခြင်းမရှိဘဲ ကြံ့ကြံ့ခံနေပြီး အင်အားမရှိ ဖြစ်နေသည်။

"လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလု။"

ကျူးကျွင်း၏ အသံသည် လူနာခန်းအပြင်ဘက်မှ ချဉ်းကပ်လာသည်။ ကျန်းနျန်၏ အသက်ရှူသံ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူမ တုံ့ပြန်မှု မပြုနိုင်မီ လုယွီက အရင် ဆုတ်ခွာသွားသည်။ သူ၏ နက်မှောင်၍ နားမလည်နိုင်သော မျက်လုံးများသည် ကျန်းနျန်၏ စိတ်ထဲတွင် မဖျောက်ဖျက်နိုင်သော အမှတ်အသားတစ်ခုကို ချန်ထားခဲ့ကာ နောက်ထပ် ဂယက်တစ်ခုကို လှုပ်ခတ်စေခဲ့သည်။

ကျူးကျွင်းသည် အလူမီနီယမ် ထမင်းဘူးနှစ်ဘူးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ကာ အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာချိန်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လုယွီက ကျန်းနျန်ကို ပြန်လည်လှဲလျောင်းစေသည်။ ကျန်းနျန် နိုးနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏မျက်နှာ ဝင်းပသွားသည်။ "မရီး၊ နောက်ဆုံးတော့ နိုးလာပြီပဲ။"

သူသည် ထမင်းဘူးများကို စားပွဲပေါ်တင်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ "ဒီထမင်းကို အစ်မ ဖန့်မိန်က ချက်လာတာ။ မရီးက မင်းကို အားရှိအောင်လို့ ကြက်တစ်ကောင်လုံး သတ်ပြီး ပြင်ဆင်ပေးထားတာ။"

ကျူးကျွင်းသည် တခြားမည်သည့်အရာကိုမှ သတိမထားမိဘဲ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူသည် ကျန်းနျန်၏ နှုတ်ခမ်းများကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ အသားအရေသည် မည်မျှ မြန်မြန် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသည်ကို သတိပြုမိသည်။ တစ်ညတာအတွင်း သူမ၏ မျက်နှာသည် ပန်းရောင်သန်းရုံသာမက နှုတ်ခမ်းများလည်း စိုပြေနေသည်။ လုယွီက လည်ချောင်းကို ရှင်းလိုက်ပြီး ကျူးကျွင်းကို ပြောလိုက်သည်။ "မင်း အရင်ပြန်သင့်ပြီ။"

"ကောင်းပြီ။"

ကျူးကျွင်း ထွက်သွားသည်နှင့် လူနာခန်းလည်း တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

ဘေးချင်းကပ် ကုတင်တွင် ညက အသက်ကြီးသူ နှစ်ဦးရှိခဲ့ပြီး နံနက်စောစောတွင် ပြန်သွားခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ သပ်ရပ်စွာ ခေါက်ထားသော အိပ်ရာခင်းများသည် ပြတင်းပေါက်မှ အကြောဆေးပုလင်းသို့ ပြောင်းလဲနေသော ကျန်းနျန်၏ ပြန့်ကျဲနေသည့် အကြည့်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် လုယွီကို ကြည့်ဝံ့ခြင်း မရှိပေ။ အစောပိုင်းက အနမ်းသည် အိပ်မက်တစ်ခုနှင့် တူသော်လည်း သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ထင်ထင်ရှားရှား စွဲမြဲနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ရုတ်တရက် အခန်းသည် မှောင်သွားခဲ့သည်။ ကျန်းနျန် အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာ ခုန်ထလိုက်ပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လုယွီက သူမကို ပွေ့ဖက်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။

သူမက ထစ်ထစ်အအဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ရှင်..."

"မင်း ထိုင်ပြီး အရင်စားလိုက်ပါဦး။"

လုယွီသည် ကျန်းနျန်၏ နီရဲနေသော ပါးပြင်များကို ကြည့်ကာ သူ့မျက်လုံးများတွင် အပြုံးတစ်ခု ပွင့်လန်းလာသည်။ သူသည် သူမအား ကုတင်ခေါင်းရင်းသို့ မှီစေပြီးနောက် အလူမီနီယမ် ထမင်းဘူးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ကြက်စွပ်ပြုတ်၏ မွှေးရနံ့သည် လူနာခန်းတစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း ပြည့်နှက်သွားသည်။ တစ်နေ့တစ်ညလုံး ဆာလောင်နေခဲ့သော ကျန်းနျန်သည် စွပ်ပြုတ်နံ့ကို ရသောအခါ ဗိုက်ထဲတွင် မအီမသာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သူမ ခေါင်းငုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မဘာသာ စားလိုက်ပါ့မယ်။"

ကျန်းနျန်သည် အလူမီနီယမ် ထမင်းဘူးကို ယူရန် ကြိုးစားသော်လည်း ထိုအခါမှ သူမ၏ အခြားလက်တွင် အကြောသွင်းဆေးပိုက် တပ်ထားသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ လုယွီ၏ အသံသည် အရင်ကထက် ပိုဩရှနေသည်။ "ကျွန်တော် ခွံ့ကျွေးပါ့မယ်။"

ခုနက အနမ်းသာ မရှိခဲ့လျှင် ကျန်းနျန်သည် ပို၍ စိတ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်လိမ့်မည်။ သို့သော် ဖြစ်ပြီးသွားပြီ ဖြစ်၍ သူမ လျစ်လျူရှု၍ မရပေ။

လုယွီက ကြက်သားတစ်ဖဲ့ကို သူမ၏ ပါးစပ်သို့ ခွံ့ကျွေးသည်ကို ကြည့်ရင်း ကျန်းနျန်သည် တုံ့ဆိုင်းပြီးမှ ပါးစပ်ဟလိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဖန့်မိန်သည် အရသာကို ရက်ရက်ရောရော ထည့်ထားပုံရပြီး ကြက်သားသည် ပိုအရသာရှိလှသည်။ ကျန်းနျန် ဝါးနေသည့် အသံမှလွဲ၍ အခန်းသည် တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ကျန်းနျန်သည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် အတော်အတန် စားခဲ့ပြီး ကြက်စွပ်ပြုတ်ကိုလည်း အတော် များများ သောက်ခဲ့သည်။

သူမ ဗိုက်ပြည့်ပြီဟု ပြောသောအခါမှ လုယွီက ခွံ့ကျွေးခြင်းကို ရပ်လိုက်သည်။ သူက ကျန်းနျန်၏ ပါးစပ်ကို သုတ်ပေးပြီး နီရဲနေသော သူမ၏ မျက်နှာကို ကြည့်ကာ သူ၏ အကြည့်သည် ပိုနက်ရှိုင်းသွားခဲ့သည်။ "ကျန်းနျန်။"

သူ၏ အသံသည် မကျယ်လောင်သော်လည်း ဆွဲဆောင်မှုရှိနေပြီး ကျန်းနျန်၏ နှလုံးသားကို တုန်လှုပ်စေခဲ့သည်။

သူမသည် နှုတ်ခမ်းကို စေ့ပြီး သူမ၏ လက်ဖမိုးပေါ်ရှိ အကြောသွင်းဆေးပိုက်ကို ကြည့်ကာ ညင်သာစွာ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ "ဟင်။"

လုယွီသည် ကျန်းနျန်၏ ငုံ့ထားသော ခေါင်းကို ကြည့်ပြီး ပြောသည်။ "မင်း ဘာကို စိတ်ပူနေတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိတယ်။ မင်း အစ်ကိုကြီးကို အပြည့်အဝ စွန့်လွှတ်နိုင်ခြင်း မရှိသေးဘူးဆိုတာလည်း ကျွန်တော် သိတယ်။ လူတိုင်းရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ကျွန်တော်တို့က မတ်နဲ့ မရီးပါ။ ဒါပေမဲ့ လူတိုင်းက နားလည်ထားတဲ့ အချက်တစ်ချက်က ကျွန်တော်တို့က သွေးသားတော်စပ်သူတွေ မဟုတ်တာပဲ။"

ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ တဒုန်းဒုန်းခုန်နေသော နှလုံးသားကို အောင့်ခံကာ မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး လုယွီ ဆက်ပြောသည်ကို နားထောင်နေသည်။ "ကျွန်တော် မင်းကို အတင်းအကျပ် မလုပ်သလို အရမ်းကြီး ဖိအားမပေးပါဘူး။ မင်းရဲ့ စိတ်နှလုံးကို ဖွင့်ပြီး ကျွန်တော့်ကို အမှန်တကယ် လက်ခံမဲ့နေ့အထိ ကျွန်တော် စောင့်နေပါ့မယ်။" သို့သော်…

လုယွီသည် ကျန်းနျန်၏ ဆံပင်များကို ပွတ်သပ်ရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်ကို အရမ်းကြာကြာ မစောင့်ရအောင် လုပ်ပေးလို့ မရဘူးလား။"

ကျန်းနျန်သည် လုယွီ၏ ရုတ်တရက် ဖွင့်ဟဝန်ခံမှုကြောင့် လွှမ်းမိုးခံလိုက်ရပြီး ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ သူမ နိုးလာပြီးနောက် လုယွီသည် ဤမျှ ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ လက်ချောင်းများကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော်လည်း ပြောထွက်လာအောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ပါ။

သူမ၏ စိတ် ဝေဝါးနေဆဲအချိန်၌ တပ်ရင်းမှူးစုန့်၏ အသံက အပြင်ဘက်မှ ရောက်လာခဲ့သည်။ "လုယွီ။"

ခြေသံများ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။

လုယွီသည် သူ၏လက်ကို ရုပ်သိမ်းပြီး တပ်ရင်းမှူးစုန့်ကို နှုတ်ဆက်ရန် ထရပ်လိုက်သည်။ တပ်ရင်းမှူးစုန့်သည် ကျူးကျွင်းထံမှ ကျန်းနျန် နိုးလာပြီဟု ကြားသောအခါ အလျင်စလို ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ တပ်ရင်းမှူးစုန့်သည် တပ်ရင်းမှူးအနေဖြင့်လည်းကောင်း၊ ဖခင်တစ်ဦးအနေဖြင့်လည်းကောင်း ကျန်းနျန်ကို စုန့်မိသားစု၏ ကယ်တင်ရှင် အဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည်။

တပ်ရင်းမှူးစုန့် မေးလိုက်သည်။ " ကျန်းနျန်၊ ဘယ်လို ခံစားရလဲ။ မသက်မသာ ဖြစ်တာမျိုး ရှိလား။"

ကျန်းနျန်က ပြုံးပြပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်။"

တပ်ရင်းမှူးစုန့်က သက်ပြင်းချကာ မျက်နှာကို သုတ်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာသည်။ "ကျန်းနျန်၊ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ မင်းကို တကယ် ကျေးဇူးတင်ရမယ်။ စုန့်မိသားစု တစ်ခုလုံးက မင်းကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောရမှာပါ။ မင်းသာ မရှိရင် ရှန်းတုန် သေသွားမှာ။ ကျွန်တော့်ကိုတော့ ထည့်မပြောပါနဲ့တော့။ မိန်ဇီဆိုရင် ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့လို့ ဒီမိသားစုတောင် ပြိုလဲသွားနိုင်တယ်။"

ကျန်းနျန် ပြောလိုက်သည်။ "ရှန်းတုန်ကလည်း ကျွန်မကြောင့် အန္တရာယ်နဲ့ ကြုံခဲ့ရတာ။ ရှင်တို့ ကျွန်မကို အပြစ်မတင်ရင်ပဲ လုံလောက်ပါတယ်။"

ဤအကြောင်းကို ပြောသောအခါ တပ်ရင်းမှူးစုန့် ဒေါသ ထွက်လာသည်။ "အဲဒီ လူမိုက် ယိုကောချမ့်ရဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ ခယ်မက ဒီလို ဆိုးယုတ်တဲ့ အလုပ်မျိုး လုပ်တယ်။ ရှန်းတုန်ရဲ့ အခြေအနေကြောင့် တစ်ညလုံး ငါ စိတ်ပူနေခဲ့ရတာ။ ငါ ပြန်ရောက်ရင် အဲဒီ ယိုမိသားစု၊ ဟော်မိသားစုနဲ့ ဒီကိစ္စကို ရှင်းရမယ်။"

လုယွီသည် ကျန်းနျန်ကို တစ်ညလုံး အဖော်ပြုပေးနေခဲ့ပြီး ထိုအကြောင်းများကို မသိခဲ့ပေ။ တပ်ရင်းမှူးစုန့် ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ သူ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်တာလဲ။"

တပ်ရင်းမှူးစုန့်သည် သိသိသာသာ ဒေါသထွက်နေပြီး သူသည် မစဉ်းစားဘဲ ပြောချလိုက်သည်။ "တခြား ဘာဖြစ်နိုင်မလဲ။ ငါ့ရဲ့ မိန်ဇီ ပြောတာက ယိုကောချမ့်ရဲ့ ဇနီးသည်က သူ့ညီမ ဟော်မုန့်ကို မင်းတို့ အစ်မဖန့်ဆီ ခေါ်လာပြီး ဟော်မုန့်နဲ့ စုန့်ပိုင်တို့ အချင်းချင်း တွေ့ဆုံစေချင်တာတဲ့။ မင်းတို့ အစ်မဖန့်က ဟော်မုန့်ကို မကြိုက်ဘူး၊ ဒါကြောင့် စုန့်ပိုင်က တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ ချိန်းတွေ့နေပြီလို့ ပြောလိုက်တာ။ ဟော်မုန့် ဘာတွေ စိတ်ထဲ ရောက်သွားလဲတော့ မသိဘူး၊ စုန့်ပိုင် ချိန်းတွေ့နေတဲ့သူက ကျန်းနျန်လို့ ထင်ပြီး ကျန်းနျန်ကို ရေထဲ တွန်းချဖို့ ကြိုးစားတယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ငါ့ ရှန်းတုန်ကို တွန်းချမိတယ်။ ကျန်းနျန်သာ ရှန်းတုန်ကို ကယ်ဖို့ ခုန်မဆင်းခဲ့ရင် ငါ ဓားဆွဲပြီး ဟော်မိသားစုဝင် အားလုံးကို သတ်ပစ်မှာ။"

သူ၏ စကားများက ပြင်းထန်သော်လည်း မည်သူ့သားက မိဘ၏ အသက်သွေးမဟုတ်ဘဲ နေမည်နည်း။

တပ်ရင်းမှူးစုန့် ဤမျှ ဒေါသထွက်နေသည်မှာ မဆန်းပါ။ သူ၏ကလေးကို တစ်စုံတစ်ယောက်က သတ်လုနီးနီး လုပ်လျှင် မည်သည့်မိဘက ခံနိုင်မည်နည်း။

တပ်ရင်းမှူးစုန့်က ကျန်းနျန်ကို ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းကောင်း အနားယူပြီး ပြန်ကျန်းမာလာခဲ့။ မင်း ပြန်လာတဲ့အခါ ကျွန်တော်တို့ မိသားစုက မင်းနဲ့ ရှန်းတုန်အတွက် ဂုဏ်ပြုပွဲ လုပ်ပေးမယ်။"

တပ်ရင်းမှူးစုန့်က ရှန်းတုန်ကို သွားကြည့်ပြီးနောက်။

လုယွီသည် ကျန်းနျန်ကို ကတိပေးသလို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒီကိစ္စမှာ မင်းအတွက် တရားမျှတမှုကို ကျွန်တော် ရှာဖွေပေးပါ့မယ်။"

ကျန်းနျန်က တိုက်ရိုက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဟော်မုန့်၏ လုပ်ရပ်များကြောင့် သူမရော ရှန်းတုန်ပါ မတရားခံခဲ့ရသည်။ ဤအကြွေးကို မရှင်းမချင်း သူမ စိတ်မချမ်းမြေ့နိုင်ပေ။

ကျန်းနျန်သည် စားပွဲပေါ်တွင် မဖွင့်ရသေးသော ထမင်းဘူးကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ "ရှင် စားသင့်တယ်။"

လုယွီက ပြုံးလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ။"

သူသည် ကုတင်ဘေးက ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်ပြီး အလူမီနီယမ် ထမင်းဘူးကို ဖွင့်ကာ အာရုံစိုက်ရင်း စားနေသည်။ ကျန်းနျန်သည် အချိန်ဖြုန်းရန် လက်ချောင်းများကို ကလိနေပြီး တစ်ခါတရံ လုယွီကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် အလျင်အမြန် စားပြီး မကြာမီ အပြီးသတ်လိုက်ပြီးနောက် ကျန်းနျန်၏ ဗန်းပေါ်မှ ကျန်ရှိနေသည့် အစာများကို ရှင်းလင်းလိုက်သည်။

"ဟေ့။"

ကျန်းနျန် သူ့ကို တားဆီးနိုင်ခြင်းမပြုမီ လုယွီသည် သူမ၏ စွပ်ပြုတ်ခွက် နေရာကို ယူလိုက်ပြီး စတင် စားသောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူ ထမင်းစားပြီးနောက် လုယွီသည် အလူမီနီယမ် ထမင်းဘူးကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် သန့်စင်ခန်းသို့ ယူသွားသည်။ ကျန်းနျန်သည် ဆေးရုံကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေပြီး နေကို ငေးကြည့်ရင်း အတွေးများ လွင့်ပျံနေသည်။

"လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလု။"

သူမ စွင်းယင်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ကျန်းနျန် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

စင်္ကြံအပြင်ဘက်တွင် အဖြူရောင် ကုတ်အင်္ကျီဝတ်ထားသော စွင်းယင်သည် လုယွီ လူနာခန်းထဲ မဝင်မီ သူ့ကို ကြားဖြတ် တားဆီးရန် သတ္တိကို စုဆောင်းလိုက်သည်။ ပြီးခဲ့သည့်တစ်ကြိမ်က လုယွီကြောင့် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ထိခိုက်ခံစားရပြီးနောက် သူမသည် သူ့ကို ထပ်မတွေ့တော့ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သော်လည်း အိမ်ပြန်ရောက်ပြီးနောက် သူ့အကြောင်းကို ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း အိပ်မက်မက်နေခဲ့သည်။

သူ၏ ပုံရိပ်သည် သူမ၏ အသိစိတ်ထဲသို့ ထွင်းထုထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး လုယွီကို ပြန်တွေ့သောအခါ စွင်းယင်သည် သူ့ကို စကားပြောချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်ပေ။ "ကျွန်မတို့ စကားပြောလို့ ရမလား။ ဆယ်မိနစ်လောက်ပါပဲ။"

"မင်းနဲ့ ပြောစရာ ဘာမှ မရှိဘူး။"

လုယွီသည် စွင်းယင်ကို ကျော်သွားပြီး လူနာခန်းထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။ "ဒါ နောက်ဆုံးအကြိမ်ပဲ။ နောက်တစ်ခါ ဖြစ်ရင် မင်းရဲ့ အထက်အရာရှိတွေဆီ တိုက်ရိုက် သွားတော့မယ်။"

စွင်းယင်သည် လုယွီ အခန်းထဲ ဝင်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများ နောက်တစ်ကြိမ် နီရဲလာခဲ့သည်။

"ဘာကို ကြည့်နေတာလဲ။"

လုယွီ ဝင်လာသည်နှင့် ကျန်းနျန် လည်ပင်းကို ဆန့်ကာ အပြင်သို့ ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ အလစ်အငိုက်မိသွားသော ကျန်းနျန်သည် ချက်ချင်း မျက်နှာ နီရဲသွားပြီး ချောင်းဟန့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒီ သူနာပြုမလေးရဲ့ အသံကို ကျွန်မ ကြားလိုက်ရုံပါပဲ။"

လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "သူမနဲ့ ကျွန်တော် ဘာမှ မပတ်သက်ဘူး။"

ကျန်းနျန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ သိပါတယ်။"

လုယွီသည် အလူမီနီယမ် ထမင်းဘူးကို ကိုင်ထားပြီး ခေါင်းငုံ့ထားသော ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။ " ကျန်းနျန်။"

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူက သူမကို မရီးဟုပင် မခေါ်တော့ဘဲ သူမ၏ နာမည်ကိုသာ ခေါ်လိုက်သည်။

ကျန်းနျန်သူ့ကို ကြည့်ရန် ခေါင်းမော့လိုက်သည်။ လုယွီက မေးသည်ကို သူမ ကြားလိုက်ရသည်။ "ကျွန်တော် သူမနဲ့ စကားပြောတာကို မင်း စိတ်ထဲ ထားလား။"

"အခု စိတ်ထဲ ထားလား။"

ထိုလူသည် သူ့ကိုယ်သူ ပြန်ပြောသည်၊ သူ၏ မည်းနက်သော မျက်လုံးများသည် ကျန်းနျန်၏ ပြောင်းလဲနေသော အမူအရာကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေသည်။ ကျန်းနျန် ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် သူမ၏ မျက်လုံးများသည် သူ့အကြည့်ကို နှစ်ကြိမ် အလျင်အမြန် ရှောင်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ လုယွီ၏ မျက်လုံးများသည် အပြုံးဖြင့် တောက်ပသွားသည်။ "ကျွန်တော် အဖြေကို သိပြီးပါပြီ။"

"ကျွန်တော် တပ်ရင်းကို ခဏ ပြန်ရမယ်။ နေ့လယ်ကြမှ မင်းကို လာတွေ့မယ်။ အစ်မဖန့် ခဏနေ ရောက်လာလိမ့်မယ်။"

လုယွီ ထွက်သွားပြီးနောက် ကျန်းနျန်သည် လုယွီက "သိပြီးသား" ဖြစ်သော "အဖြေ" သည် ဘာလဲဆိုတာကို မသိခဲ့ပေ။

သူမ သက်ပြင်းချကာ သူ နမ်းခဲ့ရသည့် နေရာကို ထိရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

"အကြောဆေး လဲရတော့မယ်။"

သူနာပြုမတစ်ဦး ဝင်လာသည်။ ကျန်းနျန် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ဆေးပုလင်းကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ပုလင်းသည် လုံးဝနီးပါး ကုန်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ဒါ ခုနလေးတင် လုယွီက ခေါ်လိုက်တဲ့ သူနာပြု ဖြစ်ရမယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား။

အကြောဆေး လဲပြီးနောက် ကျန်းနျန် ပြတင်းပေါက်ကို မှင်သက်စွာ ကြည့်နေမိသည်။

နေ့လယ်တွင် ဖန့်မိန်နှင့် ရှု့ယန်တို့ နှစ်ဦးစလုံး ရောက်လာကြသည်။ စုန့်ပိုင်လည်း လိုက်ပါလာပြီး သူတို့သည် ဘေးခန်းရှိ စုန့်ရှန်းတုန်ကို အရင် သွားကြည့်ကြသည်။ စုန့်ရှန်းတုန်သည် ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေပြီး အနည်းငယ် မူးဝေနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ကလေးသည် ညက တစ်ခါတစ်ခါ ဖျားနေပြီး ရေလောင်းခံရပြီးနောက် အအေးမိသွားခဲ့သည်။ သူသည် တစ်ခါတရံတွင် ချောင်းဆိုးပြီး နှာခေါင်းပိတ်ဆဲ ဖြစ်သည်။

ဖန့်မိန်သည် စုန့်ရှန်းတုန်၏ ခေါင်းကို ပုတ်ပြီး သူ မျက်လုံးဖွင့်သောအခါ ပြုံးလိုက်သည်။ "ရှန်းတုန်၊ မေမေ မင်းစားဖို့ ဘာယူလာလဲ ကြည့်လိုက်။"

မက်မွန်အကြွပ်ကြော် အိတ်တစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ဖန့်မိန်၏ မျက်လုံးများသည် စုန့်ရှန်းတုန် အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာ မျက်လုံးပြူးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်းသာအားရ တောက်ပနေသည်။ သူသည် အားနည်းသော အသွင်ရှိသော်လည်း ပြောလိုက်သည်။ "မေမေ၊ အန်တီ ကျန်းနျန်ကို အရင် စားခိုင်းလိုက်ပါ။"

ရှု့ယန် ရယ်လိုက်သည်။ "ဘယ်လောက်တောင် တွေးတတ်တဲ့ ကလေးလဲ။"

စုန့်ပိုင်သည် ဘီစကစ်များနှင့် နို့တစ်ပုလင်းကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်ပြီး စုန့်ရှန်းတုန်ကို ငုံ့ကြည့်ခဲ့သည်။ "ရှန်းတုန်၊ မနေ့က အန်တီ ကျန်းနျန် မင်းကို ဘယ်လို ကယ်တင်ခဲ့လဲ ဦးလေးကို ပြောပြစမ်း။"

ဒါက စုန့်ရှန်းတုန်ကို စိတ်ဝင်စားသွားစေသည်။ "ကျွန်တော် မြစ်ထဲ ပြုတ်ကျပြီးနောက် ဘာမှ မမြင်ရဘူး။ အဲဒီနောက် အန်တီ ကျန်းနျန်က ကျွန်တော့် နာမည်ကို ခေါ်တာ ကြားလိုက်တယ်။ အန်တီ ကျန်းနျန် ကျွန်တော့်ဆီ ရေကူးလာပြီး ကျွန်တော့်ကို ဖက်ထားတာ မြင်လိုက်တယ်။ အဲဒီနောက်တော့ ဘာမှ မမှတ်မိတော့ဘူး။ နောက်ပိုင်းမှာ ဝိုးတဝါး မှတ်မိလိုက်တာက အန်တီ ကျန်းနျန်က ကျွန်တော့်ကို ကျောပေါ် တင်ပြီး သီချင်းကောင်းကောင်းလေးတွေ ဆိုပြနေတာ မှတ်မိတယ်။ သီချင်းကောင်းကောင်းလေးတွေပဲ၊ ဘယ်သီချင်းတွေလဲတော့ မသိဘူး။"

စုန့်ရှန်းတုန်သည် အသက်ရှူပြီး ဆက်ပြောခဲ့သည်။ "အန်တီ ကျန်းနျန်က ကျွန်တော့်ကို မအိပ်ဘဲ နေဖို့၊ ကျွန်တော့်နာမည်ကို ဆက်ခေါ်နေပြီး မေမေနဲ့ ဖေဖေက ရှေ့မှာ စောင့်နေတယ်လို့ ပြောတယ်။ နောက်တော့ ကျွန်တော် ဖေဖေကို အမှန်တကယ် မြင်လိုက်ရတယ်။"

ဖန့်မိန်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံလာပြီး သုတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့ စုန့်မိသားစုက ကျန်းနျန်ကို ကျေးဇူးတင်ရမယ်။"

စုန့်ပိုင်သည် ခေါင်းငုံ့ကာ အတွေးထဲတွင် နစ်မြုပ်နေသည်။ ညက မှောင်မိုက်သောညတွင် ထိုအားနည်းသော အမျိုးသမီးသည် လုယွီ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ လဲကျသွားသည့် မြင်ကွင်းသည် ကျိုးပဲ့လွယ်သော ကြွေထည်ကဲ့သို့ စုန့်ပိုင်၏ စိတ်ထဲသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ရောက်လာသည်။

"ဦးလေး။"

စုန့်ရှန်းတုန်က အကြိမ်များစွာ ခေါ်သော်လည်း ဖန့်မိန်က တွန်းလိုက်မှသာ စုန့်ပိုင် တုံ့ပြန်လိုက်နိုင်သည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ။"

ဖန့်မိန် နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။ "မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ။"

စုန့်ပိုင် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ မရီး ရှန်းတုန်နဲ့ နေလိုက်ပါ။ ကျွန်တော် ကျန်းနျန်ကို သွားတွေ့လိုက်ဦးမယ်။"

"ကောင်းပြီ၊ ငါ ခဏနေ လာခဲ့မယ်။" ဖန့်မိန် ပြောလိုက်သည်။

သူတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါလာသူမှာ လျိုကျန့်ယဲ့ ဖြစ်သည်။ လျိုကျန့်ယဲ့နှင့် စုန့်ရှန်းတုန်တို့ စကားပြောနေကြပြီး ရှု့ယန်သည် လျိုကျန့်ယဲ့၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးကို သတိပြုမိကာ သူမ၏ သားကြီးသည် ဤမျှ ပျော်ရွှင်စွာ မပြုံးသည်မှာ မည်မျှ ကြာပြီလဲဟု ရုတ်တရက် သဘောပေါက်လိုက်သည်။

စင်္ကြံတွင် သူနာပြုများနှင့် မိသားစုဝင်များသည် စစ်ဝတ်စုံစိမ်းကို ဝတ်ဆင်ထားသော စုန့်ပိုင် လမ်းလျှောက်သွားလာနေသည်ကို တစ်ကြိမ်ထက်မက ကြည့်နေကြသည်။