အခန်း (၁၀၀)

၇၀ ခုနှစ်က မုဆိုးမလေး

အပိုင်း ၁၀၀

လုယွီသည် သူ၏ မျက်ခုံးများကို နိမ့်ချပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲမှ နက်နဲသော မှောင်မိုက်မှုကို ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး ကြမ်းတမ်းသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကျန်းနျန်၊ ကိုယ်တို့ လက်ထပ်ရအောင်။"

"ကိုယ် ပြန်သွားပြီးရင် လက်ထပ်ခွင့် လျှောက်လွှာ တင်လိုက်မယ်။"

"မလုပ်နဲ့။"

ကျန်းနျန်သည် သူမ အလျင်စလို ငြင်းဆိုမိသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် လက်ထပ်ခြင်းအကြောင်း တစ်ခါမျှ မစဉ်းစားဖူးသလို ချိန်းတွေ့ခြင်းပင် မရှိခဲ့ဖူးပေ။ ဤကဲ့သို့ လက်ထပ်ခြင်းထဲသို့ ခုန်ဝင်လိုက်ခြင်းသည် အလွန် ရုတ်တရက်ဆန်လွန်းသည်။

သူမ လုယွီကို လက်ထပ်မည်ဆိုလျှင်ပင် အခု မဟုတ်သေး။ သူ၏ စစ်တပ်ပြောင်းရွှေ့ရေး အမိန့်များ ရောက်လာသည်အထိ စောင့်ရမည်။ သူမကြောင့် စစ်တပ်အသိုင်းအဝိုင်း သို့မဟုတ် မိသားစုခြံဝန်း တစ်ခုလုံးတွင် လုယွီအား အပြောခံရသူ မဖြစ်စေချင်ပေ။

သူမသည် ခေါင်းငုံ့ပြီး လုယွီ၏ အကြည့်ကို ရှောင်ရင်း ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ... ကျွန်မ စဉ်းစားဖို့ လိုတယ်။"

လုယွီသည် သူ အလျင်စလို လုပ်မိကြောင်း သိသည်။ ကျန်းနျန်ကို နောက်ဆုံးတွင် အနည်းငယ် ပြေလျော့စေပြီးနောက် သူမကို ထပ်ကြောက်လန့်သွားစေမည်ကို သူ ကြောက်သည်။ သူသည် ကျန်းနျန်၏ ခေါင်းကို သူ၏ လက်ချောင်းများဖြင့် ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ရင်း ဩရှရှအသံဖြင့် ပြောသည်။ "ကိုယ် မင်းကို စောင့်နေပါ့မယ်။"

ခြေသံများ လူနာခန်းတံခါးသို့ ချဉ်းကပ်လာသောအခါ ကျန်းနျန်သည် ရုတ်တရက် လုယွီ၏ လက်ကို တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး အခန်းထဲတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့ကို မြင်သွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် တည့်တည့်မတ်မတ် ထိုင်လိုက်သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့နှစ်ဦးကို အတူတူ မြင်သွားလျှင် လုယွီ အတွက် မကောင်းပေ။

သူတို့လက်ဖဝါးများ၏ နွေးထွေးမှု ရုတ်တရက် ကွဲကွာသွားသည်။ လုယွီသည် သူ၏ လက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ နွေးထွေးနေဆဲဖြစ်ပြီး ကျန်းနျန်၏ ရနံ့ကို ဆောင်ထားသည်။ သူသည် သူမကို ဖက်ထားချင်သည့် စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ပြီး ယနေ့ကိစ္စများအကြောင်း ပြောသည်။ "ဟော်မုန့်ရဲ့ အခြေအနေကို ဖြေရှင်းပြီးပြီ။"

ကျန်းနျန် ခဏခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီးနောက် မျက်နှာနီရဲသွားကာ လုယွီ၏ နက်ရှိုင်းသော မျက်လုံးများကို မော့ကြည့်သည်။ "ဘယ်လို ဖြေရှင်းခဲ့တာလဲ။"

လုယွီသည် ကျန်းနျန်၏ နီရဲနေသော ပါးပြင်များကို ကြည့်ရင်း သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ရယ်ချင်နေသော အရိပ်အယောင် ရှိနေသည်။ "လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးယိုနဲ့ သူ့ဇနီးက သူတို့ကိုယ်တိုင် ဝေဖန်ချက် ရေးခဲ့ရတယ်။ ဟော်မုန့်ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဒဏ်ရာရစေမှုနဲ့ ရဲက ဖမ်းဆီးထားပြီး အနာဂတ်မှာ စစ်တပ်ကို လာရောက်လည်ပတ်ခွင့် ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။" ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။

ဤခေတ်သို့ ရောက်လာပြီးနောက် သူမသည် လုယွီကို ပထမဆုံး မြင်တွေ့ခဲ့သည့် အချိန်မှစ၍ သူ့နောက်သို့ လိုက်ကာ စစ်တပ်သို့ ရောက်လာခဲ့ပြီး သူက သူမအတွက် အန္တရာယ်များနှင့် ပြဿနာများ အားလုံးကို ဖြေရှင်းပေးခဲ့သည်။

ခဏကြာပြီးနောက် ဖန့်မိန် ရောက်လာခဲ့သည်။ စုန့်ရှန်းတုန် အိပ်ပျော်သွားပြီး သူမ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေရသည်မှာ ပျင်းရိသဖြင့် ကျန်းနျန်နှင့် စကားပြောချင်ခဲ့သည်။

လုယွီ ထရပ်ကာ ထွက်ခွာတော့မည်ဖြစ်ရာ ကျန်းနျန်က အော်ခေါ်လိုက်သည်။ "လုယွီ။"

လုယွီ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ခုံးနှင့် မျက်လုံးများတွင် နွေးထွေးမှုနှင့် အပြုံးတစ်ခု ပုန်းကွယ်နေပြီး တခြားသူများ မြင်ဖို့ ခက်ခဲသည်။ "ဟင်။"

ကျန်းနျန် အသာ ပြုံးပြီး နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်သည်။ "ဂရုစိုက် မောင်းပါ။"

"ကောင်းပါပြီ။"

ဖန့်မိန် ပြောလိုက်သည်။ "ဟော်မုန့် အကြောင်း ကြားပြီးပြီလား။"

ကျန်းနျန်က ခေါင်းညိတ်သည်။ "လုယွီ ပြောပြတယ်။"

"ဟွန့်" ဖန့်မိန်သည် ဒေါသထွက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ "သူမကို ဖမ်းချုပ်ထားတာက အရမ်း ပေါ့တယ်လို့ ထင်တယ်။ ငါ တကယ်တော့ သူမကို မြစ်ထဲ နှစ်ပစ်ပြီး နင်နဲ့ ရှန်းတုန် ခံစားရသလို အရသာကို မြည်းစမ်းစေချင်တယ်။ ဒေါသထွက်စရာပဲ။ သူမက စုန့်ပိုင်ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ ဘယ်က သတ္တိရတာလဲ။ သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မှန်ထဲ ကြည့်ပြီး ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဆိုတာ မြင်သင့်တယ်။ သူမရဲ့ အတွေးတွေက အရမ်း ယုတ်မာတယ်။"

ဖန့်မိန်သည် အိပ်ချင်လာသည်အထိ ဟော်မုန့်ကို ဆဲဆိုနေပြီးမှ စုန့်ရှန်းတုန်ကို သွားရောက် အဖော်ပြုခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် ဆရာဝန်တစ်ဦး လာရောက် စစ်ဆေးခဲ့သည်။ ထိုသူက ဒေါက်တာဝမ် ဖြစ်ပြီး ကျန်းနျန်ကို အရင်က မြင်ဖူးသဖြင့် အံ့ဩသွားခဲ့သည်။ "အိုး၊ မင်းပဲ ထပ်ဖြစ်ပြန်ပြီလား။"

ကျန်းနျန် - "..."

သူမလည်း ဆေးရုံကို လာချင်တာ မဟုတ်ပေ။ ဤနေရာကို ရောက်ကတည်းက သူမသည် ဆေးရုံသို့ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဝင်ထွက်နေခဲ့ရသည်။

ဒေါက်တာဝမ်က ကျန်းနျန်ကို စစ်ဆေးပြီး ပြင်းထန်သော အခြေအနေ မရှိကြောင်း တွေ့ရှိရသည်။ သူမ၏ မိသားစုဝင်များ လာပြီး ဆေးရုံဆင်းခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်များကို ဆောင်ရွက်ရန် စောင့်ဆိုင်းစေခဲ့သည်။ စုန့်ရှန်းတုန်လည်း အဆင်ပြေသည်။ တပ်ရင်းမှူးစုန့်၊ စုန့်ပိုင်၊ လုယွီနှင့် ရှု့ယန်တို့ပင် အထူး လာရောက် ခေါ်ဆောင်ကြပြီး ကျန်းနျန်နှင့် ရှန်းတုန်တို့အတွက် ကျန်ရှိနေသော ကံမကောင်းမှုများကို ဖယ်ရှားရန် နေ့လယ်စာကို တပ်ရင်းမှူးစုန့်၏ အိမ်တွင် စားရန် စီစဉ်ထားသည်။

တပ်ရင်းမှူးစုန့် ပြောလိုက်သည်။ "လာပါ၊ ဒီနေ့ ငါတို့အိမ်မှာ နေ့လယ်စာ စားကြရအောင်၊ ပြီးတော့ မင်းတို့နှစ်ဦးရဲ့ ကံမကောင်းမှုတွေကို ဖယ်ရှားပစ်မယ်။"

ယနေ့ခေတ်တွင် လူများသည် ရှေးရိုးစွဲ အယူသီးမှုများကို အာရုံစိုက်ရန် မသင့်သော်လည်း ဖန့်မိန် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် ခြံဝတွင် မီးဖိုတစ်ခုကို မီးရှို့လိုက်သည်။ သူမသည် ရှု့ယန်ကို ခြံတံခါး ပိတ်ရန် ညွှန်ကြားပြီး ကျန်းနျန်နှင့် စုန့်ရှန်းတုန်ကို ကံမကောင်းမှုများ ဖယ်ရှားရန် မီးဖိုပေါ်မှ ကျော်တက်စေသည်။ ဖန့်မိန်သည် အိမ်ရောက်သည်နှင့် ချက်ပြုတ်ခြင်းကို စတင်ပြီး ရှု့ယန်က ဘေးမှ ကူညီခဲ့သည်။

ကျန်းနျန် အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ မီးဖိုချောင် မီးဖိုတွင် ရေနွေးတည်ပြီး ရေချိုးရန် ရည်ရွယ်သော်လည်း လုယွီက ရေနွေးကို အဆင်သင့် ကျိုထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

သူသည် ရေဇလုံကို ကျန်းနျန်၏ အခန်းထဲသို့ သယ်သွားပြီးနောက် မီးဖိုချောင်သို့ သွားကာ ဇလုံထဲတွင် ရေနွေး လောင်းထည့်သည်။ ရေထည့်ပြီးနောက် ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ကျန်းနျန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများသည် နူးညံ့မှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ "နောက်မှ အစ်မဖန့်ဆီ သွားလိုက်ပါ။ စုန့်ပိုင်နဲ့ ကျွန်တော် အခု တပ်ဖွဲ့ကို သွားတော့မယ်။ ကျွန်တော်တို့ နေ့လယ်စာ အတူတူ စားဖို့ ပြန်လာခဲ့မယ်။"

ကျန်းနျန်က ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ။"

လုယွီ ထွက်သွားပြီးနောက် ကျန်းနျန် ထရပ်ကာ ခြံတံခါးကို သော့ခတ်လိုက်ပြီး အပြင်အဝတ်များကို ချွတ်ကာ ရေချိုးဖို့ ပြင်ဆင်ရန် အခန်းထဲသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ရက်ခန့်က ရေစိုခဲ့ပြီး မနေ့က တစ်နေကုန် တစ်ညလုံး ဆေးရုံတွင် နေခဲ့ရသဖြင့် သူမ တစ်ကိုယ်လုံး စေးကပ်နေပြီး မသက်မသာ ခံစားရသည်။ သူမ အနံ့အသက်ဆိုး ထွက်နေသည်ဟု ခံစားရသည်။

ရေချိုးပြီးနောက် ဗီရိုထဲတွင် အဝတ်အစားများ ရှာနေစဉ် ကုန်တိုက်မှ ဝယ်လာသော အထည်အချို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် ပန်းထိုးခြင်းအပြင် အဝတ်အစားများ ချုပ်ရန်အတွက် တစ်ရက်လျှင် အချိန်အနည်းငယ် သုံးစွဲရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး သူမကိုယ်တိုင်အတွက် အမျိုးသမီး အဖြူရောင် ရှပ်အင်္ကျီနှစ်ထည် ချုပ်ရန် စီစဉ်သည်။ သူမ အဝတ်လဲပြီးသည်နှင့် အိမ်အပြင်ဘက်မှ ရှု့ယန်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ "ကျန်းနျန်၊ အစ်မဖန့် ချက်ထားတဲ့ ငါးစွပ်ပြုတ်ကို လာမြည်းကြည့်ပါဦး။ အရသာ တစ်ခုခု လိုနေတယ်လို့ ခံစားရတယ်။"

"လာပါပြီ။"

ကျန်းနျန် တံခါးဖွင့်ပြီး ထွက်လာသောအခါ ရှု့ယန် နံရံကို မှီထားသည်အား မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ ဆံပင်ကို စုချည်ပြီး ပြေးသွားခဲ့သည်။ ဘေးခန်းရှိ ဖန့်မိန်၏ အိမ်သို့ လမ်းလျှောက်ဝင်သွားသောအခါ အသားနံ့ပြင်းပြင်းကို ချက်ချင်း ရှူမိလိုက်သည်။ အေပရွန်ဖြင့် အလုပ်များနေသော ဖန့်မိန်သည် ကျန်းနျန် ဝင်လာသည်ကို မြင်သည်နှင့် သူမကို ဆွဲခေါ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အရသာကို အမြန် ညှိပေးပါဦး။ နင် လုပ်တဲ့ အရသာကို ငါ ပြန်လုပ်လို့ မရဘူး။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်မိသည်။ "ကောင်းပါပြီ။"

သူမသည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အိမ်သို့ ပြေးပြန်သွားပြီး ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်အချို့ကို ယူလာပြီး ဖန့်မိန်၏ ငါးစွပ်ပြုတ်အရသာကို ညှိပေးသည်။ စားပွဲပေါ်ရှိ ဟင်းပွဲအချို့နှင့် အသားအပြည့်ပါသော ပန်းကန်လုံးကို မြင်သောအခါ သူမ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ "အစ်မဖန့်၊ ဒီတစ်ခါတော့ အတော်လေး သုံးလိုက်တာပဲ။"

ဖန့်မိန် ပြောလိုက်သည်။ "ငါ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘူး။"

ကျန်းနျန်သည် သူတို့ စုန့်မိသားစု၏ ကျေးဇူးရှင်ဖြစ်ပြီး ဖန့်မိန်သည် သူမ၏ ကျေးဇူးရှင်ကို အသားဟင်းအချို့ဖြင့် ကျွေးမွေးခြင်းကို စိတ်ထဲ မထားပေ။

ကျန်းနျန် အရသာ ညှိပေးသည်ကို မြင်သောအခါ ဖန့်မိန်သည် အရင် မြည်းကြည့်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။ "နင် ဘယ်လို ညှိလိုက်တာလဲ။ ငါတို့ရဲ့ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်တွေက ဆင်တူတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ အရသာက ဒီလောက် ကွာခြားရတာလဲ။"

ဖန့်မိန်က ရှု့ယန်ကိုလည်း မြည်းခိုင်းလိုက်ရာ ရှု့ယန်၏ မျက်လုံးများလည်း တောက်ပလာသည်။ "အရသာရှိလိုက်တာ။"

"မေမေ၊ ကျွန်တော်လည်း နည်းနည်း လိုချင်တယ်။"

စုန့်ရှန်း‌ဟုန် ပြေးလာသော်လည်း ဖန့်မိန်က သူ့ကို မောင်းထုတ်လိုက်သည်။ "အပြင်မှာ သွားကစားနေ။ နေ့လယ်စာ အဆင်သင့်ဖြစ်မှ စားလို့ရမယ်။"

စုန့်ရှန်း‌ဟုန်သည် နှုတ်ခမ်းဆူပြီး လျိုကျန့်ဝူနှင့် လက်ချင်းချိတ်ကာ အတူ ထွက်သွားသည်။ သူတို့သည် အသက်အရွယ် တူညီပြီး ကလေးနှစ်ဦးစလုံး အိမ်တွင် စာလုပ်နေကြသည်။

ရှု့ယန်သည် မီးဖိုတွင် ထိုင်ပြီး မီးမွှေးနေသည်။ သူမ၏ လည်ပင်းတွင် ဒဏ်ရာတစ်ခု ရှိနေရာ ကျန်းနျန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "အစ်မလည်ပင်းက ဘာဖြစ်တာလဲ။"

ရှု့ယန်က ထိရန် လက်မြှောက်လိုက်ပြီး နှာခေါင်းရှုံ့သည်။ "အဲဒီ မိန်းမ ဟော်မုန့်က ခြစ်သွားတာ။"

ဖန့်မိန်က ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "ငါ မကျေနပ်သေးဘူး။ အဲဒီ ဟော်မုန့်ကို နောက်တစ်ခါ မြင်ရင် ငါ သူမရဲ့ မျက်နှာကို ခြစ်ပစ်မယ်။"

နေ့လယ်စာတွင် ကြက်စွပ်ပြုတ်၊ ငါးစွပ်ပြုတ် စသည်ဖြင့် ဟင်းပွဲများစွာ ပါဝင်သည်။ ကျန်းနျန်က ထမင်းကို ကိုယ်တိုင်ချက်ပြီး ဖန့်မိန်က ကူညီကာ ရှု့ယန်က မီးအတွက် တာဝန်ယူသည်။ ၎င်းသည် ပျော်ရွှင်၍ ပွဲလမ်းသဘင် အသွင်ရှိသည်။ ဖန့်မိန် ပြောလိုက်သည်။ "နေ့လယ်ခင်းကြရင် သမဝါယမအသင်းကို သွားပြီး ကောက်ညှင်းဆန် နည်းနည်း ဝယ်ရအောင်။ မနက်ဖြန် ကျုံးကျစ် လုပ်မယ်။"

ရှု့ယန် သဘောတူလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ။"

ကျန်းနျန်ကလည်း ခေါင်းညိတ်ခဲ့သည်။ "ကောင်းတယ်။"

"အဟွတ်၊ အဟွတ်။"

သူတို့ သုံးဦးစလုံး အပူအစပ်ကြောင့် ချောင်းဆိုးကြသည်။ ဖန့်မိန် မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်သည်။ "ကျန်းနျန်၊ နင် ငရုတ်သီး ဘယ်လောက် ထည့်လိုက်တာလဲ။"

ကျန်းနျန်လည်း ချောင်းဆိုးခြင်းကြောင့် မျက်ရည်ကျသည်။ "နည်းနည်းလေးပဲ။"

"အဟွတ်၊ အဟွတ်၊ အဟွတ်..."

ချောင်းဆိုးခြင်းသည် နေ့လယ်စာ အဆင်သင့်ဖြစ်သည်အထိ ဆက်ဖြစ်နေပြီး ငရုတ်သီး အရသာသည် ကျန်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန်သည် လုယွီတို့ စားရန် အစပ်ဟင်းပွဲနှစ်ခုကို အထူး ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။ ပြီးခဲ့သည့်တစ်ကြိမ်က လုယွီ ဧည့်သည်များကို အိမ်တွင် ညစာ ဖိတ်ကျွေးသောအခါ အစပ်ဟင်းပွဲများကို လူတိုင်း အလျင်အမြန် စားခဲ့ကြပြီး ပန်းကန်များ သန့်ရှင်းသွားသည်ကို သူမ သတိထားမိခဲ့သည်။ ရှု့ယန် ထရပ်ပြီး ဟင်းပွဲများကို ကြည့်ကာ လျှာသပ်ခဲ့သည်။ "ကျန်းနျန်၊ မင်း ပန်းထိုးစရာ မလိုဘူးလို့ ထင်တယ်။ နိုင်ငံပိုင် စားသောက်ဆိုင်မှာ စားဖိုမှူးအဖြစ် ပိုက်ဆံရှာလို့ရတယ်။"

ဖန့်မိန်လည်း သဘောတူသည်။ "ငါလည်း အဲလိုပဲ ထင်တယ်။"

နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် ရှု့ယန်နှင့် ဖန့်မိန်တို့သည် ဟင်းပွဲများကို အပြင်သို့ သယ်သွားကြသည်။ ဖန့်မိန်၏ အိမ်တွင် စားပွဲတစ်လုံးသာ ရှိသောကြောင့် သူတို့သည် စားပွဲနှင့် ခုံတန်းရှည်များကို ရွှေ့ရန် ကျန်းနျန်၏ အိမ်သို့ သွားကြသည်။ သူတို့ အိမ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်နှင့် တပ်ရင်းမှူးစုန့်၏ ကျယ်လောင်သောအသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ "ဟေး။ ဒီအနံ့က တကယ့်ကို မွှေးတာပဲ၊ ဒါက မိန်ဇီ ချက်ထားတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါသိတယ်။"

ဖန့်မိန်သည် တူများကို ကိုင်လျက် ပြုံးကာ ထွက်လာသည်။ "ရှင် မှန်တယ်။ ကျန်းနျန် ချက်ထားတာ။ ရှု့ယန်နဲ့ ကျွန်မ ကူညီခဲ့တယ်။ ဘယ်လိုလဲ၊ အရသာ မကောင်းဘူးလား။"

တပ်ရင်းမှူးစုန့်က ပြောသည်။ "အနံ့ကောင်းတယ်။"

ကျူးကျွင်း၊ တပ်ရင်း ဗိုလ်ကြီးလုနှင့် လုကျစ်ကျွင်းတို့လည်း ရောက်လာကြသည်။ လုကျစ်ကျွင်းသည် လျိုကျန့်ယဲ့နှင့် အခြားကလေးများနှင့် ကစားရန် သွားသည်။ လုယွီသည် ကျန်းနျန်ကို မတွေ့သောကြောင့် မေးလိုက်သည်။ "အစ်မဖန့်၊ ကျွန်တော့် မရီးလေး ဘယ်မှာလဲ။"

"သူမ စားပွဲ ရွှေ့ဖို့ ပြန်သွားတယ်။"

ဖန့်မိန်က သူတို့၏ ခြံဝိုင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

ဤအရာကို ကြားသောအခါ လုယွီ လှည့်၍ လျှောက်သွားသည်။ စုန့်ပိုင်လည်း သူ့နောက် လိုက်သွားသည်။ တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလုနှင့် ကျူးကျွင်းတို့လည်း လိုက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ တပ်ရင်းမှူးစုန့်က ပြောလိုက်သည်။ "ဘာလို့ လူအများကြီး လိုက်သွားကြတာလဲ။ စားပွဲ ရွှေ့ဖို့အတွက် အရွယ်ရောက်ပြီးသား အမျိုးသား လေးယောက် မလိုပါဘူး။"

ထို့ကြောင့် ကျူးကျွင်းနှင့် တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးလုတို့သည် ခြံဝိုင်းတွင် ထိုင်နေခဲ့ကြပြီး အပြင်သို့ မထွက်တော့ပေ။

ဘေးခြံထဲတွင် ကျန်းနျန်သည် ခုံတန်းရှည်ကို စားပွဲပေါ်တွင် မှောက်ထားပြီး သူမနှင့် ရှု့ယန်တို့သည် တစ်ဖက်စီမှ ကိုင်ကာ ရွှေ့ရန် ပြင်နေသည်။ ရုတ်တရက် စားပွဲအောက်ခြေကို ကိုင်ထားသော သူမ၏ လက်ကို လက်ကြီးကြီးတစ်ဖက်က ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။ ထိုသူသည် သူမ၏ လက်ချောင်းငါးချောင်းကို ဖြဲ၍ ညှစ်လိုက်သည်။ စုန့်ပိုင်နှင့် ရှု့ယန်တို့ သတိမထားမိချိန်တွင် သူ ခေါင်းငုံ့ကာ ပြုံးလျက် သူမကို ကြည့်ခဲ့သည်။ "ကိုယ် မလိုက်ပါ့မယ်။"

ကျန်းနျန် - ....

သူမ ချောင်းအသာ ဆိုးပြီး လုယွီ၏ လက်ချောင်းများကြားမှ သူမ၏ လက်ကို ဆွဲထုတ်ကာ မျက်နှာနီရဲလျက် ရှု့ယန်နှင့်အတူ အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။

ရှု့ယန်က ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "နင့်မျက်နှာက ဘာလို့ ဒီလောက် နီရဲနေတာလဲ။"

ကျန်းနျန်သည် လက်ဖြင့်ပြုလုပ်ထားသော ယပ်တောင်ဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယပ်ခတ်ခဲ့သည်။ "ခုနက ချက်ပြုတ်ရာက အပူကြောင့်ရယ်၊ ငရုတ်သီးတွေကြောင့် သီးသွားလို့။"

ရှု့ယန် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ဒီငရုတ်သီးက တကယ်ကို သီးစေတာပဲ။"

လုယွီသည် နှုတ်ခမ်းတွင် အပြုံးတစ်ခုနှင့် ကျန်းနျန်၏ ဖုံးကွယ်မှုကို နားထောင်နေသည်။ စုန့်ပိုင်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး မျက်ခုံးပင့်ခဲ့သည်။ "မင်း ဘာရယ်နေတာလဲ။"

"ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။"

လုယွီသည် ခုံတန်းရှည် လေးခုကို လက်ဖြင့် ကိုင်ထားပြီး စုန့်ပိုင်ကို ပြောခဲ့သည်။ "စားပွဲကို ရွှေ့။"

နေ့လယ်စာ စားနေစဉ် အမျိုးသားများက စားပွဲတစ်လုံးတွင် ထိုင်ကြပြီး အမျိုးသမီးများနှင့် ကလေးများက နောက်စားပွဲတစ်လုံးတွင် ထိုင်ကြသည်။ တပ်ရင်းမှူးက တပ်ရင်းကိစ္စများကို တစ်ဖက်မှ ပြောနေချိန်တွင် ဖန့်မိန်နှင့် အခြားသူများက မနက်ဖြန် နဂါးလှေပွဲတော် အတွက် ကျုံးကျစ်ကို ဘယ်လို အဆာပလာမျိုး ထည့်လုပ်ရမလဲဆိုတာ စကားပြောကြသည်။ ရှု့ယန် ပြောလိုက်သည်။ "နှစ်သစ်ကူးတုန်းက ငါ့ အမေအိမ်ကနေ မြေပဲ နည်းနည်း ယူလာခဲ့တယ်။ မနက်ဖြန် မြေပဲအဆာနဲ့ နည်းနည်း လုပ်လိုက်မယ်။"

ဖန့်မိန်သည်လည်း အသားတစ်ဖဲ့ စားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့ အိမ်မှာ မနှစ်က စားမကုန်တဲ့ ပဲနီလေးတွေ ရှိသေးတယ်။"

သူမ ကျန်းနျန်အား မေးလိုက်သည်။ "နင် ဘယ်လို အဆာပလာကို ထည့်လုပ်ချင်လဲ။"

ကျန်းနျန် ခဏ စဉ်းစားလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ ညနေဈေးကို သွားကြည့်ပြီး ဘာတွေရှိလဲ ကြည့်ပြီးမှ ဆုံးဖြတ်လိုက်မယ်။"

တကယ်တော့ သူမသည် အချိုနှင့် အငံအရသာရှိသော အဆာနှစ်မျိုးလုံးကို လုပ်ချင်သည်။ ခေတ်သစ်တွင် တောင်ပိုင်း၌ အငံ အရသာရှိသော ကျုံးကျစ်များကို စားကြပြီး မြောက်ပိုင်းတွင် အချို့ ကျုံးကျစ်များကို ပိုကြိုက်ကြသည်။ သူမသည် ပြီးခဲ့သည့် နဂါးလှေပွဲတော်တွင် နှစ်မျိုးလုံး ဝယ်ခဲ့ပြီး အသားနှင့် ကောက်ညှင်းဆန်တို့ ရောစပ်ထားသည့် အရသာရှိသော ကျုံးကျစ်များက တော်တော် အရသာရှိသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

"ကျန်းနျန်၊ မင်း ချက်တာ တကယ် အရသာရှိတာပဲ။"

တပ်ရင်းမှူးစုန့်သည် နှုတ်ခမ်းများကို နောင်တရစွာ လျှာသပ်သည်။ "ဝိုင်တစ်ငုံနဲ့ဆို ပိုတောင် ကောင်းလိမ့်မယ်။"

သူတို့သည် ညနေတွင် သူတို့၏ တပ်ဖွဲ့သို့ သွားကြရမည်ဖြစ်ပြီး အရက်သောက်၍ မရ၊ မဟုတ်လျှင် စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးဆိုင်ရာ အရေးယူခြင်း ခံရလိမ့်မည်။

ကျူးကျွင်းကလည်း ပြောလိုက်သည်။ "မရီး၊ ဒီငါးက အရမ်း အရသာရှိတယ်။ ဒါ ကျွန်တော် ဒုတိယအကြိမ် စားတာတောင် အခုထိ အရသာ ကောင်းတုန်းပဲ။"

စုန့်ရှန်းတုန်က ကျန်းနျန်အတွက် ငါးတစ်ဖဲ့ ထည့်ပေးခဲ့သည်။ "အန်တီ ကျန်းနျန်၊ နောက်ထပ် စားပါဦး။"

စုန့်ရှန်း‌ဟုန်ကလည်း ထပ်ဖြည့်သည်။ "အန်တီ ကျန်းနျန်၊ နောက်ထပ်လည်း စားပါဦး။"

ကျန်းနျန် ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "သေချာတာပေါ့၊ နောက်ထပ် စားမှာပါ။"

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကျန်းနျန် တကယ် အများကြီး စားခဲ့သည်။ ထမင်းစားပြီးနောက် သူမ မသက်မသာ သမ်းဝါးလိုက်ပြီး ဗိုက်ကို ပွတ်လိုက်သည်။

သူမ ထပ်ပြီး အများကြီး စားခဲ့ပြန်ပြီ။

နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် သူတို့၏ တပ်ဖွဲ့သို့ သွားခဲ့ကြသည်။ သူမတို့ သုံးဦးက ပန်းကန်များနှင့် တူများကို သိမ်းဆည်းကြသည်။ ကျန်းနျန်က ထိုင်နေပြီး ဖန့်မိန်နှင့် ရှု့ယန်တို့က အိုးများနှင့် ပန်းကန်များကို ဆေးကြသည်။ သူတို့သည် စားပွဲနှင့် ခုံများကို ရွှေ့ခဲ့ကြပြီး ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ မျက်နှာကို ဆေးကြောခဲ့သည်။ သူမသည် ဖန့်မိန်နှင့် ရှု့ယန်တို့နှင့်အတူ သမဝါယမအသင်းသို့ သွားသည့် လမ်းတွင် ချန်ဖန့်နှင့် တွေ့ခဲ့ကြသည်။

ချန်ဖန့်သည် မသက်မသာ ပြုံးပြီး ဖန့်မိန်ကို မေးလိုက်သည်။ "ရှန်းတုန် ဘယ်လိုနေလဲ။"

ဒီကိစ္စက ချန်ဖန့်နဲ့ တိုက်ရိုက် မဆိုင်သော်လည်း ချန်ဖန့်ကသာ ဟော်ညီအစ်မတွေကို မြစ်ကမ်းနားကို ခေါ်မလာခဲ့ရင် ရှန်းတုန် ဒီပြဿနာမျိုးနဲ့ ကြုံမှာ မဟုတ်ပေ။ နောက်ဆုံး စဉ်းစားကြည့်လျှင် ချန်ဖန့်သည် အစပြုသူ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဖန့်မိန်သည် သူမကို ကောင်းသော အမြင်ဖြင့် မကြည့်ဘဲ အေးစက်စွာ ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ "သူ အများကြီး ပိုကောင်းလာပြီ။"

ထို့နောက် ချန်ဖန့်သည် ကျန်းနျန်ဘက်သို့ လှည့်ပြီး မေးခဲ့သည်။ "ရှောင်နျန်၊ မင်းကော"

ကျန်းနျန် အသာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်။"

ယခုလို အခြေအနေကို မခံနိုင်တော့သည့် ချန်ဖန့်သည် အလျင်စလို ထွက်သွားခဲ့သည်။

ဖန့်မိန် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "ငါ အခု သူ့ကို မြင်တိုင်း စိတ်အရမ်းတိုတယ်။"