အခန်း (၁၉၆)

‘ကျွန်မကို ဖက်ပြီး နမ်းရုံလေးနဲ့ ရှင်က ကျွန်မအတွက် တာဝန်ယူရမယ်လို့ ထင်နေတာလား’

‘ဟွန့်။ စိတ်ကူးယဉ်မနေနဲ့’

"ဒါနဲ့ ညီမလေး၊ မင်းနာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ၊ အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ၊ ဘယ်ကလဲ၊ အိမ်မှာရော ဘယ်သူတွေရှိသေးလဲ။ မြန်မြန်ပြော၊ ငါကိုယ်တော် အခုချက်ချင်းပဲ လူလွှတ်ပြီး အကြောင်းကမ်းလှမ်းခိုင်းလိုက်မယ်" ဟု လင်းပိုင်ဖန်က ကျယ်လောင်စွာ ကတိပေးလိုက်သည်။

"ဘာလဲ" ကိုယ်ရံတော်အစေခံမလေး၏ မျက်လုံးများ ပြန်လည်ဝိုင်းစက်သွားသည်။

‘ကျွန်မအကြောင်း ဘာမှမသိဘဲနဲ့ ကျွန်မကို တာဝန်ယူချင်နေတာလား’

‘လူလွှတ်ပြီး တောင်းရမ်းမယ် ဟုတ်လား’

‘ဒါက သိပ်မြန်လွန်းမနေဘူးလား’

ထိုအချိန်တွင် ဟန်ချူးချူးမှာ နောက်ဆုံး၌ သတိပြန်ဝင်လာပြီး သူမ၏ အစေခံမလေးကို နောက်သို့ဆွဲလိုက်ကာ သတိကြီးစွာဖြင့် "ဒါက ကျွန်မရဲ့ အစေခံ ကျောက်ချန်းကျင်ပါ။ သူမက အစေခံဆိုပေမယ့် ကျွန်မတို့က ညီအစ်မတွေလို ရင်းနှီးကြတာပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ကျောက်ချန်းကျင်... ရွှေစင်တစ်ထောင်တန်တဲ့ ကတိ၊ အစားထိုးမရတဲ့ တန်ဖိုး... ဘယ်လောက်ကောင်းတဲ့ နာမည်လဲ" လင်းပိုင်ဖန်က ချီးကျူးလိုက်သည်။

"မိန်းကလေး ချူချူ၊ မင်းက သူ့ရဲ့သခင်မဆိုတော့ သူ့ရဲ့အိမ်ထောင်ရေးကိစ္စကို မင်းကပဲ ဆုံးဖြတ်ပေးရမှာပေါ့။ ဖြစ်နိုင်ရင်..."

ဟန်ချူးချူးက အော်ဟစ်လိုက်သည် -

"ရှင်နဲ့လက်ထပ်ဖို့ ကျွန်မ သဘောမတူဘူး၊ အဲဒီစိတ်ကူးကို လက်လျှော့လိုက်တော့"

"အင်း... အင်း..." သူမနောက်ကွယ်တွင် ပုန်းနေသော အစေခံမလေးကလည်း ခေါင်းကို တရစပ်ငြိမ့်ပြနေသည်။

သို့သော် လင်းပိုင်ဖန်ကမူ အမြင်မတူပေ - "မိန်းကလေး ချူချူ၊ မင်းက သူ့သခင်မဆိုပေမယ့် နှလုံးသားရေးရာတွေကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် မတွေးသင့်ဘူးလေ။ သူကိုယ်တိုင် ပျော်ရွှင်မှုကို ရှာတွေ့နေမှတော့ မင်းကပဲ ကြည်ကြည်ဖြူဖြူ လွှတ်ပေးလိုက်သင့်တာပေါ့။"

"ရှင်နဲ့လက်ထပ်ရတာက သူ့အတွက် ပျော်ရွှင်မှု ရှိလာမှာလား"

လင်းပိုင်ဖန်က လက်မောင်းနှစ်ဖက်ကို ဖြန့်လိုက်ပြီး "ငါကိုယ်တော်က ဒီတိုင်းပြည်ရဲ့ အရှင်သခင်ပဲ။ ငါကိုယ်တော်နဲ့ လက်ထပ်ရင် အနည်းဆုံးတော့ ကိုယ်လုပ်တော်ဖြစ်လာပြီး စည်းစိမ်ချမ်းသာနဲ့ နေရမှာပေါ့၊ သူတစ်ပါးဆီမှာ အစေခံလုပ်စရာ မလိုတော့ဘူးလေ။ အဲဒါ မကောင်းဘူးလား" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"ဒါက..." အမျိုးသမီးနှစ်ဦး အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။

တကယ်လို့သာ သူမက အစေခံအစစ်ဆိုလျှင် လင်းပိုင်ဖန် နှင့် လက်ထပ်ခြင်းက အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းသောကိစ္စပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် အဓိကပြဿနာမှာ သူမက အစေခံဟုတ်မနေတာပင်။

"ချန်းကျင်၊ မင်းရဲ့အဆင့်အတန်းက နိမ့်ကျနေပေမယ့်၊ ငါတို့ ဆုံတွေ့ခဲ့တာကလည်း မတော်တဆမှုတစ်ခုကနေ အစပြုခဲ့ပေမယ့်၊ ငါကိုယ်တော်က သံယောဇဉ်ကြီးပြီး သစ္စာရှိတဲ့ ယောကျ်ားတစ်ယောက်ပါ။ ငါကိုယ်တော် လုပ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေအတွက် မင်းကို အပြည့်အဝ တာဝန်ယူမှာပါ"

လင်းပိုင်ဖန်က ချော့မော့သောလေသံဖြင့် "ငါကိုယ်တော်ရဲ့ အနားကို မြန်မြန်လာပါ၊ မင်းကို မင်းသမီးလေးတစ်ပါးလို ငါကိုယ်တော် အလိုလိုက်ထားမှာပါ" ဟု ခေါ်လိုက်သည်။

"ဟမ်" ကိုယ်ရံတော် အစေခံမလေးမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင်ပင် မျက်လုံးများ ဝိုင်းစက်သွားသည်။

"မဖြစ်နိုင်တာ။ ဒီလက်ထပ်ပွဲကို ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ သဘောမတူဘူး" ဟန်ချူးချူးက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

လင်းပိုင်ဖန်ကမူ အေးအေးဆေးဆေးပင် - "စိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့။ ဒါတွေအားလုံးက ရုတ်တရက်ကြီး ဖြစ်သွားတာဆိုတော့ သူလည်း စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ဖို့ အချိန်လိုမှာပေါ့။ ဒီလိုလုပ်ရအောင်၊ ငါကိုယ်တော် အရင် ပြန်နှင့်မယ်၊ မင်းတို့ အေးအေးဆေးဆေး စဉ်းစားကြဦး"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် လှည့်ထွက်သွားလေတော့သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် အမျိုးသမီးနှစ်ဦးစလုံး သူ့ကို မတားကြတော့ပေ။

လင်းပိုင်ဖန် လုံးဝ ထွက်သွားပြီးနောက် ဟန်ချူးချူးက ပျာပျာသလဲဖြင့် "သခင်မလေး၊ ရှင်..."

"အဲဒီ ငတုံးဧကရာဇ်က ငါ့ကို အခွင့်အရေးယူဝံ့တယ်ပေါ့။ အတော်ကို ရမ်းကားတာပဲ၊ ရိုင်းစိုင်းလိုက်တာ၊ ရွံစရာကောင်းလိုက်တာ" အစေခံမလေးမှာ ရှက်လည်းရှက်၊ စိတ်လည်းတိုနေသည်။

သူမက သူ့ကို ပညာပေးဖို့ ကြံရွယ်ခဲ့သော်လည်း ယခုတော့ သူမကိုယ်တိုင် စတေးလိုက်ရလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားမိခဲ့ပေ။

သူမဟာ အပျိုစင်လေး ဖြစ်သည်။ ငယ်ငယ်ကတည်းက ဘယ်ယောကျ်ားတစ်ယောက်မှ သူမကို မထိခဲ့ဖူးပေ၊ ယခုမူ သူစိမ်းယောကျ်ားတစ်ယောက်၏ ဖက်တာ၊ ကိုင်တာ၊ နမ်းတာကို ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ဆုံးရှုံးမှုမျိုး ဘယ်တုန်းကမှ မကြုံခဲ့ဖူးပေ။ ဒါက တကယ့်ကို အရှက်ကွဲလိုက်တာပဲဟု စဉ်းစားမိတိုင်း သူမ အလွန်ဒေါသထွက်မိသည်။

"သခင်မလေး၊ ကျွန်မတို့ အခု ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ" ဟန်ချူးချူးက မေးလိုက်သည်။

"ဒီအရှက်ခွဲမှုကို ငါလက်စားမချေနိုင်ရင် ငါ့ကိုယ်ငါ လူလို့မခေါ်တော့ဘူး"

အစေခံမလေးက လက်သီးလေးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင်ဆုပ်ပြီး "အဲဒီ ငတုံးဧကရာဇ်က အတော်ယုတ်မာတာပဲ၊ ခွင့်မလွှတ်နိုင်ဘူး။ ဒီနက်ရှိုင်းတဲ့ အငြိုးကို ပြေပျောက်ဖို့ သူ့ကို သွားပြီး နှိပ်ကွပ်ရမယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"သခင်မလေး၊ ကျွန်မ ထောက်ခံပါတယ်" ဟန်ချူးချူးက ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် အမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာ လက်စားချေရန် ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် လင်းပိုင်ဖန်မှာ ကိုးယောက်မြောက်မင်းသား လီထျန်းချုံးထံ သွားရောက်လည်ပတ်ရန် နန်းတော်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

"အခု ဘယ်လိုနေသေးလဲ။ သက်သာရဲ့လား" လင်းပိုင်ဖန် က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

ကိုးယောက်မြောက်မင်းသားက အားမရှိသော လေသံဖြင့် "တစ်ရက်လောက် နားလိုက်တော့ ဒဏ်ရာတွေ အတော်သက်သာသွားပါပြီ၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ မင်း ဒီနေ့ ဟန်ချူးချူးဆီ သွားတယ်လို့ ကြားတယ်၊ ဘယ်လိုလဲ။ စေ့စပ်တာကို ဖျက်ဖို့ သူ သဘောတူရဲ့လား"

လင်းပိုင်ဖန်က သက်ပြင်းချလိုက်ကာ - "မပြောပါနဲ့တော့။ ငါကတော့ စေ့စပ်ပွဲဖျက်ဖို့ ဖျောင်းဖျမလို့ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူက သိမှာလဲ။ သူက ငါ့ကို သဘောကျသွားပြီး ငါနဲ့ အမှားအယွင်းတစ်ခု ဖြစ်ချင်နေတာလေ။ မဟုတ်ရင် စေ့စပ်ပွဲဖျက်ဖို့ သဘောမတူဘူးတဲ့"

ကိုးယောက်မြောက်မင်းသား၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားကာ - "မင်း သဘောတူလိုက်လား"

"ငါက ဘယ်လိုလုပ် သဘောတူမှာလဲ"

လင်းပိုင်ဖန်က - "ရှေးစကားရှိတယ်လေ၊ သူငယ်ချင်းရဲ့ ဇနီးကို မမက်မောရဘူးတဲ့။ ငါက လူကောင်း မဟုတ်ရင်တောင်မှ ဒီလောက် ယုတ်ညံ့တဲ့ကိစ္စမျိုးတော့ မလုပ်နိုင်ဘူး"

ကိုးယောက်မြောက်မင်းသားက "တကယ်တော့ အဲဒီရှေးစကားက မှားနေတာ။ 'သူငယ်ချင်းရဲ့ ဇနီးကို အားမနာပါနဲ့' လို့ ဖြစ်ရမှာ"

"မင်းကတော့ ဖြစ်ချင်တာပေါ့။ ငါကတော့ အဲဒီလိုမျိုး ဘယ်တော့မှ မလုပ်ဘူး"

ကိုးယောက်မြောက်မင်းသား - "..."

"သူက ငါ့ကို အဓမ္မတောင် လုပ်ဖို့ ကြိုးစားသေးတာ၊ ငါ့ရဲ့ အပြစ်ကင်းစင်မှုကို ဖျက်ဆီးဖို့ နှောင့်ယှက်ပါတယ်ဆိုပြီး အော်ဟစ်ဖို့ လုပ်နေတာ။ ကံကောင်းလို့ အဲဒီအရေးကြီးတဲ့ အချိန်မှာ ငါ့ဦးနှောက်က ချက်ချင်း အလုပ်လုပ်သွားလို့ပေါ့"

လင်းပိုင်ဖန်က ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် "အဲဒီ အရေးကြီးတဲ့ အချိန်မှာပဲ သူ့ရဲ့ အစေခံမလေးကို ငါဖက်လိုက်တယ်။ အဲဒီလို လုပ်လိုက်တော့ သူ ဘယ်လောက်ပဲ အော်အော်၊ ငါ့ကို နာမည်ဖျက်လို့ မရတော့ဘူးလေ။ ဟားဟား..."

"အဲဒီ အစေခံမလေးလား" ကိုးယောက်မြောက်မင်းသားမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်၊ ထူးခြားပြီး ချစ်စရာကောင်းသည့် ကောင်မလေးကို သူ သတိရသွားသည်။ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်အပိုင်းတွင်လည်း သူ၏ ဆရာတူအစ်မထက် မနိမ့်ကျသည့်အပြင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အရှိန်အဝါလည်း ရှိသည်။

‘တကယ်လို့ စေ့စပ်ထားတဲ့သူက အဲဒီ မိန်းကလေးသာ ဖြစ်မယ်ဆိုရင်၊ ဘယ်လောက်ပဲ ကြမ်းတမ်းပါစေ သူ အောင့်အီးသည်းခံနိုင်ပေသည်’

‘ကံကြမ္မာကား အတော်လေး ရက်စက်လှသည်’

ထိုအချိန်တွင် လင်းပိုင်ဖန်က ကိုးယောက်မြောက်မင်းသား၏ ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး "ညီအစ်ကို၊ မင်း ဒီမှာပဲ ဆက်နားနေဦး။ ငါ့မှာ လုပ်စရာကိစ္စလေးတွေ ရှိသေးလို့ အခု သွားရဦးမယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကိုးယောက်မြောက်မင်းသားက လှမ်းခေါ်သည် - "မသွားပါနဲ့ဦး။ သူ့ကို နောက်တစ်ခေါက်လောက် ထပ်ပြီး ဖျောင်းဖျပေးလို့ မရဘူးလား"

လင်းပိုင်ဖန်က သက်ပြင်းချကာ "မထူးတော့ဘူး။ ငါသာ ထပ်ပြီး ဖျောင်းဖျနေရင် ငါ့ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို စတေးလိုက်ရလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် မင်းဘာသာမင်းပဲ ဖြေရှင်းတော့။ ငါ သွားပြီ၊ နှုတ်ဆက်ပါတယ်"

ကိုးယောက်မြောက်မင်းသားက ဆက်ပြီး အော်ခေါ်နေသော်လည်း လင်းပိုင်ဖန်ကမူ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

လင်းပိုင်ဖန် ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ကိုးယောက်မြောက်မင်းသားက ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသည် - ‘သူက ဘာလို့ ပင်မတံခါးက မသွားဘဲ ဘေးတံခါးကနေ ထွက်သွားတာလဲ’

ထိုအချိန်တွင် အမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာ ဒေါသတကြီး ပြေးဝင်လာကြသည်။

သူတို့က လူသတ်ချင်သော မျက်နှာပေးများဖြင့် ကိုးယောက်မြောက်မင်းသားကို မေးမြန်းလိုက်ကြသည် - "အဲဒီ ငတုံးဧကရာဇ် ဘယ်မှာလဲ။ သူ ဒီကိုလာတယ်လို့ ကြားတယ်၊ ဘာလို့ မရှိတာလဲ"

ကိုးယောက်မြောက်မင်းသားမှာ ကြောက်လန့်တကြား တုန်ရင်နေပြီး - "သူ... သူ အခုတင်ပဲ ထွက်သွားပြီ"

"ဘာ။ သူ သွားပြီလား" အမျိုးသမီးနှစ်ဦးစလုံး အလွန်ဒေါသထွက်သွားကြသည်။

ဟန်ချူးချူးက သူမ၏ အစေခံမလေးဘက် လှည့်ကာ "အခု ဘာလုပ်ကြမလဲ"

အစေခံမလေးက ဒေါသတကြီးဖြင့် - "ဘုန်းကြီးက ပြေးနိုင်ပေမယ့် ဘုန်းကြီးကျောင်းကတော့ ပြေးလို့ မရဘူး။ သူ့ကို နောက်မှ ရှင်းမယ်။ အခုတော့ ကိုးယောက်မြောက်မင်းသားက ဒီမှာ ရှိနေတာပဲ၊ ငါတို့ သူ့ကို အရင် လက်စားချေကြရအောင်"

"ဟုတ်တယ်" အမျိုးသမီးနှစ်ဦးသည် အိပ်ရာပေါ်ရှိ ကိုးယောက်မြောက်မင်းသားထံသို့ ကြောက်စရာကောင်းသော အကြည့်များဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ကိုးယောက်မြောက်မင်းသားမှာ ပျာယာခတ်သွားပြီး - "မင်းတို့ ဘာလုပ်မလို့လဲ။ မလာနဲ့... အနားမလာခဲ့နဲ့"

ခဏအကြာတွင် နန်းတော်အတွင်း၌ အော်ဟစ်သံများ ဟိန်းထွက်သွားတော့သည်။

ကိုးယောက်မြောက်မင်းသားကို နှိပ်ကွပ်ပြီးနောက် အမျိုးသမီးနှစ်ဦးသည် လင်းပိုင်ဖန်ကို လူသတ်ချင်သော စိတ်ဖြင့် လိုက်လံရှာဖွေကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ့ကို ဧကရာဇ်၏ စာကြည့်ဆောင်၌ တွေ့ရှိသွားကြသည်။

လင်းပိုင်ဖန်က မတ်တပ်ရပ်ကာ "ဘာကိစ္စ အရေးတကြီးရှိလို့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဟန်ချူးချူးသည် လင်းပိုင်ဖန်ဘေးရှိ မိန်းမစိုးနှင့် ဓားလွယ်ထားသော လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသည့် အဘိုးအိုကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် ကြောက်လန့်သွားပြီး "သခင်မလေး၊ အခု အရေးယူဖို့ အချိန်ကောင်း မဟုတ်ဘူးထင်တယ်" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

အစေခံမလေးကလည်း လင်းပိုင်ဖန် ဘေးရှိ အစောင့်အရှောက်များကို ကြည့်ကာ "ဟုတ်တယ်၊ အခု အရေးယူဖို့ မသင့်တော်သေးဘူး" ဟု သဘောတူလိုက်သည်။

မိန်းမစိုးအိုကြီး၏ ခွန်အားက အထင်သေး၍မရပေ၊ သူသည် အစစ်အမှန် ချီအဆင့်၏ အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် နောက်ထပ် လျှို့ဝှက်ပညာရှင်တစ်ယောက်၏ အငွေ့အသက်ကိုလည်း သူမ ခံစားမိလိုက်သည်၊ ထိုသူ၏ စွမ်းအားမှာ ကြယ်တာယာချီ အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး အလွန်အန္တရာယ်ရှိသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေသည်။ ဓားလွယ်ထားသော အဘိုးအိုမှာလည်း ခန့်မှန်းရခက်ပြီး သူမ၏ ဖခင်နှင့်ပင် ဆင်တူနေသည်။

သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ရေရွတ်မိလိုက်သည် - ‘ဒီငတုံးဧကရာဇ် ဘေးမှာ ဘာလို့ အဆင့်မြင့် သိုင်းပညာရှင်တွေ အများကြီး ရှိနေရတာလဲ’

"ဘာကိစ္စလဲ" လင်းပိုင်ဖန်က ထပ်မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မတို့... ဘာမှ ထွေထွေထူးထူး မရှိပါဘူး၊ အရှင်မင်းကြီးကို လာပြီး နှုတ်ဆက်တာပါ" ဟု ဟန်ချူးချူးက ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်၊ အဲဒီအတိုင်းပါပဲ" အစေခံမလေးကလည်း ကမန်းကတန်း ခေါင်းငြိမ့်ထောက်ခံလိုက်သည်။

"အော်၊ မင်းတို့က အတော်လေး အလိုက်သိကြတာပဲ"

လင်းပိုင်ဖန်က လက်ယမ်းပြလိုက်ကာ - "မိန်းကလေး ချူချူ၊ ခဏလောက် အပြင်ထွက်ပေးပါဦး။ ငါကိုယ်တော် ဒီညီမလေးနဲ့ နှစ်ယောက်ချင်း စကားပြောချင်လို့"

"အာ... ဒါက..." ဟန်ချူးချူးက သူမ၏ အစေခံမလေးကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

အစေခံမလေးက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည် - "ကျွန်မလို နိမ့်ကျတဲ့ မိန်းကလေးကို အရှင်မင်းကြီး ဘာပြောစရာ ရှိလို့လဲ သိပါရစေ"

လင်းပိုင်ဖန်က ပြုံးလျက် - "ကိုးယောက်မြောက်မင်းသား ကိစ္စပါ။ ဒါကို မိန်းကလေး ချူချူနဲ့ ဆွေးနွေးသင့်တာ မှန်ပေမယ့် သူက စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်တတ်တော့ အချို့စကားတွေက ပြောရခက်လို့ပါ"

အစေခံမလေးက ဟန်ချူးချူးကို တိတ်တဆိတ် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

ဟန်ချူးချူးက "ကောင်းပါပြီ၊ ဒါဆို ကျွန်မ အပြင်မှာ ခဏစောင့်နေမယ်။ အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်မရဲ့ အစေခံကိုတော့ လျှောက်မလုပ်ပါနဲ့" ဟု ပြောကာ ထွက်သွားသည်။

လင်းပိုင်ဖန်က ကျယ်လောင်စွာြဖင့် - "စိတ်ချပါ၊ တိုင်းပြည်ရဲ့ အရှင်သခင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါကိုယ်တော် မသင့်တော်တာ ဘာမှ မလုပ်ပါဘူး"

ဟန်ချူးချူး ထွက်သွားပြီးနောက် လင်းပိုင်ဖန် သည် အစေခံမလေးအနားသို့ လျှောက်သွားကာ ရုတ်တရက် သူမကို ဖက်လိုက်သည်။

အစေခံမလေးမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး - "အရှင်မင်းကြီး၊ ရှင်..."

လင်းပိုင်ဖန်က ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည် - "တောင်းပန်ပါတယ်၊ ငါကိုယ်တော် အလွန် ပျော်သွားလို့ပါ။ ဂရုစိုက်ခံရတဲ့ ခံစားချက်က သိပ်ကောင်းတာပဲ။ အဲဒါကြောင့် စိတ်ကို မထိန်းနိုင်ဖြစ်သွားတာပါ။ ညီမလေး၊ စိတ်ထဲ မထားပါနဲ့"

ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို ဘယ်လိုလုပ် စိတ်ထဲမထားဘဲ နေနိုင်မှာလဲ။

ဒါနဲ့ဆို နှစ်ခါရှိပြီ ဖြစ်သည်။

‘ရှင့်ဘေးမှာ ပညာရှင်တွေသာ မရှိရင် အခုချက်ချင်း ရှင့်ကို ရိုက်နှက် ပစ်လိုက်ပြီ’

အစေခံမလေးက တင်းမာစွာ မေးလိုက်သည် - "အရှင်မင်းကြီး၊ ပြောစရာရှိတာ မြန်မြန်ပြောပါ။ သခင်မလေး အပြင်မှာ စောင့်နေပါတယ်"

လင်းပိုင်ဖန်က ဘာမှမဟုတ်သလို လက်ယမ်းပြကာ "ဘာမှမရှိတော့ဘူး၊ သွားနိုင်ပြီ"

အစေခံမလေး၏ မျက်လုံးများ မယုံနိုင်လောက်အောင် ဝိုင်းစက်သွားပြီး - "ကျွန်မ သွားလို့ရပြီ ဟုတ်လား။ ရှင်က ကျွန်မကို ဖက်ဖို့သက်သက်ပဲ ခေါ်ထားတာလား"

"အဲဒါ မလုံလောက်သေးဘူးလား။ မင်းက ဒီလောက် လောဘကြီးလိမ့်မယ်လို့ ငါကိုယ်တော် မထင်ထားဘူး။ တကယ်လို့ ဒုတိယအကြိမ် ထပ်ဖက်ခံချင်တယ်ဆိုရင်လည်း ငါကိုယ်တော် လိုက်လျောပေးနိုင်ပါတယ်"

လင်းပိုင်ဖန်က လက်မောင်းတွေကို ဖြန့်လိုက်ကာ- "လာပါ၊ ရှက်မနေပါနဲ့၊ ငါကိုယ်တော်ရဲ့ ရင်ခွင်က မင်းအတွက် အမြဲတမ်း အဆင်သင့်ပါပဲ" ဟု ဆိုလိုက်လေသည်။

"ရှင်... လူယုတ်မာ " အစေခံမလေးမှာ ဒေါသတကြီး ထွက်သွားတော့သည်။

အပြင်ရောက်တော့ ဟန်ချူးချူးက အပြေးအလွှား မေးလိုက်သည် - "သခင်မလေး၊ သူ တစ်ခုခု လုပ်လိုက်သေးလား"

"သူက... သူက တကယ်ကို..."

အစေခံမလေးမှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ လက်ဟန်ခြေဟန်ဖြင့် - " သူက အတော်ကို ယုတ်မာတာပဲ၊ ငါ့ကို ထပ်ပြီး အခွင့်အရေး ယူသွားပြန်ပြီ။ ဒီအရှက်ခွဲမှုကို လက်စားမချေရမချင်း ငါ အနားမယူဘူး"