အခန်း (၁၉၇)

ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် ကိုယ်ရံတော် အစေခံမလေးသည် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ အပြေးအလွှား ဝင်သွားကာ လှိမ့်တုံးကိုဆွဲယူ၍ မုန့်သားများကို စတင်နယ်တော့သည်။

ဟန်ချူးချူးမှာ နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် "သခင်မလေး၊ ဘာလုပ်နေတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"အဆိပ်ခတ်ထားတဲ့ မုန့်လုပ်ပြီး သူ့ကိုသတ်မလို့ မုန့်နယ်နေတာ" ဟု ကိုယ်ရံတော်အစေခံမလေးက နာကျည်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"အဆိပ်ခတ်မလို့လား။ အဲဒါ ပြဿနာတက်နိုင်တယ်နော်" ဟန်ချူးချူးက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ တကယ့်အဆိပ်ကို သုံးမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒဏ္ဍာရီလာ အလွန်အမင်းစပ်တဲ့ မုန့်ဖြစ်သွားအောင် ငရုတ်သီးတွေအများကြီး ထည့်လိုက်မယ်။ သူ့ကို စပ်လို့သေအောင် လုပ်ပစ်မယ်"

"ဩော်…"

ဟန်ချူးချူးသည် အခြားသူ၏ လေးနက်သောအမူအရာကို ကြည့်ပြီး "ဒါပေမဲ့ သခင်မလေးက မုန့်လုပ်တတ်လို့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကိုယ်ရံတော်အစေခံမလေးမှာ ဆွံ့အသွားကာ "မလုပ်တတ်ဘူး၊ နင်လာပြီး ငါ့ကို မြန်မြန်ကူဦး"

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်မလည်း မလုပ်တတ်ဘူးလေ"

"စကားများမနေနဲ့၊ လာကူစမ်းပါ"

နောက်တစ်နေ့တွင် ကိုယ်ရံတော်အစေခံမလေးသည် အငွေ့တထောင်းထောင်းထနေသော မုန့်တောင်းကို ကိုင်ကာ လင်းပိုင်ဖန်ထံ ရောက်လာခဲ့သည်။

လင်းပိုင်ဖန်က အလွန်ကျေနပ်သွားပြီး "ချန်းကျင်၊ ရောက်လာပြီလား။ လာ၊ ငါကိုယ်တော်ဘေးမှာ လာထိုင်"

ကိုယ်ရံတော်အစေခံမလေးသည် အနားသို့တိုးသွားပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး၊ ဒီဆင်းရဲသမလေးအပေါ် အရှင်မင်းကြီးရဲ့ နက်ရှိုင်းတဲ့ သံယောဇဉ်အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်မမှာ ပြန်ပေးဆပ်ဖို့ နည်းလမ်းမရှိတဲ့အတွက် အရှင်မင်းကြီး အထင်မသေးစေဖို့ မျှော်လင့်ရင်း ပေါက်စီတောင်းလေး လုပ်ခဲ့ပါတယ်"

လင်းပိုင်ဖန် သည် ပို၍ပင် ဝမ်းသာသွားပြီး ကိုယ်ရံတော်အစေခံမလေးကို တစ်ဖန်ပြန်ဖက်လိုက်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် "ငါကိုယ်တော်က ဘယ်လိုလုပ် အထင်သေးမှာလဲ။ မင်းရဲ့နှလုံးသားထဲမှာ ငါကိုယ်တော် ရှိနေလို့ ငါကိုယ်တော်အတွက် အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေ လုပ်ပေးတာပဲဘေ၊ ငါကိုယ်တော် ဘယ်လောက်တောင် ပျော်နေလဲဆိုတာ ဖော်ပြလို့တောင် မရဘူး။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ကိုယ်ရံတော်အစေခံမလေး၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် စိမ်းဖန်ဖန် ဖြစ်သွားသည်။

‘ ဒီလူယုတ်မာက နောက်တစ်ခါ အခွင့်ရေးယူပြန်ပြီ။ ဒါနဲ့ဆို သုံးကြိမ်ရှိပြီ။ ဒီအကြွေးကို ငါမှတ်ထားမယ်’

ကိုယ်ရံတော်အစေခံမလေးက လင်းပိုင်ဖန်ကို အတင်းတွန်းထုတ်လိုက်ပြီး "ကဲပါ အရှင်မင်းကြီး၊ သိပ်ပြီး စိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့ဦး၊ အရင်ဆုံး ပေါက်စီလေးတွေ မြည်းကြည့်ပါဦး"

"မင်းပြောတာ မှန်တယ်" ဟု လင်းပိုင်ဖန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ကိုယ်ရံတော်အစေခံမလေးက မုန့်တောင်းကို ဖွင့်လိုက်ရာ လင်းပိုင်ဖန်ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

တောင်းထဲကို ကြည့်လိုက်သောအခါ လင်းပိုင်ဖန်သည် ပုံစံအမျိုးမျိုး၊ အရွယ်အစားအမျိုးမျိုးရှိသော ပေါက်စီများကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အချို့မှာ မစင်တုံးကဲ့သို့ ပုံဖော်ထားပြီး အရောင်မှာလည်း ဝါညိုရောင်ဖြစ်နေသဖြင့် လင်းပိုင်ဖန်ကို အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့သည်။

"ချန်းကျင်၊ မင်းလုပ်ထားတဲ့ ပေါက်စီတွေက တကယ်ကို ထူးခြားဆန်းသစ်တာပဲ။ ဒါတွေက ဘယ်သူမဆို လုပ်နိုင်တဲ့အရာတွေ မဟုတ်ဘူး။ မင်း တကယ်ကို ကြိုးစားထားတာပဲ"

"တကယ်လား။ အရှင်မင်းကြီး၊ ဒါဆို ပူတုန်းလေး စားကြည့်ပါလား"

ကိုယ်ရံတော်အစေခံမလေးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီဖြစ်သည်။ လင်းပိုင်ဖန် စားပြီးနောက် ဖြစ်သွားမည့် ရှုံ့မဲ့နေသော မျက်နှာကို မြင်ချင်နေလှပြီ ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ" လင်းပိုင်ဖန်က မြိန်ရည်ယှက်ရည် စတင်စားတော့သည်။

ထိုအခါ ကိုယ်ရံတော်အစေခံမလေးမှာ ထိတ်လန့်သွားလေသည်။ ‘ငရုတ်သီးတွေ ဒီလောက်အများကြီး စားတာတောင် သူက မစပ်ဘူးလားဟ’

"အရှင်မင်းကြီး၊ ပေါက်စီက ဘယ်လိုနေလဲ" ဟု ကိုယ်ရံတော်အစေခံမလေးက သတိထားပြီး မေးလိုက်သည်။

လင်းပိုင်ဖန်က စားရင်း ရယ်လိုက်ကာ- "မဆိုးပါဘူး။ တကယ်တော့ အရသာရှိတယ်။ မယုံရင် မြည်းကြည့်လေ"

"တကယ်လား။ အရှင်မင်းကြီး မစပ်ဘူးလား"

"နည်းနည်းတော့ စပ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အရသာက အတော်ပဲ။ မြည်းကြည့်ရင် သိလိမ့်မယ်"

"ဒါဆိုလည်း ကောင်းပြီလေ" ကိုယ်ရံတော် အစေခံမလေးမှာ သံသယဖြစ်နေဆဲပင်။

သို့သော် လင်းပိုင်ဖန် စားနေသည်မှာ အလွန်အရသာရှိနေပုံရသဖြင့် သူမသည် တူဖြင့် အသေးဆုံးပေါက်စီတစ်လုံးကို ယူကာ တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်သည်။

ထိုတစ်ကိုက်လေးကပင် သူမ၏မျက်နှာလေးကို ချက်ချင်း ရဲတက်သွားစေခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူမသည် မီးတောက်များ မှုတ်ထုတ်တော့မည့်အလား "စပ်လိုက်တာ။ အဟွတ် အဟွတ်…"

လင်းပိုင်ဖန်က သဘောကျစွာ ကြည့်နေပြီး သူ၏လက်ချောင်းကို ကွေးလိုက်ရာ ပေါက်စီထဲမှ ငရုတ်သီးအားလုံးကို သူ၏ အတတ်ပညာဖြင့် ဖယ်ရှားလိုက်ပြီးနောက် သူသည် အားပါးတရ ဆက်စားနေတော့သည်။

ကိုယ်ရံတော်အစေခံမလေးသည် နောက်သို့ပြေးသွားကာ ရေတစ်ပုံးလုံးကို သောက်ချလိုက်ပြီးမှသာ ပူစပ်နေမှုကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

"သခင်မလေး၊ ဘယ်လိုဖြစ်သွားလဲ" ဟု ဟန်ချူးချူးက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

ကိုယ်ရံတော်အစေခံမလေးမှာ စိတ်တိုစွာဖြင့်- "အဲဒါကို လာမပြောနဲ့တော့။ အဲဒီလူယုတ်မာက အစပ်ကို လုံးဝမကြောက်ဘူး၊ အစီအစဉ် ပျက်သွားပြီ"

"အခု ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ"

"ဒါပေါ့၊ ငါ ကလဲ့စားဆက်ချေရမှာပေါ့"

ထို့နောက်တွင် ကိုယ်ရံတော်အစေခံမလေးသည် အခြားသော အရသာမျိုးစုံရှိသည့် အစားအစာများကို ဖန်တီးခဲ့သည်။ ချဉ်သည်ဖြစ်စေ၊ ခါးသည်ဖြစ်စေ၊ ငန်သည်ဖြစ်စေ၊ ထုံသည်ဖြစ်စေ အားလုံးသည် လင်းပိုင်ဖန်ကို မထိခိုက်နိုင်ခဲ့ပေ။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူမကိုယ်တိုင်သာ ထိုထောင်ချောက်ထဲသို့ မကြာခဏ ကျရောက်ခဲ့ရပြီး ချဉ်၊ ချို၊ ခါး၊ စပ် အရသာအားလုံးကို မြည်းစမ်းခဲ့ရကာ သူမ၏ အရသာခံအာရုံမှာ ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

"သခင်မလေး၊ လက်လျှော့လိုက်ပါတော့၊ သခင်မလေး သူ့ကို မနိုင်ပါဘူး" ဟု ဟန်ချူးချူးက အကြံပေးလိုက်သည်။

"ငါ ဒီအတိုင်း လက်မလျှော့နိုင်ဘူး"

ကိုယ်ရံတော်အစေခံမလေးက ဒေါသတကြီးဖြင့်- "ငါ့ဘဝမှာ ဒီလိုအရှုံးမျိုး တစ်ခါမှ မကြုံဖူးဘူး။ ငါသာ ကလဲ့စားမချေနိုင်ရင် ငါ့နာမည် ဟန်ချူးချူး မဟုတ်စေရဘူး"

"သခင်မလေး၊ နောက်ထပ် ဘာလုပ်ဖို့ အစီအစဉ်ရှိလဲ" ဟု ဟန်ချူးချူးက မေးလိုက်သည်။

"နောက်ထပ် ငါ့အစီအစဉ်က ဒီလို…"

ကိုယ်ရံတော်အစေခံမလေးက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့ သူ့ကို အရက်သောက်ဖို့ ဖိတ်မယ်၊ ဘယ်သူမှ လိုက်မလာအောင် သေချာလုပ်ရမယ်။ သူ မူးသွားပြီဆိုတာနဲ့ သူ့ကို အဝသတ်ပြီး ဒီကနေ ချက်ချင်း ထွက်ပြေးကြမယ်"

"ကောင်းပါပြီ သခင်မလေး" ဟန်ချူးချူးက ခေါင်းညိတ် သဘောတူလိုက်သည်။

သို့ဖြစ်၍ သူတို့သည် အရက်သေစာများဖြင့် စားသောက်ပွဲတစ်ခုကို ပြင်ဆင်ပြီး လင်းပိုင်ဖန် ကို ဧည့်သည်အဖြစ် ဖိတ်ကြားခဲ့သည်။

လင်းပိုင်ဖန်ကလည်း ဖိတ်ကြားချက်ကို ဝမ်းမြောက်စွာ လက်ခံလိုက်သည် "ဘာလို့ ငါကိုယ်တော်ကို ထမင်းစားဖို့ ဖိတ်တာလဲ"

အမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး ဟန်ချူးချူးက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည် "အဓိကကတော့ ဒီရက်ပိုင်း အရှင်မင်းကြီးကို အနှောင့်အယှက်ပေးမိတာတွေအတွက် ကျွန်မတို့ တကယ်ပဲ အားနာလို့ပါ။ ဒါကြောင့် အရှင်မင်းကြီး အထင်မသေးစေဖို့ မျှော်လင့်ရင်း ဒီစားသောက်ပွဲလေးကို ပြင်ဆင်ထားတာပါ"

လင်းပိုင်ဖန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ- "နားလည်ပြီ၊ မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံးက တကယ်ကို အလိုက်သိတာပဲ"

ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူအနေဖြင့် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အရက်အိုးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အရက်နံ့မှာ နှာခေါင်းထဲသို့ပင် ပျံ့လွင့်လာသည်။

"အရက်တွေ အများကြီး ပြင်ထားတာပဲ"

ကိုယ်ရံတော်အစေခံမလေးက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် "ကျွန်မတို့ သခင်မလေးက အရက်သောက်နိုင်တဲ့အတွက် နည်းနည်း ပိုပြင်ထားတာပါ။ အရှင်မင်းကြီး စိတ်မရှိဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

လင်းပိုင်ဖန်က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ကာ- "ချူမိန်းကလေးက အမျိုးသမီးတွေထဲက သူရဲကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်နေမှန်း ငါကိုယ်တော် မသိခဲ့ဘူး။ ဒီညတော့ စိတ်တိုင်းကျ သောက်ကြတာပေါ့"

အမျိုးသမီးနှစ်ဦးလုံးက သဘောတူကာ အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီးနောက် နေရာယူလိုက်ကြသည်။

ကိုယ်ရံတော်အစေခံမလေးသည် လင်းပိုင်ဖန်၏ ဘေးတွင်ထိုင်ကာ သူ့ကို အရက်တစ်ခွက်ပြီးတစ်ခွက် ဆက်တိုက် ငှဲ့ပေးနေသည်။

သူမသည် အလှအပမျိုးစုံကို ထုတ်ဖော်ပြသရင်း ဆွဲဆောင်မှုရှိသော၊ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော လေသံဖြင့် "အရှင်မင်းကြီး၊ စိတ်ကြိုက် သောက်သုံးပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လင်းပိုင်ဖန်သည် အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး ထပ်ခါတလဲလဲ သောက်နေတော့သည်။

အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် ကုန်ဆုံးချိန်ခန့်တွင် သူသည် အလွန်အမင်း မူးယစ်နေပြီဖြစ်ကာ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းရင်း "ငါ ထပ်မသောက်နိုင်တော့ဘူး၊ ထပ်သောက်ရင် မူးတော့မယ်"

ကိုယ်ရံတော်အစေခံမလေးက ဝမ်းသာသွားပြီး “မူးတာက ပိုကောင်းတာပေါ့ အရှင်မင်းကြီးရဲ့”

နောက်ထပ် အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်စာခန့် ကုန်ဆုံးသွားသောအခါ လင်းပိုင်ဖန်သည် မျက်လုံးများ ရီဝေလာပြီး စားပွဲပေါ်တွင် မှောက်ကျသွားသည်။

အမျိုးသမီးနှစ်ဦးလုံး ရင်ခုန်သွားကြပြီး ဟန်ချူးချူးက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည် "သခင်မလေး၊ အခု စလိုက်ကြတော့မလား"

"ကောင်းပြီ" ကိုယ်ရံတော်အစေခံမလေးသည် မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ စိတ်အားထက်သန်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ယခုရက်ပိုင်းအတွင်း သူမ ခံစားခဲ့ရသော နာကျည်းမှုများအပြင် သံသယနှင့် ရှုပ်ထွေးမှုများကို သတိရလိုက်ကာ သူမက တားလိုက်လိုက်သည်။

"နေဦး၊ အရင်ဆုံး ငါ သူ့ကို မေးခွန်းအချို့ မေးရဦးမယ်"