အခန်း (၂၉၉၆-၃၀၀၀)

အပိုင်း (၂၉၉၆)

ဘာသာပြန်သူ_တိမ်တိုက်

ရန်ကိုင်တို့နှစ်ဦး စားသောက်ဆိုင်မှ ထွက်ပြီးရုံလေးတင်ရှိသေး ထူးဆန်းသည့်ပုံရိပ်တစ်ခုသည် စားသောက်ဆိုင်ဝင်ပေါက်တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူသည် ထိုနေရာတွင် တစ်ချိန်လုံးရပ်နေသည့်အလား လေထဲမှ ဗြုန်းစားကြီး ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်လေသည်။ ထိုလူမှာ ရုတ်တရက်ကြီး ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည့်တိုင် အနီးအနားမှ ဖြတ်သွားဖြတ်လာလုပ်နေသည့် လူများမှာတော့ ထိုလူရှိသည်ကို သတိမထားမိကြသည့်အလား သူတို့ဘာသာသူတို့ လုပ်လက်စအလုပ်များကိုသာ ဆက်လက်လုပ်နေကြလေသည်။

ထိုလူသည် လူထွားကြီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဆပ်ပြာရောင်ဝတ်ရုံတစ်ခုကို ဝတ်ဆင်ထားကာ မေးစေ့နားတွင်တော့ မုတ်ဆိတ်တိုလေး ရှိနေခဲ့လေသည်။ လက်ရှိအချိန်တွင် ထိုလူထွားကြီးသည် ပန်းတိမ်တိုက်လွန်းပျံ ပျံသန်းထွက်သွားသည့်ဘက်ဆီသို့ စိတ်ဓာတ်ကျနေသည့်အမူအယာဖြင့် လှမ်း၍ ကြည့်နေလေ၏။ နဖူးထက်တွင်လည်း နဖူးကြောကြီးများ ထောင်တက်နေခဲ့လေသည်။

တစ်ခဏအကြာတွင် လူထွားကြီး၏ခန္ဓာကိုယ် တုန်တက်သွားပြီး ရင်ဘတ်တစ်ဖက်ပေါ် လက်တင်၍ သက်ပြင်းအမောကြီး ချလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် ရပ်နေရာမှ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေ၏။

လေတိမ်တိုက်စံအိမ်သည် အနောက်ဘက်နယ်မြေထဲရှိ ထိပ်တန်းဂိုဏ်းများအနက် တစ်ဂိုဏ်းအပါအဝင်ဖြစ်ကာ ၎င်း၏အဆင့်အတန်းသည် တောင်ဘက်နယ်မြေရှိ နေမင်းပြာကျောင်းတော်နှင့် အတူတူသာ ဖြစ်လေသည်။ ထို့အပြင် စံအိမ်သခင်ဖြစ်သော ဟွာရှင်းသည် ဧကရာဇ်တတိယအဆင့်ပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်ကာ လေတိမ်တိုက်စံအိမ်၏ ပင်မထောက်တိုင်ကြီးလည်း ဖြစ်သည်။

လေတိမ်တိုက်စံအိမ် တည်ရှိလာခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်း သောင်းနှင့်ချီမက ကြာနေပြီဖြစ်သည့်အတွက်ကြောင့် အနောက်ဘက်နယ်မြေတစ်ဝိုက်တွင် လေတိမ်တိုက်စံအိမ်တပည့်များမှာ မျက်နှာငယ်ရခြင်းမရှိချေ။ သူတို့သွားလေရာအရပ်တွင် လူအတော်များများသည် သူတို့အား တလေးတစားဖြင့် ဆက်ဆံကြလေသည်။

သို့တိုင် တစ်ယောက်ယောက်သည် ဤမျှအားကောင်းလှသော ဂိုဏ်းတစ်ဂိုဏ်းမှ သခင်လေးကို သတ်ပစ်ရဲခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သောတစ်လခန့်က လေတိမ်တိုက်စံအိမ်၏သခင်လေးသည် လေတိမ်တိုက်စံအိမ်၏ ဌာနချုပ်ရှိရာဆီမှ မိုင်သုံးသိန်းခန့်အကွာတွင် အသတ်ခံခဲ့ရလေသည်။ လေတိမ်တိုက်စံအိမ်၏သခင်လေး သေသွားခဲ့သည့်အကြောင်း သတင်းပြန်ရောက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လေတိမ်တိုက်စံအိမ်တစ်ခုလုံး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားခဲ့ကြပြီး စံအိမ်သခင်ဆိုလျှင် ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် သွေးအပွက်ပွက်အန်ကာ သတိတန်းလစ်သွားခဲ့လေသည်။

စံအိမ်သခင်၏ စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင်ရာမှာ အလွန်ကိုမှ အားနည်းခြင်းမဟုတ်ချေ။ သူသည် ဧကရာဇ်တတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်သည့်အတွက်ကြောင့် အခက်အခဲပေါင်းစုံကို ကျော်ဖြတ်လာခဲ့သူတစ်ဦး ဖြစ်လေသည်။ သာမန်အခြေအနေမျိုးတွင် ကောင်းကင်ကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုကျလာလျှင်ပင် မျက်မှောင်တစ်ချက် ကျုံ့လိမ့်မည်မဟုတ်ချေ။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူ့သားသေသွားသည့်ကိစ္စမှာတော့ သူသည်းခံနိုင်သည့်အရာမျိုးမဟုတ်။

စံအိမ်သခင်ဟွာရှင်းသည် ငယ်ရွယ်စဉ်အခါက အခြားသောကိစ္စအားလုံးကို အရေးမထားခဲ့ဘဲ ကျင့်ကြံခြင်းပေါ်တွင်သာ တစိုက်မတ်မတ် အာရုံစိုက်ထားခဲ့ပြီး ကြယ်တာရာအစုအဝေးအနှံ့ လျှောက်ပတ်သွားလာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်အတောအတွင်း ဟွာရှင်းမှာ အမျိုးမျိုးသောအခက်အခဲများ၊ စိန်ခေါ်မှုများကို ကြုံတွေ့ခဲ့ပြီး မရေမတွက်နိုင်သော သေခြင်းရှင်ခြင်းအခိုက်အတန့်များကိုလည်း ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့လေသည်။ နှစ်ပေါင်းနှစ်ထောင်ခန့်ကြာအောင် လှည့်ပတ်သွားလာနေပြီးသည့်နောက်တွင် ဧကရာဇ်တတိယအဆင့်သို့ ရောက်နိုင်ခဲ့လေ၏။ ဧကရာဇ်တတိယအဆင့်သို့ရောက်ပြီး တစ်နေ့တွင် ဟွာရှင်းသည် သူ၏ကျင့်ကြံခြင်းမှာ ရပ်တန့်နေသည့်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း နားလည်သွားခဲ့သည်။ သူ့အနေဖြင့် နောက်တစ်ဆင့်သို့ ထပ်တက်ဖို့ရာ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင်လျှင် အနောက်ဘက်နယ်မြေသို့ ပြန်လာခဲ့ပြီး လေတိမ်တိုက်စံအိမ်၏ စံအိမ်သခင်ရာထူးကို ဆက်ခံခဲ့လေသည်။

သူ၏သိုင်းတာအိုခရီးလမ်းမှာ အဆုံးသတ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည့်အတွက်ကြောင့် ထိုအကြောင်းကို ဆက်၍ စဉ်းစားမနေတော့ဘဲ သူ့မျိုးဆက်များကို ပျိုးထောင်ရာတွင် အာရုံစိုက်ထားခဲ့သည်။ သူမျှော်လင့်ထားသည်မှာတော့ သူ့အနေဖြင့် သူ့ထက်ပါရမီပိုပါသော ကလေးတစ်ဦးကို ပျိုးထောင်ပြီး ထိုကလေးအား မဟာဧကရာဇ်အဆင့်သို့ ရောက်အောင် ကူညီပေးနိုင်ရန်သာ ဖြစ်လေသည်။

ဧကရာဇ်တတိယအဆင့်ပညာရှင်တစ်ဦးသည် ကျင့်ကြံသူများကြား အားကောင်းလွန်းလှသည့် ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ပါသော်ငြား မဟာဧကရာဇ်တစ်ပါးရှေ့တွင်တော့ ဘာဆိုဘာမှမဟုတ်မှန်း ဟွာရှင်း ကောင်းကောင်းသိထားပေသည်။ မဟာဧကရာဇ်များသာ ဆန္ဒရှိလျှင် သူတို့၏ လေတိမ်တိုက်စံအိမ်အား အလွယ်တကူ ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ပေသည်။

ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင်လျှင် လေတိမ်တိုက်စံအိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာပြီးသည့်နောက်တွင် ဟွာရှင်းသည် မိန်းမများစွာနှင့် ကိုယ်လုပ်တော်များစွာကို ယူခဲ့လေသည်။ အချိန်ဆယ်နှစ်တာအတောအတွင်းမှာပင် ဟွာရှင်း၌ ထောင်နှင့်ချီသော မိန်းမများ၊ ကိုယ်လုပ်တော်များ ရှိလာခဲ့၏။

သို့သော်ငြား ကောင်းကင်သည် သူ့အပေါ် လှောင်ရယ်နေသည့်အလား ဟွာရှင်းသည် ဆိုးဆိုးရွားရွား ချို့ယွင်းချက်တစ်ခုနှင့် ကြုံခဲ့ရလေသည်။ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ပိုမြင့်လေ ကလေးရနိုင်ချေ ပိုနည်းလေပင်။ ငယ်ရွယ်စဉ်က ဟွာရှင်းသည် မည်သည့်မိန်းမနှင့်မျှ ပက်သတ်ခြင်းမရှိခဲ့။ မိန်းမများသည် သိုင်းတာအိုအပေါ် အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့လေသည်။ ဧကရာဇ်တတိယအဆင့်ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်လာ၍ သူ၏ကျင့်ကြံခြင်းခရီးလမ်း အဆုံးသတ်သွားသည်ဟု ထင်သည့်အခါမှသာလျှင် ကလေးရရန် ကြိုးစားတော့သည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူ၏မျိုးစေ့များမှာ အပင်ပေါက်လာနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

လွန်ခဲ့သော နှစ်သုံးဆယ်ခန့် ရောက်မှသာလျှင် သူ့ကိုယ်လုပ်တော်တစ်ဦးမှ ကလေးယောက်ျားလေးတစ်ဦး မွေးပေးခဲ့သည်။ ထိုကလေးယောက်ျားလေးမှာတော့ ဟွာရှင်းအတွက် အလွန်ကိုမှ အဖိုးတန်လှသည့် ရတနာတစ်မျိုးအလားပင်။ ထို့အတွက်ကြောင့် သူ့သားကို ကြိုးစားပမ်းစား မြေတောင်မြှောက်ပေးရန် ကြိုးစားတော့လေ၏။

အစပိုင်းတွင် သူ့သားသည် သူမျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ဖြစ်လာနိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့လေသည်။ သို့သော်ငြား မကြာမီတွင် သူ့သား၏ ပါရမီမှာ သူ့ထက် အများကြီး ပိုမိုဆိုးရွားကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ လေတိမ်တိုက်စံအိမ်တစ်ခုလုံး၏ ကျောထောက်နောက်ခံရှိနေသလို ဟွာရှင်းကိုယ်တိုင်မှလည်း သင်ကြားပြသပေးခဲ့သည့်တိုင် သူ့သား၏ ကျင့်ကြံခြင်းခရီးလမ်းမှာ အခက်အခဲများနှင့် ပြည့်နေခဲ့ရသည်။ ဤကဲ့သို့သောအရည်အချင်းမျိုးနှင့် မဟာဧကရာဇ်အဆင့်ရောက်ဖို့ရာ မဆိုထားနှင့် ဧကရာဇ်အဆင့်ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်လာဖို့ရာပင် အလွန်ကိုမှ ခဲယဉ်းပေသည်။

ထိုအချက်ကို နားလည်လိုက်သော် ဟွာရှင်းမှာ ချက်ချင်း သူ့အစီအစဉ်ကို ပြောင်းလဲပစ်တော့သည်။ သူ့သားအပေါ် မျှော်လင့်ချက်ထားရန် မကြိုးစားတော့ဘဲ ထို့အစား သူ့သား၏မျိုးဆက်များပေါ်တွင် မျှော်လင့်ထားရန် ကြိုးစားတော့လေသည်။ ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင်လျှင် သူ့သား အရွယ်ရောက်လာသည်အထိ စောင့်ပြီးသည့်နောက် သူ့သားအား မိန်းမချောလေးများနှင့် ကိုယ်လုပ်တော်များစွာကို ယူစေလေသည်။ သူကိုယ်တိုင်ကလည်း အားပေးအားမြှောက် ပြုလေ၏။

စံအိမ်သခင်လေးမှာ ကျင့်ကြံဖို့ရာ ပါရမီပါမလာခဲ့ပေ။ ထို့အပြင် ငယ်ရွယ်စဉ်ကတည်းက စံအိမ်သခင်မှ သူ့အပေါ် ကျင့်ကြံဖို့ရာအတွက် တစိုက်မတ်မတ် ဖိအားပေးခဲ့သည့်အတွက်ကြောင့် စံအိမ်သခင်လေးသည် ကျင့်ကြံခြင်းကို မုန်းတီးလှသည်။ ထို့အတွက်ကြောင့် စံအိမ်သခင်ကိုယ်တိုင်မှ သူ့အား မိန်းမများများယူရန် အားပေးအားမြှောက်ပြုလာသော် စံအိမ်သခင်လေးမှာ ဘာကိုမျှ ကြောက်မနေတော့ဘဲ မိန်းမများနှင့် အားပါးတရ လိုက်လံပျော်ပါးတော့လေ၏။

ထိုသို့ဖြင့် စံအိမ်သခင်လေးမှာ သူ့ဘဝ၏အချိန်အများစုကို မိန်းမများနှင့် ပျော်ပါးရာတွင်သာ အချိန်ဖြုန်းခဲ့လေသည်။ သို့သော်ငြား တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူ့မိန်းမများ ကိုယ်လုပ်တော်များ ပျော်မွေ့ရသည်ကို ငြီးငွေ့လာခဲ့သည်။ ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင်လျှင် သူ့အပေါ် နာခံခြင်းမရှိသည့် မိန်းမရိုင်းလေးများကို လိုက်လံရှာဖွေရန်အလို့ငှာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့လေသည်။

စံအိမ်သခင်မှာလည်း တားမြစ်ခြင်းမရှိခဲ့။ စံအိမ်သခင်လေးနှင့်အတူ ဧကရာဇ်ဒုတိယအဆင့်ပညာရှင်တစ်ဦးကိုပင်လျှင် သက်တော်စောင့်အဖြစ် ထည့်ပေးလိုက်လေသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် စံအိမ်သခင်လေးမှာ အပြင်သို့ထွက်ထွက်ချင်း ပြဿနာစတက်ခဲ့လေပြီ။ ပုံမှန်အားဖြင့် ပြဿနာမည်မျှကြီးပါစေ ကိစ္စမရှိပေ။ စံအိမ်သခင်သည် သူ့သားအပေါ် မျှော်လင့်ချက်ထားနေခြင်းမရှိသလို သူ့သားကိုလည်း ထိုမျှမချစ်ပေ။ သူ့သားတွင် မျိုးဆက်ကျန်ခဲ့လျှင် အကုန်အဆင်ပြေပေသည်။ သူ့သားသေသွားလျှင်ပင် ကိစ္စမရှိ။ သို့သော်ငြား တကယ့်ပြဿနာမှာ သူ့သားသည် မည်သည့်မျိုးဆက်ကိုမှ မချန်ထားရစ်ခဲ့ခြင်းပင်။ ထို့အတွက်ကြောင့် သူ့သားသေသွားသည့်အခါ သူ၏မျိုးဆက်တစ်ခုလုံး ပြတ်တောက်သွားသလို ဖြစ်သွားခဲ့ရလေသည်။

ဤကဲ့သို့သောကိစ္စမျိုးကို ဟွာရှင်း မည်သို့မျှ လက်မခံနိုင်ချေ။ ထို့အတွက်ကြောင့် သူ့စိတ်ထဲ ရန်မစသင့်သည့်လူကို သွားရန်စမိသော သူ့သားကို အပြစ်တင်နေသလို သူ့သားကို သတ်ပစ်သွားသည့်လူကိုလည်း အလွန်ကိုမှ မုန်းတီးနေခဲ့လေသည်။

ထို့အကြောင်းကြောင့်ပင်လျှင် ဟွာရှင်းသည် သူ့သားကို သတ်သွားသည့်လူအား လိုက်လံဖမ်းဆီးရန်အတွက် ဆုကြေးငွေ အရင်းအမြစ်ကျောက်သန်းနှစ်ဆယ် ထုတ်ခဲ့လေသည်။ ထိုပမာဏသည် ကျင့်ကြံသူပေါင်းများစွာအား အရူးအမူးဖြစ်သွားစေရန် လုံလောက်ပေသည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် ပြန်ရောက်လာသည့်သတင်းမှာ ဟွာရှင်းမှာ အကြီးအကျယ်ကို ကြောက်လန့်သွားစေခဲ့လေ၏။ သူ့သားကိုသတ်သွားသည့် ကောင်မလေးသည် အလွန်တရာကိုမှ အားကောင်းလှပေသည်။ လတ်တလောအတွင်း ဆုကြေးမက်၍ ထိုကောင်မလေးအား လိုက်လံသတ်ဖြတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည့် ပညာရှင်ပေါင်းများစွာ သေသွားခဲ့ရသည်။ ထို့အပြင် လက်ရှိ ထိုကောင်မလေး လာနေသည့် လမ်းကြောင်းကို ကြည့်ရသလောက် သူတို့၏ လေတိမ်တိုက်စံအိမ် ဖြစ်သည့်ပုံပင်။

ဟွာရှင်းမှာ ဒေါသူပုန်ကို ထနေတော့လေသည်။ ကျင့်ကြံသူပေါင်းများစွာ၏ ပစ်မှတ်ထားနေခြင်း ခံရသည့်တိုင် ထိုကောင်မလေးသည်သာ ထိုလူအားလုံးကို ရှင်းပစ်ပြီး လေတိမ်တိုက်စံအိမ်ဆီသို့ တကယ်ကြီး လာနိုင်ခဲ့မည်ဆိုလျှင် သူတို့ဂိုဏ်း မျက်နှာပျက်ရပေလိမ့်မည်။ ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင်လျှင် သူထုတ်ထားသည့် ဆုကြေးငွေပမာဏကို ထပ်မံတိုးမြှင့်ခဲ့လေ၏။ သို့တိုင် ထွက်ပေါ်လာသည့်သတင်းများသည် ကျေနပ်စရာမကောင်းသေးပေ။ ဆုကြေးကိုမက်၍ ကောင်မလေးအား သတ်ဖြတ်ရန်ကြိုးစားသည့် မည်သည့်ပညာရှင်မှ အောင်မြင်ခြင်းမရှိသည့်အပြင် လေတိမ်တိုက်စံအိမ်၏ ဧကရာဇ်အဆင့်ပညာရှင်ပေါင်းများစွာပင်လျှင် သေဆုံးသွားခဲ့ရလေသည်။

ထို့အပြင် နောက်ဆုံးရထားသည့် သတင်းများအရ ထိုကောင်မလေးသည် အပေါင်းအပါတစ်ယောက်ကိုခေါ်၍ သူတို့ဆီသို့ အတူလာနေသည်ဟူ၍ပင်။ သူတို့နှစ်ဦးကို မည်သူမျှ တားဆီးနိုင်ခဲ့ခြင်းမရှိချေ။

လေတိမ်တိုက်စံအိမ်၏ အနောက်ဘက်နန်းတော်ထဲတွင် အနက်ရောင်အရှိန်အဝါတို့သည် ခန်းမတစ်ဝိုက် ရစ်သိုင်းနေခဲ့လေသည်။ မရေမတွက်နိုင်သော မိန်းမချောလေးများသည် နန်းတော်တစ်ဝိုက် ပြန့်ကျဲနေခဲ့လေ၏။ အကုန်လုံးမှာ အသက်ကို အမောတကောရှူရင်း စိတ်နှင့်လူနှင့်မကပ်သလို ဖြစ်နေကြလေသည်။ ရမ္မက်သွေးကြွငြီးသံများမှာလည်း ခန်းမတစ်လျှောက် ပျံ့နှံ့နေခဲ့လေ၏။

စံအိမ်သခင်မှာ မငယ်တော့ပါသော်ငြား အားကောင်းနေဆဲပင်။ လက်ရှိအချိန်တွင် စံအိမ်သခင်သည် ချွေးသံတရဲရဲဖြင့် သူ့မျိုးစေ့များကို သူ့ကိုယ်လုပ်တော်ထဲ အတတ်နိုင်ဆုံးစိုက်ပျိုးရန် ကြိုးစားနေခဲ့လေသည်။ စံအိမ်သခင် ဆောင့်လိုက်တိုင်း ဆောင့်လိုက်တိုင်း သူ့အောက်တွင်ရှိနေသော အမျိုးသမီးမှာ ထထအော်လေသည်။ နာလို့အော်သလား ကြည်နူးမှုကြောင့်အော်သလားဆိုသည်မှာတော့ မသိလေရ။

အဝတ်ဗလာကျင်းနေသော မိန်းမချောလေးပေါင်းများစွာသည် သူ့အနီးအနားတစ်ဝိုက်တွင် ပြန့်ကျဲနေခဲ့လေသည်။ ထိုသို့ဖြင့် ဤအနောက်ဘက်နန်းတော်တစ်ခုလုံးမှာ ရမ္မက်သွေးကြွဖွယ်ရာ အငွေ့အသက်တို့ဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေတော့လေ၏။

အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ကြာသွားပြီးသည့်နောက် အမျိုးသမီးများအားလုံး မလှုပ်မယှက်ဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲနေကြကုန်လေ၏။ ဟွာရှင်းမှာမူ ကြိုးစားပမ်းစားဖြင့် မာန်သွင်းအော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ့နောက်ဆုံးမျိုးစေ့ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်လေသည်။

“ဒေါက်… ဒေါက်… ဒေါက်…”

ထိုစဉ် နန်းတော်အပြင်ဘက်ဆီမှ တံခါးခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။ ဟွာရှင်းသည် သူ့ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို မျက်နှာသေဖြင့် တစ်ချက်စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးသည့်နောက် နှာခေါင်းတစ်ချက်ရှုံ့လိုက်ပြီးသည့်နောက် တံခါးပေါက်ဆီသို့ ထိုအတိုင်း လျှောက်ထွက်သွားလေ၏။

တံခါးကိုဖွင့်လိုက်သော် တံခါးအပြင်ဘက်တွင် မိန်းမချောလေးတစ်ဦး ရပ်စောင့်နေခဲ့လေသည်။ လက်ရှိအချိန်တွင် မိန်းမချောလေးမှာ သူမ၏ခေါင်းကို နာနာခံခံဖြင့် ငုံ့ထားခဲ့ပါသော်ငြား သူမ၏မျက်နှာမှာမူ ရှက်ရွံ့မှုကြောင့် နီမြန်းနေလေ၏။

“ဘာကိစ္စလဲ…” ဟွာရှင်းသည် အဝတ်ဗလာခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် အမျိုးသမီးအား စိုက်ကြည့်၍ မေးလိုက်လေ၏။

မိန်းမချောလေး တုန်တုန်ရီရီ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး ပြန်ပြောလိုက်လေ၏။ “နန်းတော်သခင်ဟွာ… ဟိုစုံတွဲနှစ်ယောက် တိမ်တိုက်မြို့တော်ဆီ ရောက်လာပြီလို့ သတင်းရပါတယ်…”

ထိုစကားကိုကြားလိုက်သည့် ဟွာရှင်း၏မျက်လုံးထဲ ခက်ထန်သည့်အရိပ်အယောင်တို့ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့ပြီး အံကိုတင်းတင်းကြိတ်လျက် ပြောလိုက်လေသည်။ “ငါထင်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ ဒီကောင်တွေ… အဲ့နှစ်ယောက် ဒီနေရာဆီ တကယ်ကြီးလာနေတာပဲ… ဒီကောင်တွေ ငါ့ကို အထင်သေးနေလွန်းပြီ… လူငယ်တွေက တကယ်ကို ကိုယ့်အကြောင်းကိုယ် မသိကြတာပါလား…”

ထိုသို့ရေရွတ်နေရင်းမှ ဟွာရှင်းဆီမှ အားကောင်းလှသည့် ဧကရာဇ်တတိယအဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါ ဖြာထွက်လာခဲ့လေသည်။ သူ့အရှိန်အဝါကို ခံစားမိလိုက်သည့်အခိုက် ဟွာရှင်း၏အရှေ့တွင် ရှိနေသော အမျိုးသမီး၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ရီသွားခဲ့ပြီး ဒူးထောက်ကျလုမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ဟွာရှင်းသည် အမျိုးသမီးကိုကြည့်ရင်းမှ အမျိုးသမီး၏ခေါင်းကို လှမ်းကိုင်လိုက်လေ၏။ အမျိုးသမီး၏မျက်နှာ ဖြူလျော်သွားခဲ့ပြီး တုန်တုန်ရီရီဖြင့် ချက်ချင်း ပြန်ပြောလေ၏။ “စံအိမ်သခင်…”

ဟွာရှင်းက အေးစက်စက်အမူအယာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “နင်ဘာတွေကြောက်နေတာလဲ… ငါ နင့်ကို သတ်ဖို့လုပ်နေတာမှမဟုတ်တာ…” ထိုသို့ပြောပြီးသည့်နောက်တွင် အမျိုးသမီး၏ခေါင်းကိုဖိချလိုက်ပြီး သူ၏အောက်ပိုင်းနေရာဆီသို့ ဦးတည်ပေးလိုက်လေသည်။

သူမအတွက် အသက်အန္တရာယ်မရှိမှန်း သိလိုက်သည့်အခါမှသာလျှင် အမျိုးသမီး စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့ပြီး သူမ၏ပါးစပ်လေးကိုဟ၍ သူမရှေ့ရှိ အရှုပ်ထုပ်ကြီးကို စတင်ရှင်းလင်းပေးတော့လေ၏။ သူမပုံစံကိုကြည့်ရသလောက် ဤကဲ့သို့လုပ်ပေးရသည်မှာ တစ်ကြိမ်မကတော့သည့်ပုံပင်။

ဟွာရှင်းမှာမူ သူ့မျက်လုံးများကို မှေးစင်းထားခဲ့လေသည်။ မျက်နှာအမူအယာမှာလည်း အေးစက်သည်ထက်ပို၍ အေးစက်လာနေခဲ့သည်။ ထိုအမျိုးသားနှင့်အမျိုးသမီး မည်သည့်နေရာမှလာသလဲဆိုသည်ကို မသိပါသော်ငြား ထိုနှစ်ဦးမှာ ကြားထားရသည့်သတင်းများအရ အတော်လေးကိုမှ အားကောင်းမှန်းတော့ ဟွာရှင်းသိပေသည်။ ဧကရာဇ်ပထမအဆင့်ကျင့်ကြံသူနှစ်ဦးသည် လာရာလမ်းကြောင်းတစ်လျှောက်တွင် ဧကရာဇ်ဒုတိယအဆင့်ပညာရှင်ပေါင်းများစွာကို သတ်ပစ်ခဲ့လေသည်။ ဤသည်မှာ သာမန်လူများလုပ်နိုင်သည့် အရာမျိုးမဟုတ်။

ထိုနှစ်ဦးကို သတ်ပစ်ရန် ကြိုးစားရင်းမှ လေတိမ်တိုက်စံအိမ်သည် ပညာရှင်ပေါင်းများစွာကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။ ထိုနှစ်ဦးလက်ချက်ကြောင့် သေသွားသည့် ဧကရာဇ်အဆင့်ပညာရှင်အရေအတွက် သက်သက်နှင့်ပင်လျှင် အတော်လေးကိုမှ များပြားလွန်းနေလေပြီ။ ထိုအဖြစ်အပျက်သည် လေတိမ်တိုက်စံအိမ်အား အတော်လေးကိုမှ ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့သည်။

ဟွာရှင်းကိုယ်တိုင်သည်ပင်လျှင် ထိုသတင်းကိုကြားပြီးပြီးချင်း မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ သတင်းများ ပိုပို၍ ကြားလာရလေ ကြားလာရလေ ထိုနှစ်ဦး၏နောက်ခံမှာ လုံးဝကို ပုံမှန်မဟုတ်လေဟု သူ့စိတ်ထဲ ခံစားလာရလေပင်။ သူ၏ကျင့်ကြံခြင်းမှာ ဧကရာဇ်တတိယအဆင့်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သည့်တိုင် ဤလောကကြီးတွင် သူသွားရန်မစနိုင်သည့် လူပေါင်းများစွာ ရှိနေပေသေးသည်။ လူရှေ့သူရှေ့ လူလုံးထွက်ပြလာလေ့မရှိသည့် မဟာဧကရာဇ်များ မဆိုထားနှင့် ဧကရာဇ်တတိယအဆင့်ပညာရှင်များထဲတွင်ပင်လျှင် သူသွားရန်စ၍မရသည့်လူများ ရှိကြပေသေးသည်။ သူသည်သာ ထိုလူများထဲမှ တစ်ဦးဦးကို သွားရောက်ရန်စလိုက်မည်ဆိုပါက နောက်နောင်တွင် လေတိမ်တိုက်စံအိမ်၏ ဘဝမှာ အလွန်ကိုမှ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းလာရပေလိမ့်မည်။

(ဒါပေမယ့် ငါ့သားသေသွားတာကို ငါ လက်စားမချေဘဲ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး နေနိုင်မှာလဲ… ကြည့်ရတာ အရင်ဆုံး အဲ့လူကို သွားစမ်းခိုင်းကြည့်ရမယ်နဲ့တူတယ်…) ထိုနှစ်ဦး မည်သည့်နေရာမှ လာသလဲဆိုသည်ကို အဖြေထုတ်နိုင်မည်ဆိုလျှင်တော့ သူ့အတွက် ကောင်းပေလိမ့်မည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေကာမူ ထိုလူသည် ထိုနှစ်ဦးကို ဖမ်းဆီးရန်အတွက် လုံလောက်လောက်ပေမည်။ ဖမ်းဆီးရန် မအောင်မြင်ခဲ့မည်ဆိုလျှင်ပင် သူတို့ဆီလာနေသည့် လူနှစ်ယောက်အကြောင်း ပို၍သိနိုင်ပေလိမ့်မည်။ အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ ထိုလူသာ လှုပ်ရှားလိုက်မည်ဆိုပါက တစ်ဖက်လူနှစ်ဦးကို ရန်စလိုက်သည့်သူမှာ သူမဟုတ်တော့ဘဲ ထိုလူသာ ဖြစ်သွားရပေလိမ့်မည်။ ထို့အပြင် ထိုလူကိုယ်တိုင်သည် သူ့ထက်လည်း အများကြီး ပို၍ သန်မာနေသေး၏။

တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် လက်တလော၌ ထိုလူသည် လေတိမ်တိုက်စံအိမ်သို့ ဧည့်သည်အဖြစ် လာရောက်နေခဲ့လေသည်။

(ကောင်းကင်ကပို့လိုက်တဲ့ အကူအညီပဲ ဖြစ်ရလိမ့်မယ်… အစောကြီးတည်းက သူ့ကိုမသုံးမိတာ ငါတကယ်ကို မိုက်တာပဲ…)

အထွဋ်အထိပ်သိုင်းဧကရာဇ်

အပိုင်း (၂၉၉၇)

ဘာသာပြန်သူ_တိမ်တိုက်

(ငါ့လို ဧကရာဇ်အဆင့်ပညာရှင်တစ်ယောက်၊ နန်းတော်သခင်လည်း ဖြစ်သေးတဲ့ငါက ဒီလိုမျိုး ဇိမ်အပြည့်နဲ့ နေနေသင့်တာ။ အခြားသူတွေရှေ့မှာ အမြီးလေးနှံ့ပြီး နေနေရမှာ မဟုတ်ဘူး) လီကျောက်က သူ့စိတ်ထဲမှနေ၍ တွေးလိုက်သည် (နောက်တစ်ကြိမ် ငါ့လည်ပင်း ဓါးလာထောက်ပြီး ခိုင်းမယ်ဆိုရင်တောင် အခုလိုမျိုး အကျိုးမရှိတဲ့ အလုပ်မျိုး မလုပ်တော့ဘူး)

လီကျောက်မှာ အလှလေးနှစ်ဦးကို ဘယ်တစ်ဖက်၊ ညာတစ်ဖက်မှ ပွေ့ဖက်ရင်း ကာမစည်းစိမ်အရသာကို ဇိမ်ရစ်မူးနေရင်းမှ တွေးနေခဲ့လေသည်။ ကောင်မလေးများ၏ ညည်းညူသံများသည် လီကျောက်အား အလွန်ကိုမှ နှစ်ထောင်းအားရ ဖြစ်နေစေခဲ့၏။

သူကြုံခဲ့ရသည့် အခက်အခဲအသွယ်သွယ်တို့နှင့် ယှဉ်လိုက်သော် လက်ရှိဘဝသည်သာ သူကဲ့သို့သော ပညာရှင်တစ်ဦး နေသင့်သည့် ဘဝမျိုး ဖြစ်ပေသည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို လီကျောက်သည် တံခါးဝဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် ပြုံး၍ “ရောင်းရင်းဟွာ ရောက်လာတာလား။ လာမကြိုနိုင်တာကိုတော့ စိတ်တော့မရှိပါနဲ့ကွာ”

သားနားစွာ ဝတ်စားထားသည့် ဟွာရှင်း အထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ ဟွာရှင်း ဝင်လာသည်ကို မြင်သည့်အခါ ခန်းမထဲ ဖျော်ဖြေကပြနေကြသော ကောင်မလေးများအားလုံး အလျင်စလို ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်လိုက်ကြလေသည် “မင်္ဂလာပါ စံအိမ်သခင်”

ဟွာရှင်းမှ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည့် အခါမှသာလျှင် ကောင်မလေးများသည် သူတို့၏ ကပြဖျော်ဖြေမှုကို ဆက်လုပ်ရဲကြလေသည်။

“ရောင်းရင်းလီ၊ အခုလိုမျိုး အချိန်အခါမသင့် လာနှောင့်ယှတ်မိလို့ အားနာပါတယ်ကွာ” ဟွာရှင်းက လက်သီးဆုပ်၍ ပြုံးကာ ပြောလိုက်လေသည်။

ထိုစကားကိုကြားသည့်အခါ လီကျောက်က ရယ်ရယ်မောမောနှင့် ပြန်ပြောလိုက်၏ “ဘာတွေပြောနေတာလဲ ရောင်းရင်းဟွာရယ်၊ ဒီနေရာက မင်းရဲ့ လေတိမ်တိုက်စံအိမ်ပဲကို၊ အခုမျိုးတွေ လုပ်နေစရာ လိုလို့လား။ လာလာ၊ ဒီမှာလာထိုင်”

ပြောနေရင်း ဟွာရှင်းအား ပိုမြင့်သည့်နေရာဆီသို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

လီကျောက်နှင့် ဟွာရှင်းတို့ သိလာသည်မှာ တစ်နှစ်၊ နှစ်နှစ် မကတော့ချေ။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာနေခဲ့လေပြီ။ ငယ်ရွယ်စဉ်က ဟွာရှင်းသည် သိုင်းတာအိုကိုသာ တစိုက်စိုက်မတ်မတ် အာရုံစိုက်ထားရင်း ကြယ်တာရာအစုအဝေးအနှံ့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ မြောက်ဘက်နယ်မြေသို့ အရောက်တွင် လီကျောက်နှင့် ပြဿနာတက်ပြီး တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော်ငြား ထိုတိုက်ပွဲသည် သူတို့ကြားရှိ ပြဿနာကို မကြီးလာစေရုံမက နှစ်ဦးသားကိုပင် ပို၍ ရင်းနှီးသွားစေခဲ့လေသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် နှစ်ဦးအတူ ကမ္ဘာငယ်လေးတစ်ခုအား သွားရောက် စူးစမ်းခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက်တွင် ဟွာရှင်းသည် အနောက်ဘက်နယ်မြေဆီသို့ ပြန်လာပြီး လေတိမ်တိုက်စံအိမ်ကို တာဝန်ယူတော့လေ၏။ ထိုအချိန်မှစ၍ လီကျောက်မှာ ဟွာရှင်းနှင့် အဆက်အသွယ် ပြတ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒွိလောကကမ္ဘာကြီးထဲမှ ထွက်လာပြီးသည့်နောက်တွင် လီကျောက်သည် အနောက်ဘက်နယ်မြေသို့ ရောက်လာခဲ့လေသည်။ ထို့ကြောင့် ရောက်တုန်းရောက်ခိုက် သူ့မိတ်ဆွေဟောင်းကြီးဆီ သွားလည်ဦးမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ကာ လေတိမ်တိုက်စံအိမ်သို့ လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် မတွေ့ရလင့်ကစား၊ ဟွာရှင်းသည် လီကျောက်အား ဝမ်းပန်းတသာဖြင့် ကြိုဆိုလေသည်။ လီကျောက် ပျော်ပါးနိုင်ရန်အတွက်လည်း မိန်းမလှလေးများစွာကို ပို့ပေးထား၏။

လီကျောက်မှာလည်း သူခံစားခဲ့ရသည့် ဒုက္ခများအား အတိုးတင်ကာ ကျေကျေနပ်နပ်ကြီးကို ပျော်ပါးနေတော့လေသည်။

တကယ်တော့ လီကျောက်ဘဝမှာ ရန်ကိုင်နှင့် တွေ့ပြီးချိန်မှစ၍ အခက်အခဲ ပေါင်းစုံနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်ဟု ပြော၍ရသည်။

ရန်ကိုင်နှင့် တွေ့ပြီး သွားအလောင်းအစား လုပ်ခဲ့ရာ အလောင်းအစား ရှုံး၍ မီးနဂါးနန်းတော် ငွေးရေးကြေးရေး အကြပ်အတည်းနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသဖြင့် အကြီးအကဲများစွာမှာ သူ့အပေါ် မကျေမနပ် ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် နန်းတော်သခင်တစ်ဦး ဖြစ်သလို မြင့်မားသည့် ကျင့်ကြံခြင်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် အတွက်ကြောင့် မည်သူမှ လီကျောက်အား ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြစ်တင်စကား မဆိုရဲခဲ့ပေ။

ထိုငွေးရေးကြေးရေး အခက်အခဲကို မဖြေရှင်းနိုင်သေးခင်မှာပင် ရန်ကိုင်သည် သူ့အား ရေခဲနယ်မြေထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့လေသည်။ ရေခဲနယ်မြေထဲရှိ အကြောင်းကို ပြန်စဉ်းစားမိလိုက်တိုင်း လီကျောက်မှာ အော်ငိုပစ်ချင်စိတ်များပင် ဖြစ်ပေါ်လာရသည်။

(ငါက မီးနဂါးနန်းတော်သခင်၊ ဧကရာဇ်တတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်၊ ကြယ်တာရာအစုအဝေးထဲမှာတောင် ငါတို့ ပညာရှင်တွေက လက်ချိုးရေလို့ရတယ်။ မဟာဧကရာဇ်တွေသာ မပါရင် ဘယ်သူက ငါ့ကို ရန်စစော်ကားရဲမှာလဲ။ အခုတော့ ဟိုခွေးကောင်တွေကြောင့် ငါဘဝကြီးက... ဟူး...)

သွေးသန့်နဂါးနှစ်ကောင်သည် လီကျောက်၏ ခရီးသွား‌ဖော် ဖြစ်ခဲ့သည်။ အဆင့်ရှစ်သို့ ရောာက်နေသော နဂါးတစ်ကောင်အဖို့၊ သူတို့၏ နဂါးဖိအား အနည်းငယ်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရုံဖြင့်ပင်လျှင် လီကျောက်အား ကြောက်ရွံ့သွားစေနိုင်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် လီကျောက်မှာလည်း ထိုနှစ်ဦးနားတွင် သတိထား၍သာ နေနေခဲ့ရသည်။ ရန်ကိုင်သည်ပင်လျှင် နဂါးတစ်ကောင်၏ သွေးမျိုးဆက်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပေသည်။ ရန်ကိုင်သည် ဧကရာဇ်ပထမအဆင့်သာ ရှိသေးသော်ငြား တကယ်တမ်း တိုက်ခိုက်မည်ဆိုလျှင် သူ့အနေဖြင့် ရန်ကိုင်၏ တိုက်ကွက် သုံးကွက်ကိုပင် ခံနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်မှန်း လီကျောက်သိသည်။

ထိုသုံးဦးသည်... လီကျောက်အတွက်၊ စီနီယာများ ဖြစ်ကြပြီး လီကျောက်သည် သူတို့ခိုင်းသည်ကို လုပ်ပေးရသော အဆင့်နိမ့် တပည့်လေးတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။ ရန်ကိုင်တို့ သုံးဦးနားတွင် အတန်ကြာအောင် နေပြီးသည့်နောက် ဧကရာဇ်တတိယအဆင့် ပညာရှင် တစ်ဦး ဖြစ်လာပြီးနောက် လီကျောက် ရရှိလာခဲ့သော ယုံကြည်ချက်တို့မှာ ပျောက်ခြင်းမလှ ပျောက်ကွယ်သွားကုန်ကြရလေသည်။ ထိုအဖြစ်အပျက်မှာ အလွန်ကိုမှ ရှက်ဖွယ်ကောင်းလှကာ လီကျောက်မှာ ထိုအကြောင်းများကို ပြန်တွေးလိုက်တိုင် အော်ငိုပစ်ချင်စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာရသည်။

ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင်လျှင် ဒွိလောကကမ္ဘာကြီးထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက်တွင် ရန်ကိုင်တို့အား သွားမရှာခဲ့ချေ။ သူ့ဘာသာ အေးအေးဆေးဆေး ပျော်ပါးနေခဲ့သည်။ ဖြစ်နိုင်လျှင် ရန်ကိုင်တို့နှင့် နောက်တစ်ကြိမ်ပင် ထပ်မတွေ့ချင်တော့။

လေတိမ်တိုက်စံအိမ်သို့ ရောက်လာပြီး၊ ဟွာရှင်း၏ သူ့အပေါ် ဆက်ဆံပုံကို ပြန်မြင်လိုက်ရသည့် အခါမှသာလျှင် လီကျောက် ပြန်၍ ယုံကြည်ချက်ရှိလာခဲ့သည် (ငါက နဂါးသွေးပါတဲ့လူ၊ ဧကရာဇ်တတိယအဆင့် ပညာရှင်တစ်ယောက်လည်း ဟုတ်တယ်)

လွန်ခဲ့သည့် ရက်များအတွင်း လီကျောက်ခံစားခဲ့ရသည် မကျေနပ်ချက်တို့မှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေသည်။ လေတိမ်တိုက်စံအိမ်တွင် နေရသည်မှာ မီးနဂါးနန်းတော်တွင် နေရသည်ထက်ပင် ပိုကောင်းသည်ဟု သူ့စိတ်ထဲ ခံစားနေရသည်။ မီးနဂါးနန်းတော်တွင်သာ ဆိုပါက သူ့အနေဖြင့် ပေးစရာအကြွေးကိစ္စကို ခေါင်းပူအောင် ထိုင်စဉ်းစားနေရသလို အကြီးအကဲများ၏ ဆူညံ၊ အထွန့်တက်သံများကိုသာလည်း နားမခံသာအောင် ကြားနေရသည်။

(လေတိမ်တိုက်စံအိမ်က မီးနဂါးနန်းတော်ထက် အများကြီး ပိုနေလို့ကောင်းတယ်။ ဒီမှာ လေးငါး၊ ဆယ်နှစ်လောက် နေသွားလိုက်ရင်ကောင်းမလား၊ ဟွာရှင်းကလည်း ငါ့ကို ဘာမှ အပြစ်ပြောမှာမဟုတ်ဘူး။ သူ့လေတိမ်တိုက်စံအိမ်မှာ ပညာရှင် အသစ်တစ်ယောက် တိုးလာလို့တောင် ပျော်ချင်ပျော်နေဦးမှာ)

ထို့ကြောင့်ပင် ဟွာရှင်း ရောက်လာသည်ကို မြင်သည့်အခါ ထိုအကြောင်းကိုပါ တစ်ခါတည်း ပြောလိုက်လျှင် ကောင်းမလားဟုပင် စဉ်းစားနေမိသေးသည်။

“နေရတာ အဆင်ပြေလား၊ ရောင်းရင်းလီ” ဟွာရှင်းက မေးလိုက်သည်။

လီကျောက်က ရယ်မောလျက် သူ့ပတ်လည်တွင် ရှိနေသော ကောင်မလေးများကို ညွှန်ပြရင်းမှ ပြန်ပြောလိုက်သည် “ရောင်းရင်းဟွာက ဒီလို ပျူပျူငှာငှာနဲ့ ဧည့်ခံနေတာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဆင်မပြေတာ ရှိရမှာလဲ။ လေတိမ်တိုက်စံအိမ်က တကယ်ကို လှတာပဲ၊ မီးနဂါးနန်းတော်ထက်တောင် အများကြီး ပိုကောင်းသေးတယ်”

ဟွာရှင်းက အလျင်စလို လက်ဝှေ့ရမ်းလျက် ပြန်ပြောလိုက်၏ “မြှောက်မနေပါနဲ့ ရောင်းရင်းလီရာ၊ ငါ့တို့ အနောက်ဘက်နယ်မြေက ဒီလောက်ခေါင်တာ ငါ့ရဲ့ လေတိမ်တိုက်စံအိမ် ဘယ်လောက်ပဲကောင်းကောင်း၊ မင်းရဲ့ မီးနဂါးနန်းတော်ကို မှီစရာလား။ မင်းရဲ့ မီးနဂါးနန်းတော်ဆီ ငါရောက်ဖူးတာကိုလည်း မမေ့နဲ့ဦး”

ထိုစကားများသည် အလွန်ကိုမှ နားဝင်ချိုသာလှပေသည်။ လီကျောက်အဖို့ ထိုသို့သော စကားများကို မကြားခဲ့ရသည်မှာ မည်မျှပင် ကြာနေပြီနည်း။ ထို့ကြောင့် ထိုစကားများကို ကြားလိုက်သည့်အခိုက် ချက်ချင်းပဲ ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင် ဖြစ်ခဲ့လေသည် (ဒီလောကကြီးက သာမန်လူတွေနဲ့ပဲ ပြည့်နေတာ။ ဟိုသုံးယောက်လို လူတွေက ခပ်ရှားရှားရယ်)

“ရောင်းရင်းဟွာ၊ မင်းအခုလိုမျိုး နှိမ့်ချနေစရာ မလိုပါဘူး။ မင်းအစီအမံ ကောင်းလို့ပဲ အနောက်ဘက်နယ်မြေမှာ ရှိနေတာတောင် မင်းရဲ့ လေတိမ်တိုက်စံအိမ်က အခုလိုမျိုး ဖြစ်လာရတာလေ။ စီမံကွပ်ကဲတဲ့နေရာမှာတော့ ငါမင်းကို မမှီသေးဘူး”

“မင်းငါ့ကို ချီးကျူးလွန်းနေပြီ၊ ရောင်းရင်းလီ၊ ပြီးတော့ လေတံတိမ်တိုက်စံအိမ်ကို စီမံကွပ်ကဲဖို့ ငါဒီလောက် စိတ်ဝင်စားတော့တာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီတော့ နောက်ပိုင်း ငါမြောက်ဘက်နယ်မြေဆီ ရောက်လာဖြစ်ခဲ့ရင် ရောင်းရင်းလီလည်း ငါ့ကို ပြန်ပြီး ဏည့်ခံပေးရမှာနော်” ဟွာရှင်းက အနည်းငယ် စိတ်ဓါတ်ကျနေသည့် လေသံမျိုးဖြင့် သက်ပြင်းချကာ ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။

လီကျောက်က အံ့အားသင့်နေဟန်ဖြင့် “ဧည့်ခံတာက ကိစ္စမရှိဘူး။ မင်းနဲ့ငါ မိတ်ဆွေတွေဖြစ်တာ ဒီလောက်ကြာနေပြီကို၊ မင်းငါ့နေရာဆီ လာလည်ရင် ငါ့ဘက်က ဧည့်ခံပေးရမှာပေါ့။ ဒါပေမယ့်... လေတိမ်တိုက်စံအိမ်က ဒီလောက်တောင် အဆင်ပြေနေတာ၊ မင်းသာ နောက်ထပ် နှစ်သုံးလေးရာလောက် စီမံလိုက်ရင် ကြယ်တာရာအစုအဝေးရဲ့ အားအကောင်းဆုံး ဂိုဏ်းတွေထဲက တစ်ဂိုဏ်းတောင် ဖြစ်လာနိုင်သေးတယ်။ အဲ့ဒါကို မင်းဘာလို့ ဒီလောက်တောင် သက်ပြင်းတွေ ချနေရတာလဲ၊ မဟုတ်မှလွဲရော... မင်း ပြဿနာ တစ်ခုခုနဲ့ ကြုံနေရတာလား”

ထိုစကားကိုကြားသော် ဟွားရှင်းသည် စိတ်ညစ်နေသည့် အမူအရာဖြင့် အရက်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်လျက် တစ်ကျိုက်တည်း မော့ချလိုက်ပြီးနောက် ပြန်ပြောလိုက်လေ၏ “အဲ့အကြောင်းတွေက ပြောလို့မကောင်းဘူး။ ပြောမနေနဲ့”

လီကျောက်၏ အမူအရာ သုန်မှုန်သွားပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် ချက်ချင်း ပြန်ပြောလိုက်၏ “ရောင်းရင်းဟွာ၊ မင်းနဲ့ငါ မိတ်ဆွေတွေ ဖြစ်လာတာ ကြာနေပြီ။ မင်းပြဿနာ တစ်ခုခု တက်နေတယ်ဆို ဘာလို့ ငါ့ကို မပြောတာလဲ။ ငါသာကူညီပေးနိုင်ရင် လုံးဝ ရပ်ကြည့်နေမှာ မဟုတ်ဘူး”

ဟွာရှင်း၏ မျက်လုံးထဲ အလင်းတစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ခါးသက်သက် အမူအရာဖြင့် “မင်းဘက်က ကူညီပေးချင်တာအတွက် ကျေးဇူးပါပဲကွာ၊ ဒါပေမယ့်... ဒီကိစ္စက ဂိုဏ်းရဲ့ ကိစ္စ ဖြစ်နေတာကွ...”

လီကျောက်က သုန်သုန်မှုန်မှုန် အမူအရာဖြင့် ထရပ်လျက် “ဒီတော့ မင်းက ငါ့ကို အပြင်လူလို သဘောထားနေတာပေါ့၊ ရတယ်လေ။ အဲ့လိုဆိုမှတော့ ငါလည်း အပြင်လူ တစ်ယောက်လိုပဲ နေပေးရတာပေါ့။ နှုတ်ဆက်ပါတယ် ရောင်းရင်းဟွာ”

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် တကယ် ထွက်သွားရန် လုပ်နေသည့်အလား အပြင်သို့ တစ်လှမ်းချင်း တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွားလိုက်လေ၏။

ဟွာရှင်းက ချက်ချင်းပဲ ထရပ်၍ လီကျောက်၏ အင်္ကျီလက်စကို ဖမ်းဆွဲလျက် ပြန်ပြောလိုက်၏ “စိတ်ကိုထိန်းပါ ရောင်းရင်းလီရယ်၊ ငါမှားသွားတာပါကွာ၊ ဟုတ်ပြီလား”

ထိုအခါမှသာလျှင် လီကျောက်က ပြန်ပြောလိုက်လေ၏ “ရောင်ရင်းဟွာ၊ ငါတို့ ခင်မင်လာခဲ့တာ နှစ်ပေါင်းနည်းတော့တာ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ အချင်းချင်း နှစ်နဲ့ချီပြီး အဆက်အသွယ် ပြတ်သွားခဲ့ပေမယ့် ငါတို့ကြား ရင်းနှီးမှုက ပြတ်တောက်သွားသေးတာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီတော့ မင်းအကူအညီလိုနေရင် ငါကူညီပေးမှာပေါ့ကွ”

ဟွာရှင်းက ကျေးဇူးတင်တကြီးဖြင့် “ကျေးဇူးပါပဲကွာ၊ ရောင်းရင်းလီရာ၊ ငါတကယ်ကို စိတ်ထား သေးသိမ်နေမိတာပဲ” တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားနေပြီးနောက်တွင် ဟွာရှင်းက ဆက်၍ ပြောလိုက်၏ “ကောင်းပြီလေ၊ မင်းက အပြင်လူမဟုတ်မှတော့ ဒီအကြောင်းကို မင်းကို ပြောတာ ဘာမှ ရှက်နေစရာ မလိုတော့ပါဘူး”

လီကျောက်လည်း ထိုအခါမှ မူလနေရာတွင် သွားပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး ဟွာရှင်းအတွက် အရက်တစ်ခွက် ထည့်ပေးလိုက်လေ၏။

ဟွာရှင်းသည် အရက်ခွက်ကိုကိုင်၍ တစ်ကျိုက်တည်း မော့ချလိုက်ပြီးနောက်တွင် သက်ပြင်းအမောကြီးချလျက် “ရောင်းရင်းလီ၊ ငါမင်းကို အမှန်အတိုင်းပဲ ပြောတော့မယ်ကွာ။ လတ်တလော၊ ငါတို့ လေတိမ်တိုက်စံအိမ်က… တော်တော့်ကို မျက်နှာပျက်နေရတာကွ”

“ဘာတွေဖြစ်သွားလို့လဲ” လီကျောက် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့သည်။ လီကျောက်သည် ဤနေရာတွင် ဧည့်သည်အဖြစ် လာနေနေပါသော်ငြား၊ တကယ့်တကယ်တွင်တော့ လေတိမ်တိုက်စံအိမ်တွင် လာရောက်ပျော်ပါးနေခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် အပြင်ကိစ္စများကို ဂရုမစိုက်လေရာ အပြင်တွင် ဘာဖြစ်လို့ ဖြစ်နေမှန်း လုံးဝ မသိချေ။

“ဘယ်သူက မင်းတို့ကို လာပြဿနာ ရှာရဲတာလဲ” လီကျောက် ဒေါသထွက်ထွက်နှင့် စားပွဲခုံကို ကောက်ရိုက်ချလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းတွင် သူ့စိတ်ထဲ၌လည်း ကြိတ်၍ တွေးလိုက်၏ (ဟွာရှင်းရဲ့ ခွန်အားက ငါ့လောက်နီးပါးပဲ။ နဂါးသွေးရှိလို့ ငါသူ့ထက် ပိုအားကောင်းမယ်ဆိုရင်တောင် ငါတို့ခွန်အားက ဒီလောက်ကွာတာ မဟုတ်ဘူး။ အဲ့ဒါကို သူဘယ်လိုရန်သူမျိုးနဲ့ ကြုံနေရလို့ အခုလိုတွေ ဖြစ်နေရတာလဲ၊ သွားပါပြီကွာ၊ ငါ့ဘာသာ အစောကြီးကတည်းက လှည့်ထွက်သွားလိုက်ရင် အကောင်းသား၊ အခုတော့ ငါပါ ပြဿနာတက်ပြီ)

လီကျောက်မှာ သူ့လုပ်ရပ်နှင့် ပက်သက်၍ နောင်တရနေခဲ့လေပြီ။

လီကျောက် စိတ်ညစ်နေစဉ်မှာပင် ဟွာရှင်းက ပြောလိုက်သည် “ကိုယ့်အကြောင်း ကိုယ်မသိတဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်ပေါ့ကွာ။ အဲ့ခွေးမက ငါ့သားကို သတ်သွားတယ်လေ”

ထိုသို့ ပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဟွာရှင်း၏ မျက်လုံးထဲ မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာခဲ့လေသည်။ တစ်ချိန်တည်းတွင် စားပွဲပေါ်၌ ရှိနေသော အရက်အိုးကိုကိုင်၍ တစ်ကျိုက်ပြီးတစ်ကျိုက် မော့ချတော့လေ၏။

“ကောင်မလေး...” ထိုစကားကို ကြားလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ လူတစ်ဦးကို ပြန်စဉ်းစားမိသွားပြီး လီကျောက် ဇောချွေးပြန်လာတော့လေသည်။ ထို့နောက် တုန့်ဆိုင်းတုန့်ဆိုင်း အမူအရာဖြင့် ပြန်မေးလိုက်၏ “အဲ့ကောင်မလေးက ဘယ်လိုပုံစံမျိုးလဲ၊ သူ့ဆံပင်က အနီရောင်လား”

သူ့စိတ်ထဲ အလွန်ကိုမှ ကြောက်ရွံ့နေလေပြီ။ လေတိမ်တိုက်စံအိမ်၏ သခင်လေးကို သတ်သွားသည့်လူသာ ကျုချင်း ဖြစ်နေပြီဆိုလျှင်တော့ လီကျောက်သည် သူ့နှင့် ဟွာရှင်း ကြားရှိ ဆက်ဆံရေးကိုပင် ထောက်ထားနေတော့မည် မဟုတ်ဘဲ ချက်ချင်း ထွက်သွားပေမည်။ အနည်းငယ် ခင်မင်ရင်းနှီးရုံလေးအတွက်နှင့် နဂါးကလန်ကို သွားရန်စဖို့ရာ မထိုက်တန်ချေ။ လီကျောက်သည် ထိုမျှ ရူးမိုက်သည့်လူတစ်ဦး မဟုတ်။

အထွဋ်အထိပ်သိုင်းဧကရာဇ်

အပိုင်း (၂၉၉၈)

ဘာသာပြန်သူ_တိမ်တိုက်

“အနီရောင်ဆံပင်” ဟွာရှင်း ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားပြီး လီကျောက်ကို ကြည့်၍ ပြန်ပြောလိုက်၏ “မဟုတ်ဘူး။ ငါအခုပြောနေတဲ့ ကောင်မလေးရဲ့ ဆံပင်က အနက်ရောင်ပဲ”

လီကျောက် ထိုမေးခွန်းကို ဘာလို့မေးမှန်း ဟွာရှင်း မသိပါသော်ငြား လီကျောက်ကို ကြည့်ရသလောက် အနီရောင်ဆံပင်နှင့် ကောင်မလေးကို ကြောက်နေသည့်ပုံပင်။

(သူ့မှာလည်း ကြောက်ရတဲ့လူ ရှိတယ်ပေါ့) ဟွာရှင်းစိတ်ထဲ အနည်းငယ် ထူးဆန်းသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

“အနက်ရောင်ဆံပင်လား...” ထိုအခါမှသာလျှင် လီကျောက် သက်ပြင်းချနိုင်သွားလေသည် (အနက်ရောင်ဆံပင်ဆိုရင်တော့ ကျုချင်း မဟုတ်တာ သေချာတယ်)

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေကာမူ၊ လိုရမယ်ရ ထပ်မေးလိုက်သေး၏ “အဲ့ကောင်မလေးရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းက ဘယ်အဆင့်လဲ”

“ဧကရာဇ်ပထမအဆင့်ပဲ”

ထိုစကားကိုကြားသော် လီကျောက် ကြောင်သွားလေ၏ “ဧကရာဇ်ပထမအဆင့်ပဲလား”

(အဲ့ဒါဆို လုံးဝ ကျုချင်း မဟုတ်ဘူး) လီကျောက် လုံးဝ စိတ်သက်သာရာ ရသွားလေ၏။

“ဟုတ်တယ်။ အဲ့ဒါကြောင့်ပဲ အဲ့ကိစ္စအကြောင်း မပြောချင်တာပေါ့” ဟွာရှင်းသည် နောက်ထပ် အရက်တစ်ခွက်ကို ထပ်မော့လျက် ပြောလိုက်လေ၏ “ရောင်းရင်းလီ၊ မင်းလည်း ငါ့အကြောင်းသိတာပဲ။ ငါဒီလောက် ကြိုးစားထာတာတောင် သားတစ်ယောက်ပဲ ရတယ်။ ငါ့သားကို ငါ့အမွေကို ဆက်ခံခိုင်းဖို့ လုပ်ထားတာ။ အခုတော့များ...” ထိုသို့ပြောပြီးနောက် နောက်ထပ် အရက်တစ်ခွက် ထပ်မော့လိုက်လေ၏။

လီကျောက်က နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်လေသည် “မင်းသားသေသွားတဲ့အတွက် စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေမှာမှန်း ငါသိတယ်။ ငါလည်း မင်းအတွက် တကယ်ကို စိတ်မကောင်းပါဘူးကွာ”

ဟွာရှင်းသည် ရုတ်တရက် စားပွဲခုံကို ကောက်ရိုက်ချရင်း သတ်ဖြတ်လိုစိတ် အပြည့်ဖြင့် “ငါ့သားအတွက် ကျိန်းသေ ပြန်လက်စားချေပေးရမယ်။ မဟုတ်ရင် ငါ့ကိုယ်ငါ အဖေ တစ်ယောက်လို့ မခေါ်ထိုက်တော့ဘူး”

“ဒီလိုကိစ္စမျိုးက ကျိန်းသေကို လက်စားပြန်ချေမှရမှာ” လီကျောက်က တုန့်ဆိုင်းတုန့်ဆိုင်း အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည် “ဒါပေမယ့် ငါနားမလည်တာက မင်းရဲ့ လေတိမ်တိုက်စံအိမ်က ဧကရာဇ်ပထမအဆင့်ပဲ ရှိသေးတဲ့ ကလေးမလေး တစ်ယောက်ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဘာမှမလုပ်နိုင်ရတာလဲ”

ဟွာရှင်းက ခေါင်းခါလျက် ခါးသက်စွာပြုံးရင်း “မင်းမသိလို့ ရောင်းရင်းလီ။ အဲ့ကောင်မလေးက ဧကရာဇ်ပထမအဆင့်ပဲ ရှိသေးပေမယ့် သူ့ခွန်အားက သာမန် မဟုတ်ဘူးကွ။ ငါလည်း သူ့ကို အထင်သေးမိလိုက်လို့ လူအများကြီး ဆုံးရှုံးရပြီးသွားပြီ။ သေသွားတဲ့ လူတွေထဲမှာ ဧကရာဇ်ဒုတိယအဆင့်တွေတောင် ပါတယ်”

“အို၊ အဲ့ကလေးမလေးက အဲ့လောက်တောင် အားကောင်းတာလား” လီကျောက် မျက်ခုံးပင့်သွားလေ၏ “ကြည့်ရတာ ဒီကောင်မလေးက ရင်ဆိုင်ဖို့ တကယ်မလွယ်တဲ့ပုံပဲ”

လီကျောက်သည် ရုတ်တရက် ရန်ကိုင်ကို တွေးမိသွားလေသည် “အဲ့လိုမျိုး အဆင့်ကျော်ပြီး တိုက်ခိုက်နိုင်တဲ့လူက များများစားစား မရှိဘူး။ အဲ့လိုလူမျိုးတွေသာ မသေရင် ကျိန်းသေ ပညာရှင်ကြီးတွေ ဖြစ်လာမှာ”

ဟွာရှင်းက ပြန်ပြောလိုက်သည် “ဒီတလော ငါတို့ လေတိမ်တိုက်စံအိမ် တကယ်ကို မျက်နှာပျက်နေရလို့ ငါ့ကို တစ်ချက်လောက် ကူညီပေးပါဦးကွာ ရောင်းရင်းလီရယ်”

လီကျောက် ပြန်ပြောလိုက်သည် “ရောင်းရင်းဟွာကလည်း အပိုတွေ လုပ်နေပြန်ပြီ။ အဲ့ကောင်မလေးက အားကောင်းတယ်ဆိုပေမယ့် ဧကရာဇ်ပထမအဆင့်ပဲ ရှိသေးတာ မင်းကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှားမယ်ဆို သူဘယ်လိုလုပ်ပြီး လွတ်နိုင်မှာလဲ။ မင်းဘယ်လောက်ထိ အားကောင်းလဲဆိုတာကို ငါသိပြီးသား။ ပြီးတော့ မင်းသားအတွက် လက်စားချေတယ် ဆိုတာ မင်းကိုယ်တိုင် လုပ်မှကောင်းတာကွ။ အဲ့ဒါဆို မင်းရဲ့ ဒေါသလည်း အတော်လေး ပြေသွားမှာ”

ထိုစကားကိုကြားသော် ဟွာရှင်းက ခါးသက်စွာပြုံးလျက် “ငါသိတာပေါ့ကွာ။ ငါကိုယ်တိုင်လည်း အဲ့ကလေးမလေးကို သွားသတ်ပစ်ချင်တာပေါ့။ ဖြစ်သာဖြစ်နိုင်ရင် ငါသူ့ကို ချက်ချင်း ခြေရာခံပြီး လိုက်သတ်ချင်တာ... ဒါပေမယ့်...”

“ဒါပေမယ့် ဘာလဲ” လီကျောက် ဟွာရှင်းအား မယုံသင်္ကာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

“ဟူး... မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ ကြည့်ကြည့်လိုက်ပါကွာ” ဟွာရှင်းသည် သူ့လက်ကို ဆန့်ထုတ်ပေးလိုက်လေသည်။

လီကျောက်သည် ဟွာရှင်း၏လက်ကို သွားစစ်ဆေးကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အံ့အားသင့်နေသည့် အမူအရာဖြင့် “မင်းဒဏ်ရာရထားတာပဲ။ ဘယ်သူ မင်းကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်လိုက်တာလဲ”

ဟွာရှင်းက စိတ်ဓါတ်ကျကျဖြင့် “ငါ့သားသေသွားတဲ့ သတင်းကို ကြားလိုက်ရတဲ့ အချိန်တုန်းက ငါတံခါးပိတ်ကျင့်စဉ်ဝင်နေတာ။ အဲ့တုန်းက ငါအရမ်း တုန်လှုပ်သွားတော့ ကျင့်ကြံခြင်း ကယောက်ကယက် ဖြစ်ပြီး အတွင်းဒဏ်ရာ ရသွားခဲ့တာ။ ဒီဒဏ်ရာ ကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် အစောကြီးကတည်းက ငါကိုယ်တိုင်ကို အဲ့ကလေးမလေးကို လိုက်သတ်ပစ်ပြီးပြီ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီမှာပဲ ထိုင်နေမှာလဲ”

“အဲ့ဒါကြောင့်ကိုး” လီကျောက် ခေါင်းတညိတ်ညိတ် ဖြစ်သွား၏။ သူ့စိတ်ထဲလည်း ဟွာရှင်းကို သနားမိသွားလေသည် (ဟွာရှင်းအတွက်လည်း လွယ်တော့ မလွယ်ဘူးပဲ။ သူ့မှာ သားတစ်ယောက်ပဲရှိတာ။ အခု သူ့သား အသတ်ခံလိုက်တော့ သူ့စိတ်ထဲ ကျိန်းသေ ယူကျုံးမရ ဖြစ်နေမှာပဲ)

“အဲ့ခွေးမက ဧကရာဇ်ဒုတိယအဆင့်ကိုတောင် သတ်နိုင်တာဆိုတော့ သူ့ခွန်အားက လုံးဝကို နိမ့်မှာမဟုတ်ဘူး။ ငါကလည်း ဒဏ်ရာရထားတော့ ငါသာ တဇွတ်ထိုး ကောက်လုပ်လိုက်လို့ အောင်မြင်သွားရင် အဆင်ပြေသေးတယ်။ မအောင်မြင်ခဲ့ရင် ပြဿနာတက်မှာ”

“အဲ့ဒါတော့ ဟုတ်တယ်” လီကျောက်သည် ခဏမျှ စဉ်းစားနေပြီးနောက် “မင်းဘာပြောချင်နေလဲ ငါနားလည်တယ်။ စိတ်မပူနဲ့၊ ဒီကိစ္စကို ငါ့တာဝန်ထားလိုက်။ အဲ့ကလေးမလေးကို သူ့လုပ်ရပ်အတွက် ငါပြန်ပေးဆပ်ခိုင်းလိုက်မယ်”

လီကျောက်မှ ထိုကဲ့သို့ ပြောလိုက်သည်နှင့် ဟွာရှင်းမျက်နှာ ပြုံးရွှင်သွားပြီး ချက်ချင်းပဲ ဦးညွှတ်၍ “ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ် ရောင်ရင်းလီရာ၊ မင်းကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှားမယ် ဆိုမှတော့ အဲ့ခွေးမ ဘယ်လိုမှ လွတ်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး”

လီကျောက်သည် ဟွာရှင်းကို ထူမပေးလိုက်ရင်း ပြုံးလျက် “ငါပြောပြီးသားလေ၊ မင်းပြဿနာတက်ရင် ငါ့ဒီအတိုင်း ရပ်ကြည့်မနေဘူးလို့၊ အခုကိစ္စကို ငါ့တာဝန်သာ ထားလိုက်တာ့။ ဒါပေမယ့် အဲ့ကလေးမလေးက အခု ဘယ်မှာရှိနေတာလဲဲ”

ဟွာရှင်းက အလေးအနက် အမူအရာဖြင့် “ငါရထားတဲ့ သတင်းအရတော့ အဲ့ခွေးမက တိမ်တိုက်မြို့ကို ရောက်နေတယ်တဲ့။ ဒီကနေဆို မိုင်သုံးဆယ်လောက်ပဲ ဝေးတယ်”

“သူက ဒီကိုတောင် လာရဲတယ်ပေါ့” လီကျောက်၏ အမူအရာ သုန်မှုန်သွားခဲ့လေသည် “သူ့သတ္တိက မသေးပါလား”

ဟွာရှင်းက အံကြိတ်လျက် “ငါလည်း အဲ့ဒါကို ပြောချင်နေတာ။ ဒီကိုတောင် လာရဲတယ် ဆိုတာ ငါ့လေတိမ်တိုက်စံအိမ်ကို လုံးဝ မျက်လုံးထဲမထည့်ဘူးလို့ ပြောလိုက်တာပဲ။ ဒီကိစ္စနဲ့ ပက်သက်ပြီး မင်းကိုပဲ အားကိုးရတော့မယ်ကွာ ရောင်းရင်းလီရာ”

လီကျောက်က ပြန်ပြောလိုက်သည် “သူက ဒီနားလေးမှာပဲဆိုတော့ ဘာလို့ သူ့ကို လေတိမ်တိုက်စံအိမ်ထဲဆီ တစ်ခါတည်း မလာခိုင်းလိုက်တာလဲ။ အဲ့ဒါဆို သူဘယ်လိုမှ ပြေးလွတ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး”

ဟွာရှင်းက ခါးသက်သက် အမူအရာဖြင့် “သူသာ လေတိမ်တိုက်စံအိမ်ထဲသို့ တကယ်ကြီး ရောက်လာနိုင်သွားရင်...”

တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားနေပြီးနောက်တွင် ဟွာရှင်း ဘာပြောချင်နေသလဲဆိုသည်ကို လီကျောက် နားလည်သွားလည် “အဲ့ဒါကလည်း ကောင်းတာတော့မဟုတ်ဘူး။ ငါသေချာ မစဉ်းစားမိလိုက်တာ။ ထားလိုက်ပါလေ၊ ငါကိုယ်တိုင် တိမ်တိုက်မြို့တော်ဆီ သွားပြီးတော့ပဲ သူ့ကို သွားဖမ်းတော့မယ်”

“ငါလည်း အဲ့လို ဖြစ်စေချင်နေတာ။ ကျေးဇူးပဲကွာ ရောင်းရင်းလီရာ”

“ဒီကိစ္စက နှောင့်နှေးနေလို့ အဆင်မပြေဘူး။ ငါအခုပဲ သွားလိုက်မယ်” ထိုသို့ ပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်သည် လီကျောက်သည် ထရပ်၍ အပြင်သို့ ထွက်သွားလေ၏။

“ငါမင်းဆီကနေ သတင်းကောင်းကို စောင့်နေမယ်နော် ရောင်းရင်းလီ” ဟွာရှင်းသည် လီကျောက်ကို လိုက်ပို့ပေးလိုက်လေသည်။

လီကျောက် သူ့မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည့်နောက်တွင် ဟွာရှင်း မျက်နှာထက်ရှိ အပြုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး အတွေးနက်သွားခဲ့လေသည်။ တစ်ခဏအကြာတွင် အေးစက်စက် အမူအရာဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့လျက် လှည့်ထွက်လာခဲ့လေ၏။

လီကျောက်ကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှားလာသဖြင့် ယခုကိစ္စသည် ဘာမှသိပ်၍ စိတ်ပူစရာ မရှိလောက်တော့ချေ။ သူ့အနေဖြင့် ထိုနှစ်ယောက်၏ နောက်ခံကို မသိရပါသော်ငြား လေတိမ်တိုက်စံအိမ်အား တိုက်ခိုက်ရဲလာသည်ကို ကြည့်လျှင် ထိုနှစ်ဦး၏ နောက်ခံမှာ မသေးလှကြောင်း သူပြောနိုင်သည်။ ထိုနှစ်ဦး၏ နောက်ခံသည်သာ တကယ်ကြီး အားကောင်းနေမည်ဆိုပါက ဟွာရှင်းအနေဖြင့် လီကျောက်အပေါ် အပြစ် ပုံချလိုက်ရုံပင်။ ထိုအခါ ယခုကိစ္စသည် လေတိမ်တိုက်စံအိမ်နှင့် ဘာမှ ပက်သက်နေတော့လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။ ဟွာရှင်းအနေဖြင့် သတင်းကောင်းကို စောင့်နေဖို့သာ လိုတော့သည်။

တိမ်တိုက်မြို့တော်ထဲ သွေးနံ့များ ထောင်းထောင်း ထွက်နေခဲ့ပြီး အပျက်အစီးပုံများ၊ သွေးကွက်များသည် နေရာအနှံ့ ပြန့်ကျဲနေခဲ့လေသည်။

လေတိမ်တိုက်စံအိမ်မှ မိုင်သုံးဆယ်ခန့်အကွာတွင် တည်ရှိနေသော တိမ်တိုက်မြို့သည် လေတိမ်တိုက်စံအိမ်၏ စီးပွားရေး အချက်အချာမြို့တစ်မြို့ ဖြစ်ပေသည်။ လေတိမ်တိုက်စံအိမ်သည် ဤမြို့ကို အခြေပြု၍ ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် ဆက်သွယ်နေခြင်း ဖြစ်၏။

တိမ်တိုက်မြို့တော်ထဲရှိ ဧကရာဇ်ဒုတိယအဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦးသည် ရာနှင့်ချီသော တပည့်များနှင့်တကွ၊ ဧကရာဇ်အဆင့် ပညာရှင်ပေါင်းများစွာကို ဦးဆောင်၍ အစီအရင် တစ်ခုကို ခင်းကျင်းထားကာ ရန်သူများ သူတို့၏ ထောင်ချောက်ထဲ ဝင်လာမည်ကို အဆင်သင့်‌ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

ထိုအကြောင်းကြောင့် ရန်ကိုင်နှင့် လင်းယွင်အားတို့ မြို့ထဲသို့ ဝင်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်ဖက်လူများ သူတို့အား သတိထားမိသွားပြီး ချက်ချင်း တိုက်ပွဲ ဖြစ်တော့လေသည်။

တစ်နာရီအတွင်းမှာပင် တိမ်တိုက်မြို့တော်တစ်ခုလုံး အပျက်အစီးပုံဘဝသို့ ရောက်သွားခဲ့ရသည်။ ရာနှင့်ချီသော တပည့်ပေါင်းများစွာ အထိအခိုက် အကျအဆုံးများနှင့် ကြုံခဲ့ရပြီး ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သော ဧကရာဇ်ဒုတိယအဆင့် ပညာရှင်မှာလည်း လင်းယွင်အာ၏ လက်သီးကြောင့် အသက်ထွက်သွားခဲ့ရသည်။

အစီအရင်လည်း ပျက်စီးသွားခဲ့ရာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နေသေးသည့် တပည့်များမှာ ဠာနချုပ်ဆီသို့ အမှီးကုပ်ကာ ပြန်ပြေးတော့လေသည်။ ဆုကြေးကိုမက်၍ ရောက်လာကြသော ဧကရာဇ်အဆင့် ပညာရှင်များမှာလည်း သေသူကသေ၊ ပြေးသူက ပြေးဖြင့် ရှိကုန်ကြလေ၏။ တိမ်တိုက်မြို့တော်တစ်ခုလုံးမှာ ပရမ်းပတာကို ဖြစ်နေပြီး လူတိုင်းမှာလည်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကုန်ကြလေ၏။

တိမ်တိုက်မြို့သို့ သွားနေရင်း လီကျောက်သည် ထွက်ပြေးလာနေသည့် သွေးသံတရဲရဲ ဖြစ်နေသော လေတိမ်တိုက်စံအိမ် တပည့်များရှေ့တွင် ကောက်ဆင်းလိုက်လေသည်။

“မင်းတို့ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ” လီကျောက်သည် တစ်ဖက်လူများ ကြောက်အားလန့်အားနှင့် လုပ်မိလုပ်ရာ မလုပ်မိစေရန်အတွက် အောက်သို့ ဆင်းလာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဧကရာဇ်ဖိအားကို ထုတ်လွှတ်လိုက်လေ၏။

“စီနီယာက... စီနီယာလီလား” အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်လာသည့် ဧကရာဇ်ပထမအဆင့် ပညာရှင်သည် လီကျောက်အား ချက်ချင်း မှတ်မိသွားလေသည်။

“မင်းက ဘယ်သူလဲ” လီကျောက်က မျက်လုံးမှေစဉ်း၍ ပြန်မေးလိုက်သည်။

ဧကရာဇ်ပထမအဆင့် ကျင့်ကြံသူက အလျင်စလို လက်သီးဆုပ်၍ ပြန်ပြောလိုက်၏ “မင်္ဂလာပါ စီနီယာလီ၊ ဂျူနီယာက လေတိမ်တိုက်စံအိမ်ရဲ့ ကိုးယောက်မြောက် အကြီးအကဲ ချိုင်ရှီပါ”

“မင်းငါ့ကိုသိတာလား”

ချိုင်ရှီက အလျင်အမြန် ပြန်ပြောလိုက်သည် “စီနီယာလီ ဂိုဏ်းထဲကို ရောက်လာတုန်းက ဒီဂျူနီယာ စီနီယာကို အဝေးကနေ မြင်ခဲ့ရပါတယ်”

“အိုး၊ မင်းကိုး” လီကျောက် ဤလူ မည်သူဖြစ်သလဲဆိုသည်ကို ဝိုးတဝါးတော့ သိသွားလေပြီ။ မျက်မှောင်ကြုတ်၍ လီကျောက်က မေးလိုက်လေ၏ “မင်းဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလို ဖြစ်နေရတာလဲ”

ချိုင်ရှီက ရှက်ရှက်ဖြင့် “ပြောရမှာပေါ့၊ ရှက်ပါတယ် စီနီယာလီရယ်။ ဒါပေမယ့် ရန်သူက အရမ်းအားကောင်းလွန်းနေတော့ ကျုပ်တို့လည်း ဘာမှမတတ်နိုင်ဘူး။ ဂိုဏ်းက လွှတ်လိုက်တဲ့ ပညာရှင်တွေ အများကြီးတောင် သေသွားကုန်ရပြီ”

“အဲ့ကလေးမလေးက ဒီလောက်တောင် အားကောင်းတာလား” လီကျောက် မျက်ခုံးပင့်သွား၏။

ချိုင်ရှီက ပြန်ပြောလိုက်၏ “အားကောင်းတယ် စီနီယာလီရဲ့။ ဒုတိယအကြီးအကဲတောင် သူ့လက်ချက်နဲ့ အသက်ပျောက်သွားတာ။ ချိန်းကြိုးသွယ်အစီအရင်လည်း သူ့လက်ချက်နဲ့ပဲ တစ်နာရီအတွင်း ပျက်စီးသွားတာ”

လီကျောက်က မျက်လုံးမှေးစဉ်းလျက် “ဒီတစ်ကြိမ် မင်းတို့လေတိမ်တိုက်စံအိမ်က အရမ်းအားကောင်းတဲ့ ရန်သူတစ်ယောက်ကိုမှ သွားရန်စမိလိုက်တာပဲ”

ချိုင်ရှီက ပြန်ပြောလိုက်သည် “ဒါကြောင့်ပဲ စံအိမ်သခင်ကို ဆက်သွယ်ဖို့ လုပ်နေတာ။ စံအိမ်သခင်တစ်ယောက်ပဲ အဲ့ကောင်မလေးကို ထိန်းနိုင်တော့မှာ”

လီကျောက်က လက်မြှောက်လျက် “မလိုဘူး။ မင်းစံအိမ်သခင်က ဒီကိစ္စကို ငါ့ဆီ လွှဲထားပြီးပြီ။ အဲ့ကလေးမလေးကို ငါတာဝန်ယူလိုက်မယ်”

ထိုစကားကိုကြားသည့်အခါ ချိုင်ရှီ၏ မျက်လုံးများ တလက်လက် တောက်ပသွားပြီး ချက်ချင်းပဲ ပြန်၍ မေးလိုက်လေသည် “စီနီယာလီ ကူညီပေးဖို့လား”

“မဟုတ်ရင် ငါဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေမှာလဲ” လီကျောက်က ပြန်ပြောလိုက်၏။

“စီနီယာကိုယ်တိုင် ကူညီပေးမှာဆိုတော့ အဲ့ခွေးမကို ကျိန်းသေ အနိုင်ယူနိုင်ပြီ”

လီကျောက်က စိတ်မရှည်ဟန်ဖြင့် “သူတို့ ရှိတဲ့နေရာဆီ ငါ့ကို ခေါ်သွားပေးပေတော့။ ငါလည်း ဒီကိစ္စပြီးမှ ပြန်နားရမှာ”

“ဟုတ်ကဲ့။ ကျုပ်နောက်က လိုက်ခဲ့ပေးပါ စီနီယာလီ” ချိုင်ရှီက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ လီကျောက် ကိုယ်တိုင် ကူညီလာမည်ဆိုသည့်အကြောင်းကို ကြားသော် ချိုင်ရှီ မျက်နှာထက်ရှိ ကြောက်ရွံ့ရိပ်တို့မှာ ပျောက်ချင်းမလှ ပျောက်ကွယ်သွားကုန်လေသည်။ လီကျောက်သည် နဂါးတစ်ကောင်၏ သွေးမျိုးဆက်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြောင်း ဟွာရှင်းဆီမှ ချိုင်ရှီ ကြားဖူးထားပေသည်။

(စီနီယာလီကိုယ်တိုင် ဝင်ပါလာပြီ ဆိုမှတော့ ဒီကိစ္စက အေးအေးဆေးဆေး ဖြစ်သွားပြီ) ယခုကိစ္စတွင် လေတိမ်တိုက်စံအိမ်သည် အဆုံးအရှုံးများစွာနှင့် ကြုံခဲ့ရလေသည်။ ဧကရာဇ်ဒုတိယအဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦးပင် သေသွားခဲ့ရသည့်အတွက်ကြောင့် ယခုကိစ္စကို မည်သို့ပြန်လည် တင်ပြလျှင်ကောင်းမလဲ ဆိုသည်ကို စဉ်းစားရင်း ချိုင်ရှီမှာ ခေါင်းခြောက်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခု လီကျောက်ကိုယ်တိုင်က ကူညီလာမည် ဆိုလေရာ ချိုင်ရှီမှာ ဝမ်းမသာဘဲ ဘယ်နေပါမည်နည်း။

သူ့အမြင်အရ၊ ထိုလူငယ်လေးနှစ်ဦး မည်မျှပင် အားကောင်းနေစေကာမူ၊ လီကျောက်ကိုတော့ နိုင်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။ သူတို့သည်သာ ထိုနှစ်ဦးကို ဖမ်းဆီးနိုင်မည်ဆိုပါက လေတိမ်တိုက်စံအိမ် ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရသည့် ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြန်အဖတ်ဆယ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

မကြာမီ ထွက်ပြေးသွားသည့် လေတိမ်တိုက်စံအိမ်အဖွဲ့ တိမ်တိုက်မြို့တော်ဆီသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့လေသည်။

လီကျောက်သည် မြို့တစ်ခုလုံးကို ကောင်းကင်စိတ်အာရုံဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ အပျက်အစီးပုံများကိုမြင်သော် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး တွေးလိုက်လေ၏ (ဒီလေတိမ်တိုက်စံအိမ်ကကောင်တွေ တကယ်ကို အသုံးမကျတာပဲ။ ကလေးမလေး တစ်ယောက်ကိုတောင် မနိုင်ကြဘူး။ ဟွာရှင်း သူ့တပည့်တွေကို ဘယ်လိုများ သင်ပြပေးထားတာလဲကွာ။ ဒါမျိုးသာ ငါ့မီးနဂါးနန်းတော်မှာ လာဖြစ်ရင်တော့ အဲ့ကလေးမလေး ဆယ်ခါပြန်မက သေသွားလောက်ပြီ)

“ဟိုကလေးမလေးက ဘယ်မှာလဲ” ရန်သူ၏ အရှိန်အဝါကို အာရုံမခံမိသည့်အတွက်ကြောင့် လီကျောက်သည် ချိုင်ရှီဘက်သို့ လှည့်မေးလိုက်၏။

ချိုင်ရှီက ချက်ချင်းပဲ ပြန်ပြောလိုက်လေ၏ “မြို့သခင်စံအိမ်ထဲမှာ ဖြစ်လောက်ပါတယ် စီနီယာလီ။ ကျုပ်တို့ ထွက်ပြေးလာတုန်းက သူတို့ မြို့သခင်စံအိမ်ကို ဝင်စီးနေတာပါ”

အထွဋ်အထိပ်သိုင်းဧကရာဇ်

အပိုင်း (၂၉၉၉)

ဘာသာပြန်သူ_တိမ်တိုက်

“ဒါဆို မြို့သခင်စံအိမ်ဆီ သွားကြတာပေါ့” လီကျောက်က သူ့အင်္ကျီလက်စကို ဝှေ့ရမ်း၍ ပြောလိုက်လေသည်။

ထိသို့ဖြင့် ချိုင်ရှီသည် လီကျောက်အား မြို့သခင်စံအိမ်ဆီသို့ အမြန် ခေါ်သွားပေးလိုက်လေသည်။

မကြာမီ မြို့သခင်စံအိမ်ရှေ့သို့ ရောက်လာကြလေသည်။ မြို့သခင်စံအိမ်တစ်ခုလုံး လေတိမ်တိုက်စံအိမ်မှ တပည့်များ၏ အလောင်းများဖြင့် ပြည့်နေပြီး မြို့သခင်စံအိမ် ဂိတ်ပေါက်မှာလည်း ပြိုကျပျက်စီးနေခဲ့သည်။

ချိုင်ရှီသည် ရှေ့တည့်တည့်သို့ ညွှန်ပြရင်းမှ ပြောလိုက်၏ “ဟိုခွေးမက အဲ့ဘက်မှာပါ စီနီယာလီ”

လီကျောက်သည် ချိုင်ရှီ ညွှန်ပြနေသည့် နေရာဆီသို့ ကောင်းကင်စိတ်အာရုံဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ ဧကရာဇ်အဆင့် ပညာရှင်များကို တွေ့ရှိလိုက်ရလေသည်။ သို့သော် သူ့အား ပြောထားသကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ မြို့သခင်စံအိမ်ထဲ ဧကရာဇ်အဆင့် ပညာရှင်နှစ်ဦး ရှိနေခဲ့လေသည်။ သို့ရာတွင် နှစ်ဦးစလုံးမှာ ဧကရာဇ်ပထမအဆင့်များသာ ဖြစ်ကြသည့်အတွက်ကြောင့် လီကျောက်အတွက် ကိစ္စမရှိချေ။

“မင်းတို့ အပြင်မှာစောင့်နေ၊ ငါအခုချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့မယ်” ထိုသို့ ပြောပြီးနောက်တွင် လီကျောက်သည် မြို့သခင်စံအိမ်ထဲသို့ တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားလေ၏။

ချက်ချင်းဆိုသလို လီကျောက်၏ အော်ပြောသံကို ချိုင်ရှီ ကြားလိုက်ရ၏ “ကောင်စုတ်လေးတွေ၊ မင်းတို့တွေ လေတိမ်တိုက်စံအိမ်ကို ဘယ်လိုတောင် ရန်စရတာလဲကွ။ အခု မင်းတို့ကို ဆုံးမဖို့ ဒီလီ ရောက်လာပြီ။ မတိုက်ခိုက်ဘဲ အရှုံးပေးလိုက်ရင် မင်းတို့အတွက် ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒါဆို မင်းတို့အဖို့ အသက်ရှင်နိုင်ချေ ရှိသေးတယ်”

ထိုစကားများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မြို့သခင်စံအိမ်ဆီမှ အားကောင်းလှသည့် ဧကရာဇ်ဖိအားတို့ ဖြာထွက်လာခဲ့လေသည်။

ချိုင်ရှီ၏ အမူအရာ မဆိုသလောက်ကလေး ပြောင်းလဲသွားပြီး ဧကရာဇ်တတိယအဆင့် ဆိုတဲ့အတိုင်းပါလားဟု ကြိတ်၍ တွေးလိုက်မိလေသည်။ ဧကရာဇ်တတိယအဆင့် ပညာရှင်များ၏ စွမ်းအားသည် ဧကရာဇ်ပထမနှင့် ဒုတိယအဆင့်များထက် အများကြီး ပိုအားကောင်းပေသည်။

ယခု သေချာခံစားလိုက်ရသည့်နောက် လီကျောက်၏ အရှိန်အဝါသည် စံအိမ်သခင်၏ အရှိန်အဝါထက်ပင် ပို၍ အားကောင်းနေကြောင်း ချိုင်ရှီ တွေ့ရှိသွားရသည်။

(အခု စီနီယာလီကိုယ်တိုင် ရောက်လာပြီဆိုတော့ ဘာကိစ္စမှ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ စီနီယာလီသာ ဒီထက် နည်းနည်းလေး စောရောက်လာခဲ့ရင်ကွာ... ) ယခုမူ စီနီယာလီ အရောက်နောက်ကျသွားခဲ့သည့် အတွက်ကြောင့် ဒုတိယအကြီးအကဲနှင့် တပည့်ပေါင်းများစွာ သေဆုံးသွားခဲ့ရလေသည်။

ထိုအကြောင်းများကို စဉ်းစားရင်း ချိုင်ရှီ သက်ပြင်းအမောကြီး ချလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ ကံတရားသာ ဖြစ်လေသည်။ သူ့ကျင့်ကြံခြင်းသည် ဒုတိယအကြီးအကဲလောက် မြင့်မားခြင်း မရှိပါသော်ငြား သေဘေးမှ အသက်ရှင်လျက် လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့သည်။

ကျင့်ကြံခြင်းသည် ကောင်းကင်ကိုလွန်ဆန်ခြင်း မည်၏။ ထို့ကြောင့် ကံတရားသည် အခွင့်အလမ်းနှင့် ခွန်အားတစ်မျိုး ဖြစ်ပေသည်။ သေဘေးမှ ကပ်သီလေး လွတ်မြောက်လာခဲ့ခြင်းသည် ချိုင်ရှီအား ဥာဏ်အလင်းပွင့်သွားသလို ဖြစ်သွားစေခဲ့ပြီး သူနှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် ကြုံနေခဲ့ရသော အဆင့်တစ်ဆို့ အတားအဆီးသည် ပြေလျော့သွားသည့် အရိပ်အယောင်များ စတင် ပြသလာလေ၏။

ထိုအခြင်းအရာကို သတိပြုမိလိုက်သော် ချိုင်ရှီ ဝမ်းသာသွားခဲ့လေသည်။ သူသည်သာ နောက်တစ်ဆင့်သို့ ချိုးဖျက်နိုင်မည်ဆိုပါက ဧကရာဇ်ဒုတိယအဆင့်သို့ ရောက်သွားပေလိမ့်မည်။ ထိုသို့ ဖြစ်သွားသည့်အခါ သူ့ခွန်အားသည် လေတိမ်တိုက်စံအိမ်၏ ထိပ်တန်းသုံးယောက် ပါသွားပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ချိုင်ရှီမှာ ယခုကိစ္စပြီးသွားလျှင် ချက်ချင်း တံခါးပိတ်ကျင့်စဉ် ဝင်တော့မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း...

ချိုင်ရှီ သူ့အတွေးနှင့်သူ မျောနေစဉ်မှာပင် မြို့သခင်စံအိမ်အတွင်းမှ မိုးချိန်းသံတမျှ ကျယ်လောင်သည့် ပေါက်ကွဲသံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။ ထိုပေါက်ကွဲသံများနှင့်အတူ အဆောက်အဦ၏ အစိတ်အပိုင်းများစွာ ပြိုကျ ပျက်စီးကုန်လေ၏။

ချိုင်ရှီသည် ရင်တထိတ်ထိတ်ဖြင့် မြို့သခင်စံအိမ်ရှိရာဆီ လှမ်းကြည့်နေခဲ့သည်။ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်သံများ ရပ်တန့်သွားခဲ့လေသည်။

(ပြီးသွားပြီလား) ချိုင်ရှီ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ဤတိုက်ပွဲသည် အလွန်ကိုမှ မြန်လွန်းပေသည်။ ထိုလူငယ်လေးနှင့် ကောင်မလေး မည်မျှ အားကောင်းလဲ ဆိုသည်ကို သိထားသူတစ်ဦး ဖြစ်သည့်အလျောက်၊ စီနီယာလီသည် ထိုနှစ်ယောက်အား ဤမျှ အလွယ်တကူ အနိုင်ယူနိုင်လိမ့်မည်ဟု ချိုင်ရှီ ထင်ထားခြင်း မရှိချေ။

ထိုစဉ် မြို့သခင်စံအိမ်ထဲမှ လူတစ်ဦး ပျံထွက်လာခဲ့လေသည်။

ချိုင်ရှီသည် ထိုပျံထွက်လာသည့် လူအားကြည့်ရင်းမှ တွေးလိုက်လေ၏ (အဲ့ဒါ စီနီယာလီ မဟုတ်ဘူးလား)

ချိုင်ရှီ ပြုံးနေပါသော်ငြား လီကျောက်မှာတော့ မျက်မှောင်ကြီးကို ကြုတ်နေခဲ့သည်။ ချိုင်ရှီအား ပို၍ အံ့အားသင့်သွားစေသည့် အရာမှာ လီကျောက် မျက်လုံးနားရှိ အညိုအမည်းရာကြီးပင်။ ထိုအညိုအမည်းစွဲနေသည့် အရာသည် လက်သီးစာမိပြီး ဖြစ်လာသည်မှာ ယုံမှားသံသယရှိစရာမလိုချေ။ လက်သီးချက် မည်မျှပြင်းသလဲ ဆိုလျှင် လီကျောက် မျက်ကွင်းတစ်ခုလုံး ဖူးရောင်းကိုင်းနေသည်အထိပင်။

“စီနီယာလီ...” စီနီယာလီ ဘာတွေဖြစ်လာလို့ ဖြစ်လာမှန်း ချိုင်ရှီ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေခဲ့လေသည်။

“ဟူး...” လီကျောက် သက်ပြင်းအမောကြီး ချလိုက်ပြီး ငိုချတော့မည့် မျက်နှာဖြင့် ကောင်းကင်ပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ အချိန်အတော်ကြာသွားပြီးသည့်နောက်တွင် ချိုင်ရှီဘက်သို့လှည့်၍ ရေရွတ်လိုက်လေ၏ “ငါဘာတွေလုပ်ခဲ့လို့ ဒီလို အဖြစ်မျိုးနဲ့ ကြုံနေရတာလဲ”

“ဟန်” ချိုင်ရှီ လီကျောက်အား ကြောင်ကြည့်နေလေ၏။

“မင်းနာမည်က ချိုင်ရှီလို့ ပြောခဲ့တယ်နော်”

“ဟုတ်ပါတယ်” ချိုင်ရှီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ လီကျောက်သည် အလွန်ကိုမှ ထူးဆန်းနေသည်ဟု သူ့စိတ်ထဲ ခံစားနေရလေ၏။ လက်ရှိ လီကျောက်သည် အစောပိုင်းက သူတို့တွေ့ခဲ့သည် လီကျောက်နှင့် လုံးဝကို ကွာခြားနေခဲ့၏။ မြို့သခင်စံအိမ်ထဲ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့၍များ လီကျောက် ယခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေရသနည်း။

“ငါမင်းဆီကနေ တစ်ခုခု လိုချင်တယ်” လီကျောက်က ချိုင်ရှီကိုကြည့်၍ ပြောလိုက်သည်။

ချိုင်ရှီ ရင်တဒုန်းဒုန်း ခုန်သွားခဲ့ပြီး နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်မိသွားခဲ့သည် “စီနီယာလီ ဘာလိုချင်တာလဲ”

“မင်းအသက်ပဲ” ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် လီကျောက်သည် ချိုင်ရှီအား ရုတ်တရက် လှမ်းဖမ်းဆွဲလိုက်လေသည်။

လီကျောက်နှင့် ချိုင်ရှီကြား အဆင့်နှစ်ဆင့်ပင် ကွာခြားနေခဲ့လေရာ ချိုင်ရှီအနေဖြင့် လီကျောက်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို မည်သို့များ ခုခံနိုင်ပါမည်နည်း။ သူ့လည်ပင်းတစ်ခုလုံး ရုတ်တရက် တင်းအစ်လာသလို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် လီကျောက်မှာ သူ့အား လည်ပင်းမှ ဆွဲညှစ်ထားကြောင်း တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ထို့နောက်တွင် အားကောင်းလှသည့် စွမ်းအင်စီးကြောင်းတစ်ခု သူ့ကိုယ်ထဲသို့ စီးဝင်လာပြီး သောင်းကျန်းတော့လေရာ ချိုင်ရှီမှာ သူ့ခွန်အား အနည်းငယ်မျှပင် ထုတ်မသုံးတော့နိုင် ဖြစ်သွားခဲ့ရလေသည်။

“စီ...စီ... စီနိယာလီ၊ ဘာ... ဘာ... ဘာလို့... အ... အ... အခုလိုတွေ.. လုပ်... လုပ်နေရတာလဲ” ချိုင်ရှီမှာ လီကျောက်အား မယုံကြည်နိုင်စွာ စိုက်ကြည့်ရင်းမှ ကြိုးစားပမ်းစားဖြင့် ပြန်မေးလိုက်လေသည်။ လီကျောက်သည် သူတို့အား ကူညီရန်အတွက် စံအိမ်သခင်မှ လွှတ်လိုက်သည့်လူ မဟုတ်လေလော။ လီကျောက် ကိုယ်တိုင်သည်ပင်လျှင် ထိုကောင်မလေးကို သူ့တာဝန်ထားလိုက်ပါက မပြောခဲ့လေလော။ ယခုမှများ ဘာကြောင့်များ ကိုယ့်လူကိုယ် ပြန်တိုက်ခိုက်နေရလေသနည်း။

ချိုင်ရှီမှာ လက်ရှိအခြေအနေကို လုံးဝ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေခဲ့လေသည်။

“မင်းတို့ ရန်မစသင့်တဲ့လူကို သွားရန်စမိတဲ့ လေတိမ်တိုက်စံအိမ်ကိုပဲ သွားအပြစ်တင်လိုက်။ အထဲမှာရှိတဲ့လူက... ငါတောင် သွားရန်စလို့ရတဲ့လူ မဟုတ်ဘူး။ ဟူး.. ထားလိုက်တော့။ မင်းနောက်ကို လိုက်လာတဲ့လူတွေ ရှိဦးမှာပဲ။ ဒီတော့ မင်းတစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်နေမှာ မဟုတ်ဘူး”

(ဘယ်လို၊ အထဲမှာ ရှိတဲ့လူက စီနီယာလီတောင် သွားရန်စလို့မရတဲ့လူလား) ချိုင်ရှီမှာ သူများ နားကြားမှားသွားလေသလားဟုပင် ထင်နေမိသည်။ သို့သော် တစ်ခုခု ပြန်ပြောတော့မည်အပြင် ပြင်းထန်သည့် စွမ်းအားတစ်ရပ်သည် သူ့အား ဘက်ပေါင်းစုံမှ ဖိချလာခဲ့လေသည်။

ထိုဖိအားအောက်တွင် ချိုင်ရှီ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ တစ်စစီ ပေါက်ကွဲထွက်သွားခဲ့လေ၏။

“အား” လေတိမ်တိုက်စံအိမ်မှ တပည့်များမှာမူ ထိုမြင်ကွင်းကိုကြည့်ရင်း မှင်တက်နေကုန်ကြလေသည်။ အခြေအနေသည် ယခုကဲ့သို့ ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူမှ ထင်မှတ်ထားခြင်း မရှိချေ။ သူတို့အား ကူညီပေးရန်အတွက် ရောက်လာခဲ့သည့် စီနီယာလီသည် ကိုယ့်လူကိုယ် ပြန်သတ်နေခဲ့လေသည်။ ဘာတွေများ ဖြစ်နေလေသနည်း။

တစ်ခဏမျှ ကြောင်နေပြီးသည့်နောက်တွင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သည့် လူအားလုံး ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ကုန်ကြတော့လေ၏။

သို့ရာတွင် ထိုလူများ ခပ်လှမ်းလှမ်းသို့ မရောက်သေးခင်မှာပင် ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးအား ဖုံးလွှမ်းလုမတတ် ကြီးမားလှသည့် လက်ဝါးကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူတို့အားလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားခဲ့လေ၏။ သွေးပျက်ချောက်ခြားဖွယ်ရာ‌ အော်သံများနှင့်အတူ ထိုလူအားလုံး အသက်ပျောက်သွားကုန်ကြလေသည်။ ဧကရာဇ်တတိယအဆင့်သို့ ရောက်နေသော လီကျောက်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ထိုလူများ မည်သို့များ ခုခံနိုင်ပါမည်နည်း။

ဝုတ်... ဝုတ်...

ထိုစဉ် ခွေးဟောင်သံတစ်သံ လီကျောက် နောက်ဘက်ဆီမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သုန်သုန်မှုန်မှုန် ဖြစ်နေသော လီကျောက်သည် ချက်ချင်း ဖားဖားယားယားပြုံးလျက် နောက်သို့လှည့်ကာ ဦးညွှတ်၍ ပြောလိုက်လေ၏ “ဟဲဟဲ... နန်းတော်သခင်ရန်၊ ကျုပ် ဒီလူတွေ အကုန်လုံးကို သတ်ပစ်လိုက်ပါပြီ...”

ဧကရာတတိယအဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦး၏ ဂုဏ်သိက္ခာ ဘယ်ရောက်သွားလေသနည်း။ လက်ရှိ လီကျောက်သည် အမြီးလေး တနှံ့နှံ့ လုပ်နေသည့် ခွေးတစ်ကောင်နှင့် မခြားတော့ချေ။

“အနည်းဆုံးတော့ ခင်ဗျားအကြောင်းခင်ဗျား သိသေးသားပဲ” ရန်ကိုင်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။

ရန်ကိုင် ဒေါသထွက်နေသေးမှန်း သိလိုက်သည့်နောက် လီကျောက် ဇောချွေးပြန်သွားပြီး ချက်ချင်းပဲ ပြန်ရှင်းပြလိုက်လေသည် “နန်းတော်သခင်ရန်မှန်း မသိလိုက်လို့ပါ နန်းတော်သခင်ရန်ရယ်။ နန်းတော်သခင်ရန်မှန်းသာ သိခဲ့ရင် ကျုပ်ကို သတ်မယ်ဆိုရင်တောင် ဒီနေရာဆီ မလာခဲ့ပါဘူး”

ထိုသို့ပြောနေရင်းမှ လီကျောက်သည် သူ့စိတ်ထဲ ဟွားရှင်းအား ပျစ်ပျစ်နှစ်နှစ်ကို ကျိန်ဆဲနေတော့လေသည်။ သူ့ခဗျာ ရန်ကိုင်၊ ကျုချင်းနှင့် ကျုလဲ့တို့လက်မှ လွတ်လာသည်မှာ မကြာသေးချေ။ သို့သော်ငြား ယခုတွင်မူ ဟွာရှင်း ကျေးဇူးကြောင့် ရန်ကိုင်လက်ထဲသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့ရလေပြီ။

ရန်ကိုင်သည် လီကျောက်အားကြည့်လျက် “ခင်ဗျားပုံစံက ဒီသခင်လေးကို တွေ့ရတာ စိတ်မချမ်းသာနေသလိုပဲနော်”

လီကျောက်သည် ချက်ချင်းပဲ ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်ဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်၏ “ဘယ်ကသာ နန်းတော်သခင်ရန်ရယ်။ ကျုပ်ပြောချင်တာက ဒီမှာရှိနေတာ နန်းတော်သခင်ရန်မှန်းသာ သိခဲ့မယ်ဆိုရင် ချက်ချင်း အပြေးလာနှုတ်ဆက်မှာလို့။ ဘာလို့ နန်းတော်သခင်ရန်ကို လာတိုက်ခိုက်ရမှာလဲ။ အခုဟာတွေ အကုန်လုံးက နားလည်မှု လွဲသွားတာပါ နန်းတော်သခင်ရန်ရယ်”

“တော်ပြီ” ရန်ကိုင်က လက်ဝှေ့ရမ်းလျက် “ခင်ဗျားဘာတွေးနေလဲ ကျုပ်သိပြီးသား။ ကျုပ်ကိုပြော၊ ခင်ဗျားနဲ့ လေတိမ်တိုက်စံအိမ် ဘယ်လိုပက်သက်တာလဲ။ ခင်ဗျားက ဘာလို့ သူတို့ကို ကူညီပေးနေရတာလဲ”

လီကျောက်မှာ ရှက်ရှက်ဖြင့် ပြန်ရှင်းပြလိုက်ရလေသည်။ လီကျောက် ရှင်းပြသည်ကို နားထောင်ရင်း ရန်ကိုင်သည် လင်းယွင်အာကို ကြည့်နေခဲ့သည်။

လင်းယွင်အာသည် ခွေးပေါက်ကို ကိုင်ကာ ဆော့နေခဲ့သည်။ ခွေးပေါက်လေးကို အသာအယာလေး သွားကိုက်လိုက်၊ ခွေးပေါက်လေးလိုမျိုး လိုက်အော်ပြလိုက် လုပ်နေ၏။ ခွေးပေါက်လေးသည်လည်း အမြီးလေး တနှံ့နှံ့လုပ်ရင်း တဝုတ်ဝုတ် ဟောင်နေခဲ့၏။

ထိုအချက်မှာ အတော်လေး ထူးဆန်းလှသည်။ စတွေ့စဉ်က လင်းယွင်အာသည် ခွေးပေါက်လေးကို လုံးဝ အရေးမစိုက်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ရက်အနည်းငယ်ခန့် ကြာပြီးနောက် ခွေးပေါက်လေးနှင့် အမြဲ တပူးကပ်ကပ် ဖြစ်သွားကာ ခွေးပေါက်လေးနားမှ မခွာတော့ပေ။ ယခုဆိုလျှင် လင်းယွင်အာသည် အားနေလျှင် ခွေးပေါက်လေးနှင့်သာ ကစားနေတော့၏။ သို့သော်ငြား ထိုသို့ ဖြစ်သည်မှာလည်း အထူးအဆန်းတော့မဟုတ်၊ ခွေးပေါက်လေးသည် အမျိုးသမီးများသည် အလွန်ကိုမှ ဓါတ်တည့်သည် မဟုတ်လေလော။

လီကျောက် ရှင်းပြသည်ကို ကြားပြီးနောက်တွင် ရန်ကိုင်က ပြန်ပြောလိုက်သည် “ဒီတော့ ခင်ဗျားက လေတိမ်တိုက်စံအိမ်သခင်နဲ့ ရင်းနှီးတယ်ပေါ့”

ဒီလောက်က အလျင်စလို ငြင်းဆိုလိုက်လေသည် “မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး။ ကျုပ်တို့ ဒီအတိင်းလေး တွေ့ဖူးရုံပဲ။ ပြီးတော့ ကျုပ်တို့ မတွေ့တာ နှစ်ပေါင်းရာနဲ့ချီနေပြီဆိုတော့ အရင်ကလောက် သိပ်မခင်တော့ဘူး။ ဒီတလော အနောက်ဘက်နယ်မြေဆီ ရောက်လာလို့ သူနဲ့ တစ်ချက်ပြန်လာတွေ့တာ၊ ဟဲဟဲ...”

သူနှင့်ဟွာရှင်းသည် သွေးသောက်ညီအစ်ကိုများ ဖြစ်နေမည်ဆိုလျှင်ပင် လက်ရှိအချိန်၌ လီကျောက်မှာ ထိုကဲ့သို့ သွားမပြောရဲချေ။ သူ့အနေဖြင့် ရန်ကိုင်ကို စော်ကား၍မှ မဖြစ်လေဘဲ။ သူနှင့်ရန်ကိုင်သည် မြောက်ဘက်နယ်မြေတွင် နေနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ရန်ကိုင်ကိုသာ သွားရန်စလိုက်မည်ဆိုပါက မီးနဂါးနန်းတော် ဒုက္ခကောင်းကောင်း ရောက်ရပေလိမ့်မည်။ ထို့အပြင် ရန်ကိုင်သည် နဂါးကလန်နှင့်လည်း ရင်းနှီးသေး၏။ ထို့ကြောင့် ဟွာရှင်းအပေါ် လီကျောက် မည်သို့များ ဂရုစိုက်နေနိုင်ပါဦးမည်နည်း။ ဟွာရှင်းကြောင့်သာ မဟုတ်ပါက သူ့အနေဖြင့် ဤနေရာသို့ အပြေး လာခဲ့ပြီး ယခုကဲ့သို့ ဒုက္ခရောက်ရလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

ထိုအကြောင်းကိုစဉ်းစားရင် လီကျောက် ဟွာရှင်းအပေါ် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားခဲ့သည် (အဲ့ကောင် ငါ့ကို မလှိမ့်တပတ်လုပ်ပြီး အကုန်လုံးကို မပြောပြခဲ့တာ။ အခု ရန်ကိုင် လက်အောက် ပြန်ရောက်သွားတာကို ဒီကောင်ငါ့ကို လာအပြစ်တင်လို့ မရတော့ဘူး။ ပြောတော့ ကောင်မလေး တစ်ယောက်တည်းတဲ့၊ ငါ့လခွမ်းမှပဲ)

“နန်းတော်သခင်ရန်၊ ဒီတစ်ယောက်က...” ရန်ကိုင် ဘာမှပြန်မပြောသည်ကိုမြင်သော် လီကျောက်သည် တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲရန်အတွက် လင်းယွင်အားအကြောင်း မေးလိုက်၏။

ဤကောင်မလေးမှာလည်း လုံးဝကို ပုံမှန်မဟုတ်ချေ။ ထိုကောင်မလေး၏ လက်သီးစာ မိသွားစဉ်က သူ့ခေါင်းတစ်ခုလုံး ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့မည့်နှယ် ခံစားခဲ့ရသည်။ သူ့တွင် နဂါးသွေးရှိနေသည်မှာ ကံကောင်းသွားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့်သာမဟုတ်လျှင် ယခုကဲ့သို့ ဒဏ်ရာသေးသေးလေးနှင့်သာ အဆုံးသတ်သွားခဲ့ရလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။ ထိုလက်သီးချက်သည် သူ့အား ယာယီမျှ မူးဝေသွားစေခဲ့လေသည်။ သေရေးရှင်ရေး တိုက်ပွဲမျိုးတွင် ယာယီမျှ သတိလက်လွတ် ဖြစ်သွားခြင်းသည် အသက်ကို ဆုံးရှုံးသွားရနိုင်ပေသည်။

(ဒီကောင်မလေးက ဒီလောက်တောင် အားကောင်းတာ နဂါးကလန်ကများ လာတာလား) ထိုကဲ့သို့ စဉ်းစားမိလိုက်သည့်အခိုက် လီကျောက် ရင်တုန်သွားခဲ့လေသည်။ တစ်ချိန်တည်းတွင်လည်း ရန်ကိုင်အပေါ် ပို၍ လေးစားမိလာလေ၏။ (နန်းတော်သခင်ရန် အဆင့်ကိုးနဂါးတစ်ကောင် ရထားတာ မကြာသေးဘူး။ အခု နောက်ထပ် နဂါးတစ်ကောင် ထပ်ရနေပြန်ပြီ)

အမျိုးမျိုးသော အတွေးတို့ လီကျောက်စိတ်ထဲ ဖြစ်ပေါ်လာလေသည် (ကျုချင်းနဲ့ ဒီကောင်မလေးသာ တွေ့လို့ကတော့ ဘာတွေဖြစ်မလဲမသိဘူး။ သူတို့ နှစ်ယောက်မှာ ဘယ်သူက ပိုပြီး အားကောင်းလောက်လဲ၊ အိုး၊ ရန်ကိုင်၊ ရန်ကိုင်... အဲ့အခါကျ မင်းပုံစံ ဘယ်လိုဖြစ်သွားမလဲ ငါတကယ်ကို မြင်ချင်နေပြီ)

ရန်ကိုင် ဒုက္ခရောက်တော့မည့် အကြောင်းများကိုတွေးရင်း လီကျောက်မှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်လာခဲ့လေသည်။

အထွဋ်အထိပ်သိုင်းဧကရာဇ်

အပိုင်း (၃၀၀၀)

ဘာသာပြန်သူ_တိမ်တိုက်

“မမေးသင့်တဲ့ဟာတွေ လာမေးမနေနဲ့” ရန်ကိုင်သည် လီကျောက်အား အေးစက်စက် အမူအရာဖြင့် စိုက်ကြည့်ရင်းမှ ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။

လီကျောက် ချက်ချင်း ပါးစပ်ပိတ်သွားလေ၏။

“ကျုပ်ခင်ဗျားဆီကနေ အကူအညီတောင်းစရာတစ်ခုရှိတယ်”

လီကျောက်က အလျင်အမြန် ပြန်ပြောလိုက်သည် “ပြောစရာရှိရင် ပြောသာပြောလိုက်ပါ၊ နန်းတော်သခင်ရန်။ ဒီလီ နန်းတော်သခင်အပေါ် အသက်ကြွေး တင်ထားတာဆိုတော့ နန်းတော်သခင်ရန် တစ်ခုခုလိုတယ်ဆိုရင် ပြောသာပြောလိုက်ပါ၊ ဒီလီ အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားပြီး ကူညီပေးပါ့မယ်။

ထိုသို့သာ ပြောနေလင့်ကစား လီကျောက် အတော်လေး စိတ်ညစ်နေလေ၏။ ရန်ကိုင် သူ့အား မည်ကဲ့သို့သော အကူအညီမျိုး တောင်းမလဲ ဆိုသည်ကို လီကျောက် ခန့်မှန်းမိပြီးသားပင်။ ထိုအကူအညီသည် လေတိမ်တိုက်စံအိမ်နှင့် ပက်သက်နေရပေလိမ့်မည်။ ယခု ရန်ကိုင်သည် တိမ်တိုက်မြို့တော်သို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည့်အတွက်ကြောင့် လေတိမ်တိုက်စံအိမ်၏ ဠာနချုပ်ထဲသို့ ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်ချင်သည်မှာ သိသာလှသည်။

လီကျောက်က စိတ်ထဲမှနေ၍ တွေးလိုက်သည် (ဟွာရှင်း၊ အို၊ ဟွာရှင်း... ငါမင်းအပေါ် မထောက်ထားတာ မဟုတ်ဘူးနော်။ ငါ့မှာ ရွေးစရာမရှိတော့လို့ လုပ်လိုက်တာရ)

“ကျုပ်တို့ကို လေတိမ်တိုက်စံအိမ်ဆီ ခေါ်သွားပေး”

လီကျောက်က ရင်ကိုကော့လျက် “ကိစ္စမရှိပါဘူး နန်းတော်သခင်ရန်”

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးသည့်နောက်တွင် ရန်ကိုင်တို့ သုံးဦးသည် လေတိမ်တိုက်စံအိမ်၏ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်လာကြလေသည်။ လီကျောက်သည် ဧကရာဇ်ချီဖြင့် ရန်ကိုင်နှင့် လင်းယွင်အာတို့ကို လွှမ်းခြုံထားခဲ့သည်။ ခွေးပေါက်လေးသည်ပင် ချွင်းချက်မဟုတ်။ ထိုသို့ဖြင့် ရန်ကိုင်တို့သည် လီကျောက်မှ ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်လာသည့် အကျဉ်းသားများနှင့် တူသွားတော့လေသည်။

“စီနီယာလီလား” လေတိမ်ုတိက်စံအိမ်၏ ဂိုဏ်းကာကွယ်ရေး အစီအရင်နောက်ဘက်၌ ရပ်စောင့်နေသော အကြီးအကဲတစ်ဦးက လီကျောက်ကိုမြင်သော် လက်သီးဆုပ်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ လီကျောက် သူတို့အား ပြဿနာရှာနေသည့် မိန်းကလေးအား သွားဖမ်းဆီးရန် ထွက်သွားသည့်အကြောင်းကို ထိုအကြီးအကဲ စံအိမ်သခင်ဆီမှ ကြားထားပြီးဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ဤနေရာ၌ လာရပ်စောင့်နေခြင်း ဖြစ်၏။ သို့သော် ဂိုဏ်းကာကွယ်ရေး အစီအရင်ကို အသက် သွင်းထားလေရာ ဟွာရှင်းသည် လီကျောက်အပေါ် သူ့မျှော်လင့်ချက်အားလုံး ပုံအပ် မထားသည်မှာ သိသာလှသည်။

“ဟုတ်တယ်၊ ဒီလီပဲ” လီကျောက်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“အဲ့ဒါဆို၊ အဲ့နှစ်ယောက်က...” အကြီးအကဲက မယုံသင်္ကာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ခင်ဗျား မျက်လုံးကို ဖွင့်ပြီး သေချာကြည့်ကြည့်လိုက်၊ ဒီကောင်မလေးက ခင်ဗျားတို့‌ လေတိမ်တိုက်စံအိမ်ကို ပြဿနာ ရှာနေတဲ့လူ မဟုတ်ဘူးလား။ ကျုပ်အခု သူ့ကိုဖမ်းပြီး ပြန်ခေါ်လာတာ”

အကြီးအကဲသည် လင်းယွင်အာကို သေချာကြည့်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်တွင် ဝမ်းသာအားရ အမူအရာဖြင့် ပြုံးလျက် “ဟုတ်တယ်သူပဲ၊ ခွေးမကို နောက်ဆုံးတော့ မိသွားပြီပေါ့။ စီနီယာလီက တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ။ စံအိမ်သခင်သာ ဒီအကြောင်းကို သိသွားရင် တကယ် ဝမ်းသာမှာ”

“အဲ့ဒါဆို ဘာရပ်လုပ်နေသေးတာလဲ။ အစီအရင်ကို မြန်မြန် ဖွင့်ပေးတော့လေ။ ငါဒီနှစ်ယောက်ကို စံအိမ်သခင်ဆီအပ်ပြီး မြန်မြန် သွားပြန်နားရမယ်”

“ဟုတ်ကဲ့၊” အကြီးအကဲသည် ချက်ချင်းပဲ တံဆိပ်ပြားတစ်ခုကိုထုတ်၍ တံဆိပ်ပြားထဲသို့ ဧကရာဇ်ချီကို ထည့်သွင်းလိုက်လေသည်။ ချက်ချင်းဆိုသလို တံဆိပ်ပြားဆီမှ အလင်းတန်း တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ဂိုဏ်းကာကွယ်ရေး အစီအရင်ကို သွားရောက် ထိမှန်ရာ ဂိုဏ်းကာကွယ်ရေး အစီအရင်ပေါ်တွင် အက်ရာတစ်ခု ပေါ်လာပြီး လီကျောက်တို့သည် ထိုအက်ရာထဲမှ လေတိမ်တိုက်စံအိမ်ထဲသို့ ဝင်လာခဲ့လေ၏။

“ရောင်းရင်းလီ၊ မင်းတကယ်ကြီး လုပ်နိုင်ခဲ့တာပဲကွ။ ငါအစောကြီး မင်းကို လာမနှုတ်ဆက်မိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်ကွာ” ဟွာရှင်းသည် ဘယ်ကမှန်းမသိ ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး သူတို့ဆီသို့ ပျံသန်းလာရင်း ပြောလိုက်သည်။ ဟွာရှင်းသည် ဤနေရာတွင်ပဲ တစ်ချိန်ကုန် ပုန်းအောင်းနေကာ လီကျောက်ရောက်မှ ထွက်လာခြင်းလား ဆိုသည်မှာတော့ မည်သူမှ မပြောတတ်ချေ။

“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး” လီကျောက်က လက်ဝှေ့ရမ်းလိုက်သည်။

“ရှင်က ဟိုညစ်တီးညစ်ပတ်ကောင်ရဲ့ အဖေလား” ရုတ်တရက်ဆိုသလို လင်းယွင်အာသည် မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ဟွာရှင်းကိုကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ သို့သော် ဟွာရှင်း ပြန်မဖြေနိုင်သေးခင်မှာပင် လင်းယွင်အာက ဆက်ပြောလိုက်သည် “ရှင်ဆိုတာ သေချာတယ်။ ရှင်တို့ နှစ်ယောက်စလုံးရဲ့ မျက်နှာက တစ်ပုံစံတည်းပဲ”

“ခေါးမ” ဟွာရှင်းသည် လင်းယွင်အာကိုကြည့်ရင်း ဒေါသအမျက်ချောင်းချောင်း ထွက်လာခဲ့လေသည်။ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တို့သည် သူ့ဆီမှ ဒီရေလှိုင်းလုံးပမာ ဖြာထွက်လာခဲ့ပြီး ဒေါမာန်တကြီးဖြင့် အော်ပြောလိုက်လေသည် “နင်ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ငါ့သားကို သတ်ရဲတာလဲ။ ဒီနေ့၊ ငါ… ဟန်”

ပြောနေရင်းမှ ဟွာရှင်းသည် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေမှန်း သတိထားမိသွားခဲ့သည်။ ဤကောင်မလေး၏ အရှိန်အဝါသည် လုံးဝကို အကောင်းအတိုင်း ရှိနေပြီး သူမ၏ ဧကရာဇ်ချီမှာလည်း ချောမွေ့စွာ စီးဆင်းနေခဲ့သည်။ သူမပုံစံသည် ဖမ်းခံထားရသည့် အကျဉ်းသားတစ်ဦးပုံစံ လုံးဝ မပေါက်ချေ။

လီကျောက်စိတ်ထဲ မယုံသင်္ကာ ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် လင်းယွင်အာသည် လျှပ်စီးတန်းတစ်ခုပမာ ဟွာရှင်းဆီသို့ ပြေးဝင်သွားလေသည်။ တစ်ချိန်တည်းတွင် အနက်ရောင်လက်အိပ်နှစ်ခု သူမလက်ပေါ် ပေါ်လာခဲ့လေသည်။ ထို့နောက်တွင် လင်းယွင်အာသည် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်၍ ဟွာရှင်းအား ထိုးချလိုက်လေ၏။

ဟွာရှင်းမှာလည်း ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။ ကောင်မလေး၏ လှုပ်ရှားမှုသည် ဗြုန်းစားကြီး ဆန်လွန်းပါသော်ငြား ဟွာရှင်းအား ထိတ်လန့်သွားအောင် မလုပ်နိုင်ချေ။ ဟွာရှင်း ထိတ်လန့်သွားရသည်မှာပင် ကောင်မလေး၏ လက်သီးလေးများထဲ ကိန်းအောင်းနေသည့် အဖျက်စွမ်းအားသည်သာ ဖြစ်လေသည်။ သူသည်သာ ထိုလက်သီးဖြင့် အထိုးခံရပါက ဧကရာဇ်တတိယအဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်နေသည့်တိုင် ဆိုးဆိုးရွားရွား ဒဏ်ရာ ရသွားရပေလိမ့်မည်။

“သေချင်နေတာပဲ” ဟွာရှင်းက ဒေါမာန်တကြီးဖြင့် ချက်ချင်း ပြန်အော်ပြောလေ၏။ အစကမူ ဤကောင်မလေးအား နှိပ်စက်ပြီးမှသာ သတ်ပစ်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့ပါသော်ငြား တစ်ဖက်လူသည် သူ့အား မြင်သည်နှင့် ထတိုက်ခိုက်လာသည့် အတွက်ကြောင့် ဟွာရှင်းမှာ တစ်ဖက်လူအား နှိပ်စက်မည့်အတွေးကို ခေါင်းထဲ ထည့်မနေနိုင်တော့ဘဲ တစ်ဖက်လူအား ရှင်းပစ်နိုင်ဖို့ကိုသာ အာရုံစိုက်ထားလိုက်တော့လေသည်။

ထို့ကြောင့် ဧကရာဇ်ချီကို လှည့်ပတ်၍ လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်ထုတ်လိုက်၏။ ထို့နောက်တွင် ဧကရာဇ်ချီတို့ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ဧရာမလက်ဝါးကြီးတစ်ခု ကောင်းကင်ထက်တွင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။ တစ်ချိန်တည်းတွင် အနီးအနား တစ်ဝိုက်တွင် ရှိနေသော မိုးမြေစွမ်းအင်မှာလည်း ကသောင်းကနင်း ဖြစ်လာရ၏။

ဟွားရှင်း၏ လက်ဝါးချက်ကြီးဆီမှ ထွက်ပေါ်နေသည့် ဖိအားကြောင့် လေတိမ်တိုက်စံအိမ်ထဲတွင် ရှိနေကြသော တပည့်များတ တုန်တုန်ရီရီ ဖြစ်နေကုန်ကြသည်။ ဂိုဏ်းကာကွယ်ရေး အစီအရင်သည်ပင်လျှင် ပျက်စီးတော့မည့်အလား ၎င်း၏ မျက်နှာပြင်ထက်တွင် လှိုင်းတွန့်များ ဖြစ်ပေါ်လာကုန်ကြလေသည်။ ဤသည်မှာ ဧကရာဇ်တတိယအဆင့် ပညာရှင် တစ်ဦး၏ အစွမ်းကုန်သုံး တိုက်ခိုက်မှု ဖြစ်သည့်အတွက်ကြောင့် ယခုကဲ့သို့ ဖြစ်လာရသည်မှာ အထူးအဆန်း မဟုတ်ချေ။

လင်းယွင်အာကမူ အကြောက်အရွံ့ ကင်းမဲ့စွာဖြင့် ဟွာရှင်းဆီသို့ ဆက်လက် ပြေးဝင်သွားလေသည်။ သို့ရာတွင် လက်ဝါးချက်ကြီးကို ကျော်လွန်နိုင်ခဲ့ခြင်းမရှိဘဲ တစ်ချက် ညည်းလျက် ကြိုးပြတ်သွားသည့် စွန်းတစ်စင်းပမာ ပြန်လွင့်ထွက်လာခဲ့သည်။

လင်းယွင်အာသည် အားကောင်းပါသော် သူမနှင့် ဟွာရှင်းကြား အဆင့်သေးနှစ်ဆင့် ခြားနေခဲ့သည်။ သူမ၏ လက်ရှိခွန်အားသည် ဟွာရှင်းကဲ့သို့ ဝါရင့်သမာရင့် ပညာရှင် တစ်ဦးကို တိုက်ခိုက်ဖို့ရာ မလုံလောက်သေးချေ။

ရွှစ်...

ရုတ်တရက် ရန်ကိုင်သည် လက်နှစ်ဖက်ကို ပူးကပ်၍ လေထဲ ဖြတ်ဆွဲချလိုက်ရာ ဧရာမလဓါးသွားကြီးတစ်စင်း ထွက်ပေါ်လာပြီး ဟွာရှင်းဆီသို့ တိုးဝင်သွားလေ၏။

လဓါးသွား ဖြတ်သန်းသွားရာ လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက်တွင် ရှိနေကြသော ဟင်းလင်းပြင်သည် တစ်စစီ ပျက်စီးကုန်ကြရလေသည်။ လဓါးသွားနှင့်အတွေ့တွင် အားကောင်းလှသော ဧရာမလက်ဝါးကြီးပေါ်၌ အပေါက်တစ်ပေါက် ဖြစ်လာခဲ့လေ၏။

တစ်ချိန်တည်းတွင် လက်ဝါးကြီး၏ စွမ်းအားမှာလည်း သိသိသာသာ လျော့ကျသွားခဲ့ရာ လင်းယွင်အာ ခံစားနေရသည့် ဖိအားမှာလည်း ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရ၏။ လင်းယွင်အာသည် ချက်ချင်း ပြန်ကုန်းရုန်းထလာပြီး မြေပြင်ကို ကန်ကျောက်၍ ဟွာရှင်းဆီသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ပြေးဝင်သွားလေသည်။ လက်ဝါးချက်ကြီးနှင့် အတွေ့တွင် လက်ဝါးပေါ်၌ ရှိနေသော အပေါက်မှတစ်ဆင့် လျှိုဝင်သွားပြီး ဟွာရှင်း ရှေ့တည့်တည့်သို့ ပြေးထွက်သွားလေသည်။

ဟွာရှင်း ရှေ့သို့ရောက်သော် သူမ၏ လက်သီးလေးဖြင့် တရစပ် ထိုးချလိုက်လေ၏။

ဟွာရှင်း၏ အမူအရာ အပြောင်းလဲကြီး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး ချက်ချင်းပဲ ပါးစပ်ကိုဟ၍ မိုးပြာရောင်ဓါးလေးတစ်ချောင်းကို ထွေးထုတ်လိုက်လေသည်။ ထိုဓါးလေးသည် လေထဲတွင် ယာယီမျှ ဝဲနေပြီးနောက် ချက်ချင်းပဲ အရွယ်အစား ကြီးမားလာခဲ့ကာ ဟွာရှင်း ရှေ့တည့်တည့်၌ ဒိုင်းကာတစ်ခုပမာ ကာရံထားလိုက်လေ၏။

ဘုန်း… ဘုန်း... ဘုန်း...

လင်းယွင်အာ လက်သီးလေများသည် ဓါးအကာအကွယ်ကို သွားရောက် ထိမှန်လေရာ ပေါက်ကွဲသံများ အဆက်မပြတ်ကို ထွက်ပေါ်လာနေခဲ့ရလေသည်။ လင်းယွင်အား လက်သီးချက်တိုင်းသည် လူတိုင်းအား ရင်တဒုန်းဒုန်း ခုန်သွားစေနိုင်လောက်အောင် အားကောင်းပါသော်ငြား ဓါးအကာအကွယ်ကိုမူ ဘာဆိုဘာမှ မလုပ်နိုင်ခဲ့ချေ။

“ဖြတ်တောက်လိုက်စမ်း” ရန်ကိုင်မှ သူ့လက်ချောင်းကို ဖြတ်ဆွဲချလိုက်ရာ ဓါးသွားများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဟွာရှင်းဆီသို့ တိုးဝင်သွားခဲ့လေသည်။

ဟွာရှင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့ပြီး သူ့လက်ကို ဝှေ့ရမ်းချလိုက်ရာ ဓါးအကာအကွယ်ဆီမှ ဓါးသွားပေါင်းများစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး လဓါးသွားများဆီသို့ တိုးဝင်သွားကာ အချင်းချင်း တန်ပြန်ချေဖျက်လိုက်ကြသည်။ တစ်ချိန်တည်းတွင် ဧရာမဓါးသွားကြီးတစ်ချောင်း ကောင်းကင်ထက်မှ သက်ဆင်းလာပြီး ရန်ကိုင်အား ခုတ်ချလာခဲ့လေသည်။

“ဟန့်” လီကျောက်သည် အေးစက်စက် အမူအရာဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့လျက် သူ့လက်ကို‌ ဝှေ့ရမ်းချလိုက်ရာ နဂါးပုံရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ဓါးသွားကြီးဆီသို့ တိုးဝင်သွားလေ၏။

ထိုအချိန်အတောအတွင်း လင်းယွင်အာမှာမူ အမောတကောဖြင့် ရန်ကိုင်နားသို့ ပြန်ဆုတ်လာခဲ့လေသည်။ လီကျောက်၏ ဓါးအကာအကွယ်အား တရစပ် ထိုးနှက် တိုက်ခိုက်နေခဲ့ရာတွင် လင်းယွင်အာ အတော်လေး အားကုန်သွားခဲ့ရသည်။ သို့သော် ဟွာရှင်းမှာတော့ မည်သည့် ဒဏ်ရာမှ ရထားခြင်းမရှိ။ ထိုအချက်ကို ကြည့်လျှင် သူ၏ ဓါးအကာအကွယ် မည်မျှအားကောင်းကြောင်း မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။

တိုက်ပွဲသည် ဗြုန်းစားကြီး ဖြစ်ပျက်သွားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ကြည့်သူသည့်လူများ အမှီမလိုက်နိုင် ဖြစ်နေခဲ့ကြသည်။ သူတို့ အသိပြန်ဝင်လာချိန်တွင်တော့ နှစ်ဖက်စလုံး အသီးသီး ပြန်ဆုတ်သွားကုန်နေကြလေပြီ။

ဟွာရှင်းသည် အံကိုတင်းတင်းကြိတ်၍ အော်ပြောလိုက်လေသည် “လီကျောက်၊ မင်းဒီမှာ နေနေတုန်း ငါမင်းအပေါ် ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံခဲ့တာတောင် ဘာလို့ အပြင်လူတွေနဲ့ ပေါင်းပြီး ငါ့ကို လှည့်စားရတာလဲ”

ထိုလူငယ်လေးနှင့် ကောင်မလေးကို လီကျောက်မှ ဖမ်းချုပ်ထားသည့်ပုံ ပေါက်ပါသော်ငြား တကယ့်တကယ်တွင်တော့ နှစ်ဦးလုံးမှာ အကောင်းအတိုင်းသာ ရှိနေကြပေသေးသည်။ ထို့ကြောင့်သာမဟုတ်ပါက ဟွာရှင်းအား ယခုကဲ့သို့ လာရောက်တိုက်ခိုက်နိုင်ကြလိမ့်မည်မဟုတ်ချေ။ ထို့အပြင် လီကျောက်သည် ဟွာရှင်းမှ ထိုကောင်လေးအား တိုက်ခိုက်ရာတွင်လည်း ဝင်ရောက်ကူညီပေးခဲ့သေး၏။ ဤကဲ့သို့ဖြစ်ပြီးသည့်နောက်တွင် လီကျောက်သည် အပြင်လူများနှင့် ပူးပေါင်းနေသည်ကို နားမလည်နိုင်လျှင်တော့ ဟွာရှင်း အရူးသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော်ငြား လီကျောက် ဘာကြောင့် အပြင်လူများနှင့် ပူးပေါင်းနေရသလဲဆိုသည်ကို ဟွာရှင်း နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေခဲ့လေသည်။ (လီကျောက်ထွက်သွားတာ ဘယ်လောက်မှကြာတာမဟုတ်ဘူး… အဲ့ဒါကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အပြင်လူတွေနဲ့ တစ်ဖက်တည်း ဖြစ်သွားရတာလဲ… ဒီကောင်မလေးနဲ့ ကောင်လေးမှာလည်း လီကျောက်ကို ဘက်ပြောင်းသွားရလောက်အောင် လုပ်နိုင်လောက်တဲ့ စွမ်းအားမျိုး မရှိပါဘူး… ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ…)

လက်ရှိအခြေအနေနှင့် ပတ်သက်၍ ဟွာရှင်းမှာ လုံးဝကို မစဉ်းစားတတ်အောင် ဖြစ်နေပါသော်ငြား လီကျောက်ကိုတော့ သူ့စိတ်ထဲ အခဲမကြေ ဖြစ်နေလေသည်။ လီကျောက်အပေါ် ယုံကြည်သည့်အတွက်ကြောင့်သာ မဟုတ်ပါက ရန်သူများကို သူ့ဂိုဏ်းကာကွယ်ရေးအစီအရင်ကို ကျော်၍ ဂိုဏ်းထဲသို့ ဝင်ခွင့်ပေးလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

ဤသည်မှာ သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့်လည်း ပတ်သက်နေပေသေးသည်။ ထိုကောင်မလေးနှင့် ကောင်လေးသည် တိမ်တိုက်မြို့တော်တစ်ခုလုံးရှိ လူများကို သတ်ဖြတ်ခဲ့လျှင်ပင် ကိစ္စမရှိ။ သို့သော်ငြား သူတို့သည်သာ လေတိမ်တိုက်စံအိမ်၏ ဌာနချုပ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ဂိုဏ်းကာကွယ်ရေးအစီအရင်ကိုပါ ကျူးကျော်နိုင်ခဲ့မည်ဆိုလျှင်တော့ လေတိမ်တိုက်စံအိမ် လုံးဝမျက်နှာပျက်စရာ ဖြစ်သွားရပေလိမ့်မည်။ လွန်ခဲ့သောကာလများအတွင်း လေတိမ်တိုက်စံအိမ်မှာ အကြီးအကျယ် မျက်နှာပျက်ခဲ့ရပါသော်ငြား ဂိုဏ်းကာကွယ်ရေးအစီအရင်သည် သူတို့၏ဂုဏ်သိက္ခာ မြောင်းထဲသို့ရောက်မသွားအောင် ထိန်းထားပေးမည့် နောက်ဆုံးအကာအကွယ်ဖြစ်ပေသည်။

(ကောင်းလိုက်တာ… ငါတို့ရဲ့နောက်ဆုံးအကာအကွယ်တောင် ဘာမှအသုံးမဝင်တော့ဘူး… အခုချိန်ကစပြီး ငါတို့လေတိမ်တိုက်စံအိမ်သားတွေ ဘယ်မျက်နှာနဲ့ လူရှေ့ထွက်ရတော့မယ်မှန်းတောင် မသိတော့ဘူး…)

လင်းယွင်အာသည် သူ့သားကို သတ်လိုက်သည့်အတွက်ကြောင့် ဟွာရှင်းမှာ လင်းယွင်အာကို မုန်းတီးခဲ့သည်။ သို့သော်ငြား ယခုဆိုလျှင်တော့ သူ့အပေါ် သစ္စာဖောက်သွားသည့် လီကျောက်ကိုပင်လျှင် ပို၍ ဒေါသထွက်နေရလေပြီ။

ဟွာရှင်း၏အမေးကိုကြားသော် လီကျောက်က ထူးမခြားနားဟန်၍ ပြန်၍သာ ပြောလိုက်လေ၏။ “အိုး… ရောင်းရင်းဟွာ… မင်းရဲ့အရှိန်အဝါက တကယ်ကိုအားကောင်းပါလားကွ… မင်းပြန်သက်သာလာတာ တော်တော်မြန်တာပဲနော်… ထွက်သွားတာ ဘယ်လောက်မှမကြာသေးဘူး… မင်းရဲ့အတွင်းဒဏ်ရာတွေအကုန်လုံးက ပြန်ကောင်းနေပြီ.. တကယ်ကို အထင်ကြီးစရာပဲကွာ… မင်း ဘယ်လိုအဖိုးတန်ရတနာတွေ သုံးလိုက်လို့ ဒီလောက်တောင်မြန်မြန်ပြန်ကောင်းလာရတာလဲ… မင်းမှာ နည်းနည်းပါးပါး ထပ်ရှိသေးရင် ငါ့ကိုပါ မျှပေးလို့မရဘူးလား…”

လီကျောက်သည် ဟွာရှင်း၏အမေးကိုပြန်မဖြေခဲ့ သူ့အတွက် အလေးသာမည့် မေးခွန်းကိုသာ ပြန်၍ မေးလိုက်လေသည်။ ယခုဆိုလျှင် အခြေအနေကို သူနားလည်သွားခဲ့လေပြီ။ ဤမြေခွေးအိုကြီးဟွာရှင်းသည် သူ့အား ရန်ကိုင်တို့အပေါ်လှုပ်ရှားလာအောင် လုပ်ခဲ့ရခြင်းမှာ သူကိုယ်တိုင်က ဒဏ်ရာရထားသည့်အတွက်ကြောင့်မဟုတ်။ တစ်ခုခုဖြစ်လာခဲ့သော် သူတို့ပြဿနာမတက်ရလေအောင် သူ့အား လှုပ်ရှားခိုင်းခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်လေသည်။ ထိုအကြောင်းကို စဉ်းစားမိလိုက်သော် လီကျောက်မှာ ဟွာရှင်းအပေါ် သစ္စာဖောက်လိုက်ရသည်အား စိတ်ထဲ မလုံသလို ဖြစ်မနေတော့ပေ။

ဟွာရှင်းသည် ရန်ကိုင်နှင့် လင်းယွင်အာတို့အား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လီကျောက်ဘက်သို့ပြန်လှည့်၍ “ရောင်းရင်းလီ… မင်း လေတိမ်တိုက်စံအိမ်မှာ နေနေတုန်းက ငါမင်းအပေါ် ကောင်းကောင်းမွန်မွန်မဆက်ဆံတာ ရှိခဲ့ဖူးလို့လား…”

“မရှိခဲ့ပါဘူးရောင်းရင်းဟွာ… မင်း ငါ့ကို တကယ်ကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန်ဆက်ဆံခဲ့တာ…” လီကျောက်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက်တွင် ဟွာရှင်းက ခါးသက်သက်အမူအယာဖြင့် “အဲ့ဒါဆိုလို့ရှိရင် မင်း ဘာဖြစ်လို့ ငါ့ကို သစ္စာဖောက်တာလဲ… မင်း ဘာဖြစ်လို့ သူတို့နဲ့ ပူးပေါင်းလိုက်တာလဲ…”

လီကျောက်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “ပူးပေါင်းရမှာမလို့လေ…”

ဟွာရှင်းသည် လီကျောက်အား မယုံကြည်နိုင်ဟန်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လျက် “ပူးပေါင်းရမှာမို့လို့…”

လီကျောက်ပြောသွားသည့် နောက်ဆုံးစကားသည် ဟွာရှင်းအား လုံးဝကို ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားစေခဲ့လေသည်။ လီကျောက်သည် မည်သူမှန်းမသိရသော ကောင်လေး ကောင်မလေးတို့နှင့် ဘာကြောင့်များ အတူပူးပေါင်းရလေသနည်း။ ဘာကြောင့်များ ထိုနှစ်ဦးနှင့်အတူပူးပေါင်းကာ သူ့ရန်သူ လုပ်ချင်ရလေသနည်း။

ဟွာရှင်းသည် အံကိုတင်းတင်းကြိတ်ရင်းမှ ထပ်မေးလိုက်လေသည်။ “မင်းနဲ့ငါ မိတ်ဆွေဖြစ်လာတာ နှစ်ပေါင်းရာနဲ့ချီနေပြီ… ဒါပေမယ့် မင်းက အဲ့နှစ်ယောက်နဲ့ ပူးပေါင်းရမှာမို့လို့ ငါနဲ့ရန်သူလုပ်လိုက်တယ်ပေါ့ ဟုတ်လား…”

လီကျောက်သည် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းအမူအယာဖြင့် “ခင်မင်ရင်းနှီးမှုဆိုတာ အသက်လောက်တော့ အရေးမကြီးဘူးလေ ဟုတ်တယ်မလား…”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါတွင်တော့ ဟွာရှင်း မျက်နှာပျက်သွားလေ၏။ “သူတို့တွေက ဘယ်သူတွေလဲ…”

လီကျောက် မည်ကဲ့သို့သောလူစားမှန်း ဟွာရှင်း ကောင်းကောင်းသိပေသည်။ လီကျောက်သည် နဂါးကလန်၏ သွေးမျိုးဆက်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူတစ်ဦး ဖြစ်သလို ဧကရာဇ်တတိယအဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။ ထိုမျှသာလျှင် မဟုတ်သေးဘဲ မြောက်ဘက်နယ်မြေ၏ ထိပ်တန်းဂိုဏ်းများအနက် တစ်ဂိုဏ်းဖြစ်သော မီးနဂါးနန်းတော်၏ နန်းတော်သခင်လည်း ဖြစ်နေသေးသည်။ သို့သော်ငြား ယခုအချိန်တွင် လီကျောက်မှာ အလွန်ကိုမှ ကြောက်နေခဲ့သည်။ ကြည့်ရသလောက် သူ့ခန့်မှန်းချက် မှန်ကန်နေသည့်ပုံပင်။ ထိုကောင်လေးနှင့် ကောင်မလေး၏ နောက်ခံမှာ သာမန်မဟုတ်ချေ။ လီကျောက်ကိုပင်လျှင် ကြောက်သွားအောင် လုပ်နိုင်သည်ကို ကြည့်ပါက သူတို့၏နောက်ခံမှာ အလွန်ကိုမှ ကြီးမားရပေလိမ့်မည်။

ဟွာရှင်း၏အမူအယာ သုန်မှုန်သွားခဲ့ပြီး သူ့စိတ်ထဲလည်း မသေချာသလို ဖြစ်လာတော့လေသည်။ လီကျောက်၏သစ္စာဖောက်မှုသည် သူ့အား အကြီးအကျယ်ကို စိတ်ပျက်သွားစေခဲ့သည်။ လေတိမ်တိုက်စံအိမ်မှာ အတော်လေးကိုမှ အားကောင်းလှပါသော်ငြား ထိုကောင်လေး ကောင်မလေးနှင့်အတူ လီကျောက်သည်သာ အတူပူးပေါင်း၍ ပြဿနာရှာမည်ဆိုပါက လေတိမ်တိုက်စံအိမ်၏တစ်ဝက်လောက် ပျက်စီးသွားရပေလိမ့်မည်။ ယခုအဖြစ်အပျက်ပြီးသည့်နောက် သူ့ဂိုဏ်း ဆက်လက်တည်ရှိဦးမည်ဆိုလျှင်ပင် အကြီးအကျယ် အားနည်းသွားရပေလိမ့်မည်။

ထိုအတွေး သူ့စိတ်ထဲ ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဟွာရှင်းမှာ အခြေအနေကို သေချာပြန်သုံးသပ်တော့လေသည်။ တစ်ချိန်တည်းတွင်လည်း လီကျောက်အား ကောင်းကင်စိတ်အာရုံမှတစ်ဆင့် လှမ်းမေးလိုက်လေ၏။ “ရောင်းရင်းလီ… ငါ့ကိုအမှန်အတိုင်းပြော… အဲ့နှစ်ယောက်က မဟာဧကရာဇ်တစ်ပါးပါးနှင့် ဆက်စပ်နေတာလား…”

ထိုနှစ်ဦးသည်သာ မဟာဧကရာဇ်တစ်ပါးပါးနှင့် ဆက်စပ်နေမည်ဆိုလျှင်တော့ သူ့ဂုဏ်သိက္ခာပျက်စီးရမည်ဆိုလျှင်ပင် ယခုပြဿနာကို ဆက်၍ အကျယ်ချဲ့လို့ မဖြစ်တော့ပေ။ လေတိမ်တိုက်စံအိမ်သည် မည်သည့်မဟာဧကရာဇ်ကိုမှ သွားရန်စ၍မဖြစ်ပေ။

လီကျောက်သည် ဟွာရှင်းအား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးသည့်နောက် ရန်ကိုင်အား လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။ ရန်ကိုင် သူ့အား ဝင်တားမည့်အရိပ်အယောင် မပြသည်ကို မြင်သော် ပြန်၍ပြောလိုက်လေ၏။ “ဘာမှမဆက်စပ်ဘူး…”

“ဘာမှမဆက်စပ်ဘူး…” လီကျောက်၏စကားကြောင့် ဟွာရှင်း အံ့အားသင့်သွားခဲ့လေ၏။