အောင်သွယ်တော်၏ အရှုပ်တော်ပုံ

"မင်ယွဲ့... နင့်အတွက် အောင်သွယ်လာလုပ်နေကြတယ်ဟေ့"

မင်ယွဲ့ တစ်ယောက် အိမ်ရှေ့သို့ ရောက်သည်နှင့် အိမ်နီးနားချင်း အဘွားအိုတစ်ဦးက လှမ်းအော်ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားကြားချင်း မင်ယွဲ့၏ မျက်နှာသည် အလိုမကျမှုကြောင့် ချက်ချင်းပင် တည်တံ့သွားရသည်။ မိဘများက သူမအား ကြိုတင်အကြောင်းကြားထားခြင်း မရှိသည်မှာ ထင်ရှားလှ၏။

သူမသည် ဘွဲ့လွန်ကျောင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်သလို၊ ယခုအချိန်တွင် ထိုကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်များကို စိတ်ဝင်စားမည်မဟုတ်ကြောင်း သူမ၏ မိသားစုဝင်အားလုံး သိကြပေသည်။

"ခွင့်ပြုပါဦး၊ ကျွန်မ အထဲဝင်လိုက်ပါဦးမယ်"

ဇာတ်လိုက်ဖြစ်သူ ရောက်ရှိလာသည်နှင့် အိမ်ရှေ့တွင် ဝိုင်းအုံကြည့်နေသော လူအုပ်ကြီးမှာ လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ကြပြီး အိမ်ထဲမှ စကားသံများမှာလည်း ရုတ်ခြည်း တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

"အဖေ၊ အမေ"

မင်ယွဲ့သည် အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာပြီး မိဘနှစ်ပါးကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"သမီး... အပေါ်ထပ်ကို အရင်တက်သွားလိုက်ပါဦး"

မင်ယွဲ့၏မိခင်က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

သူမတို့ ဇနီးမောင်နှံသည် သမီးဖြစ်သူအား ယခုအချိန်တွင် အိမ်ထောင်ချပေးရန် အစီအစဉ် လုံးဝမရှိသကဲ့သို့ မေလတွင် ကျောင်းပြန်တက်ရတော့မည့် သမီးအတွက် အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မည်စိုး၍ အောင်သွယ်တော်ကိုလည်း ပြန်လွှတ်ရန်သာ စဉ်းစားထားကြသည်။

"အို... ဒါ မင်ယွဲ့ ဖြစ်ရမယ် ရန်ဒါတက္ကသိုလ်က ထူးချွန်ကျောင်းသူဆိုတော့လည်း တစ်မျိုးလေး လှနေတာပဲ ငါက ဒေါ်ကြီးလင်ပါ”

လှေကားထိပ်သို့ တက်လှမ်းတော့မည့် မင်ယွဲ့၏ရှေ့တွင် ဝတုတ်တုတ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက အတင်းတိုးဝှေ့ကာ လမ်းပိတ်ရပ်လိုက်သည်။

"နေကောင်းလား ဒေါ်လေးလင် ကျွန်မ သွားစရာရှိလို့ ခွင့်ပြုပါဦး လူကြီးတွေပဲ ဆက်ပြောကြပါ"

ဖခင်ဖြစ်သူက သူမအား မျက်ရိပ်ပြနေသဖြင့် မင်ယွဲ့သည် စိတ်ကိုထိန်းကာ ယဉ်ကျေးစွာ ပြောလိုက်သော်လည်း ဒေါ်လေးလင်က လက်မလျှော့ပေ။

"ယွဲ့ယွဲ့ရယ်... ဒေါ်လေးက ညည်းအတွက် ခင်ပွန်းကောင်းတစ်ယောက် ရှာပေးမလို့ သီးသန့်လာခဲ့တာပါ သူက ကားရော အိမ်ရော ရှိတယ်၊ အစိုးရဝန်ထမ်းလေ အရပ်ကလည်း ခြောက်ပေနီးပါး မြင့်တယ်..."

ဝတုတ်တုတ် အမျိုးသမီးကြီးမှာ မင်ယွဲ့၏လက်ကို အတင်းဆွဲထားပြီး သွားခွင့်မပြုသဖြင့် မင်ယွဲ့၏ စိတ်ရှည်နိုင်စွမ်းမှာ ကုန်ဆုံးစပြုလာပြီဖြစ်သည်။

ခြံဝင်းအတွင်းရှိ နေပူစာလှုံရင်း နေကြာစေ့စားနေကြသော ဆွေမျိုးများမှာလည်း ထိုမြင်ကွင်းကို စိတ်ဝင်တစား စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

မင်ယွဲ့သည် မလိုအပ်ဘဲ ပြဿနာမတက်ချင်

သော်လည်း ဒေါ်လေးလင်၏ အတင်းအဓမ္မလုပ်ရပ်ကြောင့် ဒေါသကို မချုပ်တည်းနိုင်တော့ပေ။

"ကျွန်မမှာ ကိုယ်ပိုင်ကားနဲ့ အိမ်ရှိပြီးသားမို့ သူ့ကို မလိုအပ်ဘူး အခုချက်ချင်း ထွက်သွားလိုက်

တော့"

မင်ယွဲ့က မျက်နှာသာမပေးဘဲ ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည့်အခါ ဒေါ်လေးလင်၏ မျက်နှာမှာ ပျက်ယွင်းသွားတော့သည်။

"ဟဲ့ ကောင်မလေး... ဘယ်လိုတောင် ရိုင်းရတာလဲ စာတွေအများကြီး သင်ထားပြီး ရူးသွားပြီလား မြို့ကြီးပြကြီးမှာ စာသင်ရုံနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်

ကိုယ် မြို့သူကြီးလို့ ထင်နေတာလား မိန်းကလေးဆိုတာ နောက်ဆုံးတော့ အိမ်ထောင်ပြုရမှာပဲကို..."

မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ လေရှည်နေသော စကားများကို နားထောင်မနေတော့ဘဲ သူမ၏ အရပ်အမောင်းကို အသုံးချကာ ဝတုတ်တုတ် အမျိုးသမီးကြီးအား အိမ်ပြင်သို့ ဆွဲထုတ်သွားတော့သည်။

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအုပ်ကြီးမှာ မင်ယွဲ့၏ ရဲတင်းလှသော အပြုအမူကြောင့် အံ့ဩတုန်လှုပ်ကာ အသက်ရှူပင် မှားသွားကြသည်။

မင်အိမ်တော်၏ သမီးမှာ မြို့မှ ပြန်လာပြီးနောက် ဤမျှအထိ ဒေါသကြီးသွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

"အမလေး... အား”

ဒေါ်လေးလင်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖင်ထိုင်လျက် ကျသွားကာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်တော့သည်။

"နင်ကတော့ တကယ့် မိန်းမကြမ်းပဲ ဒီပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဘယ်အိမ်ကသားက နင့်ကို ယူမှာလဲမောက်မာလိုက်တာမှ ကောင်းကင်ထိရောက်တော့မယ် နင် တစ်သက်လုံး အပျိုကြီး ဖြစ်ပြီး သေသွားလိမ့်မယ်"

အမျိုးသမီးကြီးသည် မနာလို ဒေါသဖြင့် တုန်တုန်ယင်ယင် ထရပ်ကာ မင်ယွဲ့ကို လက်ညှိုးငေါ့ငေါ့ထိုးပြီး ဆဲဆိုတော့သည်။

"ဟေ့... လင်... နင် ထပ်ပြီး တစ်ခွန်း ဆဲကြည့် စမ်း ငါတို့ အိမ်မှာ လူကြီးမရှိဘူး ထင်နေလား"

မင်ယွဲ့၏ ဖခင်မှာ ပေါက်တူးတစ်လက်ကို ကိုင်ကာ အိမ်ထဲမှ ဒေါသတကြီး ထွက်လာသည်။

ပေါက်တူးကို မြင်သည်နှင့် ဝတုတ်တုတ် ဒေါ်လေးလင်မှာ ကြောက်လန့်တကြား နှုတ်ပိတ်သွားတော့သည်။

မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ ရှေ့မှ မြင်ကွင်းတွင် ပေါ်လာသော တစ်ဝက်တစ်ပျက် ဖောက်ထွင်းမြင်ရသော အချက်အလက်များကို ကြည့်လိုက်သည်။

> အရပ် ၁.၇၄ မီတာကို ၁.၈ မီတာဟု လိမ်ညာပြောဆိုခြင်း

> ခရိုင်မြို့လေးတွင် အရစ်ကျဝယ်ထားသော အိမ်မှာ ယွမ် ၆ သိန်းတန်ဖိုးရှိသော်လည်း ရှေ့ပြေးငွေ ၂ သိန်းသာ ပေးထားရသေးသည်။ အိမ်ထောင်ပြုပြီးလျှင် မိန်းကလေးဘက်မှ ကျန်ရှိသော အိမ်လခများကို ဝိုင်းဆပ်ပေးရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

> ကားမှာလည်း လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က ယွမ် ၁ သိန်းအောက်ဖြင့် ဝယ်ထားသော ကားဟောင်းတစ်စီးသာ ဖြစ်သည်။

>

ဤအချက်အလက်များသည် အောင်သွယ်တော် ပြောနေသော "အိမ်နှင့် ကား" ၏ အစစ်အမှန်များပင် ဖြစ်သည်။ ထိုလူမှာ အစိုးရဝန်ထမ်းစာမေးပွဲကို သုံးနှစ်ဆက်တိုက် ကျရှုံးနေပြီး မိဘအပေါ် မှီခိုနေသူ တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။

မင်ယွဲ့သည် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအားလုံး ကြားနိုင်အောင် ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မမှာ ယန်ကျင်းမြို့မှာ ကိုယ်ပိုင်အိမ် ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက သူတို့ကိုတောင် မျက်စိထဲ မထည့်ဘူး။ ကျွန်မ စံနှုန်းမြင့်တယ်လို့ ပြောချင်ရင် ပြောကြ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့က ကျွန်မနဲ့ မတန်လို့ပဲ။ ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မတို့အိမ်ကို အောင်သွယ်ကိစ္စနဲ့ ဘယ်သူမှ လာမပတ်သက်ပါနဲ့"

မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ ရည်မှန်းချက်နှင့် ဂုဏ်သိက္ခာကို အခိုင်အမာ ပြသလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ မည်သူမျှ သူမအား အခွင့်ကောင်းမယူနိုင်ရန်နှင့် အဆင့်မရှိသူများနှင့် ပေးစားဖို့ မကြိုးစားရန် သတိပေးလိုက်ခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။

လူအုပ်ကြီးကို မောင်းထုတ်ပြီးနောက် မင်ယွဲ့၏ ဖခင်က တံခါးကို ဝုန်းခနဲ ပိတ်လိုက်သည်။

"အမေ... စိတ်မဆိုးပါနဲ့တော့။ သမီးတောင် စိတ်မဆိုးဘူးလေ"

မင်ယွဲ့က စိတ်ပျက်နေသော သူမ၏ မိခင်ကို ချော့မော့လိုက်သည်။

"ငါကတော့ တကယ်ကို ဒေါသထွက်တယ်။ သမီးကို အိမ်ထောင်ချဖို့ အစီအစဉ် မရှိဘူးလို့ ပြောတာတောင် သူက မပြန်တဲ့အပြင် ဆဲပါ ဆဲသွားသေးတယ်။ ဘယ်လိုလူစားလဲ မသိဘူး"

"ထားလိုက်ပါတော့ အမေ။ နောက်ဆို သူတို့ကို အိမ်ထဲ ပေးမဝင်နဲ့တော့ပေါ့"

"ဒါပေမဲ့ သမီး... နောက်ပိုင်း အိမ်ထောင်ပြုဖို့ ခက်ခဲသွားမှာကို အဖေက စိုးရိမ်တယ်"

မင်ယွဲ့၏ ဖခင်က သမီးဖြစ်သူ၏ ဂုဏ်သတင်း ထိခိုက်မည်ကို စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် ပြောသည်။

"အဖေရယ်... အဆိုးဆုံးဖြစ်ရင်လည်း သမီး အိမ်ထောင်မပြုတော့ဘူးပေါ့။ သမီးမှာ ပိုက်ဆံရှိတယ်၊ လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေရတာ ပိုကောင်းပါတယ်။ ပြီးတော့ ကောလာဟလတွေထဲက ယောက်ျားတွေကို သမီးက စိတ်ဝင်စားမယ် ထင်နေလို့လား"

ဖခင်ဖြစ်သူက ခေါင်းညိတ်လက်ခံလိုက်သည်။ အတိတ်က ဆင်းရဲစဉ်အခါက သမီးအတွက် အားကိုးရမည့်သူ ရှိစေချင်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ထိုသို့ လိုအပ်ချက် မရှိတော့ပေ။

"အင်း... အဖေ စဉ်းစားမိတာ တစ်ခုရှိသေးတယ်။ တစ်ဖက်လူတွေက သမီးရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုကို မက်မောပြီး လာတာမျိုးဆိုရင်ကော"

ထိုစကားကြောင့် မိခင်ဖြစ်သူပါ စိုးရိမ်စိတ် ဝင်လာပြန်သည်။

"ဟုတ်တာပေါ့... အခုခေတ်မှာ အာမခံကြေးလိုချင်လို့ ဇနီးသည်ကို သတ်တဲ့လူတွေက အများကြီးပဲ။ ကြောက်စရာကြီး။ ယွဲ့ယွဲ့ရယ်... သမီး အိမ်ထောင်မပြုတာပဲ ကောင်းပါတယ်။ အမေတို့မှာ ပိုက်ဆံရှိတာပဲ၊ သမီးကို တစ်သက်လုံး ရှာကျွေးထားနိုင်ပါတယ်"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အမေရဲ့... သမီးက အဖေနဲ့အမေရဲ့ အချစ်တော်လေးအဖြစ်ပဲ အမြဲနေသွားမှာပါ"

မင်ယွဲ့က မိခင်ဖြစ်သူ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ ချိုသာစွာ ပြောလိုက်သည်။

မကြာမီတွင်ပင် အိမ်ရှေ့တံခါးကို ခပ်သွက်သွက် ခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။ ကျေးလက်ဒေသတွင် များသောအားဖြင့် တံခါးကို အမြဲဖွင့်ထားတတ်သော်လည်း မင်ယွဲ့တို့ မိသားစုက အောင်သွယ်တော် ပြန်လာမည်စိုး၍ အတွင်းမှ ဂျက်ထိုးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"သမီးတို့ မထွက်လာနဲ့ဦး၊ အဖေ သွားကြည့်လိုက်မယ်"

မင်ယွဲ့၏ ဖခင်က တံခါးသွားဖွင့်လိုက်သောအခါတွင်မူ...

"ဟာ... အစ်ကိုကြီးနဲ့ မရီးတို့ပါလား"

မင်ယွဲ့၏ ဦးလေးနှင့် အဒေါ်ဖြစ်သူတို့ ဖြစ်နေသဖြင့် အားလုံး စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြသည်။

"အခုလေးတင်ပဲ ပြဿနာတက်နေတယ် ကြားလို့။ ဘယ်မှာလဲ အဲ့ဒီလူတွေ"

ဦးလေးဖြစ်သူတို့မှာ မီးဖိုချောင်ထဲတွင် အသားလုံးကြော်နေသဖြင့် အပြင်မှ ဆူညံသံများကို မကြားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ အပြင်ထွက်လာမှ လူများ၏ ပြောစကားကြောင့် အပြေးအလွှား ရောက်လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"လာပါ... အထဲဝင်ပြီးမှ ပြောကြတာပေါ့"

မင်ယွဲ့၏ ဖခင်က အကျိုးအကြောင်း ရှင်းပြသောအခါ အဒေါ်ဖြစ်သူက ချက်ချင်းပင် ကြားဖြတ်ပြောတော့သည်။

"ယွဲ့ယွဲ့က ငယ်သေးတာပဲ၊ ဘာ အောင်သွယ်လဲ။ ပြီးတော့ သူက ကျောင်းတက်နေတုန်း မဟုတ်လား"

ယခုအခါတွင် သူတို့၏ ဘဝများသည် ပြည့်စုံလာပြီး အတွေးအခေါ်များလည်း ပိုမိုပွင့်လင်းလာကြပြီ ဖြစ်သည်။

"ဒါပေါ့... အဒေါ်လည်း ပြောတာပဲ။ အဲ့ဒီအောင်သွယ်ကတော့ ရူးနေတာလား မသိဘူး။ ယွဲ့ယွဲ့က စံနှုန်းတွေ မြင့်လွန်းနေတယ်လို့တောင် ပြောသွားသေးတယ်"

"ရယ်စရာကြီးပဲ။ စံနှုန်းမြင့်တာ ဘာဖြစ်လဲ။ သူတို့က ငါတို့ ယွဲ့ယွဲ့နဲ့မှ မတန်တာ။ ဒီတစ်နယ်လုံးမှာ ငါတို့သမီးနဲ့ တန်တဲ့သူ ဘယ်သူရှိလို့လဲ"

အဒေါ်ဖြစ်သူက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ မင်ယွဲ့သည် ရုပ်ရည်၊ ပညာရေးနှင့် အောင်မြင်သော အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း လုပ်ငန်းအားလုံး ပြည့်စုံသူ ဖြစ်သည်။

မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ မိသားစုဝင်များ ဤမျှအထိ အတွေးအခေါ် ပွင့်လင်းလာသည်ကို မြင်ရ၍ ဝမ်းသာမိသည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူမ၏ မိသားစုမှာ စည်းလုံးညီညွတ်မှု ရှိနေပေသည်။

"အဖေ... သမီးဝယ်လာတဲ့ နှစ်သစ်ကူးပစ္စည်းတွေ ကားနောက်ဖုံးထဲမှာ ကျန်သေးတယ်"

အပြင်လောကတွင် သန်မာထက်မြက်သော အမျိုးသမီးဖြစ်သော်လည်း အိမ်သို့ရောက်လျှင်မူ မင်ယွဲ့သည် မိဘများ၏ အလိုလိုက်ခြင်းကို ခံရသော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ စကားကြောင့် ဖခင်ဖြစ်သူနှင့် ဦးလေးဖြစ်သူတို့မှာ အထုတ်များကို ကူညီသယ်ပေးရန် အပြေးအလွှား ထွက်သွားကြတော့သည်။

"သမီးကလည်း ဘာတွေ ဒီလောက်အများကြီး ဝယ်လာရတာလဲ"

မင်ယွဲ့က ပြုံးလျက်... "ခရိုင်မြို့ထဲ ရောက်တုန်း လိုအပ်တာတွေ အကုန်ဝယ်လာတာပါ။ ဦးလေးနဲ့ အဒေါ်တို့အတွက်လည်း ပါတယ်နော်"

ခြံဝင်းအတွင်း၌မူ ယွမ်ပေါ့ (Yuanbao) သည် ကြက်မကြီးများကို လိုက်လံစနောက်နေသဖြင့် တစ်ခြံလုံး ဆူညံနေတော့သည်။ ပန်ဒါတစ်ကောင်က ကြက်မကို လိုက်ဖမ်းနေသည့် မြင်ကွင်းမှာ တကယ်ပင် ရယ်စရာကောင်းလှ၏။

"တွတ်... တွတ်... တွတ်..."

ကြက်မကြီးမှာ ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ခြံစည်းရိုးကို ကျော်ပျံထွက်သွားသည်။ အမေမင် ကျွေးထားသဖြင့် ဝဖြိုးနေသော ကြက်မကြီးမှာ ကြောက်လန့်လွန်း၍ ပျံတက်သွားရာမှ အမွှေးနှစ်ပင် ကျွတ်ကျပြီး ယွမ်ပေါ့၏ ခေါင်းပေါ်သို့ နားသွားသည်။

အခြား ကြက်ဖနှစ်ကောင်မှာမူ ထိုရုတ်ရုတ်သဲသဲ မြင်ကွင်းကို အေးအေးဆေးဆေး ကြည့်နေပြီး ပြောင်းဖူးများကိုသာ ဆက်လက် စားမြိန်နေကြသည်။

ယွမ်ပေါ့သည် ထိုကြက်မကြီးကို မရမက လိုက်ဖမ်းရန် ဆုံးဖြတ်ထားပုံရသည်။ မင်ယွဲ့ကမူ ဂရုမစိုက်ဘဲ လွှတ်ထားလိုက်သည်။ ယွမ်ပေါ့သည် ပျင်းနေ၍သာ ဆော့ကစားနေခြင်းဖြစ်ပြီး တကယ်သာ ဖမ်းလိုပါက ထိုကြက်မမှာ ယွမ်ပေါ့၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲသို့ ရောက်ရှိနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ကြောင်း သူမ သိနေသည်။

ယွမ်ပေါ့သည် မင်ယွဲ့ ခွင့်မပြုလျှင် မည်သည့်အရာကိုမျှ မစားဘဲ အမိန့်ကို နာခံတတ်သူ ဖြစ်သည်။ ယခု ကျေးလက်ဒေသသို့ ရောက်ရှိလာခြင်းက ယွမ်ပေါ့အတွက် သူ၏ ပင်ကိုယ်ဗီဇအတိုင်း လွတ်လပ်စွာ ဆော့ကစားနိုင်သည့် အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်နေတော့သည်။