ယန်ကျင်းတွင် အခြေချရန် စဉ်းစားနေသည်လော

နောက်တစ်နေ့ မိုးသောက်ပြီး မနက်ခင်းရောက်သောအခါ လီအောက်ကျေးရွာတစ်ရွာလုံး၏ ပြောစမှတ်ပြုရာ ခေါင်းစဉ်မှာ မင်ယွဲ့ပင် ဖြစ်တော့သည်။

လွန်ခဲ့သော ကာလများအတွင်း မင်ယွဲ့သည် ကျေးရွာသူရွာသားများအပေါ် ဩဇာသက်ရောက်မှု ကြီးမားခဲ့သည်။

ခရိုင်မြို့လေးတွင် သူငယ်တန်းကျောင်းတစ်ကျောင်း တည်ဆောက်နေသည်ဟူသော သတင်းမှာလည်း တောမီးပမာ ပျံ့နှံ့နေပြီဖြစ်သည်။

ယန်ကျင်းမြို့ကဲ့သို့ ဝေးလံသော မြို့ကြီးပြကြီးတွင် မင်ယွဲ့၏ ကုမ္ပဏီ မည်မျှပင် ကြီးမားသည်ဖြစ်စေ ရွာသားများအတွက်မူ လက်လှမ်းမမီသော အရာတစ်ခုသာ ဖြစ်၏။

သူမကဲ့သို့ အရွယ်ငယ်ငယ်နှင့် ဤမျှ ချမ်းသာကြွယ်ဝနေသည်ဆိုသည်မှာ ကိုယ်တိုင်မမြင်ရသရွေ့ ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိခဲ့ပေ။

သို့သော်လည်း ခရိုင်မြို့အတွင်းရှိ သူငယ်တန်းကျောင်းမှာမူ လက်တွေ့မျက်မြင် ဖြစ်ရုံသာမက ဒေသန္တရ သတင်းစာများတွင်ပါ ဝေဝေဆာဆာ ပါရှိလာခဲ့သည်။ ကျောင်းမဖွင့်လှစ်မီကပင် လူအများ၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို အကြီးအကျယ် ရရှိထားပြီး ဖြစ်ရာ ယခုအခါ ရွာသားများ၏ မျက်လုံးထဲတွင် မင်ယွဲ့သည် မယှဉ်ပြိုင်နိုင်သော သူဌေးမကြီးတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ကျေးလက်ဒေသ၏ သဘာဝအရ သြဇာအာဏာနှင့် ဂုဏ်ပကာသန ရှိလာလျှင် ကွယ်ရာ၌ ကဲ့ရဲ့သူ၊ နှိမ်ချသူတို့မှာ အလိုလို ပျောက်ကွယ်သွားတတ်စမြဲ ဖြစ်သည်။

မင်ယွဲ့၏ မိသားစုက အောင်သွယ်တော်ကို ရိုင်းစိုင်းစွာ မောင်းထုတ်ခဲ့သည်ဆိုသော်လည်း ပြင်ပတွင်မူ မင်ယွဲ့ကို ဆိုးသွမ်းသူဟု မည်သူမျှ မဆိုကြတော့ဘဲ အောင်သွယ်တော်ကသာ "ဟင်္သာကိုမှန်းသည့် ကျွဲအကန်း" ဟု ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်ကြတော့သည်။

လီအောက်ရွာသားများအတွက်မူ မင်ယွဲ့သည် သူတို့ရွာ၏ ဂုဏ်ဆောင်၊ ပေကျင်းတက္ကသိုလ်မှ ထူးချွန်ကျောင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

လီအောက်ရွာ၏ မြေ ကောင်းမွန်လွန်းသဖြင့် ယခုကဲ့သို့ ပညာတတ်သူဌေးမ ပေါ်ထွန်းလာရခြင်းဖြစ်သည်ဟုပင် ယုံကြည်နေကြတော့သည်။

မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ မိဘများကို ယန်ကျင်းမြို့သို့ ခေါ်ယူ၍ အခြေချရန် ကမ်းလှမ်းခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် မိဘနှစ်ပါးစလုံးမှာ တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့ကြသည်။

"မြို့ကြီးပြကြီးရဲ့ အရှိန်အဟုန်တွေကြားမှာ ငါတို့ကတော့ အသားကျမှာ မဟုတ်ပါဘူး သမီးရယ် ဒီရွာလေးမှာပဲ ငါတို့ စိတ်အေးလက်အေး နေချင်ပါတယ်"

ဟု အဖေမင်က ဆိုခဲ့သည်။

"ယန်ကျင်းမှာ သမီး အိမ်ဝယ်ထားပြီးသားပဲအဖေတို့ အမေတို့ ဆန္ဒရှိရင် ဆိုင်တစ်ဆိုင်တောင် ဖွင့်ပေးလို့ ရတာပေါ့"

မင်ယွဲ့က လမ်းစဖော်ပေးသော်လည်း မိခင်ဖြစ်သူက ခေါင်းခါပြကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး သမီးရယ် ငါတို့က ကိုယ့်အိမ်မှာပဲ နေရတာ ပိုပျော်ပါတယ် သမီး အားတဲ့အချိန်လေး ပြန်လာလည်ရင်ပဲ ကျေနပ်ပါပြီ"

ကလေးများသည် အရွယ်ရောက်လာလျှင် မိဘရင်ခွင်မှ ခွာရမည်မှာ လောကနိယာမပင် ဖြစ်သည်။

မင်ယွဲ့သည်လည်း လူကြီးများအနေဖြင့် သူတို့၏ ရင်းနှီးပြီးသား ပတ်ဝန်းကျင်ကို စွန့်ခွာရန် ခက်ခဲမည်ကို နားလည်သဖြင့် ထပ်မံ၍ တိုက်တွန်းခြင်း မပြုတော့ပေ။

နှစ်သစ်ကူးရန် နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ လီအော့ရွာလေးသည်လည်း လူငယ်လူရွယ်များ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာမှုကြောင့် ပိုမိုစည်ကားလာသည်။

"ယွဲ့ယွဲ့... နင် ပြန်ရောက်တာ စောလှချည်လား"

မင်ယွဲ့ အိမ်ရှေ့ဝင်းထဲတွင် နေပူစာလှုံနေစဉ် သူမ၏ ငယ်သူငယ်ချင်း သုံးဦးဖြစ်သော မင်ထင်၊ မင်ဖုန်းနှင့် မင်ကျိတို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

သူတို့သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက တူတူဆော့ကစားလာခဲ့ကြသည့် သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်သော်လည်း ဘဝပေး အခြေအနေများကြောင့် လမ်းကြောင်းများ ကွဲပြားသွားခဲ့ရသည်။

မင်ထင်သည် မူလတန်းလွန်ပြီးနောက် ကျောင်းထွက်ကာ အလုပ်ဝင်ခဲ့ရသူဖြစ်ပြီး၊ မင်ဖုန်းမှာ သက်မွေးဝမ်းကျောင်းပညာ သင်ယူခဲ့သည်။

မင်ကျိမှာမူ မင်ယွဲ့ကဲ့သို့ပင် တက္ကသိုလ်တက်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

"နင်တို့ အားလုံး ပြန်ရောက်နေကြပြီပဲ ဒီနေ့ နေ့လယ်စာကို ငါ့အိမ်မှာပဲ အတူစားကြမယ်လေ"

မင်ယွဲ့က အံ့ဩဝမ်းသာစွာဖြင့် ထရပ်ကာ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

"ဟာ... အားနာစရာကြီး ယွဲ့ယွဲ့ရယ်"

မင်ထင်က ပြုံးလျက် ငြင်းဆိုရန် ကြိုးစားသော်လည်း မင်ယွဲ့က လက်မခံပေ။

"အားနာနေစရာ မလိုပါဘူး ငါ့အဖေနဲ့ အမေကလည်း နင်တို့ကို မတွေ့ရတာ ကြာပြီဆိုတော့ ဝိုင်းဖွဲ့စားကြတာပေါ့"

သူတို့ လေးဦးအနက် မင်ထင်၏ ဘဝမှာ အပင်ပန်းဆုံးဟု ဆိုရမည်။ မိဘများ၏ သားအမှတ်ကြီးမှုကြောင့် မောင်လေး မွေးလာပြီးနောက်ပိုင်း သူမ၏ ငယ်ဘဝသည် မောင်လေးကို ထိန်းကျောင်းရင်းသာ ကုန်ဆုံးခဲ့ရသည်။

မင်ထင်သည် စာတော်သော်လည်း မိဘများက သားဖြစ်သူ၏ ပညာရေးအတွက်သာ ရည်ရွယ်ပြီး သူမကိုမူ စက်ရုံတွင် အလုပ်သွင်းပေးခဲ့ကြသည်။

"ကောင်းပါပြီ... ဒါဆိုရင်တော့ ဦးလေးနဲ့ အဒေါ်ကို ဒုက္ခပေးရတော့မှာပဲ"

မင်ထင်က ရွှင်ပျစွာ ဆိုသည်။

မြို့ကြီးများတွင် သွားရောက်အလုပ်လုပ်ကိုင်ခြင်းက သူမကို ပိုမိုပွင့်လင်းရဲတင်းလာစေခဲ့ပုံရသည်။

သူတို့ လေးဦး ခြံဝင်းအတွင်း ထိုင်ကာ စကားစမြည် ပြောဖြစ်ကြသည်။

"မင်ဖုန်းနဲ့ မင်ကျိ... နင်တို့ကော အခု ဘာတွေလုပ်နေကြလဲ"

မင်ယွဲ့က လှမ်းမေးလိုက်သည်။

"ငါကတော့ အလုပ်သင်ဆင်းပြီး စက်ရုံမှာပဲ အလုပ်ဝင်နေတယ် အခုတော့ နည်းပညာရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ လစာနဲ့ ခံစားခွင့်တွေကတော့ အဆင်ပြေပါတယ်"

မင်ဖုန်းက ကျေနပ်အားရစွာ ဖြေသည်။

"ငါကတော့ တက္ကသိုလ်မြို့တော်မှာပဲ ဆက်နေပြီး အလုပ်ရှာနေတာ ဒါပေမဲ့ အိမ်လခနဲ့ စားစရိတ်တွေက အရမ်းကြီးတော့ ပိုက်ဆံက မစုမိဘူး အိမ်ကိုတောင် ပြန်မပို့နိုင်လို့ စိတ်ညစ်နေရတယ်"

မင်ကျိက သက်ပြင်းချရင်း ဆိုသည်။

သူသည် မားကတ်တင်းဘာသာရပ်ဖြင့် ဘွဲ့ရထားသော်လည်း ယနေ့ခေတ် အလုပ်အကိုင် ရှားပါးမှုဒဏ်ကို အလူးအလဲ ခံနေရသူ ဖြစ်သည်။

"ယွဲ့ယွဲ့... နင် ယန်ကျင်းမှာ ကုမ္ပဏီထောင်ထားတယ်လို့ ကြားတယ် တကယ်ကို တော်လိုက်တာဟာ"

မင်ထင်က အားကျအတုယူဖွယ်ရာ မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောသည်။

"အင်း... ဟုတ်တယ် ဒါနဲ့ မင်ကျိ... နင်ကော ယန်ကျင်းမှာ လာပြီး အခြေချဖို့ စဉ်းစားဖူးလား"

မင်ယွဲ့၏ စကားသည် မင်ကျိအတွက် မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်သစ်တစ်ခု ဖြစ်သွားစေသည်။ သူမသည် သူမ၏ ငယ်သူငယ်ချင်းကို လက်တွဲခေါ်ရန် အဆင်သင့်ရှိနေကြောင်း ပြသလိုက်ခြင်းပင်။

"တကယ်... တကယ် ပြောတာလား ယွဲ့ယွဲ့"

မင်ကျိ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။

မင်ယွဲ့က ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သဖြင့် သူငယ်ချင်း လေးဦး၏ စကားဝိုင်းမှာ ပိုမိုသက်ဝင် စည်ကားသွားတော့သည်။