လေကဲ့သို့ လွတ်လပ်ခွင့်ကို တမ်းတခြင်း

စိတ်ကူးယဉ် အိပ်မက်များ၏ လှပမှုနောက်ကွယ်တွင် လက်တွေ့ဘဝ၏ ခါးသီးသော အမှန်တရားများက အရိပ်ပမာ ပူးကပ်ပါလာတတ်စမြဲ ဖြစ်သည်။

"ယန်ကျင်းမှာ နေထိုင်စရိတ်က အရမ်းကြီးတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်၊ မြို့ကြီးပြကြီးမှာ သွားပြီး ကျောပိုးအိတ်တစ်လုံးနဲ့ ရုန်းကန်ရမှာကို တွေးကြည့်ရုံနဲ့တင် ကြောက်စရာကြီးဟာ"

မင်ကျိ၏ စကားသံတွင် လိုလားတမ်းတမှုနှင့် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုတို့ ရောယှက်နေသည်။

မင်ယွဲ့ကဲ့သို့ ထိုမြို့တွင် ပညာသင်ကြားခဲ့သူများအတွက်မူ ယန်ကျင်းသည် ရင်းနှီးပြီးသား နယ်မြေဖြစ်နိုင်သော်လည်း၊ ကျေးလက်မှ တက္ကသိုလ်ဘွဲ့ရလူငယ်များအတွက်မူ ပထမတန်းစား မြို့ကြီးများ၏ မြင့်မားသော လစာနှုန်းထားထက် မြင့်မားသော ကုန်ဈေးနှုန်းက ပိုမိုခြိမ်းခြောက်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

"နင် တကယ်သွားချင်လား၊ မသွားချင်ဘူးလား ဆိုတာပဲ ပြောပါ ငါရှိနေသရွေ့တော့ နင် ငတ်မသေစေရဘူးလို့ အာမခံတယ်"

မင်ယွဲ့သည် ဝေခွဲမရဖြစ်နေသော သူငယ်ချင်းအား ကြည့်ကာ ခိုင်မာစွာ ဆိုလိုက်သည်။

ကျေးလက်မှ ဆင်းသက်လာသော ဘွဲ့ရလူငယ်များအတွက် ဘဝကို စမ်းသပ်ရန် အခွင့်အရေးမှာ အလွန်ပင် ကျဉ်းမြောင်းလှသည်ကို သူမ သိရှိပေသည်။

ပညာသင်ကြားရေးဟူသော ဆင်စွယ်ရဲတိုက်အတွင်းမှ ထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မိသားစု၏ ဒေါက်တိုင်ဖြစ်ရမည်ဟူသော တာဝန်ဝတ္တရားများက သူတို့၏ ပခုံးပေါ်သို့ ရုတ်ခြည်း ကျရောက်လာတတ်သည်။

သူတို့သည် စီးပွားရေးလုပ်ရန် မဝံ့ရဲကြပေ၊ အကြောင်းမှာ ရှုံးနိမ့်သွားပါက နဂိုကပင် ဆင်းရဲနွမ်းပါးသော မိသားစုအခြေအနေမှာ ပိုမိုဆိုးဝါးသွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အလုပ်တစ်ခုမှ ထွက်ရန်လည်း မရဲကြပြန်ပေ၊ နောက်ထပ်ရမည့်အလုပ်က ယခုထက် ပိုဆိုးနေမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။ ဤသို့ဖြင့် သူတို့သည် "ကုန်းယီကျီ" ၏ ဝတ်ရုံရှည်ကြီးကို မချွတ်ဝံ့သကဲ့သို့ ပညာတတ်မာနနှင့် လက်တွေ့ဘဝကြားတွင် ဗျာများနေကြရသည်။

"ငါရှိတာပဲ၊ နင် ဘာမှပူစရာမလိုဘူး"

မင်ယွဲ့၏ စကားသည် လေထဲတွင် လွင့်ပါသွားမည့် ကတိကဝတ်သက်သက် မဟုတ်ပေ။ သူမတွင် ကူညီနိုင်စွမ်း အပြည့်အဝ ရှိသည်။

"ငါ့ကို မရယ်နဲ့နော်၊ တကယ်တော့ ငါ အရင်က စက်ရုံမှာပဲ သွားလုပ်ဖို့တောင် စဉ်းစားထားတာ"

မင်ကျိက ခါးသီးစွာ ပြုံးလျက် ဝန်ခံသည်။

"ဒါဆို ငါ့ကုမ္ပဏီမှာပဲ မီဒီယာပိုင်းဆိုင်ရာ မှာ လာလုပ်ပါ အစမ်းခန့်ကာလ လစာကို ခြောက်

ထောင်ပေးမယ်၊ အတည်ပြုပြီးရင် ရှစ်ထောင်

အပြင် လူမှုဖူလုံရေးနဲ့ အိမ်ရာရန်ပုံငွေပါ ရမယ်

စနေ၊ တနင်္ဂနွေ ပိတ်ရက်ရှိပြီး ခြောက်လတစ်

ကြိမ် လစာတိုးပေးမယ် ဘယ်လိုလဲ... စဉ်းစားကြည့်မလား"

တစ်ဦးတစ်ယောက် အောင်မြင်မှုရလျှင် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကိုပါ ကူညီဖေးမလိုသည့် မင်ယွဲ့၏ စိတ်ရင်းမှာ အတိုင်းသား ပေါ်လွင်နေသည်။

"မြို့ကြီးတွေက အခွင့်အရေး ပိုများတယ် ငါတို့က သူငယ်ချင်းတွေမို့ နင် ငါ့ဆီမှာ ကျွန်ခံဖို့ လာတာမဟုတ်ဘူး၊ ပညာလာသင်တာလို့ပဲ သဘောထားပါ ငါက နင့်အတွက် သင်ယူဖို့ လမ်းစဖော်ပေးမယ်၊ နောက်ပိုင်းမှာ နင် စိတ်ကြိုက် ရှေ့ဆက်နိုင်တယ်"

"ကောင်းပြီ... ငါ လာခဲ့မယ်"

မင်ကျိသည် ဝမ်းသာလွန်း၍ မျက်ရည်ပင် ဝဲလာရသည်။

တက္ကသိုလ်ဘွဲ့ရပြီးနောက် ကြိုးစားရုံဖြင့် ဘဝက မပြည့်စုံနိုင်ကြောင်း သူ သိရှိခဲ့ရသဖြင့် သူငယ်ချင်း၏ လက်ကမ်းမှုကို မာနမထားဘဲ လိုလိုလားလား လက်ခံလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

မင်ကျိ၏ ပြဿနာ ပြေလည်သွားသော်လည်း မင်ယွဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် မင်ထင်အတွက် စိုးရိမ်မိနေဆဲ ပင်ဖြစ်၏။

မင်ထင်သည် စက်ရုံအလုပ်တွင် ပင်ပန်းရသည်ထက် အိမ်တွင်းရေး အရှုပ်အထွေးများကြောင့် ပိုမို စိတ်ဆင်းရဲနေရသူ ဖြစ်ချေသည်။

ထိုစဉ် မင်ယွဲ့၏ မိခင်ဖြစ်သူမှာ ယွမ်ပေါ့ကို ချီလျက် အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာသည်။

"ထင်ထင်တို့လည်း ရောက်နေကြတာပဲ ဒီနေ့ နေ့လယ်စာကို အဒေါ်တို့အိမ်မှာပဲ အဝစားကြနော်၊ အရသာရှိတာတွေ အများကြီး လုပ်ပေးမယ်"

"အမေ... ဒီနေ့ ခြံထဲမှာပဲ အသားကင် လုပ်စားကြရင် ဘယ်လိုလဲ"

မင်ယွဲ့က ယွမ်ပေါ့ကို ပွေ့ချီရင်း အကြံပြုလိုက်သောအခါ

"ကောင်းသားပဲ... အိမ်မှာ အသားကင်စက်လည်း ရှိသားပဲ ကလေးတွေလည်း ကြိုက်ကြမှာပါ အဒေါ် ဦးလေးအိမ်ကို သွားပြီး အအေးတွေ ထပ်ယူလိုက်ဦးမယ်"

အမေမင်မှာပြောရင်းဆိုရင်း တက်ကြွစွာဖြင့် ပြန်ထွက်သွားတော့သည်။

မင်ထင်သည် ထိုင်ခုံတွင် မှီချလျက် ပြာလွင်နေသော ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်ရင်း လေသံတိုးတိုးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"ငါလား... ငါကတော့ လေလိုပဲ လွတ်လပ်တဲ့ဘဝကို တမ်းတမိတယ်"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ရယ်လိုက်သည်။

"အလယ်တန်းပဲ အောင်တဲ့သူက ဘာတွေ လာပြီး စကားလှလှ‌ေပြာ နေတာလဲ မသိဘူးနော် ငါ အမြဲတမ်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လိမ်ညာခဲ့တယ်၊ အမေက ငါ့ကို ချစ်မှာပါ၊ မောင်လေးကို နည်းနည်း ပိုမျက်နှာသာ ပေးရုံပါလို့ပေါ့ စက်ရုံမှာ အလုပ်စလုပ်ကတည်းက လစဉ် လခထဲက သုံးထောင်ကို အိမ်ကို အမြဲပို့ခဲ့တာ ကိုယ့်အတွက် ဘာမှ မကျန်ခဲ့ဘူး"

"ထင်ထင်... နင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်အတွက် ပိုပြီး စဉ်းစားသင့်တယ်"

မင်ယွဲ့က သတိပေးလိုက်သည်။

"ငါ သိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ ငါ သိလိုက်ရတယ် အဖေ ခါးနာလို့ဆိုပြီး အမေက ငါ့ဆီကနေ တစ်သောင်း အတင်းတောင်းတယ် အဲ့ဒီပိုက်ဆံနဲ့ ဘာလုပ်တယ် သိလား... မောင်လေးအတွက် ကွန်ပျူတာ ဝယ်ပေးဖို့တဲ့"

မင်ထင်က နာကျင်စွာ ရယ်မောရင်း ဆက်

ပြောလိုက်၏။

"ငါကတော့ ပန်းသီးတစ်လုံးတောင် အဝမစားနိုင်ဘဲ သူကတော့ ငါ့ပိုက်ဆံနဲ့ ကွန်ပျူတာ သုံးနေတာ... တကယ့်ကို စိတ်ပျက်းရာပါပဲ"

ထိုစကားကြောင့် မင်ဖုန်းနှင့် မင်ကျိတို့မှာ ဘာပြောရမှန်းမသိဘဲ နှုတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

မင်ယွဲ့ကသာ မင်ထင်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လျက် အားပေးလိုက်၏။

"ထင်ထင်... ကိုယ့်အတွက်ကိုယ်ပဲ ရှင်သန်ပါ မိဘတိုင်းက သားသမီးကို ချစ်တာ မဟုတ်ဘူး။

နင် တစ်ခုခု လိုအပ်ရင် ငါ့ကို အချိန်မရွေး လာပြောပါ"

"အင်း... ငါ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ ဒီနေ့ကစပြီး သူတို့ကို တစ်ပြားမှ မပေးတော့ဘူး ငါ ပေးဆပ်ခဲ့တာတွေလည်း လုံလောက်ပါပြီ ငါ့ဘဝကို ငါ့အတွက်ပဲ ရှင်သန်တော့မယ်"

သူငယ်ချင်းများ စကားပြောနေစဉ် အဖေမင်သည် အသားကင်ရန် လိုအပ်သော အဆာပလာများကို သယ်ဆောင်၍ ရောက်လာ‌လေသည်။

ခြံဝင်းအတွင်း၌ အသားကင်စက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အသားကင်နံ့မှာ မွှေးပျံ့နေပြီး၊ မီးဖိုပေါ်ရှိ ပြည်ကြီးငါးများမှာလည်း တစီစီ မြည်လျက် ရှိ၏။

ယွမ်ပေါ့မှာမူ မျက်တောင်မခတ်ဘဲ အသားကင်များကို စောင့်ကြည့်နေတော့သည်။

ထိုသို့ ပျော်ရွှင်စရာ စကားဝိုင်းလေးအတွင်းသို့ လူငယ်တစ်ဦး ဒေါသတကြီး အရှိန်ဖြင့် ဝင်

ရောက်လာသည်။

"မင်ထင်... နင်ကတော့ ဒီမှာ အပျော်အပါးတွေ လုပ်နေပြီး အိမ်ကလူတွေ ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာ ဂရုမစိုက်ဘူးပေါ့လေ"

ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသူမှာ မင်ထင်၏ မောင်ဖြစ်သူပင် ဖြစ်သည်။ မိသားစု၏ အလိုလိုက်မှုကို ခံထားရပြီး အစ်မဖြစ်သူ၏ ချွေးနည်းစာကို ဖြုန်းတီးနေသော သူ၏ ရောက်ရှိလာမှုကြောင့် လီအောက်ရွာလေး၏ အေးချမ်းသော နေ့လယ်ခင်းသည် ရုတ်ခြည်း ပျက်ပြားသွားရတော့သည်။