လွတ်လပ်ခြင်း

ထိုလူကြီးသည် အောင်ပွဲကို လက်တစ်ကမ်းအလိုဟု မှတ်ထင်ကာ မင်ယွဲ့သည် သူ၏ စည်းစိမ်များရှေ့တွင် ဒူးထောက်လာတော့မည်ဟု ယုံကြည်မှုလွန်ကဲနေချိန်တွင်—

မင်ယွဲ့နှင့် မင်ထင်တို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ ပြိုင်တူပင် ဟားတိုက်ရယ်မောမိကြတော့သည်။

ထိုမျှမက ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ ဝိုင်းအုံကြည့်နေသော ရွာသားများကပါ လိုက်လံရယ်မောကြသဖြင့် ထိုလူမှာ အံ့အားသင့်ကာ ကြောင်အမ်းသွားရသည်။

လီအောက်ရွာသားများအားလုံး ရူးသွပ်ကုန်ကြပြီဟု သူ ထင်မှတ်သွား၏။ သူသည် ရုပ်ရည်မချောမော၊ အရပ်မရှည်သော်လည်း ငွေရှိလျှင် ချောမောလှပသော မိန်းကလေးများမှာ ပျားအုံကို ပန်းဦးရစ်သကဲ့သို့ ဝိုင်းဝိုင်းလည်နေမည်ဟု အမြဲတွေးထင်ထားသူ ဖြစ်သည်။

ယခု မင်ယွဲ့၏ ရယ်မောသံမှာ သူ့အတွက်မူ လှောင်ပြောင်မှုတစ်ခုထက်မကဘဲ နားမခံသာသော အသံတစ်ခု ဖြစ်နေတော့သည်။

"ဘာကို ရယ်နေကြတာလဲ နင်တို့အတွက် ဒါတွေက မလောက်သေးဘူးလို့ ပြောချင်တာလား"

ဟု သူက ဒေါသတကြီး မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ရယ်တာက... ရှင့်ရဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးလွန်းတဲ့ အသိတရား ကင်းမဲ့မှုကို ရယ်တာပါ"

မင်ယွဲ့သည် ဝတ်ရုံအိတ်ကပ်ထဲမှ ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်ပြီး ဓာတ်ပုံမှတ်တမ်းအချို့ကို ဖွင့်ပြလိုက်သည်။ သူမသည် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသည့်အလား ပိုင်ဆိုင်မှု အထောက်အထား ဓာတ်ပုံအချို့ကို သိမ်းဆည်းထားခဲ့သည်။

"ဒါက ပေကျင်းတက္ကသိုလ် အနီးက ကျောင်းခွင်

နယ်မြေထဲက အိမ်ပဲ ယွမ်ကိုးသန်း အပြတ်ပေးဝယ်ထားတာ"

ထိုလူမှာ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို ကြည့်ရင်း ဆွံ့အသွားရသည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများမှာ သိသိသာသာ တုန်ယင်လာ၏။

"ဒါကတော့ အော်ဒီကား၊ ယွမ် ၁.၄ သန်းတန်

အပြတ်ပေးဝယ်ထားတာ"

မင်ယွဲ့က ကားဝယ်ယူသည့် စာချုပ်နှင့် ကားသော့ကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။

သူမတွင် ရိုးလ်ရွိုက်စ်ကားတစ်စီး ရှိနေသေးသော်လည်း ထိုမျှအထိ အစွန်းရောက်ပြပါက လူများ ထိတ်လန့်သွားမည်စိုး၍ ထိန်းထားလိုက်

ခြင်း ဖြစ်၏။

"နောက်ပြီး... ဒီလက်ပတ်နာရီက ပါတက်ဖီးလစ် အမျိုးအစားပဲ ယွမ် ၆ သိန်းကျော် တန်ဖိုးရှိတယ်"

မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်မှ နာရီကို ဖြုတ်ပြလိုက်သည်။

တစ်ခဏအတွင်း ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ သင်္ချိုင်းကုန်းပမာ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

ရွာသားများမှာ မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် ငေးကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏ ခေါင်းထဲတွင် မူးဝေသွားရသည်။

“ဘုရားရေ... လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်တွင် အိမ်တစ်လုံးကို ပတ်ထားခြင်းပင် မဟုတ်ပါလား။ ရွှေနာရီပင် ဤမျှ ဈေးမကြီးနိုင်ပေ”

သူတို့ ထင်မှတ်မှားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်၊ ထိုနာရီသည် စိန်များဖြင့် စီခြယ်ထားခြင်း ဖြစ်၏။

လိုက်ပါလာသော အောင်သွယ်တော်မှာလည်း ရှက်လွန်းသဖြင့် တစ်ခွန်းမျှ မဟဝံ့တော့ပေ။ အခြေအနေများ ဤမျှအထိ ပြောင်းလဲသွားကာ မိမိတို့ဘက်မှ အရှက်တကွဲ ဖြစ်ရလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော် မင်းကို မယူတော့ဘူးမင်ထင်ကိုပဲ ယူမယ်"

ထိုလူသည် ယောက်ျားမာန ထိခိုက်သွားသဖြင့် မင်ထင်ဘက်သို့ ချက်ချင်း လှည့်လိုက်ပြန်သည်။

"ကျွန်မလည်း ရှင့်ကို မယူနိုင်ဘူး လာရာလမ်းအတိုင်းသာ ပြန်လှည့်လိုက်ပါတော့"

မင်ထင်၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်တည်ငြိမ်

နေသည်။

"နင့်မိဘတွေက ငါ့ဆီကနေ ယွမ် ၂ သောင်း ယူထားပြီးပြီ နင်က မယူဘူးဆိုရင် ဒီပိုက်ဆံကို အခုချက်ချင်း ပြန်ပေး"

မင်ယွဲ့တို့အား မယှဉ်နိုင်မှန်း သိသွားသောအခါ ထိုလူသည် မင်ထင်၏ မိဘများဘက်သို့ ဝှေ့ယမ်းလိုက်တော့သည်။

ယွမ်ပေါ့ကမူ မင်ယွဲ့၏ ဦးထုပ်ထဲတွင် ထိုင်ရင်း နေကြာစေ့များကို တဂျွတ်ဂျွတ် ဝါးကာ ပွဲကြည့်ကောင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။

"မင်ထင်... နင့်မှာလည်း ပိုက်ဆံမရှိဘဲနဲ့ သူ့ကိုပဲ ယူလိုက်စမ်းပါ။ သူက နင့်ကို တင်တောင်းငွေ ယွမ် ၂ သိန်းတောင် ပေးဦးမှာ ဒါမှမဟုတ်ရင်

လည်း အဲ့ဒီ ၂ သောင်းကို အခု ပြန်ပေး"

မင်အာကူက သမီးဖြစ်သူအား လူသားတစ်ယောက်ပမာ မမြင်ဘဲ ကုန်ပစ္စည်းတစ်ခုကဲ့သို့ ရက်စက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

မင်ထင်သည် လုံးဝ စိတ်ပျက်အားလျော့သွားရသည်။ ဤမိသားစုသည် သူမအား သမီးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ မဆက်ဆံခဲ့ရုံမက လူတစ်ဦးအဖြစ်ပင် အသိအမှတ်မပြုခဲ့ကြပေ။

"ကျွန်မမှာ ပိုက်ဆံမရှိဘူး အခုလေးတင်ပဲ ရဲကို ဖုန်းဆက်လိုက်ပြီ။ ရဲလာရင် အဲ့ဒီမှာပဲ ရှင်းကြပါ"

သူမသည် မည်သူမျှ သတိမထားမိခင် ၁၁၀ ကို ခေါ်ဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချ၍ သူမသည် ဤမိသားစုနှင့် အဆက်အသွယ် ဖြတ်တောက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ မောင်ဖြစ်သူ မင်ကျိယွမ်သည် ရည်းစားထားရန်နှင့် အိုင်ဖုန်းဝယ်ရန်အတွက် သူမအား ရောင်းစားနေခြင်းကို သူမ လုံးဝ သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။

"ထင်ထင်ရယ်... ဒီလို မလုပ်ပါနဲ့ အမေတို့က ညည်း ကောင်းစားဖို့ လုပ်ပေးနေတာပါ"

မင်ထင်၏ မိခင်မှာ စိတ်မူမမှန်သူတစ်ဦးကဲ့သို့ လေသံပြောင်းကာ ချော့မော့နေပြန်သည်။

"ကျွန်မ ဒီစကားကို ပြောချင်နေတာ ကြာပြီ အမေ... အမေ တစ်သက်လုံး နှိပ်စက်ခံရတာ အမေနဲ့ ထိုက်တန်လို့ပဲ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အမေ ကိုယ်တိုင်က ပြန်မတော်လှန်ခဲ့လို့ပဲ အဖေက အမေကို ရိုက်တာလည်း အမေနဲ့ ထိုက်တန်တာပဲ ဘာလို့ ကွာရှင်းခွင့် မတောင်းခဲ့တာလဲ ကျွန်မကသာ အမေ့ကို သနားနေမိတာ တကယ်ကို မိုက်မဲခဲ့တာပဲ ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မဟာ အမေတို့ရဲ့ သမီး မဟုတ်တော့ဘူး အမေတို့ ဘာဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မ ဂရုမစိုက်တော့ဘူး"

မင်ထင်၏ စိတ်ထဲတွင် ရှိသမျှ သံယောဇဉ်တို့မှာ ဤမိသားစု၏ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်မှုများကြောင့် ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူမ တွေ့မြင်ခဲ့ရသမျှမှာ မျက်နှာလိုက်မှု၊ အေးစက်မှု၊ အတ္တနှင့် အကြမ်းဖက်မှုများကြောင့်သာ ဤလှောင်အိမ်အတွင်းမှ အတောင်ပံဖြန့်၍ ပျံသန်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

သူမအား ကြက်မကြီးက သားငယ်ကို ကာကွယ်သကဲ့သို့ ရှေ့မှ မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်ပေးနေသော မင်ယွဲ့ကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ မျက်ဝန်းတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာလေသည်။

အိမ်တွင် နှိပ်စက်ခံရစဉ်က သူမ မငိုခဲ့ပေ၊ မောင်ဖြစ်သူက တွန်းထုတ်စဉ်ကလည်း မငိုခဲ့ပေ၊ မိဘများက သူမအား ရောင်းစားရန် ကြိုးစားစဉ်ကလည်း မျက်ရည်မကျခဲ့ပေ။ သို့သော် သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ၏ မတွန့်မတို ကူညီဖေးမမှုကို မြင်ရသောအခါတွင်မူ သူမ၏ ခံစားချက်တို့မှာ ဆည်ကျိုးသကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာရတော့သည်။

ရဲများ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် မင်ထင်၏ မိဘများအား ပိုက်ဆံပြန်ပေးရန် ဖိအားပေးခဲ့သည်။

မင်ကျိယွမ်က ထိုပိုက်ဆံများကို ဖြုန်းတီးပစ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သဖြင့် မိဘများမှာ သူတို့ စုဆောင်းထားသော ငွေများကို ထုတ်ပေးလိုက်ရတော့သည်။

"ဒါ နင့်ကြောင့် ဖြစ်ရတာ... နင်ကတော့ တကယ့် လာဘ်ပိတ်တဲ့ ကောင်မလေးပဲ သွားစမ်း—"

ရဲများ ထွက်သွားသည်နှင့် ဖခင်ဖြစ်သူက မင်ထင်ကို စက်ဆုပ်စွာ ကြည့်ရင်း မောင်းထုတ်တော့သည်။

"ဒီပိုက်ဆံတွေက ကျွန်မပိုင်တာ နင်တို့ကို ပြန်မဆပ်ခိုင်းတာတောင် ကျွန်မက သဘောကောင်းလွန်းလို့ပဲ အခုချက်ချင်း ထွက်သွားမယ်"

မင်ထင်သည် ပြတ်သားသော အမျိုးသမီး တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမသည် မင်ယွဲ့ကို ဆွဲကာ ထိုအိမ်အတွင်းမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ နှစ်ပေါင်း ၂၀ ကျော် နေထိုင်ခဲ့သော အိမ်ဂေဟာကို သူမ စွန့်ခွာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အိမ်ပြင်သို့ ရောက်သည်နှင့် သူမ၏ သန်မာဟန်ဆောင်ထားသော စိတ်ဓာတ်တို့မှာ ပြိုလဲသွားရသည်။ သူမသည် ခေါင်းငုံ့ကာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးတော့၏။ထိုအခါ မင်ယွဲ့နှင့် မင်ချန်တို့မှာ ဘာစကားမျှ မဆိုဘဲ သူမ၏ ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်ကြသည်။

"မင်ယွဲ့... ငါ့ဘဝက တကယ်ပဲ ရှုံးနိမ့်နေပြီလား"

မင်ထင်က မျက်ရည်များကြားမှ မေးလိုက်သည်။

"ထင်ထင်... နင့်ဘဝက အခုမှ စတာပါ နင်က ငယ်ပါသေးတယ်"

"ငါ့မှာ အိမ်မရှိတော့ဘူး..."

မင်ထင်သည် ကောင်းကင်ယံရှိ လပြည့်ဝန်းကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်ကာဖြေလိုက်၏

လပြည့်ဝန်းသည် ဆုံစည်းခြင်းနှင့် ပျော်ရွှင်ခြင်း၏ ပြယုဂ် ဖြစ်သော်လည်း သူမအတွက်မူ လွတ်မြောက်ခြင်း၏ အထိမ်းအမှတ် ဖြစ်နေသည်။ အဆုံးမရှိသော ငြင်းခုံမှုများ၊ ဆင်းရဲခြင်း၏ ညည်းတွားသံများနှင့် ဖိနှိပ်မှုများ မရှိတော့သည့် ဘဝသစ်သို့ သူမ ခြေလှမ်းလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

"ထင်ထင်... အခုဆိုရင် နင်ဟာ လိုပဲ လွတ်လပ်သွားပြီ"