နင်လာခဲ့ပါ

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ယွဲ့ယွဲ့ရယ်”

မင်ထင်သည် မင်ယွဲ့ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားမိသည်။

"နင် ငါ့အိမ်မှာပဲ နှစ်သစ်ကူးလို့ရတယ်၊ ငါ့မှာ အိမ်တွေအများကြီးရှိပါတယ်"

ဟု မင်ယွဲ့က အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်

သည်။

မင်ယွဲ့သည် အမြဲတမ်း တစ်ပါးသူအပေါ် စာနာထောက်ထားတတ်သူဖြစ်ပြီး လီအောက်ရွာသားများအတွက်မူ မိမိတို့၏ ဇာတိချက်ကြွေရာအရပ်သည် အရေးအပါဆုံးဖြစ်ကြောင်း သူမ သိထားသူဖြစ်သည်ပင်။

ထို့ကြောင့် မည်မျှပင် မနှစ်မြို့စရာများ ရှိနေပါစေ၊ တရုတ်နှစ်သစ်ကူးကာလတွင် လူတိုင်း အိမ်ပြန်တတ်ကြစမြဲပင်။ သို့သော် ယခုဖြစ်ရပ်များအပြီးတွင် မင်ထင်အတွက်မူ အိမ်

ပြန်လမ်းသည် ပိတ်ဆို့သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

သူမ၏ မိသားစုနှင့် ဆက်ဆံရေးမှာ ပြန်လည်မပြင်ဆင်နိုင်လောက်အောင် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ပြန်လည်သင့်မြတ်ရေးဟူသည်မှာလည်း မဖြစ်နိုင်တော့သော အရာတစ်ခုပင်။

"မနှောင့်ယှက်ပါရစေနဲ့တော့ဟာ၊ ငါ တခြားမြို့တစ်မြို့မှာပဲ အလုပ်သွားလုပ်တော့မယ်”

သူတစ်ပါးမိသားစုများ ပျော်ပျော်ပါးပါး ဆုံစည်းနေကြသည်ကို ကြည့်နေရခြင်းက သူမအတွက် ပို၍ နာကျင်ရပေမည်။

ထို့ထက်စာလျှင် နွေဦးပွဲတော်ကာလအတွင်း သုံးဆရရှိမည့် လုပ်ခလစာကို ရှာဖွေရင်း ငွေနောက်လိုက်နေခြင်းက ပို၍ အဓိပ္ပာယ်ရှိပေလိမ့်မည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ့အိမ်မှာပဲ နေပါ ငါ့မိသားစုဝင်အားလုံးကိုလည်း နင်သိနေတာပဲဟာ”

မင်ယွဲ့က ချက်ချင်းပင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချပေးလိုက်၏။

အေးချမ်းလှသော နှစ်သစ်ကူးကာလတွင် မိန်းကလေးတစ်ယောက်တည်း သူစိမ်းမြို့ရပ်ဝေး၌ အလုပ်ရုန်းကန်နေရမည်ကို တွေးကြည့်ရုံနှင့် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။

"အနာဂတ်အတွက်ရော ဘာလုပ်မယ်လို့ စိတ်ကူးထားလဲ”

မင်ယွဲ့က သူမကို တတ်နိုင်သမျှ ကူညီလိုသော်လည်း အဓိကမှာ မင်ထင်၏ ကိုယ်ပိုင်ဆန္ဒပေါ်တွင်သာ မူတည်နေသည်။

မင်ထင်က မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ပြုံးကာ—

"ငါ ပိုက်ဆံရှာမယ်၊ ပြီးရင် ပန်းဆိုင်လေးတစ်ဆိုင်ဖွင့်ပြီး ကြောင်လေးတစ်ကောင်နဲ့ အေးအေးဆေးဆေး နေချင်တယ်"

ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

ဤရည်မှန်းချက်မှာ မင်ယွဲ့အတွက် ရိုးရှင်းလှသော်လည်း ကျေးလက်တောရွာမှ မိန်းကလေးများအတွက်မူ အလှမ်းဝေးလွန်းသော အိပ်မက်တစ်ခုပင်။

သားကိုသာ အလေးပေးပြီး သမီးကို နှိမ့်ချတတ်သော မိသားစုများကြားတွင် ရုန်းကန်နေရသည့် မင်ထင်ကဲ့သို့သော မိန်းကလေးများစွာအတွက် 'အိမ်' ဟူသည်မှာ ခိုလှုံရာမဟုတ်ဘဲ နာကျင်ရာအရပ်သာ ဖြစ်နေတတ်သည်။

သူတစ်ပါးကို မနှောင့်ယှက်လိုသော စိတ်၊ မည်သူ့အပေါ်မှ မမှီခိုလိုသော ဇွဲနှင့် လုံခြုံမှုကင်းမဲ့နေခြင်းတို့က သူမကို ငွေကြေးနှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြည့်စုံမှုနောက်သို့ အတင်းအဓမ္မ တွန်းပို့နေခြင်းပင်။

မင်ထင်၏ လွတ်လပ်လိုသော စိတ်ဓာတ်ကို မင်ယွဲ့ အထင်ကြီးမိသော်လည်း တစ်ဖက်တွင်လည်း ထိုလွတ်လပ်မှုသည် အခြေအနေအရ ဖိအားပေးခံရမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာရခြင်းဖြစ်၍ စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။

မင်ထင်က သူမအိမ်တွင် နှစ်သစ်ကူးရန် ထပ်ခါတလဲလဲ ငြင်းဆိုနေသောကြောင့် မင်ယွဲ့က အခြားအကြံတစ်ခု ပေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို မြို့ထဲမှာ သွားမနေဘူးလား ငါ့မိဘတွေ ငှားထားတဲ့အိမ်ရှိတယ်၊ အရင်က စူပါမားကက်

ဝန်ထမ်းတွေနေတာ၊ အခုတော့ အားနေတာပဲ အဲဒီမှာ သွားနေလိုက်လေ”

မြို့ထဲတွင် အိမ်ငှားခမကြီးလှသလို၊ ဆောင်းတွင်းကာလ အေးစိမ့်နေချိန်တွင် ဝန်ထမ်းများ သွားလာရအဆင်ပြေစေရန် အခန်းနှစ်ခန်း ငှားထားပေးခြင်းဖြစ်သည်။

"တကယ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ယွဲ့ယွဲ့ရယ်”

မင်ထင်မှာ ဝမ်းနည်းဝမ်းသာဖြစ်ရလွန်း၍ စကားပင် ဆက်မပြောနိုင်တော့ပေ။

"ကျေးဇူးတင်မနေပါနဲ့၊ လာ... အသုံးအဆောင်

ပစ္စည်းတချို့ သွားဝယ်ရအောင်”

မင်ယွဲ့သည် မင်ထင်ကို မြို့ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ မင်ထင်၏ ကိုယ်ပိုင်မာနနှင့် အားနာတတ်သည့် စိတ်ကို သူမ နားလည်သည်။

ထို့ကြောင့် မြို့ထဲတွင် တစ်ဦးတည်း အေးအေးဆေးဆေး အချိန်ကုန်ဆုံးခြင်းကသာ မင်ထင်အတွက် အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

မင်ယွဲ့အနေဖြင့် သူမကို စူပါမားကက် သို့မဟုတ် မူကြိုကျောင်းတွင် အလုပ်ပေးရန်မှာ အလွန်လွယ်ကူသော်လည်း မင်ထင်၏ မိဘနှင့် မောင်ဖြစ်သူတို့မှာ အချိန်မရွေး ပြဿနာရှာနိုင်သည့် အနှောင့်အယှက်များအဖြစ် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

"မင်ထင်၊ နှစ်သစ်ကူးပြီးရင် ငါနဲ့အတူ ယန်ကျင်းကို လိုက်ခဲ့ပါလား”

ဝေးဝေးသို့ ထွက်ခွာသွားခြင်းကသာ ဤသွေးသားနှောင်ကြိုးအဆိပ်သင့်မှုကို ဖြတ်တောက်နိုင်ပြီး နောက်နောင် အရှုပ်အရှင်းကင်းစေမည့် နည်းလမ်းဖြစ်သည်။

မင်ထင်သည် ယန်ကျင်းကဲ့သို့သော မြို့ပြကြီးကို တမ်းတမိသော်လည်း တစ်ဖက်တွင်လည်း မမြင်ရသေးသော အနာဂတ်ကို ကြောက်ရွံ့မိနေ၏။

"အဲဒီမှာ ပန်းဆိုင်တစ်ခုမှာ အလုပ်ဝင်ရင်း ပန်းအလှပြင်နည်းတွေ သင်ပေါ့၊ ပြီးရင်တော့ ကိုယ်ပိုင်ဆိုင်လေး ဖွင့်ရမှာပေါ့”

မင်ယွဲ့၏ လမ်းညွှန်ချက်မှာ မင်ထင်အတွက် အလင်းရောင်တစ်ခုပင်။ သို့သော် မင်ထင်က—

"ယွဲ့ယွဲ့ရယ်၊ နင်က ငါ့ကို အထင်ကြီးလွန်းနေတာပဲ ဒီလို မြို့ငယ်လေးမှာ ပန်းဆိုင်လေးဖွင့်နိုင်

ရင်တောင် တော်တော်ဟုတ်နေပြီ ယန်ကျင်းက အိမ်ငှားခတွေကို ငါ ဘယ်လိုမှ တတ်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး"

ဟု ပြန်ပြောရှာသည်။

မကြာမီပင် သူတို့နှစ်ဦး မြို့ထဲသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

"ငါ့ရဲ့ ပန်းဆိုင်ကို ဘယ်လို စီမံခန့်ခွဲမလဲဆိုတာ စဉ်းစားထားလိုက်လေ”

မင်ယွဲ့က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

သူမတွင် ဆိုင်ခန်းများစွာ ရှိနေပြီးဖြစ်ရာ ပန်းဆိုင်လေးတစ်ဆိုင် ထပ်တိုးဖွင့်ရန်မှာ ခဲယဉ်းလှသည့် အလုပ်မဟုတ်ပေ။ မင်ထင်မှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။

မင်ယွဲ့ ချမ်းသာသည်ကို သိသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ ယန်ကျင်းတွင် ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို အလွယ်တကူ ဖွင့်လှစ်နိုင်လောက်သည်အထိ ဖြစ်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာမလေး"

ဟု မင်ထင်က ဆိုလိုက်ရာ နှစ်ဦးသား ပြိုင်တူ ပြုံးမိသွားကြသည်။

မင်ယွဲ့သည် မင်ထင်ကို လိုအပ်သည်များ ဝယ်ယူရန် ကူညီပေးပြီးနောက် အိမ်ခန်းလေးထဲတွင် သေချာနေရာချပေးခဲ့သည်။ မင်ထင်က တစ်ခုခုပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း မင်ယွဲ့က—

"တော်ပြီ၊ ကျေးဇူးတင်စကား ထပ်မပြောနဲ့တော့အားနာနေရင် ငါ တကယ်စိတ်ဆိုးမှာနော် ဒီမှာပဲ အေးအေးဆေးဆေး နားနေပါ။ သူတို့ နင့်ကို ဘယ်လိုမှ ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး”

နောက်တစ်နေ့တွင် မင်ယွဲ့သည် သူငယ်ချင်း၏ မင်္ဂလာဆောင်သို့ သွားရန် ပြင်ဆင်ရလေသည်။

ယွမ်ပေါ့ကို ခေါ်သွားရန် အဆင်မပြေသောကြောင့် မင်ချန်နှင့် မင်ကျောက်တို့ထံတွင် ထားရစ်ခဲ့သည်။ သတို့သားနှင့် သတို့သမီးမှာ မင်ယွဲ့၏ ကျောင်းနေဖက်များဖြစ်ကြပြီး သူမက သတို့သမီးဘက်မှ ဖိတ်ကြားချက်အရ တက်ရောက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ဟိုတယ်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် မင်္ဂလာခန်းမမှာ နှစ်ခြမ်းကွဲနေပြီး သတို့သားနှင့် သတို့သမီးဘက်မှ ဆွေမျိုးများဖြင့် စည်ကားနေသည်။ မင်ယွဲ့ ရောက်သွားချိန်တွင် သတို့သမီးမှာ မင်္ဂလာဝတ်စုံလဲလှယ်ကာ မိတ်ကပ်ပြင်ဆင်နေဆဲဖြစ်သည်။

"မင်ယွဲ့၊ နင်လည်း လာတာပဲလား”

မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ အာမေဍိတ်သံကြောင့် အားလုံး၏ အကြည့်များက မင်ယွဲ့ထံသို့ စုပြုံရောက်ရှိသွားသည်။

"မင်ယွဲ့က ပိုပိုပြီး လှလာတာပဲ”

"ယန်ကျင်းတက္ကသိုလ်က ဘွဲ့ရထားတာဆိုတော့ ရုပ်လည်းချော၊ အလုပ်လည်းကောင်းဆိုတော့ လူချမ်းသာနဲ့ ညားရင် ဘဝက အေးဆေးပဲပေါ့”

ဝိုင်းဝန်းချီးကျူးနေကြသော်လည်း ထိုသူများကြားမှ မိန်းကလေးတစ်ဦးကမူ နှာခေါင်းရှုံ့လျက်

"ဟမ်၊ ပေကျင်းတက္ကသိုလ်ဆိုလည်း ဘာထူးမှာလဲ ဆင်းရဲသားရနံ့ကတော့ ပျောက်မှာမဟုတ်ပါဘူး"

ဟု ခနဲ့လိုက်သည်။

မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ ဝတ်စုံနှင့် လက်ကိုင်အိတ်ကို တစ်ချက် ငုံ့ကြည့်မိသည်။ သူမဝတ်ထားသည်မှာ တံဆိပ်အထင်အရှားမပါသော်လည်း အနည်းဆုံး ယွမ်သောင်းချီတန်သည့် အမှတ်တံဆိပ်များဖြစ်သည်။

"လီဝူမေ၊ မင်ယွဲ့ဝတ်ထားတာ အဆင့်မြင့်တံဆိပ်တွေလေ၊ နင်က ဘာကိုကြည့်ပြီး အဲဒီလိုပြောတာလဲ”

ထိုသူမှာ ဖက်ရှင်ဒီဇိုင်း ကျောင်းဆင်းတစ်ဦးဖြစ်၍ မင်ယွဲ့ဝတ်ထားသည့် အဝတ်အစားများ၏ တန်ဖိုးကို ချက်ချင်း ရိပ်မိသည်။ လီဝူမေဆိုသူမှာ မျက်နှာပျက်သွားပြီး—

"နောက်ဆို ငါ့ကို ဂျူဒီလို့ ခေါ်စမ်းပါ၊ အဲဒါ ငါ့နာမည်အသစ်ပဲ"

ဟု ခပ်တည်တည် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

လီဝူမေသည် မိသားစုတွင် ပဉ္စမမြောက်သမီးဖြစ်၍ 'ငါးမ' ဟူသော ကျေးလက်ဆန်သည့် အမည်ဖြင့် နှစ်ပေါင်း ၂၀ ကျော် ရှင်သန်ခဲ့ရသူဖြစ်သည်။ ယခုအခါ အင်္ဂလိပ်အမည်က ပို၍ လူတောတိုးသည်ဟု ယူဆကာ ပြောင်းလဲလိုက်

ခြင်းဖြစ်သည်။

"အမှတ်တံဆိပ်ဖြစ်လည်း အစစ်လား အတုလား ဘယ်သူသိမှာလဲ”

မင်ယွဲ့ကမူ သူမကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လက်ဆောင်ပေးသည့်နေရာသို့သွားကာ အဆင်သင့်ပြင်ထားသည့် စာအိတ်နီလေးကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

"မင်ယွဲ့၊ နင်က လန်လန်နဲ့ ခင်တာဆိုတော့ ဘယ်လောက်တောင် ထည့်မလဲကြည့်ရအောင်"

ဟု ဆိုကာ ထိုမိန်းကလေးက အတင်းဝင်ပါလာပြန်သည်။

မင်ယွဲ့သည် ငြိမ်သက်စွာပင် လက်ဆောင်စာရင်းမှတ်သည့်သူထံ စာအိတ်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"စေတနာက အဓိကပါပဲ၊ နင့်အိမ်ခြေအနေကလည်း သိပ်မကောင်းတော့ အများကြီးမထည့်နိုင်တာကို ငါတို့ နားလည်ပါတယ်"

ဟု လီဝူမေက တစ်ကိုယ်တည်း ဒိုင်ခံပြောနေသည်။

စာရင်းမှတ်သူက စာအိတ်ကိုဖွင့်ကာ စစ်ဆေးပြီးနောက်—

"ယွမ် ၁၈၀၀ ပါလား”

ဟု အတည်ပြုလိုက်သည်။

ထိုစကားကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သူငယ်ချင်းဟောင်းများ အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ထိုခေတ်ကာလတွင် ယွမ် ၁၈၀၀ ဆိုသည်မှာ မနည်းလှသော ပမာဏဖြစ်ပြီး ရင်းနှီးသူများပင် ယွမ် ၁၀၀၀ ထက် ပိုမထည့်လေ့ရှိကြပေ။

မင်ယွဲ့က ၁၈၀၀ ဟူသော ပမာဏကို ကြွားဝါလို၍ မဟုတ်ဘဲ သင့်တော်မည်ဟု ယူဆ၍ ထည့်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် လီဝူမေကဲ့သို့သော သူများကမူ သူတစ်ပါးကို နှိမ့်ချမှသာ မိမိကိုယ်ကိုယ် အထက်တန်းကျသည်ဟု ထင်မှတ်နေကြသူများဖြစ်သည်။

"ကဲ... ငါ့နာမည် ရေးပြီးပြီဆိုတော့ နင့်အလှည့်ပဲလေ"

ဟု မင်ယွဲ့က လီဝူမေကို ကြည့်ကာ အေးဆေးစွာပင် ပြောလိုက်ပါတော့သည်။