အရှက်မဲ့ခြင်း

Vol. 15 Ch. 147

စာအိတ်နီကို ကိုင်ထားသော လီဝူမေ၏ လက်ချောင်းများမှာ ရုတ်ချည်း တင်းမာသွားခဲ့သည်။ သူမ၏ စာအိတ်ထဲတွင် ထည့်ထားသည်မှာ ယွမ် ၈၀၀ သာ ရှိသည်။

သူတို့ဒေသ၏ ထုံးတမ်းစဉ်လာအရ သာမန်အတန်းဖော်ချင်းဆိုလျှင် ယွမ် ၃၀၀ မှ ၅၀၀ ခန့်သာ ပေးလေ့ရှိကြသော်လည်း သူမကမူ ၈၀၀ ထည့်ခြင်းဖြင့် လူကြားထဲတွင် ထင်ပေါ်ချင်နေခြင်းဖြစ်သည်။

သတို့သမီး လန်လန်နှင့် အထူးတလည် ရင်းနှီးလှသည်မဟုတ်သော်လည်း ငွေအနည်းငယ် ပိုသုံးလိုက်ခြင်းဖြင့် သူငယ်ချင်းဟောင်းများရှေ့တွင် မျက်နှာပွင့်လန်းမည်ဟု တွေးထားခဲ့ခြင်းပင်။

သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ မင်ယွဲ့၏ လက်ဆောင်

ပမာဏက သူမကို လွှမ်းမိုးသွားခဲ့လေသည်။

"နှစ်ထောင်..."

လီဝူမေသည် သူမ၏ လက်ကိုင်အိတ်ထဲသို့ စာအိတ်ကို ပြန်ထည့်လိုက်ပြီးနောက် ငွေစက္ကူများကို ထုတ်ကာ အသစ်တစ်ဖန် ပြန်ရေတွက်လိုက်သည်။ ယွမ် ၂၀၀၀ တိတိကို စားပွဲပေါ်သို့ ပစ်တင်သလို တင်လိုက်ရင်း စာရင်းမှတ်သူကို ဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

လက်ဆောင်စာရင်း မှတ်နေသူများမှာပင် အံ့အားသင့်သွားကြရသည်။ ဆွေမျိုးသားချင်း မဟုတ်ဘဲ အတန်းဖော်ချင်း ယခုကဲ့သို့ ထောင်ဂဏန်းချီ ပေးကမ်းသည်မှာ အလွန်ရှားပါးလှပေရာ သတို့သမီးတွင် ယခုကဲ့သို့ ချမ်းသာသော သူငယ်ချင်းများ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ထားကြပေ။

"နင် ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ”

လီဝူမေ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူမှာ မျက်နှာပျက်သွားကာ မကျေမနပ် ရေရွတ်လိုက်သည်။ လူကြီးတွေဖြစ်ပြီပဲ၊ လူမှုရေးအရ သင့်တော်ရုံပေးလျှင် ရနေပါလျက်နှင့် အနုအယွလုပ်နေခြင်းကို သူ သဘောမကျပေ။

"ပြန်ရောက်မှ ပြောမယ်လေ”

လီဝူမေကမူ မျက်နှာမပျက်လိုဘဲ မာနကို အတင်းဆုပ်ကိုင်ထားဆဲပင်။ မင်ယွဲ့က ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်သည်။

"နင် ဘာကိုရယ်တာလဲ”

လီဝူမေက ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး”

လီဝူမေက သူမ အနိုင်ရသွားပြီဟု ထင်မှတ်နေချိန်တွင် ဖက်ရှင်ဒီဇိုင်းသင်ထားသော အတန်းဖော်က—

"မင်ယွဲ့ရဲ့ အိတ်က ဒီနှစ်ထွက် M အမှတ်တံဆိပ် အသစ်စက်စက်ပဲ၊ တန်ဖိုးက ယွမ် ၆၈,၀၀၀ ရှိတယ် ပြီးတော့ သူ့ကုတ်အင်္ကျီက A အမှတ်တံဆိပ်ရဲ့ Runway ပစ္စည်းပဲ၊ အနည်းဆုံး ယွမ် ၈၀,၀၀၀ လောက် ရှိတယ်..."

ထိုစကားအဆုံးတွင် လီဝူမေ တစ်ယောက် ဘာကိုမျှ ဆက်မကြားနိုင်တော့ဘဲ နားထဲတွင် တဝီဝီနှင့် အသံများသာ မြည်ဟည်းနေတော့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိသူများမှာလည်း ထိုသူပြောသည်ကို နားမှားသည်ဟုပင် ထင်မှတ်နေကြသည်။ သုညအပိုတွေ ထည့်ပြောနေသလားဟုပင် သံသယဝင်ကုန်ကြ၏။

သူငယ်ချင်းဟောင်းများကြားတွင် တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုသံများ ဆူညံသွားသလို၊ အခမ်းအနားမှူးပင် မင်ယွဲ့ကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်နေမိသည်။

သို့သော် မင်ယွဲ့ကမူ မည်သူ့ကိုမျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ ခန်းမအတွင်းသို့ ဝင်ကာ သင့်တော်ရာနေရာတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ မင်္ဂလာအခမ်းအနားပြီးဆုံး၍ တည်ခင်းဧည့်ခံသော အစားအစာများကို အေးအေးလူလူ စားသောက်ပြီးနောက် သူမသည် မည်သူ့ကိုမျှ နှုတ်မဆက်ဘဲ ပြန်လည်ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

အပြန်လမ်းတွင် မင်ထင်ထံ ခေတ္တဝင်ကြည့်ရာ သူမ ကိုယ်ပိုင်ဘဝလေးနှင့် အဆင်ပြေနေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် မင်ယွဲ့ စိတ်အေးသွားရသည်။

【ဒင် — အိမ်ရှင်၏ မဆုတ်မနစ် ကြိုးပမ်းမှုများကြောင့် အဆင့်မြင့်နည်းပညာမှာ အလယ်အလတ်အဆင့်သို့ တိုးတက်သွားပါပြီ။ စနစ်မှ ဆုလာဘ်တစ်ခု ထုတ်ပေးပါမည်။】

မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ စွမ်းဆောင်ရည်များ မြင့်တက်သွားလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

【ဒင် — စနစ်ဆုလာဘ် - Mercedes-Benz G-Class ကားတစ်စီး။】

စနစ်က အရှည်ကြီး ရှင်းပြနေသော်လည်း မင်ယွဲ့ ချက်ချင်း နားမလည်ခဲ့ပေ။

【ဒါက G-Wagon ပါပဲ။】

ထိုအခါမှ မင်ယွဲ့ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားတော့သည်။ နောက်တစ်နေ့တွင်ပင် ကားတင်ဆောင်လာသော ကုန်တင်ကားကြီးမှာ ရွာထဲသို့ ဆိုက်ရောက်လာတော့၏။

ရွာသားများမှာလည်း အထူးအဆန်းသဖွယ် ဝိုင်းအုံကြည့်ရှုနေကြသည်။ မင်ယွဲ့သည် အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း G-Wagon ၏ ထည်ဝါခန့်ညားသော အလှတရားကို မတွန်းလှန်နိုင်ပေ။

မြင့်မားသော ကိုယ်ထည်၊ ကျယ်ဝန်းသော အတွင်းခန်းနှင့် ခိုင်ခံ့သော ရှေ့မီးကြီးများမှာ ကျေးလက်လမ်းများအတွက် အလွန်သင့်လျော်လှသည်။

"ယွဲ့ယွဲ့၊ နင် ကားနောက်တစ်စီး ထပ်ဝယ်ပြန်ပြီလား”

ဝတ်စုံပြည့် ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားနှစ်ဦးက မင်ယွဲ့ကို အလွန်ရိုသေစွာ ဆက်ဆံနေသည်ကို ရွာသားများက မယုံနိုင်လောက်အောင် ငေးကြည့်နေကြသည်။

"မမေမင်၊ ကားရောက်ပါပြီ ကျေးဇူးပြုပြီး စစ်ဆေးပေးပါ”

မင်ယွဲ့သည် ထိုအရုပ်ကြီးကို သဘောကျစွာဖြင့် ကိုယ်ထည်ကို အသာအယာ ထိတွေ့ကြည့်သည်။ စစ်ဆေးမှုများပြီးနောက် လာပို့သူများ ပြန်သွားကြရာ ရွာသားများက ချက်ချင်း ဝိုင်းလာကြတော့သည်။

"ဒါက ငါ့အဖေကားလေ၊ အိမ်မှာသုံးဖို့ လိုအပ်လို့ ငါ ကိုယ်ပိုင်တစ်စီး ဝယ်လိုက်တာ”

ထိုစဉ် အမျိုးသမီးကြီးတစ်ဦးက အလိုတော်ကျ ပြုံးစိစိမျက်နှာဖြင့် အနားတိုးလာကာ—

"ယွဲ့ယွဲ့ရယ်၊ နင်က ယန်ကျင်းမှာ ခဏခဏ နေရတာဆိုတော့ ဒီကားကြီးက ဒီအတိုင်း အလကားဖြစ်နေမှာပေါ့ ကားဆိုတာ ခဏခဏ စက်နှိုးပေးမှ ကောင်းတာတဲ့ အဲဒါ ငါ့အိမ်မှာ လာထားပါလား? ငါ့ခြံက ကျယ်တယ်၊ ငါ့သား ချန်က နင့်အတွက် ခဏခဏ စက်နှိုးပေးမှာပေါ့"

ဟု ဆိုလာသည်။

မင်ယွဲ့သည် ထိုအရှက်မဲ့လှသော စကားကို ကြားကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်နှင့် ရယ်မိတော့သည်။

မိမိကားကို သူတစ်ပါးသား အလကားစီးဖို့ ပေးရမည့်အပြင် ကျေးဇူးတင်စကားပင် ပြန်ပြောရဦးမည့်သဘော ဖြစ်နေသည်။

"မပူပါနဲ့ အဘွားရယ်၊ ပျက်ရင်လည်း အသစ်

ထပ်ဝယ်လိုက်ရုံပေါ့”

မင်ယွဲ့သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အလွန်နှိမ့်ချ၍ မဖြစ်တော့ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

ပိုက်ဆံရှိရုံနှင့် မပြီးဘဲ လူတစ်ဖက်သားက အနိုင်ကျင့်၍ရသည်ဟု မထင်စေရန် ပြတ်သားဖို့ လိုအပ်လာပြီဖြစ်သည်။

"ယွဲ့ယွဲ့၊ ဒါက Mercedes လား တကယ့်ကို ခန့်လိုက်တာ၊ လမ်းကြမ်းမောင်းကားပဲ”

မင်ကန်းက အားကျလွန်းသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်နေသည်။

"ကန်းလေး၊ လာ... ကားလျှောက်မောင်းရအောင်”

မင်ယွဲ့က သူမအပေါ် ကောင်းမွန်သူများကို အမြဲပြန်လည် စာနာတတ်သူဖြစ်သည်။ မင်ချန်နှင့် မင်ကျောက်တို့လည်း ကားပေါ်သို့ အပြေးတက်ကြသည်။

"တော်သေးတာပေါ့၊ ငါလည်း မြို့ထဲသွားပြီး နှစ်သစ်ကူးပစ္စည်း ဝယ်ဖို့ရှိတာနဲ့ အတော်ပဲ”

ကားအသစ်ကြီးသည် မီးခိုးငွေ့များ ချန်ရစ်ကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ ကျန်ရစ်သော ရွာသားများမှာမူ—

"မင်မိသားစုကတော့ ဘိုးဘွားပိုင် မြေမျက်နှာသွင်ပြင်ကိုက တကယ့်ကို ကောင်းတာပဲ"

ဟု ငြူစူစွာ ပြောဆိုကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။ အချို့ကမူ မင်ယွဲ့၏ ရက်ရောမှုနှင့် ချမ်းသာမှုကို ချီးကျူးနေကြသော်လည်း ကားလာထားခိုင်းသော အမျိုးသမီးကမူ—

"ချမ်းသာတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ ဖြုန်းတီးတတ်တဲ့သူပဲ၊ ကြွားဖို့ပဲ သိတာ"

ဟု မကျေမနပ် ရေရွတ်နေတော့သည်။

မင်ယွဲ့အတွက်မူ G-Wagon ကို ကျေးလက်လမ်းများတွင် မောင်းနှင်ရခြင်းမှာ ထူးခြားသော အရသာတစ်ခုပင်။ အပြင်ဘက်တွင် ချမ်းအေးနေသော်လည်း ကားပြတင်းပေါက်များကို ဖွင့်ကာ လတ်ဆတ်သော လေကို ရှူရှိုက်ရင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။

"ဒီကားက ယွမ်သန်းချီတန်မှာပဲနော်"

ဟု မင်ကန်းက ကားအတွင်းခန်းကို ထိတွေ့ရင်း ဆိုသည်။

မြို့ထဲသို့ ရောက်သောအခါ မင်ကန်းကို ပစ္စည်းဝယ်ရန် လွှတ်လိုက်ပြီး မင်ယွဲ့သည် ညီလေးနှစ်ယောက်ကို ခေါ်ကာ သူတို့မိသားစုပိုင် စူပါမားကက်သို့ ဝင်ခဲ့သည်။

"စားချင်တာ အကုန်ယူ”

မင်ယွဲ့က လက်ယမ်းပြလိုက်ရာ ကလေးနှစ်ယောက်မှာ တွန်းလှည်းဖြင့် ပျော်ရွှင်စွာ ပစ္စည်းများ ရွေးချယ်ကြတော့သည်။ ကိုကာကိုလာ၊ ဖျော်ရည်များ၊ ချောကလက်နှင့် အာလူးကြော်များကို အဝယ်သိမ်းကြသည်။

မိဘများနှင့် လာလျှင် ထိန်းချုပ်ခံရတတ်သော်လည်း မင်ယွဲ့ကမူ သူတို့၏ ဆန္ဒကို အပြည့်အဝ ဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်သည်။ နှစ်သစ်ကူးကာလတွင် ကောင်းကောင်းစား၊ ကောင်းကောင်းသောက်ကာ နားနားနေနေ နေရခြင်းကသာ အရေးကြီးဆုံး မဟုတ်ပါလား။

မင်ယွဲ့သည် ပြည့်လျှံနေသော တွန်းလှည်းကို ငွေရှင်းကောင်တာသို့ တွန်းသွားလိုက်သည်။

"ယွဲ့ယွဲ့ပါလား! ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ”

ဝန်ထမ်းများက သူဌေး၏ သမီးကို ချက်ချင်း မှတ်မိကြသည်။

"မြို့ထဲရောက်တုန်း စားစရာလေးတွေ ဝယ်တာပါ"

ဟု မင်ယွဲ့က ပြုံးကာ ဖြေလိုက်သည်။

စူပါမားကက်ပိုင်ရှင်ကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေသော်လည်း စာရင်းဇယားတိကျစေရန်အတွက် ငွေကိုတော့ စနစ်တကျ ပြန်လည်ပေးချေရပေလိမ့်မည်။