နင်ထွက်သွားမှာလား၊ မသွားဘူးလား

Vol. 15 Ch. 150

"နောက်ထပ် ငါးရာတောင်လား ငါတော့ အားမရသေးဘူး လက်ကို သေချာဆေးပြီးမှ ဒီစာအိတ်နီတွေကို ထပ်နှိုက်ရမယ်"

ဝန်ထမ်းများ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မြင်တွေ့ရသောအခါ မင်ယွဲ့သည် ယခင်ပမာဏအတိုင်းပင် စာအိတ်နီကြီးတစ်လုံးကို ထပ်မံပေးပို့လိုက်ရာ ကုမ္ပဏီ Group Chat အတွင်း၌ လုယက်နှိုက်ယူကြသည့် အသံများဖြင့် တစ်ဖန်ပြန်လည် ဆူညံသွားတော့သည်။

"ပျော်ရွှင်ဖွယ်နှစ်သစ်ကူးလေး ဖြစ်ပါစေ"

မင်ယွဲ့ မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်သွားမိသည်။

မိုဟန်ကျီထံမှ နှစ်သစ်ကူးဆုတောင်းစကား ရောက်ရှိလာလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ရိုးရှင်းသော စကားလုံးလေးလုံးမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ဤသည်မှာ လူတိုင်းကို အုပ်စုလိုက် ပို့နေကျစာမျိုး မဟုတ်ဘဲ သူမတစ်ဦးတည်းအတွက် သီးသန့်ရည်ရွယ်ပို့သခြင်း ဖြစ်သည်ကို သူမ ခံစားမိနေသည်။

ထိုအချိန်တွင် မိုအိမ်တော်၌ မိုဟန်ကျီသည် ဖုန်းကိုကိုင်ကာ အတွေးကမ္ဘာထဲတွင် နစ်မျောနေသည်ကို သူ၏မိခင်ဖြစ်သူက သတိပြုမိသွားသည်။

"ဟန်ကျီ... နင် ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ စိတ်နဲ့ကိုယ်နဲ့ မကပ်သလိုပဲ"

မိုသခင်မကြီးသည် အသက်အရွယ်ရလာပြီဖြစ်ရာ မြေးဖြစ်သူ၏ အနာဂတ်အတွက် စိုးရိမ်မကင်း ဖြစ်နေရှာသည်။

"ဟန်ကျီ... နောက်ထပ်တစ်နှစ်တောင် ကုန်သွားပြီ၊ နင့်မှာ ရည်းစားလေးတောင် မရှိသေးဘူးလား အဘွားကတော့ အိုပါပြီ၊ နင် အခြေတကျဖြစ်တာကို မြင်သွားရပါဦးမလား မသိဘူး"

ဟု ဆိုကာ မြေးဖြစ်သူကို အားကိုးတကြီး ကြည့်ရှုနေသည်။

မိုဟန်ကျီ၏ ဖခင်ဖြစ်သူ မစ္စတာမိုအားလည်း

"ကျွန်းမင်... ဟန်ကျီကို အလုပ်တွေချည်းပဲ ပေးမလုပ်နဲ့ဦး သူ့ကို အားလပ်ရက်ရှည်ပေးလိုက်၊ ဒါမှ သူလည်း မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရှာပြီး သံယောဇဉ် တည်ဆောက်နိုင်မှာပေါ့"

ဟု ဆိုလာသည်။

"အဘွား... ကျွန်တော် စဉ်းစားပါ့မယ်"

မိုဟန်ကျီ၏ အဖြေစကားကြောင့် မိုသခင်မကြီးမှာ အတိုင်းမသိ အံ့သြဝမ်းသာသွားရသည်။

အရင်ကဆိုလျှင် ထိုအကြောင်းအရာမျိုးကို အမြဲတမ်း ငြင်းဆန် သို့မဟုတ် ရှောင်လွှဲတတ်သော မြေးဖြစ်သူမှာ ယခုမူ လိုက်လျောညီထွေရှိစွာ တုံ့ပြန်လာခြင်းပင်။ ဤသည်မှာ တစ်ခုခုတော့ ထူးခြားနေပြီဖြစ်ကြောင်း သူမ ရိပ်မိလိုက်သည်။

"တစ်ခုခုတော့ ရှိနေပြီ”

မိုသခင်မကြီးက ပြုံးစိစိဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

မိုဟန်ကျီသည် အပေါ်ထပ်သို့ တက်လာခဲ့စဉ် ဖုန်းမြည်သံကြောင့် ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ မင်ယွဲ့ထံမှ "ပျော်ရွှင်ဖွယ် နှစ်သစ်ကူးပါ" ဟူသော စာသားလေးနှင့်အတူ ချစ်စဖွယ် ကြောင်လေးတစ်ကောင် မျက်တောင်တစ်ဖက်မှိတ်ကာ လက်ဆောင်ပေးနေသည့် Sticker လေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုပုံရိပ်လေးက ပြုံးလိုက်လျှင် လကွေးလေးနှင့်တူသော ထိုမိန်းကလေး၏ မျက်ဝန်းများကို သတိရစေသည်။ သူသည် စာပြန်ရန် အကြိမ်ကြိမ် ပြင်ဆင်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့်သာ အိပ်စက်ခြင်းသို့ ဦးတည်လိုက်ပါတော့သည်။

နွေဦးပွဲတော်၏ ရက်ရက်စက်စက် အေးချမ်းလှသော နံနက်ခင်းများမှာ ဧည့်သည်ကြိုဆိုခြင်း၊ နှုတ်ဆက်ခြင်းနှင့် ဆွေမျိုးမိတ်သင်္ဂဟများထံ လည်ပတ်ခြင်းတို့ဖြင့် ရှုပ်ယှက်ခတ်နေတော့သည်။

ထိုစဉ်အတွင်း သူမတို့ မိသားစုအပေါ် အမြဲတမ်း စောင်းမြောင်းပြောဆိုတတ်သော အဒေါ်ဖြစ်သူမှာလည်း အရှက်မရှိဘဲ တစ်ဖန် ပြန်လည်

ရောက်ရှိလာပြန်၏။

"ကျွန်မတို့အိမ်မှာ ရှင့်ကို မကြိုဆိုဘူး"

မင်ယွဲ့သည် တံခါးဝတွင် ရပ်ကာ ပြတ်သားစွာပင် တားဆီးလိုက်သည်။ နှစ်သစ်ကူးကာလတွင် ဧည့်သည်ကို တံခါးပိတ်နှင်ထုတ်ခြင်းမှာ မသင့်တော်သော်လည်း ထိုကဲ့သို့သော သူမျိုးကိုမူ အိမ်ထဲသို့ ခြေတစ်လှမ်းပင် အဝင်မခံနိုင်ပေ။

"မင်ယွဲ့... နင်ကတော့ တကယ်ကို ယဉ်ကျေးမှုမရှိတာပဲ ချမ်းသာလာတော့ ဆင်းရဲတဲ့ ဆွေမျိုးတွေကို အဖက်မလုပ်တော့ဘူးပေါ့လေ"

ထိုအမျိုးသမီးမှာ အတင်းအဓမ္မ ဝင်ရောက်ရန် ကြိုးစားရင်း အော်ဟစ်နေတော့သည်။ မင်ယွဲ့ကမူ လုံးဝမတုန်လှုပ်ဘဲ—

"ကျွန်မ ဆင်းရဲတဲ့သူတွေကို အထင်မသေးပါဘူး၊ ရှင့်လို အရှက်မရှိတဲ့သူမျိုးကိုပဲ အထင်သေးတာပါ"

ဟု ခပ်အေးအေးပင် ပြန်ပက်လိုက်သည်။

"နင် သိပ်မောက်မာမနေနဲ့ ငါ့သားက အခု အစိုးရဝန်ထမ်း စာမေးပွဲအောင်ထားတာ၊ နောင်ဆိုရင် အရာရှိကြီး ဖြစ်လာမှာ နင် ပိုက်ဆံရှိလည်း အာဏာရှိတာမှ မဟုတ်တာ၊ နောင်ဆို ငါ့သားရှေ့မှာ နင်က ကုပ်ကုပ်လေး နေရမှာ"

မင်ယွဲ့မှာ ကြားရသည့် စကားကြောင့် ရယ်ပင်ရယ်ချင်သွားသည်။ အစိုးရဝန်ထမ်း ဖြစ်ရုံနှင့် အရာရှိကြီးဖြစ်မည်ဟု တွေးတောနေခြင်းမှာ အလွန်ပင် ခေတ်နောက်ကျလှပေသည်။

"သြော်... ဒါဆိုရင်တော့ ရှင့်သားရဲ့ အရာရှိလမ်းခရီး ဖြောင့်ဖြူးပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ် အခုတော့ ပြောစရာရှိတာ ကုန်ပြီမလားပြန်လို့ရပါပြီ"

မင်ယွဲ့က နှင်ထုတ်သော်လည်း ထိုအမျိုးသမီးမှာ မပြန်သည့်အပြင်—

"မင်ယွဲ့... နင့်မောင်လေးက အစိုးရဝန်ထမ်းဖြစ်နေပြီပဲ၊ နင်က ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရှိနေတာပဲဟာ၊ သူ့အတွက် တစ်ခုခု လုပ်ပေးသင့်တာပေါ့"

ဟု ဆိုကာ မောက်မာစွာဖြင့် ငွေတောင်းခံလာပြန်သည်။

"ပြည်သူ့ဝန်ထမ်းကောင်းဆိုတာ ပြည်သူ့ဆီက အပ်တစ်ချောင်း၊ ချည်တစ်မျှင်တောင် မယူရဘူးလေ ရှင့်သားက အရာရှိကြီးဖြစ်တော့မှာဆိုတော့ ပြည်သူ့ဆီကနေ အခွင့်အရေးယူဖို့ မတွေးသင့်ဘူး မဟုတ်လား”

မင်ယွဲ့၏ လှောင်ပြောင်မှုကြောင့် ထိုအမျိုးသမီးမှာ မျက်နှာနီမြန်းသွားသည်။

မင်ယွဲ့က ဆက်လက်၍—

"ရှင် ဒီကနေ မထွက်သွားဘူးဆိုရင် ရှင့်သားက သူ့အာဏာကို အလွဲသုံးစားလုပ်ပြီး လာဘ်စားနေတယ်လို့ ကျွန်မ တိုင်ချက်ဖွင့်လိုက်မယ် ကျွန်မမှာ အချိန်တွေအများကြီး ရှိသလို၊ ကုမ္ပဏီက ဥပဒေအကျိုးဆောင်တွေကလည်း အသင့်ပဲနော်"

မင်ယွဲ့က ဖုန်းကိုထုတ်ကာ နံပါတ်တစ်ခု နှိပ်

လိုက်သောအခါမှသာ ထိုအမျိုးသမီးမှာ—

“သွားမယ်... သွားမယ်"

ဟု ရေရွတ်ကာ အပြေးအလွှား ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

မင်ယွဲ့၏ မိခင်ဖြစ်သူမှာ ဒုတိယထပ်မှ အခြေအနေများကို စောင့်ကြည့်နေပြီး ထိုသူထွက်သွားမှသာ အောက်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။

အဒေါ်ဖြစ်သူ၏ သားဖြစ်သူမှာ အစိုးရဝန်ထမ်းစာမေးပွဲ အောင်မြင်ပြီးနောက် သူ၏ ရည်းစားဟောင်းကို ပစ်ပယ်ခဲ့သည့် သတင်းမှာလည်း ရွာထဲတွင် ပျံ့နှံ့နေပြီဖြစ်သည်။ ထိုအမျိုးသမီးမှာ သူမသား၏ အလုပ်ကို အကြောင်းပြကာ မင်ယွဲ့ထံမှ ငွေကြေးအကူအညီ ရယူလိုခြင်းဖြစ်သော်လည်း မင်ယွဲ့ကမူ လုံးဝ အခွင့်အရေး မပေးခဲ့ပေ။

တစ်ဖက်တွင်လည်း ယွမ်ပေါ့သည် မင်ချန်နှင့် မင်ကျောက်တို့၏ လက်ထဲတွင် အလွန်ပင် ပျော်

ရွှင်နေရှာသည်။

ရွာထဲရှိ ကလေးငယ်များမှာ ယွမ်ပေါ့ကို စားစရာများဖြင့် လာရောက် ကျွေးမွေးကြပြီး၊ ယွမ်ပေါ့ကလည်း ထိုကလေးများ၏ မုန့်များကို မြိန်ယှက်စွာ စားသောက်ရင်း သူတို့နှင့်အတူ ကစားနေသည်။

ကလေးငယ်များမှာ ယွမ်ပေါ့၏ တစ်ချက်တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သော အကြည့်ကြောင့်ပင် တဟားဟားနှင့် ပျော်ရွှင်နေကြတော့သည်။ ဤသည်မှာ ကျေးလက်တောရွာ၏ ရိုးရှင်းလှပသော နှစ်သစ်ကူး မြင်ကွင်းလေးတစ်ခုပင် ဖြစ်လေ၏။