အခန်း (၂၈၀)

Vol. 28 Ch. 280

*(280)

ချင်းယွင်ကျစ် လင်းရန်အတွက် အိမ်ဝယ်ပေးခဲ့ချိန်က လင်းရန်တစ်ယောက် အနည်းငယ် ဖိအားများနေခဲ့သည့်အတွက် စုန့်ရှီးယန်ထံသို့ စာရေးကာ အိမ်လိပ်စာအတိအကျကို ပြောပြခဲ့ဖူးသည်။

မူလက သူမအနေဖြင့် စုန့်ရှီးယန်ထံမှ နည်းလမ်းတစ်ခု စဉ်းစားပေးရန် အကူအညီတောင်းလိုခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သူမက ချင်းယွင်ကျစ်၏ သားတစ်ဦးအနေဖြစ်သည့် စုန့်ရှီးယန်ထံတွင် သူမ မည်သည့်အရာများကို ကြိုက်တတ်ကြောင်း မေးမြန်းကာ ကျေးဇူးတင်ကြောင်းကို ပြသချင်ခဲ့သည်။

စုန့်ရှီးယန်က ဤသို့ပြန်ပြောလာလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားမည်နည်း။

“သူ ပေးရင်လည်း လက်ခံလိုက်လေ၊ သူ ပေးတယ်ဆိုရင် ဒီအတိုင်းလက်ခံလိုက်ပေါ့၊ ဘာတွေများ လက်ဆောင်တွေ ပြန်ပေးနေမှာလဲ?”

လင်းရန် : "..."

ဤစာကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် လင်းရန်တစ်ယောက် အလွန်ဒေါသထွက်သွားပြီး စုန့်ရှီးယန်ကို စကားပင် ပြန်မပြောခဲ့တော့ပေ။

နောက်ပိုင်းတွင်တော့ စုန့်ရှီးယန်က တောတွင်းလေ့ကျင့်ရေး သွားခဲ့ရပြီး တောနက်တွင် ရှိနေခဲ့ရသောကြောင့် လင်းရန်နှင့် ဆက်သွယ်ရန် နည်းလမ်းမရှိသည့်အတွက် သူတို့နှစ်ယောက် တစ်လခန့် အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားခဲ့ရလေသည်။

သို့သော် လင်းရန်၏ နေ့စဉ်ဘဝမှာ အလုပ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့်အတွက် စုန့်ရှီးယန်၏အကြောင်းကို တွေးတောနေရန် အချိန်မရှိခဲ့ပါချေ။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် စုန့်ရှီးယန်၏ လေ့ကျင့်ရေးက အလွန်ပင် ပင်ပန်းခက်ခဲနေခဲ့သည်။ တခြားသူများက စခန်းသို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် အိပ်ပျော်သွားကြသော်လည်း စုန့်ရှီးယန်သည်က အိပ်မပျော်နိုင်ခဲ့ချေ။

လေ့ကျင့်ရေးတွင် အလွန်ပင်ပန်းသော်လည်း သူ၏စိတ်က အလွန်တက်ကြွနေခဲ့ပြီး မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်နှင့် လင်းရန်၏အကြောင်းကိုသာ တွေးတောနေခဲ့သည်။

သူမ ဒီအချိန်မှာ ဘာတွေ လုပ်နေမလဲ။

သူ အဲဒီလိုမျိုး စာပြန်လိုက်မိတဲ့အတွက် သူမ စိတ်ဆိုးနေလောက်မလား။

ထိုကဲ့သို့ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော စိတ်အခြေအနေကြောင့် စုန့်ရှီးယန်က ယခုအကြိမ် တောတွင်းလေ့ကျင့်ရေးတွင် စွမ်းအင်များကို ယခင်ကထက်ပင် ပိုမိုထုတ်သုံးနိုင်ခဲ့ပြီး ပုံမှန်ထက်ပင် ထူးချွန်စွာ စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့လေသည်။

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက သူ၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို အလွန်အမင်းကျေနပ်နေသည့်အတွက် သူ ခွင့်ရက်တောင်းလိုက်ချိန်တွင် အနည်းငယ် ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အပြုံးတစ်ခုနှင့် ခွင့်ပြုလိုက်ရတော့သည်။

သို့သော် သုံးရက်ဆိုသည်မှာ အလွန်တိုတောင်းလွန်းပေ၏။ အကယ်၍ ရထားစီးမည်ဆိုပါက အသွားအပြန်အတွက်ပင် အချိန်လောက်မည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် စုန့်ရှီးယန်တစ်ယောက် သူ၏ သူငယ်ချင်းတစ်ဦးထံမှ ကားတစ်စီး ငှားလိုက်ရပြီး တာဝန်ပြီးဆုံးသည့်ညတွင်ပင် လင်းရန်ရှိရာသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် မောင်းနှင်လာခဲ့သည်။

စုန့်ကျယ် ထွက်ခွာသွားပြီး နာရီအနည်းငယ်အကြာတွင်ပင် စုန့်ရှီးယန်၏ ကားက လင်းရန်နှင့် ချင်းယွင်ကျစ်တို့ နေထိုင်ရာ အိမ်တံခါးဝသို့ ဆိုက်ရောက်လာခဲ့သည်။

သို့သော် ဥာဥ့်က အလွန်နက်နေခဲ့ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကလည်း မှောင်မိုက်နေခဲ့ကာ အရာအားလုံးက တိတ်ဆိတ်နေသည့်အတွက် စုန့်ရှီးယန်တစ်ယောက် ဤအချိန်တွင် လင်းရန်၏ အိမ်တံခါးကိုခေါက်ရန် မစဉ်းစားခဲ့တော့ပေ။

သူတို့၏ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေမှုကို မနှောင့်ယှက်လိုသည်ကို ထည့်မတွက်လျှင်ပင် လင်းရန်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ဒေါသထွက်သွားအောင်လုပ်မိပါက အခြေအနေမကောင်းနိုင်ကြောင်းကို စုန့်ရှီးယန် စိုးရိမ်မိသည်။

ထို့ကြောင့် သူ့အနေဖြင့် ကားထဲတွင်သာ ခဏမျှ အိပ်စက်ပြီး မိုးလင်းမှသာ တံခါးခေါက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

သို့သော်လည်း စုန့်ရှီးယန် ခဏမျှ အိပ်စက်နေပြီးနောက် မျက်လုံးများက ရုတ်တရက် ပွင့်လာခဲ့ကာ ကားပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက် တစ်နေရာသို့ အမြန်ကြည့်လိုက်မိလေသည်။

သူသည်ကား မျက်လုံးကိုမှိတ်ပြီး အနားယူနေသော်လည်း နှစ်ပေါင်းရှည်ကြာစွာ လေ့ကျင့်ထားသော အလေ့အကျင့်ကြောင့် စိမ်းသက်သော နေရာတွင် အိပ်ပျော်အောင် မအိပ်တတ်ဘဲ အမြဲတစေနိုးနိုးကြားကြား ရှိနေခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် လမ်းကြားထဲမှ ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူ၏မျက်လုံးများက အလိုအလျောကာ ပွင့်လာခဲ့သည်။

အချိန်မှာ မနက် တစ်နာရီ၊ နှစ်နာရီခန့် ရှိနေပေပြီ။ ဤအချိန်တွင် အပြင်ဘက်တွင် လျှောက်သွားနေမည့်သူက လူကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်နိုင်ပါချေ။ ထို့အပြင် ခြေသံသည်လည်း ပုံမှန်နှင့်မတူနေခဲ့ပေ။

စုန့်ရှီးယန် ကားပြတင်းပေါက်မှ အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်လျှင် လမ်းကြားအပြင်ဘက်မှ သတိကြီးစွာဖြင့် ဝင်လာသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

စုန့်ရှီးယန်တစ်ယောက် လရောင်အောက်တွင် တစ်ဖက်လူ၏ မျက်နှာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည်။

မမျှော်လင့်စွာဖြင့် တစ်ဖက်လူက စုန့်စစ်ယွီ ဖြစ်နေခဲ့လေ၏။

စုန့်ရှီးယန်အနေဖြင့် ပြီးခဲ့သည့်တစ်ကြိမ်က လင်းကျန်းအန်းနှင့်အတူ မြို့ပေါ်မှ ဆေးရုံသို့ ပစ္စည်းပို့ရန် လာချိန်တွင် စုန့်စစ်ယွီနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးသည်။

ထိုအချိန်က လင်းရန်၏ “အစ်မ” ကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ဖူးခြင်းဖြစ်ပေသည်။

စုန့်စစ်ယွီအပေါ် စုန့်ရှီးယန်၏ ထင်မြင်ချက်က မကောင်းလှပေ။

သူမက ရန်လိုတတ်ပြီး လူကြီးမိဘကို မရိုသေသကဲ့သို့ တခြားများကို မဟုတ်မမှန်စွပ်စွဲတတ်သူဖြစ်သည်။သူ၏ ရန်ရန်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ရန်ရန်၏ လက်ညှိုးတစ်ချောင်းစာလောက်ပင် မယှဉ်နိုင်ပေ။

ဒါပေမဲ့ ဒီလိုမျိုးညဉ့်နက်သန်းခေါင်ကြီးမှာ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အိမ်မှာ ကောင်းကောင်းမနေဘဲ ဘာလို့ အပြင်ထွက်နေရတာလဲ?

သူမရဲ့ အမူအရာလည်း သူခိုးတစ်ယောက်လိုမျိုး ဖြစ်နေသေးတယ်။

စုန့်ရှီးယန်တစ်ယောက် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေပြီဟု ခံစားလိုက်ရပြီး စုန့်စစ်ယွီ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို မျက်တောင်မခတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် စုန့်ရှီးယန်၏ ကားက ထောင့်စွန်းတွင် ရပ်ထားပြီး နံရံ၏ အရိပ်အောက်တွင် ရှိနေခဲ့သည်။ ထို့အပြင် စုန့်စစ်ယွီမှာလည်း တခြားကိစ္စများကို အာရုံရောက်နေသောကြောင့် သူ့ကို သတိမပြုမိခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့် စုန့်ရှီးယန်က စုန့်စစ်ယွီတစ်ယောက် သူ၏ ရှေ့မှ ဖြတ်လျှောက်သွားပြီး လင်းရန်တို့ နေထိုင်သည့် အိမ်နှင့် ဆယ်မီတာခန့် ဝေးသော အိမ်တံခါးဝသို့ လျှောက်သွားသည်ကိုတွေ့မြင်နိုင်ခဲ့သည်။

သူမက တံခါးကို နှစ်ချက်ခေါက်လိုက်ပြီး ခဏအကြာတွင် အတွင်းဘက်မှ စိတ်မရှည်သော အသံတစ်ခု ထွက်လာလေ၏။

“ဘယ်လိုကလေကချေကောင်တွေက ဒီလောက် ညဉ့်နက်ကြီးမှာ တံခါးလာခေါက်နေတာလဲ? စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာကောင်းလိုက်တာ!”

စုန့်ရှီးယန် ဆက်လက်၍ နားထောင်နေခဲ့သောကြောင့် စုန့်စစ်ယွီက တံခါးဝမှ လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

“အဒေါ်၊ ကျွန်မပါ ရှောင်ယွီ!”

သူမက ထိုသို့ ပြန်ပြောနေချိန်တွင်လည်း မျက်လုံးများက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်နေခဲ့လေ၏။

သူမ ရောက်နေသည်ကို တစ်စုံတစ်ယောက် သိသွားမည်ကို ကြောက်နေပုံရသည်။

စုန့်စစ်ယွီ၏ အသံကို ကြားလျှင် အတွင်းဘက်မှလူက မှတ်မိသွားပုံရပြီး တီးတိုးရေရွတ်ကာ တံခါးကိုဖွင့်ပေးလာခဲ့လေသည်။

“နင်ကတော့ ညဘက်တိုင်းသူခိုးတစ်ယောက်လိုမျိုးပြန်လာနေတာပဲ"

လူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသမီးတစ်ဦး အိမ်ထဲမှထွက်လာလေသည်။

သူမက အဝတ်အစားများကို အာရုံမစိုက်စွာ ကောက်စွပ်ထားခဲ့ပုံရပြီး လူကလည်း အိပ်ချင်မူးတူးဖြစ်နေလေသည်။

ထို့အပြင် စုန့်စစ်ယွီကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် အထဲသို့ ချက်ချင်းမဝင်ခိုင်းသေးဘဲ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် တီးတိုးမေးလိုက်သည်။

“နင့်ကို ဘယ်သူမှ မမြင်လိုက်ဘူးမလား?”

စုန့်စစ်ယွီက ချက်ချင်း ခေါင်းရမ်းပြလိုက်သည်။

“မမြင်ပါဘူး၊ လမ်းပေါ်မှာ လူမရှိဘူးဆိုတာ သေချာမှပြန်လာခဲ့တာ”

“အဒေါ်၊ အပြင်ဘက်မှာ နည်းနည်း အေးတယ်၊ အထဲကို အရင်ဝင်ရအောင်လေ”

သတ်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီးသည်လည်း အပြင်တွင် အမှန်တကယ် အေးစက်နေသည်ကို သတိပြုမိပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တွင်လည်း လူမရှိသောကြောင့် စုန့်စစ်ယွီ ဝင်နိုင်ရန် လမ်းဖယ်ပေးလိုက်သည်။

သို့သော် သတိပေးရန်လည်း မမေ့သေးပါချေ။

"နင် အိမ်ကိုပြန်လာတဲ့အချိန်တိုင်း ငေသေချာချာ သတိထားဦး၊ အခုတလော နင့်လိုမျိုး တရားမဝင် နေထိုင်သူတွေကို အပြင်းအထန် စစ်ဆေးနေကြတာ!

နင်က နေစရာမရှိတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်နေလို့ ငါက သနားလို့သာ ဒီလောက် ဒုက္ခခံပြီး နေရာပေးထားတာ

နင် နည်းနည်းလောက်တော့ ဆင်ခြင်ပေးနိုင်မလား? ဟင်း... ငါကတော့လေ တကယ်ကို စိတ်ပျော့လွန်းတာပဲ"

ထိုစကားကို ကြားလျှင် စုန့်စစ်ယွီ၏ မျက်လုံးများတွင် ရွံရှာသော အမူအရာများ ဖြတ်ခနဲပေါ်လာခဲ့လေ၏။

ဒီအဘွားကြီးကများ သူမကိုယ်သူမ စိတ်ကောင်းရှိတယ်လို့ ပြောရဲသေးတယ်!

သူမက စိတ်ကောင်းရှိတာလား?

ငွေမက်လို့လုပ်နေတာမဟုတ်ဘူးလား!

သူမ၏အိမ်တွင် နေထိုင်ရန်အတွက် တစ်နေ့လျှင် နှစ်ယွမ် ပေးနေရသည်။

၎င်းမှာ အပြင်ဘက်မှ တည်းခိုခန်းများထက် နှစ်ဆစျေးပိုများနေခဲ့ပေသည်။

သို့သော် ဤဘက်ခေတ်ကာလတွင် အိမ်မှထွက်လာသည်နှင့် အလုပ်ဌာန သို့မဟုတ် ရပ်ကွက်မှ ထောက်ခံစာ ပါရှိရပေမည်။ သူမက အိမ်ပေါ်မှ စိတ်လိုက်မာန်ပါ ဆင်းလာခြင်းဖြစ်ပြီး စုန့်ဝေ့နှင့်လည်း မပတ်သက်ချင်တော့သည့်အတွက် ရပ်ကွက်ရုံးသို့ သွားကာ ထောက်ခံစာထုတ်ပေးရန်အတွက် မည်သို့တောင်းဆိုနိုင်မည်နည်း?

ထို့ကြောင့် ထောက်ခံစာမရှိသည့်အတွက် သူမက ဤကဲ့သို့သော “မှောင်ခိုတည်းခိုခန်း” မျိုးတွင်သာ နေထိုင်နေခဲ့ရသည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် နောက်ထပ်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူမတွင် နေထိုင်ရန် အိမ်တစ်လုံး ရလာတော့မည်ဖြစ်သည့်အတွက် တခြားသူများကို အားကိုးနေရသည့် ဤရွံရှာဖွယ်ကောင်းသောဘဝတွင် ဆက်နေစရာလိုတော့မည် မဟုတ်ပါချေ!

နောက်ပိုင်းမှာ စုန့်ဝေ့ရဲ့ အကူအညီမပါတော့တဲ့အတွက် သွားလာလှုပ်ရှားရတာ အခက်အခဲ ရှိနိုင်ပေမဲ့ သူမ ဘယ်တော့မှ စိတ်မပျက်သလို ပြိုလဲသွားမှာလည်း မဟုတ်ဘူး!

သူမအနေနဲ့ သူ့ရဲ့အကူအညီမပါဘဲလည်း ဘဝရဲ့ ထိပ်ဆုံးကို ရောက်အောင် သွားနိုင်တယ်ဆိုတာကို သူ့ကို သက်သေပြပေးလိုက်မယ်!

...