ငါ့ကို အပြစ်တင်နေတာလား

"မမင်..."

လျိုယဲ့သည် အခန်းပြင်သို့ ထွက်လာစဉ် လရောင်အောက်ဝယ် ယွမ်ပေါ့နှင့်အတူ တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေသော မင်ယွဲ့ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သခင်နှင့် အချစ်တော်တိရစ္ဆာန်လေးမှာ တစ်ချက်တစ်ချက် တူညီသော လှုပ်ရှားမှုများ ပြုလုပ်နေကြသည်မှာ ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ဟန်ချက်ညီလှသည်။

အကယ်၍ သူမ၏ ဖုန်းကိုသာ သိမ်းမထားပါက ဤလှပသော မြင်ကွင်းကို ဓာတ်ပုံရိုက်ယူထားမိမည်မှာ အမှန်ပင်။

"ဘာလို့ မအိပ်သေးတာလဲ”

တိုးညင်းသော အသံကြောင့် မင်ယွဲ့က လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ အိပ်မပျော်လို့ပါ"

ဟု လျိုယဲ့က ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြေသည်။

ယခုအချိန်တွင် Live Stream ကင်မရာများ ပိတ်ထားသဖြင့်သာ သူမ အမှန်အတိုင်း ပြောရဲခြင်းဖြစ်သည်။ မဟုတ်လျှင်မူ အွန်လိုင်းပေါ်ဝယ် သူမကို တောရွာ၏ အခြေအနေများအား အထင်သေးနေသည်ဟု ကောလာဟလများ ဖြန့်ကြမည်မှာ သေချာသလောက်ပင်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ပြတင်းပေါက် တစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှနေ၍ ခေတ္တမျှ စကားစမြည် ပြောဖြစ်ကြသည်။ အေးမြသော လေညင်းတစ်ချက် ဝေ့တိုက်သွားရာ လျိုယဲ့မှာ ချမ်းစိစိဖြစ်ကာ လက်မောင်းကို ပွတ်သပ်နေမိသည်။

"ဝင်အိပ်တော့လေ... အပြင်မှာ အေးနေပြီ"

ဟု မင်ယွဲ့က ဆိုကာ ပြတင်းပေါက်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး ယွမ်ပေါ့ကို ပွေ့ချီလျက် အိပ်စက်ခြင်းဆီသို့ ဦးတည်လိုက်တော့သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် လျိုယဲ့သည် အိပ်ရေးမဝသဖြင့် မျက်ကွင်းညိုညိုများနှင့် အခန်းပြင်

ထွက်လာစဉ် မင်ယွဲ့နှင့် ပြန်ဆုံသည်။

မင်ယွဲ့၏ လက်ထဲတွင် လတ်ဆတ်သော လိမ္မော်သီးအချို့ ပါလာသည်။ ၎င်းမှာ ရှင်းအာ၏ ဖခင်က ကျေးဇူးတင်သောအားဖြင့် လာရောက်ပေးကမ်းသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

"ရော့... စားမလား”

မင်ယွဲ့က လျိုယဲ့ကို တစ်လုံး ကမ်းပေးလိုက်

သည်။

ထိုစဉ် မိုဟန်ကျိသည်လည်း သူ၏ ရုံးခန်းအတွင်း အလုပ်လုပ်နေရင်း ဖုန်းထဲမှ Live Stream ကို ဖွင့်ထားဆဲဖြစ်သည်။

မင်ယွဲ့၏ အသံထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် သူ၏ အာရုံများမှာ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ထက်သို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

လျိုယဲ့က—

“ဟုတ်ကဲ့... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မမမင်"

ဟု ချိုသာစွာ ဆိုရင်း လိမ္မော်သီးကို ခွာလိုက်ရာ သစ်သီးနံ့သင်းသင်းလေးမှာ နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။

ကျောက်လင်းနှင့် ကျိုးယိတို့လည်း ရောက်ရှိလာသဖြင့် မင်ယွဲ့က သူတို့ကိုပါ ဝေမျှပေးလိုက်

သည်။

သို့သော် ကျိုးစီစီနှင့် လီထျန်တို့ ရောက်လာသောအခါတွင်မူ လိမ္မော်သီးများ ကုန်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

"လျိုယဲ့... နင် ဒါတွေ ဘယ်ကရတာလဲ ငါတို့အတွက် ဘာလို့ တစ်လုံးမှ မချန်ထားတာလဲ”

ဟု လီထျန်က အပြစ်တင်သလို မေးလိုက်သည်။

ကျိုးစီစီကလည်း မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ—

“မမမင် ပေးတာဆိုရင်တောင် နင့်အသင်းဖော်တွေအတွက် ငဲ့သင့်တာပေါ့ ငါနဲ့ လီထျန်ကို ဘာလို့ ထည့်မတွက်တာလဲ”

ဟု ဆိုလာသည်။

မင်ယွဲ့က သူမ၏ မျက်တောင်ရှည်များကို ပင့်တင်ကာ အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး—

“မစ္စကျိုး... ကျွန်မက လျိုယဲ့ကို ပေးတာလေ သူက ဘာလို့ ရှင့်အတွက် ချန်ထားရမှာလဲ ပြီးတော့ အားလုံး ရောက်နေတဲ့အချိန်မှာ ရှင့်တို့နှစ်ယောက် ဘာလို့ အခုမှ ထွက်လာတာလဲ”

ဟု ပြတ်သားစွာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

မင်ယွဲ့၏ အရှိန်အဝါကြောင့် ကျိုးစီစီမှာ ဆက်မပြောရဲတော့ပေ။ လျိုယဲ့မှာမူ သူမဘက်က မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်ပေးသော မင်ယွဲ့ကို ကျေးဇူးတင်လွန်းသဖြင့် မျက်ရည်ပင် ဝဲသွားရသည်။

ထိုနေ့၏ တာဝန်မှာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခင်းများကို ရေလောင်းရန်ဖြစ်သည်။ ကျိုးယိနှင့် ကျောက်လင်းတို့က စနစ်တကျ လုပ်ဆောင်ကြသဖြင့် အလုပ်ပြီးမြောက်သော်လည်း၊ ကျိုးစီစီကမူ ဘေးမှနေ၍ ညွှန်ကြားနေရုံသာ ပြုလုပ်ပြီး လျိုယဲ့တစ်ဦးတည်း ပင်ပန်းကြီးစွာ လုပ်ဆောင်ခဲ့ရသည်။

နံနက်စာ စားချိန်တွင် ရှုံးနိမ့်သော အဖွဲ့ဖြစ်သည့် ကျိုးစီစီတို့မှာ ဆန်ပြုတ်နှင့် ပေါက်စီသာ စားရသော်လည်း အနိုင်ရသော ကျိုးယိတို့အဖွဲ့မှာမူ အမဲသားဆန်ပြုတ်၊ အီကြာကွေးနှင့် လက်ဖက်ရည်ဥများဖြင့် စုံစုံလင်လင် စားကြရ၏။

ကျောက်လင်းသည် လျိုယဲ့၏ ပင်ပန်းနေမှုကို မြင်သောအခါ သူ၏ အီကြာကွေးတစ်ချောင်းကို သူမအား ခပ်တည်တည်ပင် ပေးလိုက်သည်။

အွန်လိုင်းပေါ်တွင်မူ ကျိုးစီစီ၏ ပရိသတ်များနှင့် အခကြေးငွေပေးထားသော Troll များက လျိုယဲ့ကို ဝိုင်းဝန်း တိုက်ခိုက်နေကြသည်။

မင်ယွဲ့သည် ဖုန်းထဲမှ မှတ်ချက်များကို ကြည့်ကာ လျိုယဲ့ကို သနားမိသော်လည်း—

“ထားလိုက်ပါတော့... တစ်ခါတလေကျတော့လည်း လူအေးလေးတွေက ကံမကောင်းတတ်ကြတာပါပဲ”

ဟုသာ တွေးကာ ယွမ်ပေါ့ကို ပွေ့လျက် ရွာလမ်းအတိုင်း လျှောက်လာခဲ့သည်။

ရွာသားများမှာ ခြင်းတောင်းအလွတ်များကိုယ်စီဖြင့် တစ်နေရာသို့ ဦးတည်သွားနေကြသည်ကို မြင်ရသဖြင့် မင်ယွဲ့မှာ စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် သူတို့နောက်သို့ တိတ်တဆိတ် လိုက်ပါသွားပါတော့သည်ပင်။

သူမ၏ စူးစမ်းလိုစိတ်နှင့်အတူ အနာဂတ်၏ အခွင့်အလမ်းသစ်များကို ရှာဖွေလိုသော ရည်မှန်းချက်မှာလည်း ဤတောရွာလေး၏ မြေဆီလွှာထက်၌ အမြစ်တွယ်ရန် အစပျိုးနေပြီ ဖြစ်ပါတော့သည်။