ရေစက်

မိုမိခင်သည် တီဗီဖန်သားပြင်ပေါ်ရှိ မင်ယွဲ့ကို ကြည့်လေလေ၊ ရင်းနှီးနေသယောင် ခံစားရလေလေ ဖြစ်သည်။

သူမသည် မင်ယွဲ့၏ ဖြူစင်နူးညံ့သော လက်ချောင်းလေးများကို အသေအချာ စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ လက်သူကြွယ်ခြေရင်း၌ သေးငယ်သော မှဲ့နီစက်လေးတစ်ခုကို အမှန်တကယ်

ပင် တွေ့ရှိသွားတော့သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ မေမေ... ဘာတွေ ဒီလောက် အသည်းအသန် ဖြစ်နေတာလဲ"

မိုဖခင်မှာ နားမလည်နိုင်သော်လည်း ဇနီးဖြစ်သူ ခိုင်းသည့်အတိုင်း ကုတင်ဘေးရှိ ဓာတ်ပုံဘောင်ကို သွားယူပေးလိုက်သည်။

"ရှင် ဒီပုံထဲက အနီရောင် ပိုးဖဲကြိုးကို ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ လက်ကလေးကို သေချာကြည့်စမ်းပါဦး"

၎င်းမှာ လွန်ခဲ့သောအချိန်က မိုမိခင်သည် သားဖြစ်သူ၏ အိမ်ထောင်ရေး ကံကောင်းစေရန် ယွမ်ချင်းဘုရားကျောင်းသို့ သွားရောက် ဆုတောင်းစဉ်က ရိုက်ကူးမိခဲ့သော ဓာတ်ပုံဖြစ်သည်။

ထိုစဉ်က သစ်ပင်ပေါ်တွင် ချည်နှောင်ထားသော ပိုးဖဲကြိုးမှာ လေတိုက်၍ ပြုတ်ကျသွားရာ မိန်းကလေးတစ်ဦးက လှမ်းဖမ်းလိုက်စဉ် အမှတ်မထင် ရိုက်မိထားခြင်း ဖြစ်၏။

မိုဟန်ကျီသည် ထိုဓာတ်ပုံကို အရင်က စိတ်ဝင်စားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

မိခင်ဖြစ်သူက သူ့အား မိန်းကလေးများနှင့် အတင်း မိတ်ဆက်ပေးလေ့ရှိသဖြင့် သူ အမြဲပင် လျစ်လျူရှုခဲ့ဖူးသည်။

"ဒါက ထူးခြားလို့လား"

ဟု မိုဖခင်က မေးသည်။

ထိပ်တန်းဥက္ကဋ္ဌကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ဇနီးသည်က လက်ချောင်းလေးတစ်ခုကို ကြည့်ကာ မည်သည့်အရာကို ခံစားသိရှိသွားသည်ကိုမူ သူ လုံးဝ နားမလည်နိုင်ပေ။

"ရှင်က ဘာမှမသိဘူး၊ ဒီလက်ကလေးရဲ့ ပိုင်ရှင်က အခု တီဗီထဲက မစ္စမင် ဖြစ်နေတာပေါ့"

မိုမိခင်က ဂုဏ်ယူဝါကြွားစွာဖြင့် ဓာတ်ပုံဘောင်ကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။

ဟန်ကျီ၏ အိမ်ထောင်ရေးအတွက် ဆုတောင်းထားသော ပိုးဖဲကြိုးလေးမှာ အဘယ်ကြောင့် လွင့်ထွက်သွားရသနည်းဟု သူမ တွေးတောခဲ့ဖူးသည်။

ယခုတော့ ကံကြမ္မာက သူမ၏ သားအတွက် ရေစက်ကို ကြိုတင် စီမံထားခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်

တော့သည်။

"မေမေ... ကျွန်တော့်ကို ပြောပြပါဦး"

ဟု မိုဟန်ကျီက စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်ရာ အဘွားမိုနှင့် အခြားသူများပါ စပ်စုလိုသော စိတ်ဖြင့် နားစွင့်လာကြသည်။

"ဒါက တကယ့်ကို ရေစက်ပဲ သားရဲ့ မေမေက သားအတွက် ယွမ်ချင်းဘုရားကျောင်းမှာ သားရဲ့နာမည် ရေးထားတဲ့ အနီရောင်ဖဲကြိုးလေးကို ချည်ပေးခဲ့တာ အဲဒီအချိန်မှာ လေပြင်းတိုက်လို့ ဖဲကြိုးက ပြုတ်ထွက်ပြီး မစ္စမင်ရဲ့ မျက်နှာပေါ်ကို တိုက်ရိုက် ကျသွားခဲ့တာလေ ဒါက ကံကြမ္မာ မဟုတ်ရင် ဘာဖြစ်နိုင်ဦးမှာလဲ"

မိုမိခင်က အလေးအနက် ပြောဆိုနေသည်။

သူမသည် အယူသီးသူ မဟုတ်သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ တိုက်ဆိုင်မှုမျိုးကိုမူ ကံကြမ္မာ၏ ဆန်းကြယ်သော ဖန်တီးမှုအဖြစ် လက်ခံယုံကြည်သွားတော့သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ ဘုရားကျောင်းကို တစ်ခေါက် ပြန်သွားပြီး ကျေးဇူးတင် ဆုတောင်းရမှာပေါ့ကံကြမ္မာက လမ်းညွှန်ပေးတာကို ငါတို့က သတိမထားမိခဲ့တာပဲ"

ဟု အဘွားမိုက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"ဟုတ်တယ် အဘွား... မေမေတို့ သွားရင် ကျွန်တော်လည်း လိုက်ခဲ့မယ်"

ဟု မိုဟန်ကျီက တုံ့ပြန်သည်။

ကံကြမ္မာကို မယုံကြည်တတ်သော မိုဟန်ကျီသည် ယခုအခါတွင်မူ ထိုအယူအဆကို လက်ခံရန် စဉ်းစားလာမိပြီ ဖြစ်သည်။

"မေမေ... ဒီဓာတ်ပုံကို ကျွန်တော် ယူထားလို့ ရမလား"

သူ၏ နာမည်ရေးထားသော ဖဲကြိုးနီလေးကို မင်ယွဲ့၏ နူးညံ့သော လက်ကလေးများက ဆုပ်ကိုင်ထားသည့် ထိုပုံရိပ်က သူ့ကို မင်ယွဲ့အား ပိုမို လွမ်းဆွတ်တမ်းတစေသည်။

မိုမိခင်ကလည်း သားဖြစ်သူအား ထိုဓာတ်ပုံကို စေတနာအပြည့်ဖြင့် ပေးအပ်လိုက်သည်။

ယွမ်ပေါ့သည်လည်း မိုမိခင်၏ ပန်ဒါအပေါ် ထားရှိသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် မင်ယွဲ့အပေါ် ထားရှိသော အလေးအမြတ်ပြုမှုများကြောင့် မိုအိမ်တော်၏ မိသားစုဝင်တစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်လာတော့သည်။

၎င်းအတွက် အထူးပြုလုပ်ထားသော ပန်းကန်ခွက်ယောက်များနှင့် လေကြောင်းမှ တိုက်ရိုက်တင်သွင်းသော တန်ဖိုးကြီး အသားကင်များက နေ့စဉ် စောင့်ကြိုနေသည်။

"သား... ယွမ်ပေါ့က နှီးတောတွေကို ကြိုက်လား။ အနောက်ဘက် ဥယျာဉ်ထဲက နှင်းဆီပင်တွေကို နှုတ်ပြီး ဝါးပင်တွေ ပြောင်းစိုက်ရင်ရော ဘယ်လိုလဲ"

"မေမေရယ်... ယွမ်ပေါ့က ခွေးလေ၊ သူက အသားစားတာ"

ဟု မိုဟန်ကျီက ရယ်ချင်စိတ်ကို အောင့်ကာ ပြောရသည်။ သို့သော်လည်း ယွမ်ပေါ့၏ အစားအသောက် အလွန်အမင်း ရွေးချယ်တတ်ပုံနှင့် ပုံစံမှာ တကယ့်ကို ထူးခြားလွန်းလှသည်။

"အို... မေမေ ခဏခဏ မေ့သွားပြန်ပြီ။ သူက ပန်ဒါနဲ့ အရမ်းတူနေလို့ပါ ဒါဆိုရင်တော့ တို့တွေ အော်ဂဲနစ် ခြံတစ်ခု တည်ထောင်ပြီး နွားတွေ၊ သိုးတွေ မွေးကြစို့ ယွမ်ပေါ့အတွက် သဘာဝ အာဟာရတွေ တိုက်ရိုက် ရနိုင်တာပေါ့"

မိုမိခင်၏ အကြံပြုချက်ကို မိုဟန်ကျီက အလေးအနက် စဉ်းစားကာ ချက်ချင်းပင် စီမံကိန်း ရေးဆွဲရန် ညွှန်ကြားလိုက်တော့သည်။

အကျိုးအမြတ်အတွက် မဟုတ်ဘဲ အချစ်တော်လေး တစ်ကောင်အတွက်နှင့်ပင် လုပ်ငန်းကြီးတစ်ခုကို သူတို့ အလွယ်တကူ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

မင်ယွဲ့သည် တက္ကသိုလ်ကိစ္စများ ပြီးစီးသောအခါ မိုဟန်ကျီထံ ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။ သူမသည် ယွမ်ပေါ့ကို ပြန်လည် ခေါ်ဆောင်ရန် အကြောင်းပြချက်ဖြင့် မိုအိမ်တော်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

မိုမိသားစု တစ်ခုလုံးမှာမူ မင်ယွဲ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေရန် အထူးပင် သတိထား ပြင်ဆင်နေကြသည်။

ဤသည်မှာ မိုဟန်ကျီ နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ပထမဆုံး စိတ်ဝင်စားသော မိန်းကလေး မဟုတ်ပါလား။ သူတို့အနေဖြင့် ဤအခွင့်အရေးကို အလွဲအချော် မခံနိုင်ပေ။

မင်ယွဲ့ကို မမြင်ရသေးမီမှာပင် ယွမ်ပေါ့သည် အိမ်ထဲမှ လျှပ်စီးကဲ့သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။

"ဟန်ကျီ... အမြန်လိုက်သွားဦး၊ ယွမ်ပေါ့ လမ်းပျောက်ကုန်ဦးမယ်"

ဟု မိုမိခင်က စိုးရိမ်တကြီး အော်ဟစ်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ မေမေ၊ ယွမ်ပေါ့က တကယ် ဉာဏ်ကောင်းပါတယ်"

ဟု မိုဟန်ကျီက ဆိုသည်။

သူသည် ယွမ်ပေါ့အား ခွေးတစ်ကောင် မဟုတ်ဟုပင် သံသယဝင်နေမိသော်လည်း အပြင်သို့ ထုတ်မပြောပေ။

၎င်းက ယခုကဲ့သို့ အသည်းအသန် ပြေးထွက်သွားသည်မှာ မင်ယွဲ့ ရောက်လာပြီဖြစ်ကြောင်း သူ ရိပ်မိလိုက်သည်။

အိမ်ရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ လူနှင့် အချစ်တော်လေးမှာ ဆုံတွေ့နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

"နင်က ငါ့ကိုတောင် သတိရသေးတာပဲလားအပျော်လွန်ပြီး အိမ်ပြန်ဖို့ မေ့နေပြီ ထင်တာ"

ဟု မင်ယွဲ့က ယွမ်ပေါ့၏ နဖူးလေးကို အသာအယာ တောက်ရင်း စနောက်နေသည်။

"ရောက်ပြီလား... အထဲကို မြန်မြန်ဝင်ပါ"

ဟု မိုဟန်ကျီက ကြိုဆိုလိုက်သည်။

မင်ယွဲ့သည် ယွမ်ပေါ့ကို ချီမလိုက်စဉ် အရင်ကထက် ပို၍ လေးလံနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

“ယွမ်ပေါ့... နင်က စနစ်တစ်ခု မဟုတ်ဘူးလား၊ ဘာလို့ ပိုဝလာရတာလဲ”

“မင်ယွဲ့... စနစ်က ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အသွင်အပြင် ရလာပြီဆိုရင် ပြင်ပလောကက သတ္တဝါတွေလိုပဲ ကြီးထွားမှု ဖြစ်စဉ်တွေ ရှိလာတာပါ”

မင်ယွဲ့သည် စနစ်၏ ဆန်းကြယ်မှုများကို ယဉ်ပါးနေပြီဖြစ်၍ ခေါင်းငြိမ့် လက်ခံလိုက်သည်။

အထဲသို့ ရောက်သောအခါ မိုမိသားစုဝင် အားလုံး စုံစုံလင်လင် ရှိနေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် သူမ အံ့အားသင့်သွားရသည်။

လူကြီးအချို့သာ ရှိမည်ဟု ထင်ထားသော်လည်း တစ်မိသားစုလုံးက သူမအား စောင့်ကြိုနေကြခြင်း ဖြစ်၏။

"မင်ယွဲ့ ရောက်လာပြီပဲ၊ လာပါ... လာထိုင်ပါဦး"

ဟု မိုမိခင်က ရင်းနှီးနွေးထွေးစွာ လာရောက် ဆွဲခေါ်သည်။ မင်ယွဲ့မှာ မိဘများနှင့် မိတ်ဆက်ပေးခံရသည့် အငွေ့အသက်မျိုးကို ခံစားနေရသဖြင့် အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေမိသည်။

မိုဖခင်၏ တည်တင်းသော မျက်နှာပေးမှာလည်း သူမကို မြင်သောအခါ အတင်းအကျပ် ပြုံးပြနေသဖြင့် အနည်းငယ် ကြောက်စရာ ကောင်းနေသယောင် ရှိသည်။

သို့သော်လည်း မိုမိသားစုဝင်များမှာ ဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်ကြသူများ ဖြစ်သဖြင့် စကားဝိုင်းမှာ မကြာမီပင် မြိုင်ဆိုင်သွားတော့သည်။

"ယွဲ့ယွဲ့က ဗဟုသုတ အရမ်းစုံတာပဲနော်"

ဟု မိုမိခင်က ချီးကျူးသည်။

သူမသည် မင်ယွဲ့အား ခေါ်ရုံမျှဖြင့် မတင်းတိမ်ဘဲ 'ယွဲ့ယွဲ့' ဟု ရင်းရင်းနှီးနှီး ခေါ်ဝေါ်လာကာ နှစ်ပေါင်းများစွာ သိကျွမ်းလာသည့်နှယ် ဆက်ဆံနေသည်။

"ယွဲ့ယွဲ့... တို့ကို ကြည့်ရတာ ရင်းနှီးနေသလို မခံစားရဘူးလား"

ဟု မိုမိခင်က လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ မေးလိုက်သည်။

မင်ယွဲ့သည် မှတ်ဉာဏ်ထဲ၌ ရှာဖွေကြည့်သော်လည်း မမှတ်မိပေ။

"ယွမ်ချင်း ဘုရားကျောင်းလေ..."

ဟု မိုမိခင်က သတိပေးလိုက်သောအခါ...

"ဪ... အန်တီပဲ”

ဟု မင်ယွဲ့က အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်

မိသည်။

သေးငယ်သော အဖြစ်အပျက်လေးတစ်ခုက ယခုကဲ့သို့ ကြီးမားသော ရေစက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။