ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများ
Vol. 17 Ch. 164
မင်ယွဲ့နှင့် ကျန်းမင်းတို့၏ ပူးပေါင်းတင်ဆက်မှုသည် ယနေ့ည၏ အပိတ်ပွဲစဉ် အောင်ပွဲခံတင်ဆက်မှုပင် ဖြစ်သည်။
စန္ဒရားကြီးကို စင်မြင့်ထက်သို့ သယ်ဆောင်လာသောအခါ ကလေးငယ်များ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ ဝင်းလက်သွားကြသည်။
ထိုအရာကို တီဗွီဖန်သားပြင်ပေါ်၌သာ မြင်ဖူးခဲ့ကြပြီး အလွန်တရာ အဖိုးထိုက်တန်သော အရာမှန်း သူတို့ ကောင်းကောင်းသိကြသည်။ ကလေးကဗျာများကို သီချင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသီဆိုခြင်းမှာ ရုတ်တရက် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်ရာ နောက်ခံတေးဂီတ မရှိသော်လည်း မင်ယွဲ့၏ ကျွမ်းကျင်လှသော လက်ချောင်းများအောက်
တွင် ထိုအရာမှာ အခက်အခဲ မဟုတ်တော့ချေ။
မင်ယွဲ့၏ သာယာငြိမ့်ညောင်းသော စန္ဒရားသံစဉ်နှင့်အတူ ကျန်းမင်း၏ ပါရမီပါလှသော အသံတို့ ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ဖျော်ဖြေပွဲမှာ ယခင်ကပွဲများနှင့် မတူဘဲ ဆန်းသစ်သော ခံစားမှုကို ပေးစွမ်းနေတော့သည်။
“ဒါ တကယ်ပဲ ငါတို့ရဲ့ အစ်မကျန်းလား၊ ချစ်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ”
“စန္ဒရားတီးတဲ့သူကလည်း တကယ့်ကို ပါရမီရှင်ပဲနော်”
အွန်လိုင်းပေါ်တွင် ချီးမွမ်းသံများ ဆူညံနေသလို တစ်ဖက်တွင်လည်း မနာလိုသူအချို့က
“ဒါက အခြေခံ စန္ဒရားတီးခတ်မှုပဲဟာကို၊ ဒီလောက်ကြီး မြှောက်ပင့်မနေကြပါနဲ့”
ဟု ဝေဖန်တိုက်ခိုက်လာကြသည်။
ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေသော ဆရာကြီးပိုင်၏ ဇနီးမှာ မကျေမနပ် ဖြစ်လာတော့သည်။
“အဘိုးကြီးရေ၊ မြန်မြန်လာပါဦး အွန်လိုင်းမှာ ယွဲ့ယွဲ့ကို ဝိုင်းပြောနေကြပြီ”
ဂီတအသင်း၏ ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌဖြစ်သူ ဆရာကြီးပိုင်သည် ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
သူ၏ တပည့်မလေးကို အဆင့်မရှိဟု ပြောဆိုနေကြသူများအား ကြည့်ပြီး သူသည် ကိုယ်တိုင် အကောင့်ဖွင့်ကာ ပြန်လည်ချေပရန် ပြင်ဆင်
တော့သည်။
သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ တပည့်ရင်းဖြစ်သူ ပိုင်ကျင်းထံသို့ ဖုန်းဆက်၍ ဒေါသတကြီး ကြိမ်းမောင်းလိုက်၏။
“မင်းရဲ့ ညီမလေး အနိုင်ကျင့်ခံနေရတာကို မမြင်ဘူးလား၊ မြန်မြန်သွားဖြေရှင်းစမ်း”
အမှန်စင်စစ် ချစ်ခင်မြတ်နိုးရသူတစ်ဦး မတရားစွပ်စွဲခံရသည်ကို မည်သူမျှ ကြည့်မနေနိုင်ကြချေ။
မင်ယွဲ့ကိုယ်တိုင်က ဂရုမစိုက်သော်လည်း သူမ၏ စီနီယာ အစ်ကိုကြီး ငါးယောက်မှာမူ အွန်လိုင်းပေါ်သို့ စစ်ကူများသဖွယ် ရောက်ရှိလာကြသည်။
သူတို့အားလုံးမှာ ဂီတလောက၏ ထိပ်သီးများဖြစ်ကြရာ သူတို့၏ အတည်ပြုအကောင့်များဖြင့် ဝင်ရောက်လာမှုက တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုကို ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားစေသည်။
ပိုင်ကျင်း - “ငါ့ညီမလေး စန္ဒရားတီးတာ မှားနေတယ်လို့ ဘယ်သူပြောတာလဲ”
ဝူရှောင် - “ဆရာကြီးသာ အင်တာနက် သုံးတတ်
ရင် ဒီကောင်တွေကြောင့် နှလုံးရပ်သွားနိုင်တယ်”
ပရိသတ်များမှာ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။
ပိုင်ကျင်းကဲ့သို့သော ဂူချင်းတူရိယာပညာရှင်ကြီး၏ ညီမလေးဆိုလျှင် မင်ယွဲ့၏ အရည်အချင်းမှာ မေးခွန်းထုတ်စရာ မလိုတော့ချေ။
ထို့နောက် ချန်ကျွင်း၊ စုန့်ချီ နှင့် ဟယ်ဝမ် တို့ကလည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်ပေါ်လာကာ မင်ယွဲ့ကို ထောက်ခံအားပေးကြသဖြင့် သူမ၏ နာမည်မှာ တစ်ညအတွင်း ကမ္ဘာကျော်သွားတော့သည်။
မိုဟန်ကျီသည်လည်း ထိုမြင်ကွင်းကို စောင့်ကြည့်နေရင်း ဟယ်ဝမ်ဆိုသော အမည်ကို မြင်သော် မျက်ခုံးပင့်မိသွားသည်။
မင်ယွဲ့သည် သူ၏ ဝမ်းကွဲညီအစ်ကိုဖြစ်သူ ဟယ်ဝမ်၏ ဂျူနီယာညီမလေး ဖြစ်နေ
လိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။
စင်မြင့်ထက်တွင်မူ ကလေးငယ်များမှာ စန္ဒရားသံစဉ်နှင့်အတူ လိုက်ပါသီဆိုရင်း ပျော်ရွှင်နေကြသည်။ နောက်ဆုံး နုတ်သံကလေး ငြိမ်သက်သွားသောအခါ သောင်းသောင်းဖျဖျ လက်ခုပ်သံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
“သူတို့တွေက ဘယ်လို နောက်ခံမျိုး ရှိကြတာလဲ”
ဟု ကျောက်လင်းကျန့်က အံ့သြတကြီး မေးမိသည်။
“ကျန်းမင်းရဲ့ တေးရေးဆရာမက သာမန်လူ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား”
ကျိုးယိက ပြန်ပြောလိုက်သည်။
နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ရွာကလေး၌ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်နေပြန်သည်။
မင်ယွဲ့သည် ကားတန်းကြီးကို ရွာထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ရန် လမ်းညွှန်နေ၏။ ကားကြီးများ ဝင်ရန် ခက်ခဲလှသဖြင့် မြို့ပေါ်မှ ကားငယ်များကို ငှားရမ်း၍ ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများကို တစ်ဆင့်ချင်း သယ်ယူလာခြင်းပင်။
“မမမင်၊ တကယ်ကို စိတ်ရောကိုယ်ပါ အားစိုက်ထုတ်ခဲ့တာပဲ”
ဝူလျန်က လေးစားစွာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။
မင်ယွဲ့၏ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုက သူ့ကို အံ့အားသင့်စေခဲ့ပြီး၊ သူမ၏ ပါရမီက လေးစားစေခဲ့သော်လည်း၊ ယခု သူမ၏ စေတနာသဒ္ဓါတရားကမူ သူ့ကို အရိုအသေပေးစေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများကို တစ်ခုချင်း ချနေသည်ကို မြင်သောအခါ ရွာသားများမှာ ဝမ်းသာလွန်း၍ မျက်ရည်ပင် ဝဲလာကြသည်။
မင်ယွဲ့သည် ဆောင်းတွင်းဝတ် အနွေးထည်များ၊ အနက်ရောင်နှင့် စစ်စိမ်းရောင် ဝတ်စုံများကို လှူဒါန်းခဲ့သည်။ ထိုအရောင်များမှာ ပေရေခံသဖြင့် ရွာသားများအတွက် အလွန်ပင် သင့်လျော်လှသည်။
“ညီမလေး၊ ဒါတွေ အကုန်လုံးက သမီးတို့အတွက်လား”
ရှင်းအာက မင်ယွဲ့အနားသို့ ပြေးလာပြီး ဝမ်းသာအားရ မေးသည်။
မင်ယွဲ့က သူမကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် -
“ဟုတ်တယ်လေ၊ ရှင်းအာ ပျော်ရဲ့လား”
“ပျော်တာပေါ့၊ အခုဆို သမီး ကျောင်းတက်ရင် အင်္ကျီအသစ် ဝတ်သွားလို့ ရပြီ”
မင်ယွဲ့၏ မျက်မှောင်ကလေး အနည်းငယ် တွန့်သွားသည်။
ပစ္စည်းများက ခဏတာ စားဝတ်နေရေးကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်သော်လည်း ဤကလေးများ တောင်တန်းကြီးများ၏ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိနိုင်ရန်မှာ ရေရှည်တိုက်ပွဲတစ်ခုပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။
“ရှင်းအာ ကျောင်းတက်ရတာ ဝါသနာပါလား”
“ပါတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ မေမေတို့က သမီးကို ငယ်သေးတယ်လို့ ပြောကြတယ်”
မင်ယွဲ့က ရှင်းအာ၏ ဆံပင်ကလေးကို ပွတ်သပ်
ရင်း
“သမီးတို့အတွက် ကျောင်းလွယ်အိတ်တွေနဲ့ စာရေးကိရိယာတွေလည်း ပါတယ်နော်၊ နောက်မှ သွားယူကြ”
ဟု ချော့မော့ပြောဆိုလိုက်သည်။
ရွာလူကြီးမှာလည်း မျက်ရည်များ ဝဲလျက် ဤမျှများပြားသော လှူဒါန်းမှုမျိုးကို တစ်သက်တွင် တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ကြောင်း ပြောဆိုနေတော့သည်။
တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု၏ မှတ်ချက်ကဏ္ဍတွင်လည်း ယခင်ကဲ့သို့ သရော်စာများ မရှိတော့ဘဲ စာနာထောက်ထားမှုများနှင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။
“ကျွန်တော်လည်း ဆင်းရဲပေမဲ့ တတ်နိုင်
သလောက် ပါဝင်လှူဒါန်းချင်ပါတယ်”
“ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့ကနေ လှူဒါန်းလို့ရမယ့် လမ်းကြောင်းလေး ဖွင့်ပေးပါဦး၊ ကျွန်မလည်း ကူညီချင်လို့ပါ”
ရွာသားများ၏ စစ်မှန်သော အပြုံးများနှင့် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေသည့် ပုံရိပ်များက ကြည့်ရှုသူတိုင်း၏ နှလုံးသားကို နွေးထွေးစေခဲ့သည်။
ဤလှူဒါန်းမှုသည် ရွာသူရွာသားများအတွက် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အထောက်အပံ့သာမက၊ သူတို့၏ ဘဝထဲသို့ မျှော်လင့်ချက် အလင်းရောင်တစ်ခု ဆောင်ကြဉ်းပေးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။