ဝတ်စုံဖန်တီးခြင်း
Vol. 18 Ch. 176
"ထုတ်လွှင့်မယ့်အချိန်က ပုံမှန်မရှိပါဘူး ကျွန်မက ပရော်ဖက်ရှင်နယ်တစ်ယောက် မဟုတ်တာမို့ ကျွန်မကို သီးသန့်စောင့်နေဖို့ မလိုပါဘူး"
မင်ယွဲ့က အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်
သည်။
"နောက်တစ်ခေါက်မှ ပြန်တွေ့ကြမယ်၊ လိုက်ဖ်
လွှင့်တာကို ဒီမှာတင် ရပ်နားပါတော့မယ်"
ကြည့်ရှုသူများမှာ လိုက်ဖ်ဗီဒီယို ပိတ်မသွားမီ ဖြူဝင်းနုနယ်သော လက်ကလေးတစ်ဖက် ဖန်သားပြင်ဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်ကိုသာ မြင်လိုက်ရလေသည်။
"ဒါကတော့ အရမ်း မာနကြီးတာပဲ၊ ငါတို့က ပရိသတ်တွေလေ"
အချို့က မကျေမနပ် ရေရွတ်ကြသည်။
"ရယ်ရတာပဲ၊ တကယ်လို့သာ ဘာမှမသိတဲ့သူဆိုရင် သူကိုယ်သူ နတ်ဘုရားမများ မှတ်နေသလားလို့တောင် ထင်ရမယ်"
အချို့ကလည်း ကဲ့ရဲ့ရှုံ့ချကြပြန်သည်။
"ဟေ့... အဲဒီညီမလေးက တစ်ပ်စ်တွေ မလိုဘူးလို့ ပြောထားပြီးသားပဲ၊ မင်းတို့က ဆယ်ယွမ်လောက် ပေးပြီး လူကြီးလူကောင်း လာမလုပ်နဲ့ သူက မင်းတို့ရဲ့ အထက်စီးဆန်တာကို ခံနေစရာ မလိုဘူး"
"မင်းတို့လို အလှနောက် လိုက်နေတဲ့သူတွေကတော့ မျက်နှာတောင် မမြင်ရသေးဘူး ကာကွယ်နေကြပြီ ကြည့်ရတာ ဒီစတူရီမာက ရုပ်ဆိုးလွန်းလို့ မျက်နှာမပြရဲတာ နေမှာပါ"
"အဲဒါကတော့ စိတ်ထားပုပ်တာထက်စာရင် အများကြီး တော်ပါသေးတယ်"
မင်ယွဲ့သည် လိုက်ဖ်လွှင့်ခန်းအတွင်း ငြင်းခုံနေကြသည်ကို လုံးဝသတိမထားမိဘဲ ယွမ်ပေါ့နှင့်အတူ စားသောက်မှုအစီအစဉ်ကို စတင်နေပြီဖြစ်သည်။
ယွမ်ပေါ့မှာတော့ ထိုအစားအသောက်များကို အလွန်ပင် ကျေနပ်နေပုံရသည်။
မင်ယွဲ့၏ လက်ရာမှာ စားသောက်ဆိုင်ကြီးများမှ စားဖိုမှူးများထက်ပင် သာလွန်နေသည် မဟုတ်ပါလား။
"ညီမလေး..."
ပိုင်ကျင်းက မင်ယွဲ့ကို ရုတ်တရက် ခေါ်လိုက်
သည်။
"စီနီယာအစ်ကို..."
"မင်း အမေကိုပေးတဲ့ လက်ကိုင်ပုဝါလေးကို အစ်ကို တွေ့လိုက်တယ် အရမ်း လှတာပဲ မင်းက ရိုးရာ စူးကျိုးပန်းထိုးပညာကို တတ်ထားတာလား"
မင်ယွဲ့သည် မိမိပုဝါပေါ်မှ သေးငယ်လှသော ဇီးပန်းခိုင်လေးကို ပိုင်ကျင်း ဤမျှ အနုစိတ် သတိထားမိလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။
"ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်မ စူးကျိုးပန်းထိုးပညာကို လေ့လာနေတာပါ"
မင်ယွဲ့က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဝန်ခံလိုက်သည်။
"အစ်ကို့ရဲ့ ဒုတိယစီနီယာအစ်ကိုက နိုင်ငံခြားမှာ ဖျော်ဖြေပွဲတစ်ခု ရှိတယ် အစ်ကိုက နောက်ဆုံးဧည့်သည်တော်အဖြစ် ကုချင်းတီးခတ်ပြီး ဖျော်ဖြေရမှာ အဲဒါ အစ်ကို့ဝတ်စုံပေါ်မှာ ပန်းထိုးဖို့ ညီမလေး ကူညီပေးနိုင်မလားလို့"
ပိုင်ကျင်းက မေးလိုက်သည်။
မင်ယွဲ့ ခဏမျှ စဉ်းစားနေမိသည်။ သူမသည် ပန်းထိုးပညာကို တတ်မြောက်ထားပြီးဖြစ်ရာ ဝတ်စုံဖန်တီးနည်းကို သင်ယူရန်မှာ အချိန်တစ်ခုသာ လိုအပ်တော့သည်။
"ကောင်းပါပြီ၊ အချိန် ဘယ်လောက်ကျန်သေးလဲ"
မိမိတို့၏ ရိုးရာယဉ်ကျေးမှုကို မြှင့်တင်ရန်မှာ သူမ၏ ရည်မှန်းချက်ဖြစ်ရာ၊ လက်မှုပန်းထိုးခြင်းနှင့် ရိုးရာဝတ်စုံများမှာ တရုတ်ယဉ်ကျေးမှုကို ကမ္ဘာက သိစေရန် အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းများပင် ဖြစ်သည်။
ပိုင်ကျင်းက ဝတ်စုံကို အပြင်မှာ အပ်နှံပြီးမှ မင်ယွဲ့ကို ပန်းထိုးခိုင်းရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း၊ မင်ယွဲ့ကမူ ဝတ်စုံဒီဇိုင်းမှအစ အဆုံးအထိ သူမကိုယ်တိုင် ဖန်တီးပေးမည်ဟု တိုက်ရိုက်ပင် ဆိုလာခဲ့သည်။
"၂၅ ရက် ကျန်သေးတယ်၊ အချိန်မီပါ့မလား"
သူက အလွန်အမင်း ခမ်းနားထည်ဝါနေသည်ထက် တရုတ်ရိုးရာ အငွေ့အသက် ပါဝင်လျှင်ပင် လုံလောက်သည်ဟု ယူဆထားသည်။
"မီပါတယ်"
မင်ယွဲ့တွင် အချိန်စီးဆင်းမှုနှုန်း မတူညီသောသင်ယူရေးခန်းမရှိရာ သူမအတွက် လုံလောက်သော အချိန်များ ရှိနေသည်။
သူမသည် သင်ယူရေးခန်းမသို့ ဝင်ရောက်ကာ စနစ်ကို အသုံးပြုပြီး နှစ်ပေါင်းငါးထောင်အတွင်း ပြောင်းလဲလာသော တရုတ်ရိုးရာ ဝတ်စုံသမိုင်းကို စတင်ရှာဖွေလေတော့သည်။
သူမသည် တစ်ခုခုကို သင်ယူတော့မည်ဆိုလျှင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားအားထုတ်တတ်သူဖြစ်သည်။ ယွမ်ပေါ့ကလည်း သူမအတွက် အသုံးမဝင်သော ဗီဒီယိုများနှင့် ဗဟုသုတများကို စစ်ထုတ်ပေးကာ အနှစ်သာရအရှိဆုံး အချက်အလက်များကိုသာ ချပြပေးသည်။
တစ်ပတ်ခန့် ကြိုးစားသင်ယူပြီးနောက် မင်ယွဲ့သည် ဝတ်စုံအမျိုးမျိုး၏ ပုံစံထုတ်ခြင်းကို ကျွမ်းကျင်စွာ တတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးတွင် ပိုင်ကျင်းနှင့် ကုချင်းတီးခတ်မှုအတွက် အသင့်တော်ဆုံး ဒီဇိုင်းကို သူမ ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။
"စီနီယာအစ်ကို၊ ဘယ်မှာလဲ"
မင်ယွဲ့သည် အခန်းအောင်းကာ လေ့လာနေရာမှ ထွက်လာပြီးသည်နှင့် ပိုင်ကျင်းကို ချက်ချင်း ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။
"အစ်ကို ဂီတတူရိယာဆိုင်မှာ ရှိတယ်"
"ဒါဆို ကျွန်မ လာခဲ့မယ်"
မင်ယွဲ့သည် ဆိုင်သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ အထဲမှ သာယာနာပျော်ဖွယ် ကုချင်းသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ဝူရှောင်တီးခတ်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သီချင်းဆုံးသွားသောအခါ လူအများက လက်ခုပ်သြဘာ ပေးကြသော်လည်း မင်ယွဲ့ကမူ ဘေးမှ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။
"ရှားရှားပါးပါး ဧည့်သည်ပါလား၊ ညီမလေး ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ"
"အစ်ကိုပိုင်ကျင်းနဲ့ ကိစ္စလေးတစ်ခု ပြောစရာရှိလို့ပါ"
"ရောက်တုန်းရောက်ခိုက် တစ်ပုဒ်လောက် တီးပြပါဦးလား"
ဝူရှောင်၏ တောင်းဆိုမှုကို မင်ယွဲ့ မငြင်းဆန်ခဲ့ပေ။
သူမ၏ လက်ဖျားကလေးများက ကြိုးများပေါ်တွင် ပေါ့ပါးစွာ ပြေးလွှားသွားသည်နှင့် ဆောင်းရာသီ၏ နှင်းကမ္ဘာထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဖြူစင်သန့်ရှင်းသော နှင်းများက ကမ္ဘာကြီးကို ငွေရောင်လွှမ်းခြုံထားသကဲ့သို့ အေးချမ်းပြီး ဝိညာဉ်ကို ဆေးကြောပေးနိုင်သော ခံစားမှုကို ပေးစွမ်းလေသည်။
"ညီမလေးရဲ့ ပညာက အများကြီး တိုးတက်လာတာပဲ"
ဝူရှောင်က ချီးကျူးလိုက်သည်။
"အစ်ကိုက မြှောက်ပင့်လွန်းနေပါပြီ"
ပိုင်ကျင်းသည်လည်း အထဲမှ ထွက်လာပြီး
"လာ... အထဲဝင်ရအောင်"
ဟု ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။
"စီနီယာအစ်ကို၊ ဝတ်စုံဒီဇိုင်းကို အရင်ကြည့်
ကြည့်ပါ"
မင်ယွဲ့က သူမ၏ Tablet ကို ထုတ်ပြလိုက်ရာ ပိုင်ကျင်း၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။
ကွမ်တုန်းစတိုင် ရိုးရာဝတ်စုံရှည်ဖြစ်ပြီး ပခုံးသားကျယ်ကာ ခါးသိမ်သည့်ပုံစံ၊ ရင်ဘတ်နှင့် အနားသတ်များတွင် မက်ဂနိုလီယာပန်းများကို ပန်းထိုးထားသည်။ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်ပြီး ခန့်ညားလှပသော ဒီဇိုင်းပင် ဖြစ်သည်။
"ဒါကတော့ ဝတ်စုံနဲ့ လိုက်ဖက်မယ့် ဦးခေါင်းအလှဆင်တဲ့ ပစ္စည်း၊ သစ်ခွပန်းပုံစံ ကျောက်စိမ်းဖြူ ဆံထိုးနဲ့ ခါးချိတ် ကျောက်စိမ်းပြားပါ"
မင်ယွဲ့သည် အရာရာကို အသေးစိတ် ဂရုစိုက်တတ်သူဖြစ်သည်။ သူမ၏ အနုပညာစွမ်းရည်များမှာ ယခုအချိန်တွင် အပြည့်အဝ တောက်ပနေတော့သည်။
"ညီမလေးက ဒီလောက်တောင် တော်တာလား"
ဝူရှောင်က အံ့အားသင့်စွာ ပြောရှာသည်။
"အစ်ကို သဘောကျတယ်ဆိုရင် ကိုယ်တိုင်း တိုင်းရအောင်"
မင်ယွဲ့က ပေကြိုးကို ထုတ်လိုက်ရာ ကျွမ်းကျင်သော အပ်ချုပ်ဆရာမလေးတစ်ဦးအလား ထင်မှတ်ရသည်။
နေရာအနှံ့ ကြည့်ရှုပြီးနောက် မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ သင်ယူမှုများကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် ပြန်သွားခဲ့သည်။
နောက်ပိုင်းရက်များတွင် မင်ယွဲ့သည် ရန်တတက္ကသိုလ်တွင် ပုံမှန်အတိုင်း ကျောင်းတက်ရင်း အားလပ်ချိန်များ၌ ဝတ်စုံကို စိတ်နှစ်ကာ ဖန်တီးလေသည်။
တစ်နေ့တွင် ကားပါကင်၌ ယခင်က ဓာတ်ခွဲခန်းကို လုယူရန် ကြိုးစားခဲ့ပြီး အွန်လိုင်းတွင် သတင်းအမှားများ ဖြန့်ခဲ့သော အမျိုးသမီးနှင့် ဆုံမိသည်။
ထိုအမျိုးသမီးသည် မင်ယွဲ့ကို မြင်သည်နှင့် နှာခေါင်းရှုံ့ကာ မျက်စောင်းထိုးပြီး ထွက်သွားလေသည်။
[စိတ်မမှန်တဲ့သူပဲ]
ယွမ်ပေါ့က မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။
သို့သော် မင်ယွဲ့ကမူ ထိုသူအား ဂရုမစိုက်ဘဲ သူမ၏ ရည်မှန်းချက်များကိုသာ အာရုံစိုက်ကာ ရှေ့ဆက်နေလေတော့သည်။