မွေးနေ့ဂုဏ်ပြုပွဲ

မင်ယွဲ့သည် နာရီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ညစာစားချိန်သို့ နီးကပ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမသည် တက်ဘလက်ကို ပိတ်ကာ ယွမ်ပေါ့ကို ခေါ်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ကော်ဖီစားပွဲပေါ်ရှိ အစားအသောက်ခွံများနှင့် နွားနို့လက်ဖက်ရည်ခွက်အလွတ်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားရသည်။

"အပြင်လိုက်ခဲ့ချင်လား လိုက်ခဲ့ချင်ရင် အမြန်

သိမ်းဆည်းလိုက်တော့"

မင်ယွဲ့၏ စကားဆုံးသည်နှင့် ယွမ်ပေါ့၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်တောက်သွားကာ စားပွဲပေါ်ရှိ အမှိုက်သရိုက်များမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ယွမ်ပေါ့သည် ထိုအမှိုက်များကို စနစ်တကျ စွန့်ပစ်လိုက်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ နေရာရွှေ့ပြောင်းလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်မည်ဟု မင်ယွဲ့က ကြိုတင်တွေးဆမိသော်လည်း သူမ ဘာမှမပြောတော့ဘဲ ယွမ်ပေါ့ကို ပွေ့ချီကာ အသင့်ကြိုတင်မှာယူထားသော ဟိုတယ်သို့ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

ဟိုတယ်၏ သီးသန့်ခန်းအတွင်း၌ စီနီယာအစ်ကို ကျောက်လင်းကျန့်နှင့် စီနီယာအစ်မ လျိုဝေတို့မှာ ရောက်နှင့်နေကြပြီဖြစ်သည်။

"ညီမလေး... ရောက်ပြီလား"

ယွမ်ပေါ့သည် မင်ယွဲ့၏ လက်ထဲမှ ရုန်းထွက်ကာ ထိုင်ခုံတစ်ခုတွင် နေရာယူလိုက်သည်။

စီနီယာကျောက်မှာ ယွမ်ပေါ့၏ လူသားဆန်သော အမူအရာများကို ကြည့်ကာ ထူးဆန်းနေမိပြီး ဝိုင်တစ်ခွက်ကို ငှဲ့ကာ မြူစွယ်ကြည့်သည်။

"ယွမ်ပေါ့လေး... ဝိုင်သောက်မလား၊ အရမ်းအရသာရှိတယ်နော်"

"ဟဲ့... တော်စမ်းပါ၊ ယွမ်ပေါ့သာ မူးသွားရင် နင့်အလှည့်ပဲ"

လျိုဝေက မျက်စောင်းထိုးကာ တားမြစ်လိုက်ရသည်။

ယွမ်ပေါ့မှာတော့ စီနီယာကျောက်၏ လက်ထဲမှ ဝိုင်ခွက်ကို မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်နေရှာသော်လည်း လျိုဝေ၏ တားမြစ်မှုကြောင့် အခွင့်အရေး ဆုံးရှုံးသွားသဖြင့် စီနီယာကျောက်ကို ရန်လိုသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။

မင်ယွဲ့သည် ရယ်မောကာ ယွမ်ပေါ့၏ နို့ဘူးလေးထဲသို့ အုန်းနို့ရည်များ ထည့်ပေးလိုက်မှသာ ယွမ်ပေါ့၏ စိတ်တိုင်းမကျမှုများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နို့ဘူးကို ဖက်ကာ အငမ်းမရ သောက်သုံးလေတော့သည်။

"ပထမနှစ် မဟာတန်းကျောင်းသူဘဝမှာတင် သုတေသနစာတမ်း ထုတ်ဝေနိုင်တာ ဂုဏ်ယူပါတယ် ညီမလေး"

သူတို့သုံးဦးသည် ပျော်ရွှင်ကြည်နူးစွာဖြင့် အောင်ပွဲခံညစာကို သုံးဆောင်ခဲ့ကြသည်။

နောက်တစ်နေ့နံနက်တွင် မင်ယွဲ့သည် မိုဟန်ကျီထံမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို လက်ခံရရှိသည်။ သူမသည် ညက သင်ယူရေးခန်းမ၌ အချိန်အတော်ကြာ လေ့လာခဲ့ရသဖြင့် အိပ်မောကျနေဆဲဖြစ်ရာ ဖုန်းနံပါတ်ကိုပင် မကြည့်ဘဲ ထူးလိုက်မိသည်။

"အင်း..."

စောင်ပုံထဲ၌ မျက်လုံးမှိတ်လျက် တိုးညင်းစွာ ပြန်ထူးလိုက်သောအသံမှာ လွန်စွာ နူးညံ့နေသည်။

တစ်ဖက်မှ မိုဟန်ကျီ၏ ခပ်အုပ်အုပ် ရယ်သံကို ကြားလိုက်ရမှသာ မင်ယွဲ့၏ အသိစိတ်များ ရုတ်ချည်း ပြန်လည်နိုးထလာတော့သည်။

"ဟန်ကျီ... လား"

ယန်ကျင်းမြို့၏ မြင့်မားသော အဆောက်အဦကြီးတစ်ခု၏ ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် မိုဟန်ကျီသည် ရပ်နေသည်။ သူသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် နက်တိုင်ကို အသာလျှော့ရင်း ပြုံးလျက် ပြန်

ဖြေသည်။

"အင်း... မထသေးဘူးလား"

သူသည် စီးပွားရေးသမားတစ်ဦးပီပီ ယခုကဲ့သို့ အချိန်မတော် ဖုန်းဆက်ခြင်းမှာ မသင့်တော်မှန်း သိသော်လည်း မင်ယွဲ့၏ အသံကို ကြားလိုသည့် ဆန္ဒကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။

"ထ... ထပြီ"

မင်ယွဲ့က အိပ်ရာပေါ်မှ ဝုန်းခနဲ ထလိုက်သည်။

"ဖြည်းဖြည်းလုပ်ပါ၊ ငါ စောင့်နေမယ်"

မိုဟန်ကျီက နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သော်လည်း ဖုန်းကိုတော့ မချဘဲ တစ်ဖက်မှ ရေသံများနှင့် မင်ယွဲ့၏ လှုပ်ရှားမှုအသံများကို တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေမိသည်။

"ကဲ... အားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ"

မင်ယွဲ့၏ အသံမှာ မျက်နှာသစ်ပြီးစဖြစ်၍ ကြည်လင်နေသည်။

"နောက်အပတ်မှာ ငါ့အဘွားရဲ့ မွေးနေ့ဂုဏ်ပြုပွဲ ရှိတယ် မင်း လာနိုင်မလား"

မင်ယွဲ့သည် ခေတ္တမျှ အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း

"သေချာပေါက် လာခဲ့ပါ့မယ်"

ဟု ပြုံးလျက် ကတိပေးလိုက်သည်။

မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့၏ သဘောတူညီချက်ကို ရရှိလိုက်သဖြင့် ဖုန်းချပြီးသည်အထိ ပြုံးရွှင်နေမိသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို လက်ထောက်လင်က မြင်တွေ့သွားသောအခါ မိုဟန်ကျီက ချက်ချင်းပင် တည်ကြည်အေးစက်သော မျက်နှာထားသို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

"လက်ထောက်လင်... ငါ့အဘွားရဲ့ မွေးနေ့ပွဲအတွက် ဝတ်စုံအသစ်တွေ ပြင်ဆင်ထားပါ"

"ဥက္ကဋ္ဌ... ဥက္ကဋ္ဌမှာ ပြင်ဆင်ပြီးသား ဝတ်စုံရှိတယ် မဟုတ်လားခင်ဗျာ"

လက်ထောက်လင်၏ အမေးကို မိုဟန်ကျီက အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်ရာ လက်ထောက်လင်မှာ ဆတ်ခနဲ တုန်သွားပြီး

"ဟုတ်ကဲ့... အခုချက်ချင်း ပြင်ဆင်လိုက်ပါ့မယ်"

ဟု ဆိုကာ အခန်းထဲမှ အမြန်ထွက်ခွာသွားရလေတော့သည်။

မိုဟန်ကျီအတွက်မူ ဤမွေးနေ့ပွဲသည် မင်ယွဲ့နှင့် လူသိရှင်ကြား နီးစပ်ခွင့်ရမည့် အခွင့်အရေးဖြစ်ရာ သူ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ ပိုမိုရှင်းလင်း ထင်ရှားလာနေပြီ ဖြစ်သည်။