ငှားရန်ပင် မတတ်နိုင်သောနေရာ

"ဝမ်ကျန်းကိုပါ ခေါ်ပြီး အတူတူသွားကြည့်ကြတာပေါ့၊ ဒီနေ့ ကျွန်မ အားနေတာနဲ့ အတော်ပဲ"

မင်ယွဲ့ စကားဆိုလိုက်စဉ်မှာပင် ဝမ်ကျန်းသည် စာရွက်စာတမ်းများ ကိုင်ဆောင်လျက် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။

"ဘယ်ကို သွားကြမလို့လဲ"

ဟု သူမက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းသည်။

"ကုမ္ပဏီရဲ့ ရုံးချုပ်အသစ်ကို သွားကြည့်မလို့လေ"

မင်ယွဲ့သည် စားပွဲပေါ်မှ ကားသော့ကို ကောက်ကိုင်ကာ ရုံးခန်းထဲမှ အရင်ဆုံး ထွက်ခွာသွားသည်။

ဝမ်ကျန်းသည် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးကို ယုံကြည်စိတ်ချစွာပင် ပျော်ရွှင်စွာ လိုက်ပါလာခဲ့၏။

ကျန်ဟင်ကမူ တစ်ဦးတည်းသော အမျိုးသားပီပီ ကားမောင်းသူနေရာတွင် ဝင်ထိုင်ကာ အင်ဂျင်နှိုးလိုက်သည်။

"မြို့တော်အဆောက်အဦရဲ့ လမ်းညွှန်မြေပုံကိုပဲ တိုက်ရိုက်ဖွင့်လိုက်ပါ"

"ယွဲ့ယွဲ့... ဒါက နင်ပြောတဲ့ ရုံးချုပ်အသစ်လားဒီမှာ အဆောက်အဦ သုံးလုံးရှိပြီး တစ်လုံးစီမှာ ယူနစ် သုံးခုစီ ပါတာနော်၊ ၂၈ ထပ်တောင် မြင့်တာ တကယ်ပဲ ဒီကို သွားမှာလား"

ဝမ်ကျန်းသည် အွန်လိုင်းမှ မြို့တော်အဆောက်အဦ၏ အချက်အလက်များကို ကြည့်ရင်း မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်။

ဤအဆောက်အဦသည် ငွေကြေးအင်အား အလွန်တောင့်တင်းသူများသာ ခြေချနိုင်သည့် နေရာတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိထားသည်။

သို့သော် သူမ မသိသည်မှာ မင်ယွဲ့သည် ရုံးခန်း တစ်လွှာ၊ နှစ်လွှာ ငှားရန် မဟုတ်ဘဲ အဆောက်အဦ တစ်ခုလုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းပင် ဖြစ်၏။

မင်ယွဲ့အတွက် ငွေကြေးဟူသည် အခက်အခဲ မဟုတ်တော့ပေ။ ဟိုက်ဖုအဆောက်အဦမှ ရရှိသော အငှားခများမှာပင် သူမ သုံးမကုန်နိုင်

အောင် ရှိနေသည်။

သို့သော် ယွဲ့ဟွာနည်းပညာ၏ အနာဂတ်အတွက် မြို့လယ်ခေါင် ပထမပတ်လမ်းအတွင်းရှိ ဤကဲ့သို့သော ထိပ်တန်းနေရာမျိုးတွင် ရုံးချုပ်ထားရှိခြင်းက အလွန်ပင် အမြော်အမြင်ရှိသော ဆုံးဖြတ်ချက် ဖြစ်သည်။

သူတို့ အဆောက်အဦအတွင်းသို့ ဝင်သွားသောအခါ ဝမ်ကျန်းမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမအား နှင်ထုတ်လိုက်မည်ကို စိုးရိမ်သကဲ့သို့ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်နေမိသည်။

ကျန်ဟင်က သူမကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက်—

"ကုမ္ပဏီမှာ အတော်ဆုံးလို့ ကြွားတတ်တဲ့သူက ဘာလို့ ဒီလောက် ကြောက်နေရတာလဲ မင်ယွဲ့က ဘယ်တုန်းက စိတ်မချရတဲ့ အလုပ်တွေ လုပ်ဖူးလို့လဲ"

ဟု စနောက်လိုက်မှ ဝမ်ကျန်းလည်း ရင်ကို မတ်လိုက်တော့သည်။

ထိုစဉ် ဝတ်စုံပြည့် ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ဝန်ထမ်းနှစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်ကာ သူတို့ထံသို့ အပြေးအလွှား လာရောက် နှုတ်ဆက်သည်။

"အလုပ်ရှင်... ဒီလောက် မြန်မြန် ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး"

"အပေါ်တက်ပြီး တစ်ချက်ကြည့်ရအောင်"

ဟု မင်ယွဲ့က တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။

မြို့တော်အဆောက်အဦ၏ တာဝန်ခံသည် သူတို့အား သီးသန့်ဓာတ်လှေကားဖြင့် အမြင့်ဆုံးဖြစ်သော ၂၈ ထပ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

"ဒါက အဆောက်အဦနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အချက်အလက်တွေပါ အလုပ်ရှင်"

ဟု ဆိုကာ စာရွက်စာတမ်း အပုံလိုက်ကို မင်ယွဲ့ရှေ့သို့ တင်ပြသည်။

“ယွမ်ပေါ့... စစ်ဆေးကြည့်စမ်း၊ ပြဿနာ တစ်ခုခု ရှိလား”

“ဘာမှ မရှိဘူး”

ဟု ယွမ်ပေါ့က ချက်ချင်း ပြန်ကြားသည်။

"ရှင်က အရမ်းယဉ်ကျေးတာပဲ ကျွန်မကတော့ မယုံကြည်တဲ့သူကို အလုပ်မခန့်ဘူး၊ ခန့်ထားတဲ့သူကိုလည်း အပြည့်အဝ ယုံကြည်တယ် ရှင့်ရဲ့ စီမံခန့်ခွဲမှုကို ကျွန်မ ယုံကြည်ပါတယ် အခု ကျွန်မရဲ့ ကုမ္ပဏီ ဒီကို ပြောင်းလာတဲ့အခါမှာလည်း အဆောက်အဦရဲ့ လုံခြုံရေးနဲ့ ထောက်ပံ့ရေးပိုင်းတွေကို ရှင်ပဲ ဆက်ပြီး တာဝန်ယူပေးပါ"

မင်ယွဲ့၏ စကားကြောင့် တာဝန်ခံမှာ အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာသွားရသည်။

အလုပ်ရှင်အသစ်က မိမိ၏ လူယုံများဖြင့် အစားထိုးမည်ကို သူ စိုးရိမ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ယခုမူ သူမ၏ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရရှိလိုက်သဖြင့် သူသည် မင်ယွဲ့အတွက် အစွမ်းကုန် အလုပ်အကျွေးပြုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။

သူတို့သည် အထပ်မြင့် ရုံးခန်းအတွင်းရှိ ကြမ်းပြင်မှ မျက်နှာကြက်အထိ အပြည့်တပ်ဆင်ထားသော မှန်ပြတင်းကြီးများအနားတွင် ရပ်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ကမ္ဘာကြီးကို ငုံ့ကြည့်နေရသကဲ့သို့ ခံစားချက်က လူကို တက်ကြွလှုပ်ရှားစေသည်။ မြင့်လေလေ၊ အမြင်ကျယ်လေလေ ဆိုသည့် စကားမှာ မှန်ကန်လှကြောင်း ဤနေရာ၏ မြင်ကွင်းက သက်သေပြနေ၏။

"အရမ်းကောင်းတယ်... ရှင်တို့ရော ဘယ်လိုထင်လဲ"

ဟု မင်ယွဲ့က ဥက္ကဋ္ဌထိုင်ခုံတွင် ထိုင်ကာ စားပွဲကို ခေါက်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"တကယ်ကို အပြစ်ပြောစရာ မရှိပါဘူး"

ဟု ကျန်ဟင်က ဖြေသည်။

မင်ယွဲ့၏ နောက်သို့ လိုက်ပါလာခြင်းက သူ့အား တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသော ကမ္ဘာသစ်သို့ ရောက်ရှိစေခဲ့သည်။

"ဒီမှာ အလုပ်လုပ်ရမှာကတော့ အိမ်မက်ပဲ”

ဟု ဝမ်ကျန်းကလည်း ပြတင်းမှန်အပြင်ဘက်မှ ကားစီးကြောင်းများကို ကြည့်ရင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောသည်။

"ဒါဆို အတည်ပဲ နောက်လထဲမှာ ကျွန်မတို့ ကုမ္ပဏီ ဒီကို ပြောင်းလာမယ်"

ဟု မင်ယွဲ့က တာဝန်ခံအား ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

ထမင်းစားပြီးနောက် အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ဒါရိုက်တာ ဝူလျန်ထံမှ ဖုန်းလာသည်။

"မမင်... ပြီးခဲ့တဲ့အပတ်က ပြောခဲ့တဲ့ အပျော်စီးသင်္ဘော ငှားပေးမယ်ဆိုတဲ့ ကိစ္စက..."

"ရှင် အခု ဘယ်မှာလဲ၊ ကျွန်မ လိုက်ပို့ပေးမယ်"

ဟု မင်ယွဲ့က ချက်ချင်းပင် နားလည်စွာ ဆိုသည်။

ဝူလျန်မှာ ဝမ်းသာလွန်းသဖြင့် သူ၏ သွားကြီးများ ပေါ်အောင် ပြုံးနေတော့သည်။

သူ၏ ဆရာဖြစ်သူ ဒါရိုက်တာ စုန့်ချီကမူ

“နင့်ရဲ့ ဒီပုံစံနဲ့ အနုပညာလောကမှာ အနိုင်ကျင့်ခံရမှာ စိုးရိမ်တယ်"

ဟု ဆိုကာ စနောက်နေသည်။

"ဆရာ... နောက်အပိုင်းကို ကမ်းခြေမှာ ရိုက်မှာ၊ သင်္ဘောပေါ်မှာ ပါတီလုပ်ဖို့က အဓိကပဲ"

"နင်ကတော့ စိတ်ကူးယဉ်နေတာပဲ၊ သင်္ဘောက ဘယ်မှာ သွားငှားမလဲ"

ဟု စုန့်ချီက ဆိုသော်လည်း သူကိုယ်တိုင်လည်း ရင်းနှီးသူများထံ ဆက်သွယ်ကာ သင်္ဘောငှားရန် ကြိုးစားနေသည်။

"Miss မင်ယွဲ့ဆီမှာ ရှိတယ်လေ၊ သူက ငှားပေးမယ်တဲ့"

စုန့်ချီမှာလည်း အံ့အားသင့်သွားရသည်။

မင်ယွဲ့တွင် ဥယျာဉ်ခြံ၊ ငွေကြေးနှင့် အပျော်စီးသင်္ဘောအထိ ရှိနေသည်မှာ သူမသည် မိမိကိုယ်ကို ဖုံးကွယ်ထားသော သူဌေးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေသကဲ့သို့ပင်။

ယနေ့တွင် မင်ယွဲ့သည် ထိန်ချန်မနေတော့ဘဲ Rolls-Royce ပြိုင်ကားတစ်စီးဖြင့် ပွဲထွက်လာခဲ့သည်။

ဝူလျန်နှင့် စုန့်ချီတို့မှာ နောက်မှ ကားဖြင့် လိုက်ပါရင်း

“ဒီကားတစ်စီးရဲ့ တန်ဖိုးက တို့ရဲ့ အစီအစဉ်တစ်ခုလုံးရဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုလောက် ရှိမှာပဲ"

ဟု ဆိုကာ အားကျနေကြသည်။

ပင်လယ်ကမ်းစပ်သို့ ရောက်သောအခါ ယွမ်ပေါ့၏ အကူအညီဖြင့် တရားဝင် စာရွက်စာတမ်းများ ပြည့်စုံစွာ ရှိနေသော အပျော်စီးသင်္ဘောကြီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုသင်္ဘော၏ အမည်မှာ "မင်ယွဲ့" ဟု အမည်ပေးထားသည်။

"ဒါက နောက်ဆုံးပေါ် နည်းပညာတွေ ပါဝင်တဲ့ သင်္ဘောပဲ ခရီးသည် ၃,၀၀၀ အထိ ဆံ့တယ်၊ ရှင်တို့ရဲ့ ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့ တစ်ခုလုံးအတွက် ပိုတောင် ပိုသေးတယ်"

ဟု မင်ယွဲ့က ရှင်းပြသည်။

ဒါရိုက်တာနှစ်ဦးမှာ လူတစ်ရာခန့်ဆံ့သော သင်္ဘောအငယ်လေးဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုမြင်တွေ့လိုက်ရသော သင်္ဘောကြီးမှာ မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့ကဲ့သို့ ကြီးမားခမ်းနားလှသည်။

"မမင်... အပေါ်တက်ကြည့်မလား"

ဟု သင်္ဘောတာဝန်ခံက ဖိတ်ခေါ်သည်။

သင်္ဘောအတွင်းပိုင်းသည် ခေတ်မီနည်းပညာများ၊ တန်ဖိုးကြီး အလှဆင်မှုများနှင့် ဇိမ်ခံဘား များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ဝန်ထမ်းများ၏ ဝန်ဆောင်မှုမှာလည်း ထိပ်တန်းအဆင့်ဖြစ်၍ ၎င်းမှာ ရိုးရိုးသင်္ဘောမဟုတ်ဘဲ ရေပေါ်မှ ဧရာမ ဖျော်ဖြေရေး နန်းတော်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ပင် ရှိနေတော့သည်။ ဒါရိုက်တာ နှစ်ဦးမှာမူ ထိုခမ်းနားမှုများကြားတွင် ဆွံ့အလျက် ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။