ကြိုဆိုခြင်း

နိုးတစ်ဝက် အိပ်မက်ကမ္ဘာမှ နိုးထလာခဲ့သော မင်ယွဲ့သည် တစ်ဖန်ပြန်၍ အိပ်စက်ရန် စိတ်ကူးမရှိတော့ပေ။

မွေးနေ့ဂုဏ်ပြုပွဲသို့ တက်ရောက်ရန် ကတိကဝတ်ပြုပြီးဖြစ်သဖြင့် မည်သည့်လက်ဆောင်မွန်က သူမ၏ စေတနာကို အလေးအနက်ဆုံး ဖော်ဆောင်နိုင်မည်နည်းဟု အဖန်ဖန် စဉ်းစားနေမိသည်။

သူမသည် စိတ်အာရုံထဲရှိ သင်ကြားရေးခန်းမအတွင်းသို့ စိတ်ဝင်စားစွာ ဝင်ရောက်လိုက်သည်။

ထိုနေရာ၏ အချိန်စီးဆင်းမှုသည် အပြင်လောကထက် နှေးကွေးပြီး အနုပညာဖန်တီးမှုအတွက် အကောင်းဆုံး နယ်မြေတစ်ခု ဖြစ်သည်။

သူမသည် ရှေးဟောင်းကျမ်းဂန်များထဲမှ "သက်

ရှည်ကျန်းမာ" ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသော စာလုံးပုံစံပေါင်း ရာချီကို ရှာဖွေဖော်ထုတ်လိုက်၏။

သူမ၏ ထူးကဲသော မှတ်ဉာဏ်နှင့် ကျွမ်းကျင်လှသော ပန်းထိုးပညာကို အားပြုကာ ပုံကြမ်းဆွဲရန်ပင် မလိုဘဲ အပ်ချည်မျှင်များကို စတင်ကစားတော့သည်။

ပန်းထိုးစင်ပေါ်၌ အပ်သွားနှင့် အပ်ချည်တို့သည် ကကွက်တစ်ခုသဖွယ် စည်းချက်ညီညီ လှုပ်ရှားနေသည်။

'ရှို့' စာလုံးပုံစံ (၂၀) ခန့် ပြီးစီးသွားချိန်တွင်တော့ သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်၌ နာကျင်မှု အနည်းငယ် ခံစားလိုက်ရသည်။

“ဒီလက်ဆောင်က မိုမိသားစုရဲ့ ကျေးဇူးတရားကို ငါ့ရဲ့ အတတ်ပညာနဲ့ တုံ့ပြန်တာပဲ"

ဟု သူမ စိတ်ထဲမှ ရည်မှန်းထားသည်။

ဤ "သက်ရှည်စာလုံးပေါင်း တစ်ရာ ပန်းထိုးကား" သည် သူမအတွက် ရိုးရှင်းသော လက်ဆောင်တစ်ခုထက်မကဘဲ သူမ၏ ထူးချွန်သော သိပ္ပံပညာရှင်ဘဝနှင့် ရှေးဟောင်းအနုပညာကို ပေါင်းစပ်လိုသည့် ရည်မှန်းချက်၏ ပြယုဂ်လည်း ဖြစ်သည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ မိုဟန်ကျိသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် အဝတ်အစားများကို အကြိမ်ကြိမ် လဲလှယ်နေမိသည်။

သူသည် မင်ယွဲ့အား ယခင်က လက်ဆောင်ပေးထားသော အပြာရောင် ဂါဝန်နှင့် လိုက်ဖက်စေရန် နက်ပြာရောင် ကျောက်စီထားသော လက်ကောက်ဝတ်ကြယ်သီးများနှင့် အပြာရောင် နက်ကတိုင်ကို သေသပ်စွာ တပ်ဆင်လိုက်သည်။

"မင်ယွဲ့၊ ကိုယ် လာကြိုမယ်နော်"

ဟု သူက ဖုန်းဆက်မေးလိုက်သော်လည်း

“မလိုဘူး၊ ကျွန်မဘာသာ လာခဲ့မယ်"

ဟူသော ငြင်းဆိုမှုကို ရရှိသောအခါ စိတ်ပျက်သွားပုံက ကလေးငယ်တစ်ယောက်

သဖွယ်။

သူ့မိခင်ဖြစ်သူက ရယ်မောလျက်

“မင်းကတော့လေ... မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ဘယ်လို ချဉ်းကပ်ရမလဲဆိုတာ လုံးဝ မသိဘူး ဒီအတိုင်း ရပ်နေတော့မှာလား၊ သွားကြိုလေ"

ဟု တိုက်တွန်းလိုက်မှသာ မိုဟန်ကျီသည် ကားသော့ကို ဆွဲကာ အပြေးထွက်ခဲ့တော့သည်။

မင်ယွဲ့သည် မိုဟန်ကျီ ပေးပို့ထားသော ဂါဝန်ကို ထုတ်ကြည့်လိုက်သောအခါ မျက်ဝန်းများ ဝင်းလက်သွားသည်။

ထိုဂါဝန်သည် သမုဒ္ဒရာနက်ပိုင်း၏ အပြာရောင်မှ ကောင်းကင်ပြာရောင်သို့ စီးဆင်းသွားသော အရောင်အသွေးရှိပြီး အောက်နားတွင် စီခြယ်ထားသော စိန်ပွင့်ကလေးများသည် ကြယ်တာရာ ဂလက်ဆီတစ်ခုသဖွယ် တောက်ပနေသည်။

သူမသည် ဆံနွယ်များကို လှိုင်းတွန့်ကလေးများအဖြစ် ဖန်တီးကာ ပါးလျသော မိတ်ကပ်ဖြင့် သူမ၏ စကျင်ကျောက်ကဲ့သို့ ချောမွေ့သော အသားအရေကို ပိုမိုပေါ်လွင်စေသည်။ နှုတ်ခမ်းနီကို နောက်ဆုံးခြယ်သလိုက်ချိန်တွင် မှန်ထဲမှ အမျိုးသမီးသည် နတ်မိမယ်တစ်ပါးအလား မြင်သူငေးလောက်သော အလှတရားကို ပိုင်ဆိုင်သွားတော့သည်။

"ဒေါင်-ဒေါင်-"

တံခါးဘဲလ်သံကြောင့် သူမသည် ဖိနပ်ကို လက်မှဆွဲကာ ခြေဗလာဖြင့် တံခါးသွားဖွင့်လိုက်သည်။

တံခါးပွင့်သွားသည်နှင့် မိုဟန်ကျီမှာ ဆွံ့အသွားရ၏။ နှလုံးခုန်သံမှာ စည်းချက်မမှန်တော့ဘဲ

"ကိုယ်... မင်းက..."

ဟု စကားပင် မဆက်နိုင်တော့ပေ။

"ဘာလို့ ဖိနပ်မစီးထားတာလဲ"

ဟု သူက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

မင်ယွဲ့က

“အခုလေးတင် ဝတ်ပြီးလို့ပါ၊ စီးဖို့ အချိန်မရသေးတာ"

ဟု ဆိုကာ သူ့ကို အိမ်ထဲသို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

မိုဟန်ကျီသည် အိမ်ထဲရှိ အမျိုးသားစီး ဖိနပ်တစ်စုံကို မြင်သောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသော်လည်း

“ဒါက ကျွန်မရဲ့ စီနီယာ အစ်ကိုတွေအတွက် ပြင်ထားတာပါ"

ဟူသော စကားကြောင့် ချက်ချင်းပင် မျက်နှာဝင်းပသွားသည်။

မင်ယွဲ့ ဖိနပ်စီးရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် မိုဟိန်ကျိသည် ဒူးတစ်ဖက် ထောက်၍ သူမရှေ့တွင် ဝပ်စင်းလိုက်သည်။

“ကိုယ် ကူညီပါရစေ"

သူ၏ သန်မာသော လက်ချောင်းများက သူမ၏ ဖြူဖွေးနုနယ်သော ခြေဖမိုးကို ထိတွေ့လိုက်သောအခါ မင်ယွဲ့၏ နှလုံးသားမှာ လျှပ်စစ်စီးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ၏ နွေးထွေးသော အသက်ရှုသံများက သူမ၏ အသားအရေကို ထိတွေ့နေပြီး ထိုအခိုက်အတန့်သည် အလွန်ပင် ရင်ခုန်စရာကောင်းလှသည်။

ဟိုတယ်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ မြို့တော်၏ ထိပ်သီးသူဌေးကြီးများနှင့် အာဏာပိုင်များဖြင့် စည်ကားနေသည်။ မိုမိသားစု၏ ဩဇာအာဏာသည် စီးပွားရေးလောကတွင်သာမက သိပ္ပံနှင့် နိုင်ငံရေးလောကတွင်ပါ အမြစ်တွယ်နေသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

မိုမိခင်သည် မင်ယွဲ့ကို မြင်သည်နှင့် ဝမ်းသာအားရ ကြိုဆိုပြီး

“ယွဲ့ယွဲ့လေးက ဒီနေ့ သိပ်လှတာပဲ၊ ငါ့သမီးလေးသာ ဖြစ်လိုက်ရင် သိပ်ကောင်းမှာ"

ဟု ဆိုကာ မိုဟန်ကျီအား မျက်စပစ်ပြလိုက်သည်။

မိုဟန်ကျီမှာမူ မိခင်ဖြစ်သူ၏ အလိုရိပ်ကို နားလည်စွာဖြင့် ခပ်ပြုံးပြုံးသာ နေတော့သည်။

ဟိုတယ်အပြင်ဘက်တွင်မူ အများပြည်သူတို့က တန်းစီနေသော ဇိမ်ခံကားကြီးများကို ကြည့်ကာ ငေးမောနေကြသည်။

“ဒါက မိုမိသားစုရဲ့ အရှိန်အဝါပဲ၊ ငါတို့လို လူတွေအတွက်တော့ ဒါက အိပ်မက်တစ်ခုလိုပဲ"

ဟု အချင်းချင်း ပြောဆိုနေကြသည်။

မင်ယွဲ့သည် ထိုခမ်းနားလှသော ပွဲအတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်စဉ် သူမ၏ စိတ်ထဲ၌ တစ်ခုသာ ရှိသည်။ ဤအဆင့်မြင့် လူ့အသိုင်းအဝိုင်းထဲတွင် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အရည်အချင်းနှင့် တီထွင်ဖန်တီးမှုများဖြင့် ကမ္ဘာ့အဆင့်မီ သိပ္ပံပညာရှင်တစ်ဦးအဖြစ် ရပ်တည်ကာ မိုမိသားစု၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို မြှင့်တင်ပေးမည်ဟူသော ပြင်းပြသည့် ရည်မှန်းချက်ပင် ဖြစ်တော့သည်။