စိတ်အာရုံကို ညှို့ငင်ဖမ်းစားခြင်း

ခမ်းနားထည်ဝါလှသော ဂီတဖျော်ဖြေပွဲခန်းမအတွင်း၌ အလင်းရောင်စုံတို့သည် နက္ခတ်တာရာများ မြေပြင်သို့ သက်ဆင်းလာသကဲ့သို့ တောက်ပနေကြသည်။

ထိုအရောင်အဝါများအလယ်တွင် လူအများ၏ အာရုံကို ညှို့ငင်ဖမ်းစားထားသူမှာ မိုဟန်ကျီနှင့် မင်ယွဲ့တို့ပင် ဖြစ်သည်။

"လှပလွန်းတဲ့ အမျိုးသမီးလေးခင်ဗျာ... အခုချိန်ကစပြီး ကျွန်တော်မျိုးကို သင်မင်းသမီးလေးရဲ့ သစ္စာရှိ အစောင့်အရှောက် သူရဲကောင်းတစ်ယောက်အဖြစ် ခွင့်ပြုပေးနိုင်မလား"

မိုဟန်ကျီ၏ နက်ရှိုင်းပြီး သံလိုက်ဓာတ်ပါသော အသံသည် မင်ယွဲ့၏ နားစည်ကို တိုးကပ်၍ လွင့်ပျံလာသည်။

ထိုအသံ၏ ဆွဲဆောင်မှုကြောင့် သူမ၏ နားရွက်ဖျားလေးများပင် မသိမသာ နီမြန်းသွားရ၏။

သူသည် အထက်တန်းဆန်လှသော လူကြီးလူကောင်းတစ်ဦးကဲ့သို့ လက်ကို ကမ်းပေးလိုက်ရာ မင်ယွဲ့သည်လည်း ကျော့ရှင်းစွာဖြင့် တုံ့ပြန်ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

စင်မြင့်ထက်တွင် မိုအဘွားအိုက ပွဲတော်စတင်ကြောင်း ကြေညာလိုက်သည်နှင့်အတူ စိန်စီထားသော ဖန်ခွက်ချင်း ထိခတ်သံများသည် သာယာသော တေးသွားတစ်ခုသဖွယ် ပျံ့လွင့်လာတော့သည်။

ပွဲတော်၏ လေထုထဲတွင် အဖိုးတန်ဝိုင်နံ့များနှင့် သင်းပျံ့သော ရေမွှေးနံ့များ ရောယှက်နေသည်။ သို့သော် ထိုစည်းစိမ်ချမ်းသာများအကြားတွင် ငြူစူခြင်း ဝေဖန်သံများလည်း တိုးတိုးဖျဖျ ထွက်ပေါ်နေ၏။

"အဲ့ဒီမိန်းကလေးက ဘယ်သူ့သမီးလဲ တစ်ခါမှလည်း မမြင်ဖူးပါဘူး"

"ဒါက ဟိုးရှေးရှေးက ပုံပြင်တွေထဲကလို ဆင်းရဲတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်က သူဌေးသားကို မြှူဆွယ်ပြီး အထက်တန်းလောကထဲ တက်လှမ်းလာတဲ့ ဇာတ်လမ်းမျိုးပဲ ဖြစ်မှာပါ"

ကျောက်လီလီဟူသော အမျိုးသမီးက မင်ယွဲ့ကို မထီမဲ့မြင်ကြည့်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။

သို့သော် ချန်ယွန်းက ချက်ချင်းပင် တုံ့ပြန်လိုက်၏။

“ကျောက်လီလီ... နင့်ပါးစပ်ကို နည်းနည်း ထိန်းစမ်းပါ မိုဥက္ကဋ္ဌက လက်ချင်းချိတ်ပြီး ဒီပွဲကို ခေါ်လာတယ်ဆိုကတည်းက အဲ့ဒီမိန်းကလေးက နင်ထင်သလို သာမန်လူ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိသင့်တယ်"

ယန်ကျင်းမြို့၏ မျိုးရိုးကြီးအသိုင်းအဝိုင်းနှင့် နယ်မြို့မှ တက်လာသော သူဌေးသစ်များအကြား အားပြိုင်မှုသည် ပွဲတော်၏ နောက်ကွယ်တွင် ခါးသီးစွာ တည်ရှိနေသည်။

မင်ယွဲ့သည် ထိုစူးရှသော အကြည့်များကို သတိပြုမိသော်လည်း သူမ၏ စိတ်အာရုံသည် ထိုအပေါ်၌ မရှိပေ။

သူမသည် သိပ္ပံပညာလောကတွင် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အင်ပါယာကို တည်ဆောက်ရန် ရည်မှန်းထားသူ ဖြစ်သဖြင့် ဤကဲ့သို့သော အပေါ်ယံ ဂုဏ်ပကာသန ဝေဖန်မှုများကို လျစ်လျူရှုထားနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

ပွဲတော်ခန်းမ၏ ထောင့်တစ်နေရာ၌ မိုဟန်ကျီနှင့် မင်ယွဲ့တို့ အနားယူနေစဉ် စီးပွားရေးသမားအချို့က

လာရောက်နှုတ်ဆက်ကြသည်။ သို့သော် မိုဟန်ကျိက လက်ကို မြှောက်ကာ တားဆီးလိုက်၏။

"ဒီနေ့က အဘွားရဲ့ မွေးနေ့ပွဲပါ စီးပွားရေးကိစ္စတွေကိုတော့ နောက်မှ ကိုယ်ရေးအရာရှိနဲ့ ဆက်သွယ်လိုက်ပါ"

သူ၏ ပြတ်သားသော ငြင်းဆိုမှုကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်သည် တစ်ခဏအတွင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

မင်ယွဲ့သည် စင်မြင့်ထက်မှ ဖျော်ဖြေနေသော ကျန်းမင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ကျော်ကြားသော အနုပညာရှင်များပင်လျှင် ဤကဲ့သို့သော အရင်းရှင်လောကတွင် အလှဆင်သက်သက်သာ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ ရည်မှန်းချက်သည် ပိုမိုခိုင်မာလာသည်။

“ငါဟာ သူတစ်ပါးရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်က ရုပ်သေးရုပ် မဟုတ်ဘဲ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားနဲ့ လောကကို ပြောင်းလဲစေရမယ်"

ဟု သူမ ကျိန်ဆိုမိသည်။

ထိုစဉ် ကျန်းကျွင်းသည် ပန်းဆီရောင် ဝတ်စုံဖြင့် ရောက်ရှိလာပြီး ရဲရဲနီသော နှင်းဆီပန်းတစ်ပွင့်ကို မင်ယွဲ့အား ကမ်းပေးလိုက်သည်။

“မင်ယွဲ့လေး... မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော် ဒီပန်းလေးက လှပတဲ့ မိန်းကလေးအတွက်ပါ"

မိုဟန်ကျီ၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်းပင် ခက်ထန်သွား၏။

ရှဲ့စီက ကျန်းကျွင်းကို ငေါက်လိုက်သောအခါမှသာ ကျန်းကျွင်းက ရယ်မောရင်း

“မိုဟန်ကျိ... မင်းက တကယ်ကို ပျင်းစရာကောင်းတာပဲ မင်ယွဲ့လေးက မင်းကို ဘာလို့ သဘောကျတာလဲ မသိဘူး"

ဟု လွှတ်ခနဲ ပြောချလိုက်သည်။

ထိုစကားကြောင့် မင်ယွဲ့နှင့် မိုဟန်ကျီတို့ နှစ်ဦးသား အကြည့်ချင်း ဆုံသွားကြသည်။ မင်ယွဲ့၏ နှလုံးသားထဲတွင် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ မိုဟန်ကျီသည် သူမအတွက် သူငယ်ချင်းထက် ပိုနေပြီလား။

မိုဟန်ကျီသည် သူ၏ ရင်ထဲမှ လှိုက်တက်လာသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ထိန်းချုပ်ရင်း ကျန်းကျွင်း ပေးသွားသော နှင်းဆီပန်းကို မင်ယွဲ့အား ပြန်လည်ကမ်းပေးလိုက်သည်။

“သူများပေးတဲ့ ပန်းနဲ့ပဲ မင်းကို လက်ဆောင်ပေးပါရစေ"

သူသည် မင်ယွဲ့၏ အနားသို့ တိုးကပ်သွားပြီး သူမ၏ ဆံနွယ်များကြားတွင် နှင်းဆီနီကို သေသပ်စွာ ထိုးစိုက်ပေးလိုက်သည်။

မိုဟန်ကျီ၏ လက်ချောင်းများက သူမ၏ ဆံနွယ်များကို ထိတွေ့သွားစဉ် မင်ယွဲ့သည် ငြိမ်သက်စွာဖြင့် သူ၏ ပြုစုမှုကို ခံယူနေမိသည်။

"လှရဲ့လား"

ဟု သူမက ခေါင်းလေးကို အသာစောင်းကာ မေးလိုက်သည်။

မိုဟန်ကျီသည် ရှေ့တွင် ရှိနေသော မိန်းကလေးကို ငေးမောကြည့်ရင်း

“သိပ်လှတာပဲ"

ဟု တိုးညှင်းစွာ ဆိုလိုက်သည်။

နက်ပြာရောင် ဂါဝန်နှင့် ရဲရဲနီသော နှင်းဆီပန်းသည် မင်ယွဲ့ကို ပင်လယ်ရေအောက်မှ နိုးထလာသော ညှို့ငင်ဖမ်းစားတတ်သည့် ရေသူမတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်စေပြီး သူ၏ နှလုံးသားကို အကြွင်းမဲ့ သိမ်းပိုက်လိုက်တော့သည်။