သက်ရှည်စာလုံးပေါင်းတစ်ရာ

မင်ယွဲ့ ပြင်ဆင်လာသော ကျောက်စိမ်းဆံထိုး၏ တန်ဖိုးကြောင့် ဧည့်သည်တော်များ အံ့အားသင့်နေကြစဉ်မှာပင် သူမသည် ရှေးဟောင်းသစ်သားသေတ္တာအတွင်းမှ အနုပညာရသပြည့်ဝလှသော ပန်းချီလိပ်တစ်ခုကို ထပ်မံထုတ်ယူလိုက်ပြန်သည်။

၄င်းကို ဖြန့်ခင်းလိုက်ချိန်တွင် ရွှေချည်မျှင်များဖြင့် စီခြယ်ထားသော စာလုံးပုံစံများက ဖျတ်ခနဲ ဝင်းလက်သွား၏။

"ဒါက သက်ရှည်စာလုံးပေါင်းတစ်ရာ ပန်းထိုးကားပဲ မိုအဘွားကတော့ တကယ့်ကို ကံထူးရှင်ပါပဲ"

ဟု တက္ကသိုလ် (A) မှ ပါမောက္ခကြီးက အားရပါးရ ချီးကျူးလိုက်သည်။

ထိုပန်းထိုးပန်းချီကား၏ ဗဟိုတွင် နီရဲသော နေမင်းတစ်စင်းရှိပြီး ၎င်းကို ဝန်းရံလျက် မင်္ဂလာရှိသော တိမ်တိုက်များနှင့် ကြိုးကြာငှက်များက အသက်ဝင်လှုပ်ရှားနေကြသည်။

‘ရှို့' (သက်ရှည်) ဟူသော စာလုံးကို ပုံစံပေါင်း တစ်ရာတိတိဖြင့် ပန်းထိုးထားခြင်းဖြစ်ပြီး တစ်လုံးချင်းစီ၏ အချိုးအစားနှင့် လက်ရာမှာ အပြစ်ပြောစရာမရှိအောင်ပင် ပြည့်စုံလှသည်။ အထူးသဖြင့် ကြိုးကြာငှက်များ၏ အမွေးအတောင်များသည် အပြင်လောကတွင် တကယ်ပင် ပျံသန်းတော့မည့်အလား နူးညံ့သိမ်မွေ့လှပေသည်။

"ဒါ... ဒါက စူးကျိုး ပန်းထိုးလက်ရာ မဟုတ်လား"

ဟု ပါမောက္ခကြီးက အံ့ဩတကြီး မေးမြန်းသည်။

မင်ယွဲ့က ကျော့ရှင်းစွာ ခေါင်းငြိတ်ပြလိုက်သည်။

စူးကျိုးပန်းထိုးပညာသည် နိုင်ငံ၏ အဖိုးတန်ဒြပ်မဲ့ယဉ်ကျေးမှု အမွေအနှစ်ဖြစ်ပြီး ဆက်ခံမည့်သူ ရှားပါးနေချိန်တွင် မင်ယွဲ့ကဲ့သို့သော လူငယ်တစ်ဦးက ဤမျှ အဆင့်မြင့်မားစွာ တတ်မြောက်ထားခြင်းသည် ပညာရှင်များအတွက် များစွာ ဝမ်းမြောက်စရာ ဖြစ်နေတော့သည်။

သူမသည် သိပ္ပံပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ရှေးဟောင်းအနုပညာကို မြတ်နိုးတန်ဖိုးထားသူဖြစ်ရာ သူမ၏ ရည်မှန်းချက်ဖြစ်သော 'အတိတ်နှင့် အနာဂတ်ကို ပေါင်းကူးခြင်း' သည် ဤပန်းထိုးကားတွင် ပေါ်လွင်နေ၏။

မိုအဘွားအိုသည် မင်ယွဲ့၏လက်ကို မလွှတ်တမ်း ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး

“ယွဲ့ယွဲ့လေးရေ... အဘွား ဒီလက်ဆောင်ကို တကယ် သဘောကျပါတယ်"

ဟု ဆိုကာ ပြုံးမဆုံး ဖြစ်နေသည်။

မိုဟန်ကျီမှာမူ မိမိ၏ ချစ်သူလောင်းလေးကို အဘွားဖြစ်သူက သိမ်းပိုက်ထားသဖြင့် မနေနိုင်တော့ဘဲ ကြားဖြတ်ဝင်လိုက်ရသည်။

"အဘွား... ကျွန်တော့်ရဲ့ အမျိုးသမီးဖော်ကို ခဏလောက် ငှားပေးလို့ ရမလားခင်ဗျာ"

မိုအဘွားက ရယ်မောလျက်

"မင်းကတော့လေ... ကဲ ကဲ၊ မင်း တစ်ယောက်တည်း သနားစရာ ဖြစ်နေမှာစိုးလို့ ခဏငှားလိုက်ပါ့မယ်"

ဟု ခွင့်ပြုလိုက်ရာ မင်ယွဲ့နှင့် မိုဟန်ကျီတို့သည် လေကောင်းလေသန့်ရရန် လသာဆောင်သို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

အပြင်ဘက်တွင် နွေဦးဦး၏ အအေးဓာတ်က စိမ့်ဝင်နေသဖြင့် မိုဟန်ကျီသည် သူ၏ ကုတ်အင်္ကျီကို ချွတ်၍ မင်ယွဲ့၏ ပုခုံးပေါ်သို့ အသာအယာ လွှမ်းခြုံပေးလိုက်သည်။

“ကျွန်မကို အချိန်မရွေး ဆက်သွယ်လို့ ရပါတယ်"

ဟု မင်ယွဲ့က ခွင့်ပြုချက် ပေးလိုက်သောအခါ မိုဟန်ကျိ၏ မျက်နှာတွင် အောင်နိုင်သူတစ်ဦး၏ အပြုံးမျိုး ပေါ်လွင်သွားသည်။

သို့သော် သူတို့၏ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုသည် ခဏသာ ခံလိုက်သည်။ ခန်းမအတွင်းမှ ကလေးတစ်ဦး၏ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်ငိုယိုသံကြောင့် သူတို့ အမြန်ပြန်ဝင်လာခဲ့ရ၏။

မြင်ကွင်းမှာကား ယွမ်ပေါ့သည် ဝူအမည်ရှိသော သူဌေးကြီးတစ်ဦး၏ သားဖြစ်သူနှင့် ပြဿနာဖြစ်နေခြင်းပင်။

“ယွမ်ပေါ့က ကျွန်တော့်နောက်ကို သူ့ဘာသာသူ လိုက်ချင်တာ ကျွန်တော် မခိုးဘူး၊ မခိုးပါဘူးဆို"

ဟု ကလေးငယ်က အော်ဟစ်နေသည်။

ဝူဥက္ကဋ္ဌကမူ အရှက်ရနေသော်လည်း ဟန်မပျက်ဘဲ

“ဥက္ကဋ္ဌမို... ကျွန်တော့်သားက နည်းနည်း ဆော့ရုံပါ ကျွန်တော်တို့မှာ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ အများကြီး ရှိတာပဲ၊ ဒီလို တိရစ္ဆာန်လေးတစ်ကောင်ကို ခိုးစရာ မလိုပါဘူး"

ဟု မာန်တက်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

သူသည် မိမိသား၏ အရှက်ကို ကာကွယ်ရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ယွမ်ပေါ့က စကားမပြောနိုင်သည်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ အပြစ်ကို ပုံချလိုနေခြင်းပင်။

မင်ယွဲ့သည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသအနည်းငယ် ဖြစ်ပေါ်လာသော်လည်း တည်ငြိမ်စွာဖြင့် အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။