တန်ဖိုးက ဘယ်လောက်လဲ
Vol. 19 Ch. 187
မိုယွိသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ထိုးကြိတ်ပစ်ချင်စိတ် ပေါက်နေသော်လည်း မင်ယွဲ့မှာမူ တည်ငြိမ်
လျက်ရှိသည်။
ယွမ်ပေါ့သည် သူစိမ်းများနောက်သို့ လုံးဝလိုက်ပါလေ့မရှိသည်ကို သူမ သိထားသဖြင့် ထိုကလေးငယ်သည် သိသိသာသာပင် မုသားစကားဆိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။
မိုဥက္ကဋ္ဌသည် မင်ယွဲ့ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ရင်ထဲ၌ စိုးရိမ်ပူပန်မှု အနည်းငယ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
မိမိ၏ သားဖြစ်သူ မြတ်နိုးတန်ဖိုးထားရသော အမျိုးသမီး၏ အချစ်တော်တိရစ္ဆာန်လေးကို မိမိတို့၏ နယ်မြေအတွင်း၌ စွပ်စွဲပုတ်ခတ်ခံရခြင်းမျိုး သူ အဖြစ်မခံနိုင်ပေ။
"ဝူဥက္ကဋ္ဌ... ဒီဟိုတယ်က မိုမိသားစုပိုင်တယ်ဆိုတာ ခင်ဗျား မေ့နေပုံရတယ်"
ဟု မိုဥက္ကဋ္ဌက အေးစက်သော လေသံဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။
သို့သော် ဝူလေးသည် သူ၏သားအပေါ် အလွန်အမင်း အလိုလိုက်ထားသူဖြစ်ရာ
"ကျွန်တော် သိပါတယ် ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်သားက အရမ်းငယ်သေးတာ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အရှိန်အဝါနဲ့ ကျွန်တော့်သားရဲ့ သိက္ခာကို မညှိုးနွမ်းစေချင်ဘူး"
ဟု ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
ဝူဥက္ကဋ္ဌသည် ကျောက်မီးသွေးတွင်း လုပ်ငန်းဖြင့် ချမ်းသာလာသူဖြစ်ပြီး ယန်ကျင်းမြို့၏ အထက်တန်းလောကထဲသို့ ခက်ခဲစွာ တိုးဝင်လာရသူ ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ မာနသည် ပုံမှန်ထက် ပို၍ စူးရှနေခြင်းပင်။
မိုဥက္ကဋ္ဌသည် ပွဲတော်ကို မဖျက်ဆီးလိုသဖြင့် စိတ်ကို ထိန်းထားသော်လည်း တစ်ဖက်လူက အရှက်မရှိ ဆက်လက် ငြင်းကန်နေသောအခါတွင်မူ သဘောထားကြီးမနေတော့ပေ။
"မိုမိသားစုက ဘယ်တော့မှ အာဏာနဲ့ လူကို မနှိပ်စက်ဘူး ဒီဟိုတယ်က ကျွန်တော်တို့ပိုင်တယ်လို့ ပြောတာက ဒီမှာ လုံခြုံရေးကင်မရာတွေ ရှိနေတယ်ဆိုတာကို သတိပေးချင်ရုံပဲ"
မကြာမီပင် ဟိုတယ်မန်နေဂျာသည် စောင့်ကြည့်ရေး ဗီဒီယိုဖိုင်ကို ယူဆောင်လာပြီး ခန်းမအတွင်းရှိ မျက်နှာပြင်ကြီးထက်၌ ပြသလိုက်
သည်။
ကလေးငယ်သည် ယွမ်ပေါ့ကို အတင်းအကျပ် ဆွဲယူကာ သူ၏ ကုတ်အင်္ကျီအတွင်း၌ ဝှက်၍ ခိုးထုတ်သွားသည်ကို အထင်အရှား မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
"ဒါကတော့ ခင်ဗျားသားက ယွမ်ပေါ့ကို ခိုးသွားတဲ့ သက်သေပဲ"
ဟု မိုဥက္ကဋ္ဌက ခပ်အေးအေး ဆိုလိုက်သည်။
သို့သော် ဝူဥက္ကဋ္ဌက
“ဒါက ဘာသက်သေလဲ ယွမ်ပေါ့က ကျွန်တော့်သားနောက်ကို မလိုက်ချင်ဘူးဆိုတာ ခင်ဗျားတို့ ဘယ်လိုသက်သေပြမလဲ"
ဟုအဓိပ္ပာယ်မရှိ ဆက်လက် ငြင်းဆိုနေပြန်သည်။
မင်ယွဲ့သည် ထိုစကားကြောင့် ဒေါသတလူလူ ဖြစ်သွားရသော်လည်း သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထက်
တွင် လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
“လာခဲ့ ယွမ်ပေါ့”
ဟု သူမက ခေါ်လိုက်ရာ ယွမ်ပေါ့သည် သူမအနားသို့ ပြေးလာခဲ့သည်။
မင်ယွဲ့သည် ယွမ်ပေါ့၏ လည်ပင်းရှိ ဆွဲကြိုးကို ဖြုတ်ကာ ၎င်းအတွင်းမှ အဆင့်မြင့် ကင်မရာအသေးစားလေးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
"ဒီဆွဲကြိုးထဲမှာ အသံနဲ့ ရုပ်ပုံကို အသေးစိတ် မှတ်တမ်းတင်နိုင်တဲ့ ကိရိယာ ပါတယ်"
ဟု သူမက ဆိုလိုက်သောအခါ တစ်ခန်းလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ကင်မရာမှ မှတ်တမ်းတင်ထားသော အသံသည် စပီကာများမှတစ်ဆင့် ဟိန်းထွက်လာ၏။
“ဒါက ခွေးတစ်ကောင်ပဲဟာ၊ ဘာများ အရေးကြီးလို့လဲ ခဏနေရင် သူ့ကို လွှင့်ပစ်လိုက်မယ် အဲ့ဒီကျရင် မိုယွိ ဘယ်လောက်တောင် မာန်တက်
နိုင်ဦးမလဲ ကြည့်ရသေးတာပေါ့"
ဟူသော ကလေးငယ်၏ ရက်စက်လှသော အသံကို လူတိုင်း ကြားလိုက်ရသည်။
မင်ယွဲ့၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း တင်းမာသွားသည်။
ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ စိတ်ထဲ၌ ဤမျှအထိ ယုတ်မာသော အကြံရှိနေခြင်းမှာ မယုံကြည်နိုင်
စရာပင်။
“ဝူဥက္ကဋ္ဌ... ခင်ဗျား ဒီကနေ ထွက်သွားလို့ ရပါပြီ ခင်ဗျားရဲ့ သွန်သင်ဆုံးမမှုအပေါ် ကျွန်မ လုံးဝ အသိအမှတ် မပြုနိုင်ဘူး"
ဟု မိုဥက္ကဋ္ဌက နှင်ထုတ်လိုက်သည်။
ဝူဥက္ကဋ္ဌမှာမူ အရှက်ရနေသော်လည်း ဟန်မပျက်ဘဲ
“ဒါက ကလေးကိစ္စပဲလေ ခင်ဗျားတို့က ဒီလောက်အထိ အလေးအနက် ထားနေတာလားကောင်းပြီ... ခင်ဗျားရဲ့ တိရစ္ဆာန်လေးအတွက် ကျွန်တော် လျော်ကြေးပေးမယ်"
ဟု ဆိုကာ မင်ယွဲ့ကို မထီမဲ့မြင် ကြည့်လိုက်သည်။
သူသည် မင်ယွဲ့ကို ငွေမက်သော မိန်းကလေးတစ်ဦးဟု ထင်မြင်နေခြင်းပင်။
"ဪ... လျော်ကြေးလား ဘယ်လောက်လဲ"
ဟု မင်ယွဲ့က ခပ်အေးအေး မေးလိုက်သည်။
"ယွမ် တစ်သန်း... ဘယ်လိုလဲ ခွေးတစ်ကောင်အတွက်တော့ ဒီထက်ပိုပြီး တန်ဖိုးရှိမှာ မဟုတ်ဘူး"
ဟု ဝူဥက္ကဋ္ဌက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ဆိုသည်။
မင်ယွဲ့သည် ဟက်ဟက်ပတ်ပတ် ရယ်မောလိုက်ပြီး
“ဟား... ကျွန်မကတော့ ရှင်က ယွမ် သန်းတစ်ရာလောက်များ လျော်ကြေးပေးမလားလို့ အဲ့ဒီလောက်တောင် မရှိဘဲနဲ့ ရှင်က ဘယ်လိုမျက်နှာမျိုးနဲ့ လျော်ကြေးအကြောင်း ပြောဝံ့တာလဲ"
ဟု ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
သူမ၏ လေသံသည် အေးစက်လှသော်လည်း စီးပွားရေးလောက၏ ထိပ်သီးတစ်ဦးကဲ့သို့ အရှိန်အဝါ ပြည့်ဝနေတော့သည်။
သူမ၏ ရည်မှန်းချက်သည် ငွေကြေးမဟုတ်ဘဲ သူမ ချစ်မြတ်နိုးရသူများကို ကာကွယ်ရန်သာ ဖြစ်သဖြင့် ဤကဲ့သို့သော အခြေခံမရှိသည့် ချမ်းသာမှုကို သူမက အဖက်ပင် လုပ်မကြည့်တော့ပေ။