အပေါ်ကိုတက်ပြီး ခဏလောက် ထိုင်လို့ရမလား

မင်ယွဲ့၏ လှောင်ရယ်သံကြောင့် ဝူဥက္ကဋ္ဌ၏ မျက်နှာသည် မည်းမှောင်သွားရသည်။

မိမိ၏သားသည် အရွယ်မရောက်သေးသူဖြစ်သဖြင့် ဥပဒေအရ အရေးယူရန် ခက်ခဲမည်ကို သူသိထားသော်လည်း မင်ယွဲ့၏ ဟက်ကင်းပညာရပ်နှင့် သူမ၏ ပြတ်သားသော စိတ်ဓာတ်ကိုမူ သူတွက်ဆထားမိပုံမပေါ်ပေ။

"ဝူဥက္ကဋ္ဌ... မင်ယွဲ့လေးက ကျွန်တော့်မိသားစုရဲ့ အထူးဧည့်သည်တော်ပါ ခင်ဗျားအနေနဲ့ သူ့ကို လျစ်လျူရှုစော်ကားပိုင်ခွင့်မရှိဘူး အခုပဲ ထွက်သွားလို့ရပါပြီ"

ဟု မိုဥက္ကဋ္ဌက အေးစက်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်ရာ ဝူဥက္ကဋ္ဌသည် မကျေမနပ်ဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

မိုဟန်ကျိသည် ထိုသားအဖထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေရင်း သူ၏မျက်ဝန်းအစုံမှာ ပိုမိုနက်မှောင်လာသည်။

သူ၏ စိတ်ထဲ၌ ထိုသူတို့ကို မည်သို့ သင်ခန်းစာပေးရမည်ကို အစီအစဉ်ဆွဲပြီးသား ဖြစ်နေ၏။

ပွဲတော်တစ်ခုလုံး ပြီးဆုံးသွားချိန်တွင် မိုအဘွားအိုသည် မင်ယွဲ့၏လက်ကို ဆွဲကာ အိမ်တွင် အိပ်ရန် တိုက်တွန်းသော်လည်း မင်ယွဲ့က ယဉ်ကျေးစွာပင် ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

"အဘွား... ကျွန်မ မနက်ဖြန် အလုပ်ကိစ္စလေးတွေ ရှိနေလို့ပါ နောက်တစ်ခေါက်ကျရင် သေချာပေါက် လာလည်ပါ့မယ်"

ဟု သူမက ဆိုသည်။

မင်ယွဲ့သည် မိုမိသားစု၏ နွေးထွေးမှုကို ခံစားရသော်လည်း မိုဟိန်ကျိနှင့် သူမ၏ ဆက်ဆံရေးမှာ အိမ်တွင် ညအိပ်တည်းခိုရန်အထိ အဆင့်မရောက်သေးကြောင်း ကောင်းစွာ နားလည်ထားသည်။

ညဉ့်နက်ပိုင်း၏ လေထုသည် အေးစိမ့်နေသော်လည်း ကားအတွင်း၌မူ နွေးထွေးတိတ်ဆိတ်နေသည်။

မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့အား သူမ၏ အိမ်သို့ ပြန်လည်ပို့ဆောင်ရန် ကားမောင်းနေစဉ် မင်ယွဲ့က ဘေးခုံမှနေ၍ သူ့ကို ခိုးကြည့်မိသည်။

မီးရောင်အောက်တွင် မိုဟိန်ကျိ၏ ဘေးတိုက်မျက်နှာပြင်သည် ပိုမိုထင်ရှားနေပြီး သူ၏ သန်မာသော လက်ချောင်းများက စတီယာရင်ပေါ်တွင် အနုပညာဆန်စွာ တည်ရှိနေသည်။

သူ၏ ခန့်ညားထည်ဝါမှုနှင့် တည်ငြိမ်သော အရှိန်အဝါသည် မင်ယွဲ့၏ နှလုံးသားကို တစ်စထက်တစ်စ ပိုမိုသိမ်းပိုက်လာခဲ့သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ... အေးနေလို့လား နောက်မှာ စောင်ရှိတယ်၊ ခြုံထားလိုက်ဦး"

ဟု သူက ဂရုတစိုက် ပြောလိုက်သည်။

မင်ယွဲ့သည် နောက်ခန်းမှ မီးခိုးရောင် စောင်လေးကို ယူ၍ ခြုံလိုက်စဉ် မိုဟန်ကျီ၏ ကိုယ်သင်းနံ့သဖွယ်ဖြစ်သော နှင်းဖုံးတောင်တန်းများကဲ့သို့ သန့်စင်အေးမြသည့် ရနံ့ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုရနံ့သည် သူမ၏ စိတ်ကို ကြည်လင်စေပြီး လုံခြုံမှုကို ပေးစွမ်းနေသကဲ့သို့ပင်။

သူမ၏ တိုက်ခန်းအောက်သို့ ရောက်သောအခါ မိုဟိန်ကျီသည် ကားပေါ်မှ အလျင်အမြန် ဆင်းကာ မင်ယွဲ့အတွက် တံခါးဖွင့်ပေးသည်။ မင်ယွဲ့သည် တိုက်ခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရန် ပြင်ဆင်ပြီးမှ တစ်ချက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် နောက်ပြောင်လိုသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေပြီး

“ဇာတ်ညွှန်းတွေထဲမှာဆိုရင်တော့ ရှင်က ကျွန်မကို 'အပေါ်ကိုတက်ပြီး ခဏလောက် ထိုင်လို့ရမလား' လို့ မေးရမှာ မဟုတ်လား ရှင့်ကို ကြည့်ရတာ အနာဂတ် ရည်းစားလောင်းတစ်ယောက်

အနေနဲ့ လိုအပ်ချက်တွေ ရှိနေသေးတယ်နော်"

ဟု ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

မိုဟန်ကျီ၏ တည်ငြိမ်နေသော မျက်ဝန်းများမှာ ချက်ချင်းပင် ဝင်းလက်သွားသည်။ သူသည် မင်ယွဲ့အား အားနာမှုကြောင့် မတောင်းဆိုဘဲ နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ ဖိတ်ခေါ်မှုကြောင့် ရင်ထဲ၌ လှိုက်တက်လာသော ဆန္ဒကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။

"ဒါဆိုရင်... ကျွန်တော် အပေါ်ကိုတက်ပြီး ခဏလောက် ထိုင်ခွင့်ပြုမလား"

သူ၏ အသံသည် တိုးညှင်းသော်လည်း တောင်းဆိုမှု အပြည့်ပါဝင်နေသည်။

မင်ယွဲ့သည် ဤခန့်ညားသော အမျိုးသား၏ ရိုးသားသည့် အမူအရာကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ ရယ်မောမိသည်။

သူမ၏ ရည်မှန်းချက်ပန်းတိုင်သို့ သွားရာလမ်းတွင် ဤကဲ့သို့သော နွေးထွေးသည့် အဖော်တစ်ဦး ရှိနေခြင်းသည် သူမအတွက် အင်အားတစ်ခု ဖြစ်လာမည်မှာ အသေအချာပင် ဖြစ်တော့သည်။