အခန်း (၁၇-၁၈)

အပိုင်း (၁၇) အမှတ် ဆယ်မှတ်ပေးရသည့် ကံစမ်းမဲ

"ဒုတ်... ဒုတ်... ဒုတ်..."

ရန်မေသည် အာလူးများကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာ လှီးဖြတ်နေသည်။ သူမ၏ ဓားကိုင်ပုံမှာ နှစ်ရှည်လများ ထမင်းဟင်းချက်ပြုတ်လာသော အိမ်ရှင်မပီသလှ၏။

လင်းယွမ်က သူမ ဟင်းချက်နေသည်ကို ကြည့်နေမိသည်။ အာလူးချောင်းလေးများမှာ အကြီးအသေး ညီညာပြီး သွယ်လျကာ ကြည်လင်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ချီးကျူးနေမိ၏။

ဤမျှ မျက်စိပသာဒဖြစ်ဖွယ်ကောင်းပြီး အိမ်မှုကိစ္စနိုင်နင်းသော အမျိုးသမီးမျိုးသည် ရေကြီးမှု မဖြစ်ခင်ကသာဆိုလျှင် သူ့အတွက် ထမင်းချက်ပေးဖို့ မပြောနှင့်၊ သူ့ကို တစ်ချက်ကလေးပင် လှည့်ကြည့်မည် မဟုတ်ပေ။

ကြည့်ရင်းကြည့်ရင်းဖြင့် သူ၏ အကြည့်များက အမမေ၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ မသိမသာ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

ရန်မေ ဟင်းရွက်လှီးလိုက်တိုင်း ထိုရင်သပ်ရှုမောဖွယ် အမို့အမောက်များမှာလည်း အလိုက်သင့် တုန်ခါလှုပ်ရှားနေသည်။ အပြင်ဘက်ရှိ ရေကြီးရေလျှံမှုများပမာ လှိုင်းထန်ကာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေသယောင်ပင်။

လင်းယွမ်မှာ ထိုရှပ်အင်္ကျီ၏ အရည်အသွေးကို အမှန်တကယ် လေးစားမိသွားသည်။ ရင်ဘတ်မှ ကြယ်သီးများမှာ ပေါက်ထွက်လုမတတ် တင်းရင်းနေသော်လည်း ပြုတ်ထွက်မသွားဘဲ ခံနိုင်ရည်ရှိနေသေး၏။

ဘာတံဆိပ်လဲဆိုတာ တကယ်ကို မေးကြည့်ချင်စရာပင်။

ပိုက်ဆံရှိသူများ ဝယ်ဝတ်သော အဝတ်အစားများမှာ အရည်အသွေး ကောင်းမွန်လှပေသည်။

ရုတ်တရက် "ဒုတ်... ဒုတ်... ဒုတ်" ဟူသော အသံမှာ သဘာဝမကျတော့ဘဲ စည်းချက်များ မြန်လိုက်နှေးလိုက်ဖြင့် ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားလေသည်။

အမမေမှာ ကျွမ်းကျင်လိမ္မာသော စားဖိုမှူးဘဝမှ မီးဖိုချောင်ဝင်စ လူသစ်တစ်ယောက်အဖြစ်သို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ပင်။

လင်းယွမ် မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ရန်အေမှာ ခေါင်းငုံ့ပြီး ဟင်းရွက်လှီးနေသော်လည်း ပါးပြင်နှစ်ဖက်မှာ ရဲတက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျဆင်းနေသော ဆံနွယ်ပျော့ပျော့လေးများက နားထင်စပ်တွင် ကပ်နေပြီး ချွေးစလေးများ စိုစွတ်နေမှုက သူမကို ပိုမို ဆွဲဆောင်မှု ရှိစေသည်။

လင်းယွမ် ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ အနုပညာဆန်ဆန် ခံစားကြည့်ရှုနေသော သူ၏ အကြည့်များကို တစ်ဖက်လူက အထင်လွဲသွားချေပြီ။

သူက ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"အမ ဟင်းဆက်ချက်လိုက်ဦးနော်... ကျွန်တော် ဧည့်ခန်းဘက် သွားလိုက်ဦးမယ်"

"အင်း... ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့"

ရန်မေ၏ အသံမှာ ခြင်ကိုက်သံပမာ တိုးညင်းလှသည်။ လင်းယွမ်၏ ခြေသံ ဝေးကွာသွားမှသာ သူမ သက်ပြင်းချနိုင်ပြီး ဧည့်ခန်းဘက်သို့ တိတ်တဆိတ် လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။

မျက်နှာပေါ်မှ အနီရောင်များ တဖြည်းဖြည်း လျော့ပါးသွားသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ ဒီရေအလား နိမ့်ချည်မြင့်ချည်ဖြင့် ဖော်ပြရခက်သော ခံစားချက်များ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

သူမက မသိစိတ်ဖြင့် ဖွံ့ထွားမို့မောက်နေသော သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်မိသည်။ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုနှင့် ကံကောင်းခြင်းတို့ ရောထွေးနေ၏။

စိတ်ပျက်မိသည်မှာ ဤဖွံ့ထွားမှုကြောင့် လူတကာ၏ ထူးဆန်းသော အကြည့်များကို ခံနေရသောကြောင့် ဖြစ်ပြီး ကံကောင်းသည်ဟု တွေးမိသည်မှာ ဤအရာများ ရှိနေ၍သာ ယခုလို ဘေးဒုက္ခကြားတွင် လင်းယွမ်က သူမကို လက်ခံထားခြင်း ဖြစ်လောက်သည်ဟု တွေးမိသောကြောင့်ပင်။

လင်းယွမ်ကမူ သူမ၏ အတွေးများကို မသိပေ။ အကယ်၍ သိလျှင်လည်း နှာခေါင်းရှုံ့မိပေလိမ့်မည်။ လင်းယွမ်ဆိုသောကောင်က ထိုမျှလောက် အောက်တန်းကျသည့်သူမျိုးမှ မဟုတ်ဘဲလေ။

လင်းယွမ်က ဧည့်ခန်းဆိုဖာပေါ်တွင် ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ စနစ်ကို ခေါ်ယူလိုက်သည်။

"အခု အမှတ် ၁၂ မှတ် ရှိနေပြီဆိုတော့ ကံစမ်းမဲ နှိုက်ကြည့်ရမယ်"

သူက လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်ရင်း မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လာကာ "ကံစမ်းမဲ" ဆိုသည့် ခလုတ်ကို စိတ်ဖြင့် နှိပ်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် ရင်းနှီးနေသော ဘီးစက်ဝိုင်းကြီး ပေါ်လာပြီး လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်သွားရာ အမှတ်များလည်း လျော့နည်းသွားသည်။

[သင် အမှတ် ၁ မှတ် အသုံးပြုပြီး တစ်ရှူးတစ်ထုတ် ရရှိပါသည်]

[သင် အမှတ် ၁ မှတ် အသုံးပြုပြီး ဆပ်ပြာတစ်ခဲ ရရှိပါသည်]

နှစ်ကြိမ်ဆက်တိုက် မဲနှိုက်သော်လည်း အသုံးအဆောင် ပစ္စည်းများကိုသာ ရရှိပြီး အစားအသောက်ဟူ၍ အရိပ်အယောင်မျှ မတွေ့ရပေ။

လင်းယွမ် စိတ်လေးလံသွားသည်။ "နေ့စဉ်သုံးပစ္စည်းတွေချည်းပဲလား... စားစရာ တစ်ခုမှ မပါဘူးလား"

လင်းယွမ်၏ ဆန္ဒကို သိရှိသွားသည့်အလား စနစ်ထံမှ အသိပေးချက်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။

[ကံစမ်းမဲအဆင့်ကို မြှင့်တင်ရန်အတွက် အမှတ် အသုံးပြုချင်ပါသလား]

လင်းယွမ် အံ့သြသွားပြီး စိတ်ထဲမှ မေးလိုက်သည်။ "ဘာကို ပြောတာလဲ"

[ကံစမ်းမဲတစ်ကြိမ် အတွက် သုံးစွဲသော အမှတ်ပမာဏ မတူညီပါက ရရှိနိုင်သော ဆုလက်ဆောင် အရည်အသွေးလည်း မတူညီနိုင်ပါ။ အမှတ်များများ သုံးစွဲလေ ဆုလက်ဆောင် အရည်အသွေး မြင့်မားလေ ဖြစ်သည်]

လင်းယွမ် မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။ "အမှတ် ၂ မှတ်ဆိုရင်ရော ဘာရနိုင်မလဲ"

စနစ်က အသိပေးလာသည်။ [နောက်တစ်ဆင့် ကံစမ်းမဲအတွက် တစ်ကြိမ်နှိုက်ရန် အနည်းဆုံး အမှတ် ၁၀ မှတ် လိုအပ်ပါသည်။ မဲနှိုက်ချင်ပါသလား]

လင်းယွမ်၏ မျက်နှာ တည်သွားသည်။ သူ့အမှတ်များကို ကြည့်လိုက်တော့ ၁၀ မှတ်တိတိသာ ကျန်တော့သည်။

သူ တွေဝေသွား၏။ ၁ မှတ်ချင်းစီ နှိုက်နေလျှင် ပစ္စည်းကောင်းရဖို့ မသေချာပေ။ တစ်ရှူး ၁၀ ထုပ် ရလာသည်မျိုးလည်း ဖြစ်သွားနိုင်သည်။

ဤအခြေအနေတွင် တစ်ရှူးကလည်း အသုံးဝင်သည်မှာ မှန်သော်လည်း အမှတ်ရရန် မလွယ်ကူသဖြင့် အစားအသောက်ကိုသာ သူ ပိုလိုအပ်နေသည်။

နောက်တစ်ချက်က ၁၀ မှတ်တန် ကံစမ်းမဲတွင် ဘာတွေပါမလဲ ဆိုသည်ကိုလည်း သူ သိချင်နေသည်။

စဉ်းစားပြီးနောက် သူ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။ "၁၀ မှတ်ဆိုလည်း ၁၀ မှတ်ပေါ့... နှိုက်မယ်"

နောက်တစ်ခဏတွင် ကံစမ်းမဲ ဘီးစက်ဝိုင်းကြီး စတင်လည်ပတ်လာပြီး ဘီးဝိုင်းပေါ်ရှိ ပစ္စည်းများလည်း လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

မူလက ပါဝင်သော တစ်ရှူး၊ ငရုတ်သီးအနှစ်၊ တိပ်ခွေ စသည့် ပစ္စည်းများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဝက်သားခြောက်၊ ဝက်နံရိုး၊ နဂါးမောက်သီး စသည့် အစားအသောက်များ အစားထိုး ဝင်ရောက်လာသည်။

ထို့အပြင် လင်းယွမ် အလွမ်းပြေ ဖြစ်နေရသော ခေါက်ဆွဲခြောက်ထုပ်များကိုလည်း တစ်ချက်ကလေး မြင်လိုက်ရသည်။

ဆုလက်ဆောင်များမှာ တစ်ခု၊ တစ်ထုပ် မဟုတ်တော့ဘဲ တစ်ဖာ၊ တစ်ကီလို စသဖြင့် ပမာဏများပြားလာသည်။

[ဒင်... သင် အမှတ် ၁၀ မှတ် အသုံးပြုလိုက်ပြီး အခြေခံအဆင့် ကံစမ်းမဲ ၁ ကြိမ်နှိုက်ခွင့် ရရှိပါသည်]

[ဒင်... ဂုဏ်ယူပါတယ်... သင် ဖီလေမီညွန် အမဲသားကင် ၁၀ တုံး ရရှိပါသည်]

ပစ္စည်းသိုလှောင်ခန်းထဲတွင် အမဲသားကင် တစ်ထုပ် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

လင်းယွမ် ကြောင်သွားပြီး အမြန်စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

[ဖီလေမီညွန် အမဲသားကင်] - သြစတြေးလျမှ ထုတ်လုပ်သော ထိပ်တန်း အမဲသားလွှာ။ အစိမ်းစားလျှင်ပင် အရသာ ရှိပါသည်။

လင်းယွမ် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသည်။ "ဖီလေမီညွန် အမဲသားကင်ဟ"

ဘုရားရေ... ရေမကြီးခင် ရုံးဝန်ထမ်း ဘဝတုန်းကတောင် ဒီလို အမဲသားကင်မျိုး သူ မစားဖူးခဲ့ပေ။

ပစ္စည်းပြတ်လပ်နေသော ရေဘေးကာလတွင်မှ စစ်မှန်သော သြစတြေးလျ အမဲသားကို စားရမည်ဟု ထင်မထားခဲ့မိ။

အရေးအကြီးဆုံးမှာ အမဲသားကင် ၁၀ တုံးတောင် ရထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ပစ္စည်းသိုလှောင်ခန်း ထဲမှ ထုတ်မယူသမျှ ကာလပတ်လုံး သက်တမ်းကုန်ဆုံးမည် မဟုတ်ကြောင်းလည်း သူ နားလည်လိုက်သည်။

"နေဦး... ပစ္စည်းသိမ်းလို့ရတဲ့ နေရာ ရှိနေမှတော့ အပြင်က ပစ္စည်းတွေကိုရော ထည့်လို့ရလား မသိဘူး"

လင်းယွမ် ရုတ်တရက် သတိဝင်လာပြီး ဘေးဘီကို ကြည့်လိုက်ရာ ဆိုဖာပေါ်ရှိ အဝတ်အစားများကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူက လက်လှမ်းလိုက်ပြီး စိတ်ဖြင့် ညွှန်ကြားလိုက်ရာ အဝတ်အစားများမှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပစ္စည်းသိုလှောင်ခန်း ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

"တကယ် ရတယ်ဟ"

လင်းယွမ် ပျော်လွန်း၍ ရူးမတတ် ဖြစ်သွားသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သူ့တွင် အကန့်အသတ်မရှိ သိမ်းဆည်းနိုင်သော နေရာလွတ်တစ်ခု ရှိသွားပြီ မဟုတ်ပါလော။

ဤနေရာလွတ် ရှိနေသမျှ အစားအသောက်များ သိမ်းဆည်းရန် ရေခဲသေတ္တာပင် မလိုအပ်တော့ပေ။

သူက မတ်တတ်ထရပ်ကာ အိပ်ခန်းထဲသို့ အပြေးသွားလိုက်သည်။

ကျန်ရှိနေသော ပစ္စည်းများ အားလုံးကို သိမ်းကျုံးယူပြီး ပစ္စည်းသိုလှောင်ခန်း ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

မူလက ပစ္စည်းများဖြင့် ပြည့်ကျပ်နေသော အိပ်ခန်းမှာ ချက်ချင်းပင် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားတော့သည်။

လင်းယွမ် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။

"ဒီစနစ် ရှိနေသရွေ့ အစားအစာတွေ ပုပ်သိုးမှာကိုရော... သူများ လာလုမှာကိုရော စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ဘူး"

"နှမြောစရာကောင်းတာက စနစ် ပေါ်လာတာ နောက်ကျသွားတယ်... ရေကြီးပြီးမှ ပေါ်လာလို့ပေါ့... မဟုတ်ရင် ရိက္ခာတွေကို နှစ်တစ်ရာစာလောက် သိုလှောင်ထားလိုက်မယ်"

သူ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ထိုအတွေးများကို ထုတ်ပစ်လိုက်သည်။

မရှိတာထက်စာလျှင် နောက်ကျတာက တော်သေးသည်။ ယခု စနစ် ရှိနေပြီဖြစ်၍ အသက်ဆက်ရှင်နိုင်မည့် ယုံကြည်ချက်များ ပိုမို တိုးပွားလာပြီ ဖြစ်သည်။

"အမှတ်တွေ ပိုရအောင် လုပ်မှ ဖြစ်မယ်"

"အမှတ်က သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါတွေကို သတ်မှ ရတာ"

"ရေကြီးနေတော့ သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါ အများစုက ရေထဲမှာပဲ ရှိလောက်တယ်"

စနစ်က အသိပေးခဲ့ဖူးသော သန္ဓေပြောင်း ဆာဒင်းငါးများကို သတိရလိုက်ပြီး လင်းယွမ်၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လာသည်။

"ငါးမျှားတံလို ပစ္စည်းမျိုး ရှိရင် ကောင်းမှာပဲ"

သူက ငါးမျှားဝါသနာအိုး တစ်ယောက် မဟုတ်သဖြင့် ငါးမျှားသည့် ကိရိယာများ မရှိပေ။ ရှိလျှင် ပြတင်းပေါက်မှနေ၍ ရေထဲရှိ သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါများကို အလွယ်တကူ မျှားယူပြီး အမှတ်ယူနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ၃၂ ထပ်ကနေ ငါးမျှားဖို့ဆိုတာ အရမ်းမြင့်လွန်းနေမလားပဲ"

"ပြီးတော့ မိုးကလည်း မှောင်နေပြီဆိုတော့ ညဘက်သုံးလို့ရတဲ့ ငါးမျှားကိရိယာတွေ လိုဦးမယ်"

သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ အပြင်ဘက်တွင် ရေများ ကြီးနေပြီး အမှိုက်သရိုက်များ မျောပါနေသဖြင့် ငါးမျှားရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

တကယ်တော့ အမှတ်ရနိုင်သည့် နောက်ထပ် နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိသေးသည်။ သို့သော် သူက ထိုအချက်ကို မတွေးချင်သဖြင့် မသိချင်ယောင် ဆောင်ထားမိသည်။

ရေထဲမှ သတ္တဝါများသာ သန္ဓေပြောင်းလဲခြင်း မဟုတ်၊ လူသားများလည်း သန္ဓေပြောင်းလဲကုန်ကြပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် အမှတ်ရလိုဇောဖြင့် လူသတ်ရန်အတွက်မူ လင်းယွမ်၏ စိတ်က လက်မခံနိုင်ပေ။

လျှိုအားလုံကဲ့သို့ လူယုတ်မာမျိုးကို သတ်ဖြတ်ရမည် ဆိုလျှင်တော့ ဝန်လေးနေမည် မဟုတ်ပေ။

"မောင်လေး... စားလို့ရပြီ"

သူ အတွေးလွန်နေခိုက် မီးဖိုချောင် တံခါးဝမှ ရန်မေက အာလူးကြော်တစ်ပန်းကန်ကို ကိုင်လျက် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

လင်းယွမ် အသိပြန်ဝင်လာပြီး စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ရန်မေက ပန်းကန်ကို စားပွဲပေါ်ချကာ သူ့အတွက် ထိုင်ခုံကို အလိုက်တသိ ဆွဲယူပေးလိုက်သည်။

"မောင်လေး... အမ လက်ရာကို မြည်းကြည့်ပါဦး"

ဆက်ရန်...

အပိုင်း (၁၈) ချုပ်တည်းထားသော ဆန္ဒ

ရန်မေသည် တူကို ကမ်းပေးရင်း မျှော်လင့်တကြီး လှမ်းကြည့်နေသည်။

လင်းယွမ် တူကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး ဟင်းတစ်ဖတ်ကို ညှပ်ကာ မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်သွားသည်။

"အရသာက ပေါ့ရွှတ်နေတာပဲ"

ရန်မေ မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားပြီး ပြာပြာသလဲ ရှင်းပြသည်။

"မောင်လေး... အခုလို အချိန်မျိုးမှာ ဆီတို့ ဆားတို့ဆိုတာ ရှာရခက်တယ်လေ... အမလည်း အများကြီး မထည့်ရဲလို့ပါ"

လင်းယွမ် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ အမမေက အိမ်မှုကိစ္စ နိုင်နင်းပြီး ခြိုးခြံချွေတာတတ်သည့် အမျိုးသမီး ဖြစ်သည်။

သို့သော် လူတစ်ယောက်သည် ဆားဓာတ် မရှိဘဲ ရေရှည် အသက်မရှင်နိုင်။ အထူးသဖြင့် ဇွန်လ၊ ဇူလိုင်လကဲ့သို့ ပူပြင်းသည့် ရာသီဥတုတွင် လေ့ကျင့်ခန်း ပုံမှန်လုပ်ပြီး ချွေးထွက်များသော သူ့အတွက် ဆားဓာတ် လိုအပ်ချက်က မြင့်မားသည်။

ခန္ဓာကိုယ်မှ ဆားဓာတ်များ နေ့စဉ် ဆုံးရှုံးနေရသဖြင့် အစားအသောက်တွင် ဆားပါမှ ဖြစ်မည်။

သူ့တွင် အရင်က စုဆောင်းထားသော ဆားအများအပြား ရှိသည်။ ထို့အပြင် "စနစ်" ရှိနေသဖြင့် မည်သည့်အချိန်တွင် ဆားထပ်မံ ရရှိနိုင်မည်ကို မခန့်မှန်းနိုင်သော်လည်း လက်ရှိတွင်တော့ လုံလောက်မှု ရှိသည်။

သူက ရန်မေကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"နောက်ဆို ဆားကို ချွေတာစရာ မလိုဘူး... ကျွန်တော့်မှာ အများကြီး ရှိတယ်... လောလောဆယ် လုံလောက်ပါတယ်"

ရန်မေက ခေါင်းကို ဆတ်ခနဲ ညိတ်လိုက်ပြီး ကြောက်ရွံ့အားနာစွာဖြင့် ပြောသည်။

"ဟို... ဟုတ်ကဲ့ပါ... အမ သိပါပြီ... အခုပဲ ပြန်ပြင်လိုက်ပါ့မယ်"

လင်းယွမ် လက်ကာပြလိုက်သည်။

"ဒီနေ့တော့ ဒီလိုပဲ စားလိုက်ကြတာပေါ့... ထမင်းရော..."

"ဪ... အမ သွားခူးလိုက်မယ်"

ရန်မေက ထမင်းကို အမြန်သွားခူးသည်။ ပန်းကန်လုံးအပြည့် မောက်နေအောင် ခပ်ရုံသာမက အိုးကပ်ထမင်းဂျိုးများကိုပါ တစ်စေ့မကျန် ခြစ်ထည့်လာသည်။ ဆန်တစ်စေ့ပင် အလဟဿ အဖြစ်မခံချေ။

ထမင်းပန်းကန်ကို လင်းယွမ်ရှေ့သို့ ချပေးရင်း မျက်နှာချိုသွေးကာ ပြောလိုက်သည်။

"မောင်လေး... ထမင်းရပြီ"

မွှေးပျံ့သော ထမင်းဖြူနံ့နှင့် စားပွဲပေါ်မှ အာလူးကြော်နံ့တို့ ပေါင်းစပ်သွားသောအခါ သူမ၏ ပါးစပ်ထဲတွင် သွားရည်များ ရစ်သိုင်းလာသည်။

သူမ တံတွေးတစ်ချက် မြိုချလိုက်မိသည်။

"အမလည်း... စားလေ"

လင်းယွမ် ပန်းကန်ကို လှမ်းယူရင်း သူမကို မေးလိုက်သည်။

"အမ ပုံမှန်ဆို ဘယ်လောက်စားလဲ"

ရန်မေက ပြာပြာသလဲ ပြန်ဖြေသည်။

"အမက နည်းနည်းပဲ စားတာပါ... မနက်က ပေါင်မုန့်စားထားတော့ အခုထိ ဗိုက်မဆာသေးဘူး... အမကို ထည့်မတွက်ပါနဲ့... မောင်လေးသာ စားပါ"

သူမ အစားကြီးလွန်းသည်ဟု လင်းယွမ် ထင်မြင်သွားပြီး မောင်းထုတ်လိုက်မည်ကို စိုးရိမ်နေရှာသည်။

သို့သော် ထိုသို့ ပြောလိုက်ပြီး မကြာမီမှာပင် သူမ၏ ပြားချပ်နေသော ဝမ်းဗိုက်ထဲမှ "ဂွီ... ဂွီ..." ဟူသော မြည်သံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ထိုအသံကြောင့် သူမ၏ ဖြူနုသော မျက်နှာလေးသည် ရှက်စိတ်ကြောင့် နီရဲသွားသည်။

လင်းယွမ်က ဤသည်ကို မြင်သောအခါ လေသံအေးအေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သွား... ပန်းကန်တစ်လုံး ထပ်ယူခဲ့"

သူမ ကြောင်အသွားသည်။ ဘာမှ ဆက်မမေးရဲတော့ဘဲ ပန်းကန်လုံးအသေး တစ်လုံးကို အမြန် သွားယူလာသည်။

ပန်းကန်ကမ်းပေးရင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်စကား ဆိုသည်။

"အမ အသုံးမကျတာ... ထမင်းတွေ အများကြီးကို ခွဲပြီးစားရင် အများကြီး ခံတာကို... အမ အခုပဲ ရေခဲသေတ္တာထဲ ပြန်ထည့်လိုက်မယ်"

ပြောရင်းဆိုရင်း သူမက ထမင်းများကို ပြန်ခွဲထည့်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် ထမင်းယောက်မသည် လင်းယွမ်ရှေ့သို့ ရောက်သည်နှင့် လင်းယွမ်က သူမ၏ ဖြူနုသော လက်ဖမိုးကို လှမ်းအုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ထိတွေ့လိုက်မိသော ခဏတွင် ရန်မေမှာ ဓာတ်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး "အို" ခနဲ အာမေဋိတ်သံပြုကာ လက်ကို အမြန်ပြန်ရုပ်လိုက်သည်။

သူမ၏ မျက်နှာလေးတွင် သွေးရောင်လွှမ်းသွားပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။

လင်းယွမ်က ယောက်မကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး သူ့ပန်းကန်ထဲမှ ထမင်းအနည်းငယ်ကို ခွဲထုတ်လိုက်သည်။

"စား"

သူ ဘာမှ ပိုမပြောတော့။ တူကိုကောက်ကိုင်ကာ အာလူးနှင့်အသားရောကြော်ကို ညှပ်ပြီး စားလိုက်တော့သည်။

ရန်မေမှာ မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် မော့ကြည့်လာသည်။ လင်းယွမ်ကို တစ်လှည့်၊ ပန်းကန်လုံးထဲမှ ထမင်းကို တစ်လှည့် ကြည့်နေမိသည်။

အံ့ဩတကြီးဖြင့် သူမ မေးလိုက်သည်။

"ဒါ... ဒါ အမအတွက်လား"

သူမအိမ်တွင် နေတုန်းက လီကျစ်ချန်သည် ခေါက်ဆွဲပြုတ်ရည် တစ်ငုံကိုပင် သူမအား တိုက်ချင်သည် မဟုတ်။

ယခု လင်းယွမ်က သူမကို ထမင်းတစ်ပန်းကန်လုံး ပေးစားနေသည်မှာ ယုံနိုင်စရာပင် မရှိ။

"အမ မစားချင်ဘူးလား"

ရန်မေ မည်သို့ အောင့်အီးနိုင်ပါတော့မည်နည်း။ နှစ်ရက်လုံးလုံး ငတ်ပြတ်နေခဲ့ပြီး မနက်က ပေါင်မုန့်လေး တစ်ဖဲ့သာ စားထားရသည်မလား။

ယခုအချိန်တွင် သတိထားနေရမည့် အချိန်မဟုတ်တော့။ ထမင်းပန်းကန်ကို အငမ်းမရ ကောက်မလိုက်ပြီး တူဖြင့် အတင်းလွေးတော့သည်။

"စား... စားမယ်... အမ စားမယ်"

သူမ ပါးစပ်ထဲတွင် ထမင်းလုပ်များ ပြည့်နေသဖြင့် စကားပင် ပီသအောင် မပြောနိုင်။

ထမင်းလုတ်များကို ဝါးပင် မဝါးနိုင်ဘဲ မျိုချလိုက်သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဝေးကွာနေသကဲ့သို့ ခံစားရသော ထမင်းဖြူ၏ ရနံ့က သူမ၏ အရသာခံ အာရုံများကို လွှမ်းမိုးသွားသည်။

အရသာ ရှိလိုက်လေခြင်း။

မီးတောက်မတတ် ဆာလောင်နေသော အစာအိမ်ထဲသို့ အစားအစာများ ရောက်ရှိသွားသောအခါ နေသာထိုင်သာ ရှိသွားတော့သည်။

စားရင်းစားရင်းဖြင့် သူမ မျက်ဝန်းမှ မျက်ရည်များ တပေါက်ပေါက် ကျလာပြီး ရှိုက်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လင်းယွမ် စားလက်စကို ရပ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဘာလို့ ငိုတာလဲ"

"ကောင်း... ကောင်းလွန်းလို့ပါ... အမ... အမ ထမင်းဖြူ မစားရတာ တော်တော်ကြာပြီလေ"

"အရင် မောင်လေး ပေးထားတဲ့ ဆန်အိတ်က ပြီးခဲ့တဲ့ လဝက်လောက်ကတည်းက ကုန်သွားပြီလေ"

"ဒီအတောအတွင်းမှာ မုန့်ခြောက် ခေါက်ဆွဲခြောက်တွေလောက်နဲ့ပဲ အသက်ဆက်နေရတာ... တစ်နေ့မှ တစ်ခါပဲ စားရတယ်"

"အမ... အမ ဝမ်းသာလွန်းလို့ပါ... ကျေးဇူး... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မောင်လေးရယ်"

သူမ ငိုရှိုက်ရင်း ပြီးခဲ့သည့် လများအတွင်း ခံစားခဲ့ရသော ဒုက္ခများကို ရင်ဖွင့်လေတော့သည်။

ရင်ဖွင့်ဖော် ရသွားသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး အတိတ်က ဆင်းရဲဒုက္ခများကို လင်းယွမ်အား အကုန်ပြောပြနေသည်။

လင်းယွမ် နားထောင်ရင်း စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

လီကျစ်ချန် ဆိုသည့်ကောင်က တကယ်ကို အသုံးမကျသည့်ကောင်ပင်။ အိမ်မှာ စားစရာရှိတာတောင် မိန်းမကို မကျွေးဘဲ ဖွက်ထားရက်သည်။

လင်နဲ့မယား လျှာနဲ့သွား ဆိုသည့် စကားပုံက ဘေးဒုက္ခကြုံလာချိန်တွင် အလကား ဖြစ်သွားပုံရသည်။ ကိုယ်လွတ်ရုန်းကြသည်ချည်းသာပင်။

အထူးသဖြင့် အောင်သွယ်နှင့် ယူထားကြသည့် သူတို့လို စုံတွဲများတွင် သံယောဇဉ်က ပိုနည်းလိမ့်မည်။

ရန်မေကတော့ သံသယဖြစ်စရာ မလိုအောင် မိန်းမကောင်း တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ လီကျစ်ချန်လို လူမျိုးနှင့်သာဆို လင်းယွမ်သာ သူမနေရာတွင် ရှိပါက ကွာရှင်းနေသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သည်။

ရန်မေက သည်းခံပေါင်းသင်းနေခဲ့သည်။

ထမင်းစားနေချိန်တွင်လည်း ရန်မေသည် စည်းကမ်းရှိလှသည်။ ထမင်းဖြူကိုသာ ငုံ့စားနေပြီး အသားဟင်းပန်းကန်ကို လုံးဝ မထိပေ။

လင်းယွမ် ကြည့်မနေနိုင်တော့သဖြင့် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ထမင်းချည်းပဲ မစားနဲ့လေ... ဟင်းလည်း ထည့်ဦး"

ရန်မေ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ရပါတယ် မစားတော့ဘူး... အမ ထမင်းစားရရင် ရပါပြီ... ဟင်းတွေက မောင်လေးပဲ စားပါ... မကုန်ရင် ညစာအတွက် ချန်ထားလိုက်ပေါ့"

လင်းယွမ် မနေသာတော့ဘဲ အာလူးနှင့် အသားဖတ်များကို တူဖြင့် အများကြီး ညှပ်ယူကာ သူမပန်းကန်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်မှသာ ကြောက်ရွံ့အားနာစွာဖြင့် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလေသည်။

ထမင်းတစ်နပ်တော့ ပြီးသွားခဲ့ပြီ။

လင်းယွမ် ထိုင်ရာမှ မထခင်မှာပင် ရန်မေက ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်သည်။

"အမ ပန်းကန်တွေ သွားဆေးလိုက်မယ်... မောင်လေး ဘာမှ မလုပ်နဲ့ အကုန်လုံး အမ လုပ်ပေးမယ်"

လင်းယွမ်သည် သူမ ပန်းကန်ခွက်ယောက်များ သိမ်းဆည်းနေသည်ကို ထိုင်ကြည့်နေရင်း အကြည့်တို့က ဂစ်တာအိုးပုံသဏ္ဍာန် ကိုယ်လုံးလေးဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ ထိုမှတဆင့် ဂါဝန်တိုအောက်မှ စုတ်ပြဲနေသော ခြေအိတ်ရှည် လေးများဆီသို့ အကြည့်တို့ ဆင်းသက်သွားသည်။

စုတ်ပြဲနေသော ခြေအိတ်ကြားမှ ဖြူဖွေးအုနေသော ပေါင်တံသွယ်သွယ်လေးများ ပေါ်နေသည်။

ခြေအိတ်၏ တင်းရင်းနေမှုကြောင့် ပေါ်လာသော အရာလေးများက စိတ်ကို လှုံ့ဆော်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

လင်းယွမ် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူလိုက်ပြီး မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ လှမ်းလာခဲ့သည်။ ခြေသံကြားသဖြင့် ရန်မေက လှည့်ကြည့်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် သူမ မလှည့်နိုင်ခင်မှာပင် ပြင်းထန်သော ယောကျာ်းနံ့ အငွေ့အသက်တစ်ခု ရောက်ရှိလာသည်။

လင်းယွမ်သည် သူမကို နောက်ကျောဘက်မှ သိုင်းဖက်လိုက်လေပြီ။

ရန်မေ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်တက်သွားပြီး ထိတ်လန့်သွားသည်။

"မောင်... မောင်လေး... ဘာ... ဘာလုပ်..."

သူမ၏ ခါးကို ဖက်တွယ်ထားသော ကြမ်းတမ်းသည့် လက်ဖဝါးကြီးများကို ဖယ်ရှားရန် ကြိုးစားသော်လည်း အနောက်မှ လူကို စိတ်ဆိုးသွားစေမည် စိုးသဖြင့် အတင်းအကျပ် မရုန်းကန်ရဲချေ။

ထိုစဉ် သူမ၏ နောက်ကျောဘက်မှ ပြင်းထန်သော အသက်ရှူသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ပန်းကန် ဆက်ဆေးလေ"

ရန်မေ ကိုယ်လေး တုန်ယင်နေသည်။ လင်းယွမ်က ခေါင်းငုံ့ကာ သူမ၏ ဂုတ်သားထက် ဝဲကျနေသော ဆံနွယ်များကြား တိုးဝင်ပြီး ဆံပင်ရနံ့ကို ရှူရှိုက်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမ တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထသွားပြီး ခြေထောက်များပင် ပျော့ခွေမတတ် ဖြစ်သွားသည်။

"မောင်... မောင်လေး... မလုပ်ပါနဲ့..."

ငိုသံပါသော လေသံဖြင့် တောင်းပန်လိုက်သည်။ လင်းယွမ်၏ လက်များက အောက်ဘက်သို့ ဆင်းသွားသည်ကို ခံစားမိနေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမ မရုန်းရဲ။

လင်းယွမ်၏ ရင်ထဲတွင် ရမ္မက်မီးများ တောက်လောင်နေပြီး ထိုအမျိုးသမီးကို ရင်ခွင်ထဲ အတင်းဆွဲသွင်းကာ ချေမွပစ်ချင်နေသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် မျက်ရည်စက်တစ်စက် သူ့လက်မောင်းပေါ်သို့ ကျလာသည်။

လင်းယွမ် ဆတ်ခနဲ တောင့်သွားသည်။ ရင်ခွင်ထဲမှ အမျိုးသမီးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဆွဲလှည့်လိုက်ရာ ရန်မေသည် အသံမထွက်ဘဲ ကြိတ်ငိုနေသည်ကို သူတွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် သူ့ရင်ထဲမှ ရမ္မက်ဆန္ဒမီးများ ချက်ချင်း ငြိမ်းသတ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး လက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်မိသည်။

လင်းယွမ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ သူ့ကိုယ်သူလည်း မယုံနိုင် ဖြစ်သွားသည်။

"ငါ ဘာလို့ သူတပါး ဆန္ဒမပါဘဲ အတင်းအကျပ် လုပ်မိပါလိမ့်"

"ဒါဆို ငါက လျိုအာလုံတို့အဖွဲ့နဲ့ ဘာကွာတော့မှာလဲ"

အသိစိတ် ပြန်ဝင်လာသည်နှင့် အသက်ကို ဝဝရှူလိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ တိရစ္ဆာန်ရိုင်းကို ပြန်လည် ချုပ်တည်းလိုက်သည်။ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ပန်းကန် ဆက်ဆေးလိုက်ဦး"

ပြောပြီးသည်နှင့် ဧည့်ခန်းဘက်သို့ ပြန်လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။

ရန်မေသည် ထွက်ခွာသွားသော လင်းယွမ်၏ ကျောပြင်ကို ငေးကြည့်ရင်း ဘေစင်အောက်သို့ ခြေပစ်လက်ပစ် ထိုင်ချလိုက်မိလေတော့သည်။

ဆက်ရန်...