ကျွန်မရဲ့ ယဉ်ကျေးမှု ပျက်ကွက်မှု

မင်ယွဲ့သည် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသော အမူအရာဖြင့် ငြိမ်သက်နေမိသည်။

သူမကိုယ်သူမ သူတစ်ပါး၏ ခံစားချက်များကို ကစားနေသည့် အသည်းနှလုံးမရှိသော မိန်းမတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခံစားနေရသောကြောင့်ပင်။

"ယွဲ့ယွဲ့... ကိုယ့်ကို အရည်အချင်းပြခွင့်တောင် ပေးမှာမဟုတ်ဘူးလား"

မိုဟန်ကျီက မေးလိုက်သည်။

သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ မင်ယွဲ့ကို လောင်ကျွမ်းစေတော့မည့်အလား ပြင်းပြသော စိတ်ဆန္ဒများဖြင့် တောက်ပနေ၏။

"မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်မ ပေးထားတဲ့ ကတိကို ဘယ်တော့မှ ဖျက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး"

သူ့ကို လိုက်ခွင့်ပြုမည်ဟု ဆိုထားပြီးဖြစ်ရာ သူမ စကားမတည်သူ တစ်ယောက်တော့ အဖြစ်မခံနိုင်ပါ။

"ဒါဆို မင်း ဘာကို စိုးရိမ်နေတာလဲ ကိုယ့်

အချစ်ကို ပြန်လက်မခံပေးနိုင်မှာကို စိုးရိမ်နေတာလား အခုက ကိုယ်ကပဲ မင်းကို လိုက်နေတာလေ၊ ဒါကြောင့် ဒီလို ကြိုးစားအားထုတ်မှုအားလုံးက ကိုယ့်ဆန္ဒအလျောက် လုပ်တာပါ မင်းအနားမှာ ရှိနေပြီး ဒီလိုအရာတွေ လုပ်ပေးရတာကိုပဲ ကိုယ်က ပျော်နေတာ တစ်နေ့မှာ မင်း ကိုယ့်ကို ပြန်ချစ်လာလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပေမဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမှ အတင်းအကျပ် အချစ်ခိုင်းလို့ မရဘူးလေ ဒါကြောင့် မင်းဘက်က ဘာဖိအားမှမရှိဘဲ ကိုယ့်ရဲ့ စေတနာတွေကို လက်ခံပေးပါ၊ ပြီးမှ မင်းရဲ့ အဖြေကို နောက်ဆုံးမှ ပေးပါ"

မိုဟန်ကျီသည် အလွန်ပင် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ပြီး သဘောထားကြီးသော ချစ်သူတစ်ဦးကဲ့သို့ နူးညံ့စွာ ပြောဆိုနေသည်။

သို့သော် သူ၏ ရင်ထဲတွင်မူ မင်ယွဲ့က သူ၏ အချစ်ကို လက်ခံပြီး သူတို့နှစ်ဦး အတူတူရှိသွားမည့် အဖြေတစ်ခုတည်းကိုသာ အလိုရှိနေကြောင်း သူကိုယ်တိုင်သာ သိပေလိမ့်မည်။

အကယ်၍ ထိုနေ့ရောက်လာသောအခါ ယွဲ့ယွဲ့သည် သူ့ကိုမဟုတ်ဘဲ အခြားသူတစ်ဦးကို ချစ်သွားခဲ့လျှင်ပင် သူ ယနေ့လုပ်ရပ်များအတွက် နောင်တရမည်မဟုတ်ပေ။

ကြိုးစားအားထုတ်မှု မရှိခဲ့သူများသာ နောင်တရတတ်ကြသည် မဟုတ်ပါလား။ သို့သော် ထိုသို့သော ရလဒ်မျိုး ဖြစ်မလာစေရန် သူ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားသွားမည်သာ ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပါပြီ"

မိမိ၏ ခံစားချက်များအပေါ် ပွင့်လင်းရိုးသားလွန်းသော မိုဟန်ကျီကို ကြည့်ရင်း မင်ယွဲ့၏ ရင်ခုန်သံများ မြန်လာရသည်။

အလွန်တရာ ချောမောခန့်ညားပြီး မိမိကလည်း စိတ်ဝင်စားနေရသူတစ်ဦးက စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ဝန်ခံစကားဆိုလာသောအခါ မည်သူကများ စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ နေနိုင်ပါမည်နည်း။

"ယွဲ့ယွဲ့က ကိုယ့်အပေါ် ခံစားချက် ရှိနေတာလား"

မင်ယွဲ့သည် သူ၏ မျက်နှာကို ငေးကြည့်နေမိသည်ကို မိုဟန်ကျီ သတိထားမိသွားသည်။

ထိုအခါမှပင် မိဘများပေးသည့် ရုပ်ရည်လှပခြင်းမှာ ဇနီးရှာရာတွင် မည်မျှ အသုံးဝင်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်သွားတော့သည်။ သူသည် မင်ယွဲ့အနားသို့ တိုးကပ်လိုက်ရာ သူတို့၏ အကြည့်ချင်း ဆုံမိသွားကြသည်။

မင်ယွဲ့သည် ချက်ချင်းပင် သတိပြန်ဝင်လာကာ ရှေ့မှောက်သို့ တိုးကပ်လာသော ခန့်ညားသည့် မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ရင်ခုန်သံများ ပိုမိုမြန်ဆန်လာရသည်။

ထိုစဉ် ယွမ်ပေါ့က လှည့်ကြည့်လာပြီး ၎င်း၏ သခင်မလေး၏ အဖြစ်ကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ ဆိုလိုက်သည်မှာ...

> 【 ယွဲ့ယွဲ့... ကံပါလာတဲ့ လက်တွဲဖော်နဲ့ တွေ့ပြီဆိုရင်လည်း လက်ခံလိုက်ပါတော့လား】

ရုတ်တရက် စိတ်ထဲသို့ ရောက်လာသော ထိုစကားကြောင့် မင်ယွဲ့ စိတ်အေးသွားရသည်။

သူမသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ မိုဟန်ကျီ၏ မျက်ခုံးနှင့် မျက်ဝန်းများကို အုပ်ကိုင်ပြီး အသာအယာ တွန်းဖယ်လိုက်သည်။ မိုဟန်ကျီကလည်း အတင်းအကျပ် မလုပ်ဘဲ အလိုက်သင့် နောက်သို့ ဆုတ်ပေးရှာသည်။

"ကျွန်မ မငြင်းပါဘူး... ခံစားချက်

အနည်းငယ်တော့ ရှိပါတယ်"

မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ နှလုံးသားဆန္ဒကို အမှန်

အတိုင်း ထုတ်ဖော်ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

မိုဟန်ကျီ၏ ရင်ထဲတွင် ဝမ်းသာပီတိများ လှိုင်းထသွားရသည်။ သူ ချစ်ရသော မိန်းကလေးထံမှ ဤမျှ မြန်ဆန်သော အပြုသဘောဆောင်သည့် အဖြေမျိုး ရရှိလိမ့်မည်ဟု သူ တကယ်ပင် မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

"ရပါတယ်... အနည်းငယ်ဆိုရင်လည်း အဆင်ပြေပါတယ် ကိုယ် အနားကပ်တာကို မမုန်းဘူးဆိုရင်ပဲ လုံလောက်ပါပြီ"

တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ သံယောဇဉ်တွေ ပိုတိုးလာပြီး သူမနှင့် ပိုနီးကပ်လာနိုင်လျှင် တစ်ချိန်တွင် သူနှင့် ယွဲ့ယွဲ့တို့သည် ခွဲခွာ၍မရသော ချစ်သူများ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်သည်။

မင်ယွဲ့က ပန်းထိုးခြင်းကို ဆက်လုပ်နေပြီး မိုဟန်ကျီကလည်း ချယ်ရီသီးများကို တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ခွံ့ကျွေးနေသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ မင်ယွဲ့သည် တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ သူကျွေးသမျှကို အလိုက်သင့် စားသုံးနေတော့သည်။ သူမသည်လည်း မိုဟန်ကျီကို သေချာစွာ သိရှိနားလည်ရန် ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်ပြီး သူ၏ စေတနာကိုလည်း လက်ခံရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။

တစ်ဦးက ကျွေး၊ တစ်ဦးက စား၊ တစ်ဦးက အပ်ချုပ်၊ တစ်ဦးကမူ ပန်းထိုးနေသည်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

သူတို့နှစ်ဦး၏ ဟန်ချက်မှာ အပေးအယူ မျှတလွန်းလှသဖြင့် တရားဝင် ချစ်သူများ မဟုတ်ကြသေးသော်လည်း လက်ထပ်ပြီးစ ဇနီးမောင်နှံအလား သဘာဝကျလွန်းနေသည်။

အချိန်အတော်ကြာ အားထုတ်လိုက်ရပြီးနောက်တွင် ရင်ဖုံးအင်္ကျီလေးမှာ ပြီးစီးသွားခဲ့သည်။ မင်ယွဲ့သည် လက်ထဲမှ အရာကို ချလိုက်ပြီး သူမ၏ လည်ပင်းကို နှိပ်လိုက်မိသည်။

အချိန်အတော်ကြာ ခေါင်းငုံ့ထားရသဖြင့် ဇာတ်ကြောများ တောင့်တင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကိုယ် ပုခုံးလေး နှိပ်ပေးမယ်"

မိုဟန်ကျီက မင်ယွဲ့ကို သူ့ဘက်သို့ ကျောပေးခိုင်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် ဆိုဖာပေါ်တွင် အလိုက်သင့် ထိုင်ကာ သူမ၏ ပုခုံးကို အသာအယာ ဆုပ်နယ်ပေးတော့သည်။ ဤသည်မှာ သူ့အတွက် တကယ်ပင် ထူးခြားဆန်းသစ်သော အတွေ့အကြုံ ဖြစ်သည်။

မိမိ ချစ်ရသူကို လက်လှမ်းမီသည့် နေရာတွင် ထားရှိရခြင်း၊ သူမ၏ ဆံကေသာများကို အနီးကပ် မြင်တွေ့နေရခြင်းမှာ ယွမ်သန်းပေါင်းများစွာ တန်သည့် စာချုပ်ကို လက်မှတ်ထိုးရခြင်းထက်ပင် ပို၍ ပျော်ရွှင်စရာ ကောင်းလှသည်။

"နည်းနည်းလောက် ပိုအားစိုက်ပေးလို့ ရပါတယ်၊ ကျွန်မက ပုရွက်ဆိတ် မဟုတ်ပါဘူး... ရှင် ညှစ်

လိုက်လို့ ကြေသွားမှာ မဟုတ်ဘူး"

မင်ယွဲ့က ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

နောက်ကွယ်မှ အမျိုးသားသည် သူမကို နုနယ်သော အရုပ်ကလေးတစ်ရုပ်ကဲ့သို့ အလွန်အမင်း ယုယနေသဖြင့် ညောင်းညာမှု ပြေပျောက်သည့် အာနိသင်ကို မရရှိသောကြောင့်ပင်။

"အင်း... ဒီလောက်ဆိုရင်ရော ဘယ်လိုလဲ"

မိုဟန်ကျီသည် ခွန်အားကို အနည်းငယ် တိုးလိုက်သော်လည်း မင်ယွဲ့ နာကျင်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ထိန်းထားဆဲပင်။

"ဟုတ်ပြီ... အဲဒီလောက် အားမျိုးနဲ့ပဲ ဆက်

နှိပ်ပေးပါ"

အမှန်စင်စစ် သူတစ်ပါး၏ စေတနာကို လက်ခံရခြင်းသည် စိတ်ချမ်းမြေ့မှုကို ပေးစွမ်းနိုင်ကြောင်း မင်ယွဲ့ ယခုမှပင် သိရှိတော့သည်။

"မိုဟန်ကျီ... ရှင့်အပေါ် ထားတဲ့ ကျွန်မရဲ့ ခံစားချက်တွေ နည်းနည်း ပိုတိုးလာသလိုပဲ"

မင်ယွဲ့သည် မျက်လုံးလေးများကို မှိတ်ကာ သူမ၏ ခံစားချက်ကို ဖွင့်ဟလိုက်သည်။

မိုဟန်ကျီ၏ ရင်ထဲမှ "အင်း" ဆိုသည့် အသံလေး တစ်ခွန်းသာ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း ထိုအသံမှာ အလွန်ပင် ချိုမြိန်နေသည်။

"ဒါဆိုရင် ကိုယ့်ရဲ့ အကောင်းဆုံး ပုံစံတွေကို ထပ်ပြပြီး မင်း ကိုယ့်ကို ပိုချစ်လာအောင် ကိုယ် ကြိုးစားသွားပါဦးမယ် အရေအတွက်ကနေ အရည်အသွေးကို ပြောင်းလဲသွားစေရမယ်"

"ကောင်းပါပြီ... အဲဒီနေ့ ရောက်ရင် ရှင့်ကို အမြဲတမ်း ဝန်ထမ်းအဖြစ် ခန့်အပ်လိုက်မယ်လေ"

မင်ယွဲ့၏ အသံမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးညှင်းသွားပြီး ဆိုဖာပေါ်သို့ မှီချရင်း အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

ယွမ်ပေါ့မှာမူ သူတို့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ စတော်ဘယ်ရီသီးကြီးများကို အားပါးတရ စားနေတော့သည်။

မိုဟန်ကျီသည် သူမကို အသာအယာ ပွေ့ချီကာ ဆိုဖာပေါ်တွင် လျောင်းစက်စေပြီး စောင်အိအိလေးကို လွှမ်းခြုံပေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို မင်း စကားကို မဖျက်နဲ့နော်၊ ကိုယ် စောင့်နေမယ်"

မိုဟန်ကျီသည် ဆိုဖာဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်မှ ဆံစလေးများကို အသာအယာ သပ်တင်ပေးရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် မင်ယွဲ့ အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေရန် ဆိုဖာ၏ တစ်ဖက်စွန်းသို့ ရွှေ့ထိုင်ကာ တီဗွီအသံကို လျှော့ချလိုက်သည်။

နေဝင်ရိုးရီ အချိန်သို့ ရောက်လာသောအခါ ပြတင်းပေါက်မှ တစ်ဆင့် ဝင်လာသော နေရောင်ခြည် လိမ္မော်ရောင်များမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။

မိုဟန်ကျီသည် ထိုအလင်းစက်လေးများ ရွေ့လျားသွားသည်ကို ငြိမ်သက်စွာ ကြည့်နေမိသည်။

"အင်း... ဟင်း..."

အိပ်မောကျနေသော မိန်းကလေးသည် ညည်းညူသံလေးနှင့်အတူ မျက်လုံးပွင့်လာသည်။

"ယွဲ့ယွဲ့... နိုးပြီလား"

မိုဟန်ကျီသည် ချက်ချင်းပင် ရေနွေးနွေးတစ်ခွက်ကို ငှဲ့ကာ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ မင်ယွဲ့သည် အိပ်ချင်မပြေသေးသော မျက်လုံးများဖြင့် ရေကို သောက်လိုက်သည်။

"ဘယ်နှစ်နာရီ ရှိပြီလဲ... အားနာလိုက်တာ၊ ရှင် လာလည်တာကို ကျွန်မက အိပ်ပျော်သွားတယ်"

မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ ယဉ်ကျေးမှု ပျက်ကွက်မှုအတွက် ချက်ချင်း တောင်းပန်လိုက်သည်။

သူမကိုယ်ပေါ်မှ စောင်ကို ကြည့်ရုံဖြင့် မိုဟန်ကျီ ခြုံပေးထားကြောင်း သူမ သိလိုက်သည်။

"ရပါတယ်... ဒီနေ့ ကိုယ် အရမ်း ပျော်ဖို့ ကောင်းခဲ့တယ်"

သူသည် ဧည့်သည်တစ်ယောက်အဖြစ်ထက် ပိုမိုသော နေရာတစ်ခုတွင် ရှိနေချင်သူ မဟုတ်ပါလား။