ပျော်ရွှင်စရာ ကစားကွင်း

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် မင်ယွဲ့သည် နိုးထပြင်ဆင်ပြီးနောက် ယွမ်ပေါ့ကို ပွေ့ချီကာ အိမ်ပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

သူမသည် သူမ၏ Rolls-Royce ကားကြီးကို မောင်းနှင်၍ ချွန်ဟေလူနေအိမ်ရာဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဦးတည်လိုက်တော့သည်။

"မင်းသမီးလေး ဝမ်ကျန်းခင်ဗျာ... ရှေ့တော်ပြေးယာဉ် ရောက်ရှိနေပါပြီ အမြန်ဆုံး ကြွလှမ်းခဲ့ပါတော့ရှင်"

ဖုန်းထဲမှ မင်ယွဲ့၏ နောက်ပြောင်သံကြောင့် ဝမ်ကျန်းမှာ ရယ်မောပျော်ရွှင်သွားရသည်။

"သိပါပြီရှင်... မင်းသမီးလေး ဝမ်ကျန်းလည်း မိတ်ကပ်ပြင်လို့ ပြီးပါပြီ အခုချက်ချင်း ဆင်းလာခဲ့ပါမယ်"

ဝမ်ကျန်းသည် ကားပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် မင်ယွဲ့၏ သဘာဝအတိုင်း လှပနေသော မျက်နှာလေးကို ကြည့်ကာ သူမကိုယ်သူမ ပြန်ကြည့်မိသည်။ သူမသည် မိတ်ကပ်ကို အပြည့်အပြင်ထားသဖြင့် မင်ယွဲ့ထက် ပို၍ ထင်ပေါ်နေမည်ကို စိုးရိမ်မိသွားသည်။

"လာပါ ယွဲ့ယွဲ့ရယ်... မင်းရဲ့ အလှကို ဒီအတိုင်း အလဟဿ အဖြစ်မခံပါနဲ့၊ အနည်းဆုံးတော့ နှုတ်ခမ်းနီလေး ဆိုးလိုက်ပါဦး"

ဝမ်ကျန်းသည် မင်ယွဲ့၏ ဝင်းမွတ်နေသော အသားအရေနှင့် သဘာဝအတိုင်း ပန်းရောင်သန်းနေသော နှုတ်ခမ်းလွှာလေးကို ငေးကြည့်ရင်း နောက်ဆုံးတွင် ဘာမှဆက်မပြောတော့ဘဲ လက်လျှော့လိုက်ရသည်။

“ထားလိုက်ပါတော့... ငါကပဲ အနီရဲရဲ ဆိုးထားလိုက်မယ် ဒါမှ မင်းဘေးမှာ ငါကလည်း တောက်ပနေမှာပေါ့"

"ငါတို့က ကစားကွင်းသွားမှာလေ... ဘယ်သူ့ကို သွားပြိုင်မလို့လဲ"

ဟု မင်ယွဲ့က ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

ဝမ်ကျန်း၏ အမြဲတမ်း တက်ကြွလန်းဆန်းနေသော စွမ်းအင်များကို သူမ အမြဲပင် အားကျမိသည်။ ဝမ်ကျန်းသည် ဘေးနားရှိ လူများကိုပါ ပျော်ရွှင်အောင် လုပ်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိသူ မဟုတ်ပါလား။

သူတို့သည် ကားလမ်းတစ်လျှောက် ချောမွေ့စွာ မောင်းနှင်လာခဲ့ကြသည်။

လမ်းပေါ်ရှိ အခြားကားများမှာမူ မင်ယွဲ့၏ အဖိုးတန်ကားကြီးကို မြင်သည်နှင့် အနားသို့ မကပ်ရဲဘဲ အဝေးမှ ရှောင်ရှားမောင်းနှင်ကြသည်။

မကြာမီပင် သူတို့သည် ဝမ်ရှင်းကစားကွင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

ကစားကွင်း၏ အဝင်ဝတွင် မန်နေဂျာနှင့် အဆင့်မြင့်အရာရှိကြီးများမှာ ပိုင်ရှင်သစ် ရောက်ရှိလာမည်ကို သိထားသဖြင့် ကြိုတင်

စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

"ဒီကားက ဥက္ကဋ္ဌမင် မောင်းလာတဲ့ ကားလား"

ဟု အမှုဆောင်တစ်ဦးက မေးလိုက်စဉ် သူ၏ အကြည့်များမှာ လမ်းပေါ်ရှိ ကန့်သတ်ထုတ်လုပ်ထားသော Rolls-Royce ကားကြီးထံ၌သာ စွဲမြဲသွားတော့သည်။

ကားအဝင်ဝသို့ ရောက်လာသောအခါ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းတစ်ဦးက အလိုက်သင့်ပင် တားဆီးလိုက်သည်။

"မမ... ဒီမှာ ကားရပ်လို့ မရဘူးခင်ဗျ ကားပါကင်က ဘယ်ဘက်မှာပါ"

မန်နေဂျာချန်မှာ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ လန့်ဖြန့်သွားပြီး ရှေ့သို့ အပြေးအလွှား တိုးထွက်လာခဲ့သည်။

"မင်္ဂလာပါ... မစ္စမင် ဟုတ်ပါသလားခင်ဗျာ"

"ဟုတ်ပါတယ်... ကျွန်မ မင်ယွဲ့ပါ ရှင်က မန်နေဂျာချန် ဖြစ်ရမယ်"

မင်ယွဲ့သည် ကားမှန်ကို ချကာ အေးဆေးစွာ အဖြေပေးလိုက်သည်။

ဘေးမှ ဝမ်ကျန်းမှာမူ အံ့ဩလွန်းသဖြင့် စကားပင် မဆိုနိုင်တော့ပေ။ သူမ၏ သူငယ်ချင်းမလေးမှာ သွားလေရာရာ၌ လူသိများနေရုံသာမက ဤကစားကွင်းကြီးမှာပါ သူမပိုင်ဆိုင်သည်ဆိုပါက ဝမ်ကျန်းအနေဖြင့် မယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိတော့ပြီ။

မန်နေဂျာချန်သည် လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းကို အကြည့်ဖြင့် အချက်ပေးလိုက်ကာ မင်ယွဲ့ကို ပြုံးရွှင်စွာ ဆီးကြိုလိုက်သည်။

မင်ယွဲ့ကမူ ထိုဝန်ထမ်းကို စိတ်မဆိုးသည့်အပြင် မိမိ၏ တာဝန်ကို ကျေပွန်စွာ ထမ်းဆောင်နေခြင်းအပေါ် ချီးကျူးမိသေးသည်။

သူမသည် ကားကို ပါကင်တွင် သေချာစွာ ထိုးရပ်ပြီးနောက် ဝမ်ကျန်းနှင့်အတူ ပြန်လည် ထွက်လာခဲ့သည်။

"ကျွန်မတို့ တစ်ခုခု သွားစားရအောင် မန်နေဂျာ... လမ်းပြပေးပါဦး"

မင်ယွဲ့သည် အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သော်လည်း သူမ၏ စကားလုံးများနောက်ကွယ်တွင် လုပ်ငန်းရှင်တစ်ဦး၏ တည်ငြိမ်မှုနှင့် အရှိန်အဝါများ ကိန်းအောင်းနေသည်။

“ရှင်တို့ အလုပ်တွေကို အရင်အတိုင်းပဲ ဆက်

လုပ်ကြပါ အမှားအယွင်းမရှိသရွေ့ ကျွန်မ ဘာမှ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှာ မဟုတ်ဘူး"

မင်ယွဲ့၏ စကားသံမှာ အစပိုင်းတွင် နူးညံ့နေသော်လည်း အဆုံးသတ်တွင်မူ စီးပွားရေးလောကမှ မြေခွေးအိုကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ထက်မြက်သော အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေသည်။ သူမသည် စိတ်ထဲမှလည်း ယွမ်ပေါ့ကို စာရင်းဇယားများ စစ်ဆေးခိုင်းလိုက်သည်။

【 ယွဲ့ယွဲ့... အရာအားလုံး ပုံမှန်ပါပဲ စာရင်းဇယားတွေက တိကျပါတယ် 】

ယွမ်ပေါ့၏ အတည်ပြုချက် ရရှိပြီးနောက်တွင် မင်ယွဲ့သည် မန်နေဂျာကို ပိုမိုနွေးထွေးစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ကစားကွင်းရဲ့ စီမံခန့်ခွဲမှုက တော်တော်လေး ကောင်းမွန်ပါတယ် ဒါကြောင့် ကျွန်မက ဝန်ထမ်းတွေရဲ့ လစာကို တိုးပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်မန်နေဂျာကို တစ်လ ယွမ် ၂၀၀၀၊ အဆင့်မြင့်အရာရှိတွေကို ၁၀၀၀၊ အလယ်အလတ်အဆင့်ကို ၅၀၀ နဲ့ အောက်ခြေဝန်ထမ်းတွေကို ၃၀၀ စီ တိုးပေးလိုက်ပါ"

မင်ယွဲ့၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကြောင့် မန်နေဂျာချန်မှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားရသည်။

သူသည် ဤကဲ့သို့သော လက်တွေ့ကျကျ ငွေတိုးပေးတတ်သည့် အထက်လူကြီးမျိုးအတွက် တစ်သက်လုံး အလုပ်အကျွေးပြုရန်ပင် အဆင်သင့် ဖြစ်သွားတော့သည်။

မန်နေဂျာချန်သည် မင်ယွဲ့တို့၏ အစာစားချိန်ကို မနှောင့်ယှက်တော့ဘဲ အစည်းအဝေးခန်းမသို့ အပြေးအလွှား သွားကာ ထိုသတင်းကောင်းကို ကြေညာရန် ပြင်ဆင်တော့သည်။

မန်နေဂျာ ထွက်သွားမှသာ ဝမ်ကျန်းသည် သက်ပြင်းအရှည်ကြီးကို ချလိုက်ကာ ပုံမှန်

အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားတော့သည်။

"သူငယ်ချင်းရယ်... နောက်ခါဆိုရင် ဒီလို အစီအစဉ်ကြီးတွေရှိရင် ငါ့ကို ကြိုပြောပါဦးခုနက မန်နေဂျာက မင်းကို 'ဥက္ကဋ္ဌမင်' လို့ ခေါ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ ငါ့ဦးနှောက်က ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့မလို့ပဲ"

ဝမ်ကျန်းသည် စကားပြောနေစဉ် တစ်လျှောက်လုံးတွင် သူမ၏ သူငယ်ချင်း သူဌေးမလေးကို မျက်နှာမပျက်စေရန် အစွမ်းကုန် ဟန်ဆောင်ခဲ့ရကြောင်း ရယ်မောရင်း ဝန်ခံလိုက်လေတော့သည်။