အဆင့်အတန်းခွဲခြားသော သတ္တဝါ

အင်တာနက်ပေါ်မှ လူများ သတင်းကြား၍ ကစားကွင်းသို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာချိန်တွင် မင်ယွဲ့နှင့် ဝမ်ကျန်းတို့မှာ ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

"ဝါး... အရင်ကတော့ နင်က ကြယ်ပွင့်ဖြစ်ပြီး ငါက နင့်မန်နေဂျာလုပ်မယ်၊ ငါတို့တွေ ဟိတ်ဟန်အပြည့်နဲ့ နေကြမယ်လို့ အမြဲ အိပ်မက်မက်ခဲ့တာ အခုတော့ နင်က အဲဒီအိပ်မက်တွေကို တကယ်ဖြစ်အောင် လုပ်ပေးနေပြီပဲ နင်ဟာ တကယ်ကို အားကိုးထိုက်တဲ့ သူငယ်ချင်းကောင်းပါပဲဟာ"

ဝမ်ကျန်းသည် သူမ၏ အတိတ်ဘဝက ကောင်းမှုကုသိုလ်များကြောင့်သာ ယခုဘဝတွင် မင်ယွဲ့ကဲ့သို့သော ကျေးဇူးရှင် သူငယ်ချင်းမျိုးနှင့် ဆုံတွေ့ရခြင်းဖြစ်သည်ဟု တထိုက်တန်တန် ယုံကြည်နေမိသည်။

"စိတ်အေးအေးထားပါဦး၊ နင်လည်း တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုပြီး တော်လာတာပဲဥစ္စာ"

ဟု မင်ယွဲ့က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

သူတို့သည် အိမ်သို့ တန်းမပြန်သေးဘဲ လမ်းလျှောက်ရင်း ဈေးဝယ်ထွက်ရန် ဆုံးဖြတ်

လိုက်ကြသည်။

မင်ယွဲ့သည် ဝမ်ကျန်းကို ကျန်ဟင်၏ အထူးလက်ထောက်အဖြစ် ခန့်အပ်ထားခြင်းမှာ အကြောင်းမဲ့မဟုတ်ပေ။

သူမသည် ဝမ်ကျန်းကို ကုမ္ပဏီတစ်ခုလုံး၏ စီမံခန့်ခွဲမှုပုံစံကို လေ့လာစေလိုပြီး နောင်တစ်ချိန်တွင် ကိုယ်ပိုင်ခြေထောက်ပေါ် ရပ်တည်နိုင်သည့် သိမ်းငှက်မတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ထက်မြက်စေလိုသည်။

ဝမ်ကျန်း မသိသည်မှာ မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ အနာဂတ်အတွက် တည်ငြိမ်အေးချမ်းသော ဘဝတစ်ခု ရရှိစေရန် အဝေးကြီးအထိ ကြိုတင်

တွေးတော စီစဉ်ပေးထားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"ယွဲ့ယွဲ့... ဒီအာလူးချောင်းလေးက စားလို့ကောင်းလိုက်တာ ကျောင်းတုန်းက သရေစာတန်းမှာ စားခဲ့တာတွေကို သတိရမိတယ်"

ဝမ်ကျန်းသည် ကျောင်းသူဘဝကို လွမ်းဆွတ်နေသော်လည်း မင်ယွဲ့ကမူ ကျောင်းသားဘဝနှင့် လုပ်ငန်းရှင်ဘဝ နှစ်ခုကြားတွင် ကျွမ်းကျင်စွာ ကူးလူးပျံသန်းနေသည်။

သူတို့သည် လမ်းတစ်လျှောက် စားချင်သည်များကို ဝယ်ယူစားသောက်ရင်း ပျော်ရွှင်နေကြသည်။

သူတို့သည် လမ်းလျှောက်ရသည်မှာ ညောင်းညာလာသဖြင့် ညနေခင်း လက်ဖက်ရည်သောက်ရန် ဆိုင်တစ်ဆိုင် ရှာဖွေလိုက်ကြသည်။

မင်ယွဲ့သည် လှပစွာ ပြင်ဆင်ထားပြီး တယောသံ သဲ့သဲ့ထွက်ပေါ်နေသော ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို တွေ့ရှိကာ ဝင်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

"ထွက်သွားကြပါ၊ ဒီမှာ ခွေးတွေ ကြောင်တွေ ပေးမဝင်ဘူး"

ဆိုင်ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက သူတို့ကို မြင်သည်နှင့် ရွံရှာဖွယ် အမူအရာဖြင့် နှင်ထုတ်တော့သည်။

သို့သော် မင်ယွဲ့သည် ဆိုင်အတွင်းရှိ ကောင်တာပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ရွှေရောင်အဆင်းရှိသည့် ကြောင်တစ်ကောင်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နေရသည်။

"ဟိုမှာ ကြောင်ရှိနေတာပဲဥစ္စာ"

ဆိုင်ဝန်ထမ်းက မောက်မာစွာဖြင့် ပြန်ပြောသည်။

"ဒါက အဆင့်မြင့်စားသောက်ဆိုင်ဗျ အထဲက ကြောင်က ငါတို့သူဌေးရဲ့ အဖိုးတန်အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန် 'ယွမ်ပေါ့' လေ မင်းတို့လက်ထဲက အဆင့်မရှိတဲ့ ဒီသတ္တဝါနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်လို့ရမှာလဲ"

မင်ယွဲ့၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးများ ပျောက်

ကွယ်သွားသည်။

တိရစ္ဆာန် ပေးမဝင်သည်ကို သူမ လက်ခံနိုင်သော်လည်း၊ ဆိုင်ထဲတွင် ကြောင်တစ်ကောင် ရှိနေပါလျက်နှင့် ဝန်ထမ်း၏ ရိုင်းစိုင်းသော အပြောအဆိုမှာ သည်းခံနိုင်စရာ မရှိတော့ပေ။

[ မရဘူး သခင်မ အဲဒီကြောင်စုတ်က ကျွန်တော့်နာမည်နဲ့ တူနေတာလား သွားကုတ်

လိုက်ရမလား]

ယွမ်ပေါ့သည် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် သောင်းကျန်းနေတော့သည်။

"ဒီလိုပဲ စီးပွားရေး လုပ်တာလား ဝန်ထမ်းကျင့်ဝတ်တွေကို နားမလည်တာလား"

ဟု ဝမ်ကျန်းက ဒေါသတကြီး ကြားဝင်ပြောဆိုသည်။

သူမသည် ယွမ်ပေါ့ကို အဆင့်မရှိသော သတ္တဝါဟု ခေါ်ဆိုခံရခြင်းကို လုံးဝ သည်းမခံနိုင်ပေ။

"မန်နေဂျာကို ခေါ်ခဲ့ပါ၊ ကျွန်မ တိုင်ချက်ဖွင့်

ချင်တယ်"

ဟု မင်ယွဲ့က တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။

"မင်းတို့က ဘာမို့လို့ ငါတို့မန်နေဂျာကို တွေ့ချင်ရတာလဲ။ အဲ့လောက်ဖြစ်နေရင် ကိုယ်ပိုင်ဆိုင်ဖွင့်လေ ဒီမှာတော့ လာလုပ်လို့မရဘူး..."

ဟု ဝန်ထမ်းက တောင်းပန်မည့်အစား ပို၍ ရိုင်းစိုင်းပြလာသည်။

မန်နေဂျာဖြစ်သူ ရောက်လာသောအခါတွင်လည်း ဝန်ထမ်းဘက်မှသာ နားယောင်ပြီး မင်ယွဲ့တို့ကို အဖိုးတန်ဧည့်သည်များကို အနှောင့်အယှက် မပေးရန်သာ ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် နှင်ထုတ်လေသည်။

မင်ယွဲ့သည် ထိုဆိုင်၏ အပေါ်ယံ ယဉ်ကျေးမှုနောက်ကွယ်မှ မောက်မာမှုကို ရိပ်မိလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ... ရှင့်စကားအတိုင်း ဖြစ်စေရမယ်"

မင်ယွဲ့သည် အေးစက်စွာ ပြောဆိုကာ လှည့်

ထွက်လာခဲ့သည်။

ဝမ်ကျန်းကမူ မကျေမနပ် ဖြစ်နေဆဲပင်။

“ယွဲ့ယွဲ့... နင် ဘာလုပ်မလို့လဲ အဲဒီလူကို ပညာမပေးသေးဘူးလား"

"ဆိုင်တစ်ဆိုင် ဖွင့်မလို့လေ"

ဟု မင်ယွဲ့က တိုတိုတုတ်တုတ် ဖြေလိုက်သည်။

သူမအတွက် ငွေဖြင့် ဖြေရှင်းနိုင်သော ပြဿနာမှာ ပြဿနာမဟုတ်ပေ။

မင်ယွဲ့သည် လမ်းတဖက်ကမ်းရှိ လူသူကင်းမဲ့နေသော ဆိုင်ငယ်လေးအတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်။ ထိုဆိုင်မှ ဝန်ထမ်းမှာမူ အလွန်ပင် ယဉ်ကျေးပျူငှာလှသည်။

"ကျွန်မ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်လေး ခေါ်လာလို့ ရမလားရှင်"

"ရပါတယ်ခင်ဗျာ ကျွန်တော်တို့မှာ ကန့်သတ်ချက်မရှိပါဘူး မမရဲ့ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်လေးက သေးသေးလေးပဲဆိုတော့ လူနဲ့ ဝေးတဲ့နေရာမှာ ကျွန်တော် နေရာစီစဉ်ပေးပါ့မယ် ဒါမှ သူလည်း စိတ်အေးလက်အေး ရှိမှာပါ"

မင်ယွဲ့သည် ထိုဝန်ထမ်း၏ အလိုက်သိမှုကို သဘောကျသွားသည်။

သူမသည် ဆိုင်အတွင်းရှိ အကောင်းဆုံး ဟင်းပွဲများကို မှာယူလိုက်ပြီး ဝမ်ကျန်းကို ပြုံးပြလိုက်

သည်။

"ဒီဆိုင်ကို ငါ ဝယ်လိုက်မယ်"

မင်ယွဲ့၏ ရည်မှန်းချက်မှာ ရှင်းလင်းသည်။

သူမကို စော်ကားခဲ့သော ဆိုင်ထက် ပိုမိုကောင်းမွန်သည့်၊ ပိုမိုမြင့်မားသည့် အဆင့်အတန်းတစ်ခုကို ဖန်တီးပြရန်ပင် ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ချက်ပြုတ်မှု စွမ်းရည်မှာလည်း စနစ်၏

အဆင့်မြင့် သတ်မှတ်ချက်ကို ရရှိထားရာ၊ သူမ၏ လက်ရာဖြင့် ဤလမ်းမထက်တွင် အကောင်းဆုံးသော စားသောက်ဆိုင်ကို တည်ထောင်ရန် သူမ စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်လေတော့သည်။