များပြားလှသော အကျိုးကျေးဇူးများ

"ကျုပ် ရဲတိုင်မယ် မင်းတို့အားလုံး လွတ်မြောက်သွားမယ်လို့ မထင်နဲ့ မင်းတို့တွေက သေရမှာ"

မစ္စတာရွှီသည် ထိုသူများကို အလွန်အမင်း မုန်းတီးလွန်းလှသဖြင့် ရင်ခွင်ထဲမှ ကလေး၏နားကို လက်ဖြင့်အုပ်ပေးထားရင်း ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဒါရိုက်တာလျိုသည် မိမိကိုယ်ကို ထုတ်ဖော်ပြသရန် အချိန်တန်ပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သဖြင့် ရှေ့သို့တိုးလာခဲ့သည်။

"မစ္စတာရွှီ၊ မစ္စစ်ရွှီ... စိတ်အေးအေးထားပါ ဒီကိစ္စကို ကျွန်တော်တို့ သေချာပေါက် စုံစမ်းစစ်ဆေးပြီး ကျေနပ်လောက်တဲ့ အဖြေတစ်ခု ပေးပါ့မယ်"

မစ္စတာရွှီသည် ချက်ချင်းပင် မင်ယွဲ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

သူသည် ရဲတပ်ဖွဲ့ထက် မင်ယွဲ့ကိုသာ ပို၍ ယုံကြည်ကိုးစားမိသည်။

မင်ယွဲ့က သူ့ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်မှသာ မစ္စတာရွှီ၏ ရင်ထဲတွင် စိုးရိမ်စိတ်များ ပြေလျော့သွားတော့သည်။

"ကျွန်တော်တို့ ကလေးကို ခေါ်သွားတော့မယ်"

မစ္စတာရွှီသည် အသားအရေများ အရိုးပေါ် အရေတင်ဖြစ်နေသည့် ပိန်ချောင်လှသော သူ၏သားလေးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် မယူလိုက်ပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ကမူ ဇနီးသည်၏လက်ကို မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူတို့သည် မိသားစုဖြစ်ပြီး နောင်တွင် မည်သည့်အခါမျှ ထပ်မံခွဲခွာကြတော့မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် သူတို့အပြင်သို့ ထွက်လိုက်သည်နှင့် ရွာသားများက ဝိုင်းဝန်းတားဆီးကြပြန်သည်။

"ဟေ့... မင်းတို့ စုဟွာရဲ့သားကို ဘယ်ခေါ်သွားမလို့လဲ ငါတို့ ရဲတိုင်လိုက်မှာနော်"

တရားဥပဒေမဲ့ပြီး ယဉ်ကျေးမှုကင်းမဲ့လှသော ရွာသူရွာသားများက ရဲတိုင်မည်ဟု ခြိမ်းခြောက်နေခြင်းမှာ လှောင်စရာပင် ကောင်းလှသည်။

ရဲတပ်ဖွဲ့သည် သူတို့၏ အကာအကွယ်ပေးမည့် နတ်သားများကဲ့သို့ ဖြစ်နေခြင်းမှာ အဖွဲ့အစည်း၏ မူလရည်ရွယ်ချက်နှင့် သွေဖည်နေပေသည်။

ရဲဆိုသည်မှာ လူမှုစနစ်နှင့် တရားဥပဒေကို ထိန်းသိမ်းရန်ဖြစ်ပြီး ဆိုးသွမ်းသော ရွာသားများကို ကာကွယ်ရန် မဟုတ်ချေ။

"တုန်းကျိ... မြန်မြန်ဆင်းလာခဲ့ လူဆိုးတွေနောက် လိုက်မသွားနဲ့"

တုန်းကျိဟု ခေါ်သော ထိုကလေးငယ်မှာ ရွာသားများကို လျစ်လျူရှုထားပြီး ဖခင်ရွှီ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင်သာ ခေါင်းဝှက်ထားလိုက်သည်။

"တုန်းကျိ... မင်းအဖေနဲ့ အမေက မင်းကို ငါးနှစ်တောင် ကျွေးမွေးပြုစုလာတာ အခုတော့ လူစိမ်းနောက် လိုက်သွားတယ်ပေါ့ မင်းလို ကျေးဇူးမသိတဲ့ကောင်"

သူတို့သည် အသက်အရွယ်မရှိသေးသော ကလေးငယ်တစ်ဦးအပေါ် ယုတ်ညံ့သော စကားလုံးများဖြင့် ဆဲဆိုနေကြသည်။ မစ္စတာရွှီက ထိုသူများကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်

သည်။

"ငါ့သားကို ငါအိမ်ပြန်ခေါ်သွားတာ မင်းတို့နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ"

"အရာရှိ... ကျုပ်သံသယဖြစ်တာကတော့ ဒီလူတွေက ဟိုနှစ်ယောက်နဲ့ တစ်ဖွဲ့တည်းပဲ သေချာ စုံစမ်းပေးဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်"

သားဖြစ်သူကို လိုက်လံရှာဖွေနေသည့် ကာလအတွင်း မစ္စတာရွှီသာ ကိုယ်ကျင့်တရားကို လက်ကိုင်မထားခဲ့လျှင် ဤလူ့အဖွဲ့အစည်းအပေါ် တစ်နည်းနည်းဖြင့် ကလဲ့စားချေမိပြီးသား ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ယခု သားဖြစ်သူကို ပြန်တွေ့ချိန်တွင် ဤကဲ့သို့သော ဆူညံသံများက သူ၏ စိတ်ကြည်နူးမှုကို ဖျက်ဆီးနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

ဒါရိုက်တာလျိုမှာမူ တွန့်ဆုတ်မနေတော့ဘဲ စုံစမ်းစစ်ဆေးမည်ဟု ဆိုလျှင် ချက်ချင်းပင် ဆောင်ရွက်တော့သည်။

ရဲဝတ်စုံဝတ်ထားသူများကို မြင်သောအခါ ရွာသားများမှာ ပို၍ပင် မာန်တက်လာကြသည်။

"မိုက်ဇီ... ဒီလူစိမ်းတွေကို အကုန်ဖမ်းစမ်း"

ရဲတပ်ဖွဲ့ထဲမှ ရင်းနှီးသော မျက်နှာတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ရွာသားများက ထိုသူမှာ ယခင်က မင်ယွဲ့တို့ကို ဖမ်းမည်ဟု ခြိမ်းခြောက်ခဲ့ဖူးသည့် နယ်မြေခံရဲအရာရှိဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိသွားကြသည်။

ဒါရိုက်တာလျို၏ အကြည့်များက ထိုအရာရှိဆီသို့ ရောက်သွားသောအခါ ထိုသူက ချက်ချင်းပင် အလေးအနက် ဆိုလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့က အမှုကိစ္စကို စုံစမ်းဖို့ လာတာပါ အဖြစ်မှန်အတိုင်းပဲ ဆောင်ရွက်သွားမှာပါ"

သူ၏ လုပ်ငန်းသဘောအရ ပြောဆိုလိုက်သော အသံနေအသံထားက ရွာသားများနှင့် သူ၏ကြားတွင် အကွာအဝေးတစ်ခု ခြားလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ သို့သော် ပြဿနာရှာတတ်သူများမှာ မည်သို့မျှ အကျိုးအကြောင်း နားမလည်ကြပေ။

"မိုက်ဇီ... မင်း ရာထူးတက်သွားလို့ ငါတို့ကို မေ့သွားတာလား မင်း သေးသေးလေးဘဝထဲက ငါ မင်းကို ချီခဲ့တာနော်"

သက်ကြီးရွယ်အို တစ်ဦးက မကျေမနပ် ပြောလိုက်သည်။

သူတို့၏ အမူအရာကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် ဤရဲအရာရှိငယ်သည် ယခင်က သူတို့အတွက် ကိစ္စအတော်များများကို ကူညီဆောင်ရွက်ပေးခဲ့ဖူးကြောင်း သိသာလှသည်။

"သူတို့အားလုံးကို စစ်ဆေးဖို့အတွက် ခေါ်သွားလိုက်"

ဒါရိုက်တာလျို အလွန် စိတ်ရှုပ်သွားရသည်။

ရွာသားများ ဆူပူမှုဟုသာ ထင်မှတ်ထားသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် လူကုန်ကူးမှုဖြစ်နေပြီး ရွာတစ်ရွာလုံးနှင့်ပင် ပတ်သက်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

အမှုမှာ ကြီးသည်ထက် ကြီးလာသောကြောင့် သူ၏ ကောင်းသောနေ့ရက်များမှာ ပျောက်

ကွယ်သွားတော့မည်ဟု ခံစားနေရသည်။

စုဟွာနှင့် သူမ၏ခင်ပွန်းကို လက်ထိတ်ခတ်၍ ခေါ်ဆောင်လာသည်ကို မြင်သောအခါတွင်မှ ရွာသားများမှာ နှုတ်ဆိတ်သွားကြတော့သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ရဲများမှာ သူတို့ကို ခြိမ်းခြောက်ရုံသာ ပြုလုပ်လေ့ရှိသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ လက်ထိတ်ခတ်သည်အထိ အလေးအနက် ဆောင်ရွက်သည်ကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးကြချေ။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ရဲများ အမှန်တကယ်ပင် အရေးယူတော့မည်ကို သူတို့ နားလည်သွားကြသည်။

မိုဟန်ကျီနှင့် မင်ယွဲ့တို့က ဦးဆောင်၍ ရွှီမိသားစုကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ သက်တော်စောင့်များအားလုံး ကားပေါ်သို့ တက်လိုက်ကြပြီး ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ယာဉ်တန်းကြီးဖြင့် ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။

မိုဟန်ကျီသည် ဒါရိုက်တာလျိုကို ခေတ္တမျှ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ဒါရိုက်တာလျိုက ချက်ချင်းပင် အမှု၏ ဖြစ်ပေါ်တိုးတက်မှုများကို အမြဲအကြောင်းကြားမည်ဖြစ်ကြောင်း၊ အမှုကို အမြန်ဆုံး အပြီးသတ်စစ်ဆေးပြီး ပြစ်မှုကျူးလွန်

သူများကို ပြင်းထန်စွာ အပြစ်ပေးမည်

ဖြစ်ကြောင်း ကတိကဝတ်ပြုလိုက်သည်။

ကားပေါ်ရောက်သည့်တိုင်အောင် ကလေးငယ်မှာ စကားတစ်လုံးမျှ မပြောသေးပေ။

မိုဟန်ကျီက ကားမောင်းနေပြီး မင်ယွဲ့က ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ကာ ရွှီမိသားစု သုံးယောက်မှာ ကားနောက်ခန်းတွင် ထိုင်လိုက်ကြသည်။

သူ စကားမပြောသော်လည်း ရွှီဇနီးမောင်နှံက အတင်းအကျပ် မတိုက်တွန်းကြဘဲ ကလေးပြန်ရသည်ကိုပင် ကျေနပ်နေကြသည်။

အထူးခရီးစဉ်ဖြင့် ကလေးငယ်သည် လေယာဉ်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ လေယာဉ် စီးဖူးခြင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ တိမ်စိုင်ဖြူဖြူများနှင့် ကောင်းကင်ပြာကြီးကို စူးစမ်းစွာ ကြည့်နေမိသည်။

"ခင်ဗျားတို့က တကယ်ပဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ မိဘတွေလား လူမှားနေတာ မဟုတ်ဘူးလားဟင်"

ရွှီနော့သည် နောက်ဆုံးတွင် စကားစပြောလာခဲ့သော်လည်း သူ၏ စကားလုံးများတွင် သံသယနှင့် မလုံခြုံမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ရွှီဇနီးမောင်နှံ၏ ရင်ခွင်မှာ အလွန်ပင် နွေးထွေးလွန်းသဖြင့် အကယ်၍ ဤအရာမှာ အိမ်မက်တစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့လျှင် သူ အလွန်ပင် စိတ်ပျက်မိပေလိမ့်မည်။

သူသည် ကောင်းကင်ပေါ်တွင် ပျံသန်းနေသော ငှက်ငယ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အမြင့်သို့ ပျံတက်ချင်နေသော်လည်း အကယ်၍ သူသည် ထိုမိဘများ၏ ကလေးမဟုတ်ခဲ့ပါက ထိုတောင်တန်းများဆီသို့ ပြန်သွားရမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေမိသည်။

"သားလေး... မင်းနာမည်က ရွှီနော့တဲ့ မင်းက ငါတို့ရဲ့ သားအရင်းပါပဲ မင်း အသက်နှစ်နှစ်အရွယ်မှာ ပျောက်ဆုံးသွားပြီး ဟဲမြောင်ရွာကို ရောက်သွားခဲ့တာ အဲဒီရွာက မင်းရဲ့ နေရပ်မဟုတ်သလို ဟိုလူတွေကလည်း မင်းရဲ့ မိဘတွေ မဟုတ်ဘူး သား နားလည်တယ်မလား"

မှန်ကန်သောအမှန်တရားမှာ ခါးသီးနိုင်သော်လည်း မပြတ်မသားဖြစ်နေခြင်းက ပြဿနာကို ပိုကြီးထွားစေမည်ဖြစ်သည်။

မစ္စတာရွှီသည် သူ၏သားကို လူကိုယ်တိုင် လွတ်မြောက်လာရုံသာမက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပါ ထိုနောက်ကျကျန်ရစ်သော တောင်ပေါ်ရွာလေးမှ လွတ်မြောက်စေချင်သည်။

သူသည် သူ၏သားကို ချမ်းသာကြွယ်ဝရန် မတောင်းဆိုသော်လည်း ကျန်းမာပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ဘေးကင်းရန်သာ မျှော်လင့်မိသည်။

"ဒါဆို... ကျွန်တော်တို့ အတူတူ နေကြရတော့မှာလား"

ကလေးငယ်က အားငယ်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် သားရဲ့ ငါတို့ မိသားစုက အမြဲတမ်း အတူတူ နေကြမှာ သားမှာ အဘွားရှိတယ်၊ ဦးလေးနဲ့ ဒေါ်လေးတွေရှိတယ်၊ မောင်နှမဝမ်းကွဲတွေလည်း ရှိသေးတယ် သားကို ချစ်မယ့် ဆွေမျိုးတွေ အများကြီး ရှိတယ်နော်"

မစ္စစ်ရွှီက သားဖြစ်သူ၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ရင်း နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မိခင်မေတ္တာများဖြင့် ပြောပြနေသည်။

"ကျွန်တော် ရုပ်ပြစာအုပ်တွေ ဖတ်လို့ရမလားဟင်"

ဘေးအိမ်က အာနျိုတွင် ရုပ်ပြစာအုပ်တစ်အုပ် ရှိသည်။ သူ ဖတ်ချင်သော်လည်း ဟိုအမျိုးသမီးက ပေးမဖတ်ဘဲ သူ့ကို ရိုက်နှက်ခဲ့ဖူးသည်။

သူတို့မှာ သူ၏ မိဘအရင်းများ မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ သူ ဝမ်းမနည်းဘဲ စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့သည်။ အချို့လူများက သူတို့၏ ကလေးများကို ဘာကြောင့် မချစ်တတ်ကြသလဲဆိုသည်ကိုလည်း သူ နားလည်သွားခဲ့သည်။

အသက် ခုနစ်နှစ်အရွယ်သာ ရှိသေးသော်လည်း ရွှီနို့မှာ အခြားကလေးများထက် ပိုမို ရင့်ကျက်နေခဲ့သည်။

"ရတာပေါ့သားရဲ့ သားကို တခြားကလေးတွေလို ကျောင်းတက်ခိုင်းမယ် သား ကျောင်းတက်

ချင်လား"

"တက်ချင်ပါတယ်"

"ဒါဆို သားအတွက် ကျောင်းလွယ်အိတ်လေး၊ ခဲတံအိမ်လေးနဲ့ ဆေးရောင်စုံ ခဲတံတွေ ဝယ်ပေးမယ်နော်..."

သူတို့သည် နေ့စဉ်လူနေမှုဘဝ၏ သေးငယ်သော ကိစ္စရပ်လေးများကို ပျော်ရွှင်စွာ တိုင်ပင်နေကြတော့သည်။

"ကြည်နူးဖို့ ကောင်းတယ်မလား"

မင်ယွဲ့နှင့် မိုဟန်ကျီတို့သည် သူတို့၏ နောက်တွင် ထိုင်ရင်း ထိုစကားဝိုင်းကို နားထောင်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"အင်း..."

မိုဟန်ကျီက တိုတိုတုတ်တုတ်ပင် ထူးလိုက်သော်လည်း မင်ယွဲ့၏ စကားတိုင်းကို ဂရုတစိုက် တုံ့ပြန်ပေးနေသည်။

"ဒီနေ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

မင်ယွဲ့က အေးအေးဆေးဆေး ရှိချိန်တွင် သူ့ကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည်။

"ယွဲ့ယွဲ့... ငါတို့က သူငယ်ချင်းတွေပဲလေ"

သူသည် မင်ယွဲ့နှင့် အလှမ်းဝေးကွာမနေချင်ပေ။

သူမ၏ ဆက်ဆံရေးမှာ စည်းတစ်ခုခြားထားသကဲ့သို့ တိကျလွန်းလှသဖြင့် မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို အဆက်အသွယ် ဖြတ်တောက်သွားနိုင်သည်ကို သူ စိုးရိမ်မိသည်။

"ငါက အဝေးကနေ လာကူညီတဲ့ သူရဲကောင်းကြီးကို ငါ့ရည်းစားအဖြစ် ထားမလို့ စဉ်းစားနေတာ။ ဒါပေမဲ့ ရှင်က သူငယ်ချင်းအဖြစ်ပဲ နေချင်သေးပုံရတယ်"

မင်ယွဲ့က ပြုံးလျက် ကျီစယ်လိုက်သည်။

အတူရှိနေသည့် အချိန်အတွင်း သူမသည် မိုဟန်ကျီကို သာမန် CEO တစ်ဦးအဖြစ် မမြင်

နိုင်တော့ဘဲ သူမ၏ ခံစားချက်များကို ထိန်းချုပ်

ရန် ခက်ခဲလာခဲ့သည်။

မိုဟန်ကျီ၏ သူမအပေါ် အလိုလိုက်မှုများက သူမကို လွတ်လပ်ပေါ့ပါးစေပြီး သူ့ရှေ့တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နောက်ပြောင်နိုင်စေသည်။

"ယွဲ့ယွဲ့..."

မိုဟန်ကျီသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မင်

ယွဲ့၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

သူ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းလေးများနှင့် သူမ၏ နုနယ်သော လက်ချောင်းလေးများကို ယှက်နွှယ်လိုက်ရင်း ရင်ခုန်သံများ ထပ်တူကျနေခဲ့သည်။

"ငါ မင်းရဲ့ ရည်းစား ဖြစ်ချင်တယ်"

မင်ယွဲ့သည် ပြုံးလိုက်ရာ သူမ၏ အပြုံးက ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ ရှုခင်းများထက်ပင် ပိုမို တောက်ပနေတော့သည်။

"ငါ စဉ်းစားကြည့်ပါဦးမယ်"

"ယွဲ့ယွဲ့... ငါ့ကို ရည်းစားအဖြစ် ထားရင် အကျိုးကျေးဇူးတွေ အများကြီး ရှိတာနော် မင်း တကယ် စမ်းမကြည့်ချင်ဘူးလား ငါက ၂၄ နာရီပတ်လုံး မင်းအနားမှာ ရှိနေပေးနိုင်သလို ငါ့ဆီမှာ ရှိသမျှ ပိုက်ဆံတွေလည်း မင်းကို အကုန်ပေးမှာ..."

မိုဟန်ကျီသည် မိမိကိုယ်ကို အရောင်းမြှင့်တင်နေတော့သည်။

"ရည်းစားကြီးရှင်... တော်ပါတော့ ကျွန်မ အိပ်

ချင်ပြီ"

မင်ယွဲ့သည် လေယာဉ်ပေါ်ရှိ စောင်ကို ဆွဲခြုံကာ မျက်နှာကို အုပ်လိုက်ရင်း မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်တော့သည်။