ရည်းစား

စကားပြောနေသော မိုဟန်ကျီသည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မှင်သက်သွားပြီး စကားသံများ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

သူ၏ နားထဲတွင် မင်ယွဲ့က သူ့ကို "ရည်းစား" ဟု ခေါ်လိုက်သည့် အသံမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ရည်းစားလေး..."

မိုဟန်ကျီသည် ရင်ထဲမှ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ မင်ယွဲ့၏ မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်ထားသည့် စောင်စွန်းလေးကို အသာအယာ မလိုက်ပြီး တိုးညင်းစွာ ခေါ်လိုက်သည်။

အမျိုးသားတစ်ဦး၏ နီးကပ်လွန်းသော အငွေ့အသက်ကြောင့် မင်ယွဲ့၏ ပါးပြင်လေးများမှာ နွေးခနဲ ဖြစ်သွားရပြီး နှလုံးခုန်သံများမှာလည်း စည်းချက်မမှန်တော့ချေ။

ကိုယ်ပျောက်နေသော ယွမ်ပေါ့မှာမူ လေယာဉ်ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ပြင်ပရှုခင်းများကို စိတ်ဝင်တစား ငေးမောကြည့်ရှုနေလေသည်။

"အိပ်မက်လှလှ မက်ပါစေ"

မိုဟန်ကျီသည် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေသော်လည်း သူ မြတ်နိုးရသော လမင်းငယ်ကို လန့်ဖျန့်သွားစေမည့် အပြုအမူမျိုး မလုပ်ရဲပေ။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် မင်ယွဲ့၏ နဖူးပြင်ပေါ်သို့ နူးညံ့သော အနမ်းတစ်ပွင့်ကိုသာ ခြွေချလိုက်ပြီး ခပ်သြသြ အသံဖြင့် နှုတ်ဆက်စကား ဆိုလိုက်

သည်။

ထိုအမျိုးသား ထွက်ခွာသွားတော့မှသာ ယောက်ျားဆန်သော အရှိန်အဝါများကြောင့် ဖြစ်ပေါ်နေသည့် အသက်ရှူကျပ်မှုကို မင်ယွဲ့ ခံနိုင်ရည် ရှိသွားတော့သည်။

ထို့နောက် စောင်ကို မျက်ခုံးအထိ ဆွဲတင်ကာ မျက်နှာကို ဝှက်ထားလိုက်၏။

စောင်အောက်တွင် သူမ၏ လက်ကလေးဖြင့် နဖူးကို အသာအယာ ထိတွေ့ကြည့်မိရာ ထိုနေရာ၌ နွေးထွေးမှုများ ကျန်ရစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ထိုသူ၏ ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းအစုံကို တွေးမိလိုက်သည်နှင့် မင်ယွဲ့၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းလာတော့သည်။

သူမသည် စိတ်ကို အတင်းအကျပ် တည်ငြိမ်အောင် ထားလိုက်ပြီး အတွေးများ လွင့်ပျံမသွားစေရန် ထိန်းချုပ်လိုက်ရင်း ခေတ္တအကြာတွင်

အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

ဘေးနားရှိ မိန်းကလေးမှာ ငြိမ်သက်သွားပြီး ပုံမှန်အတိုင်း အသက်ရှူသံ သဲ့သဲ့ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် မိုဟန်ကျီမှာ သူမ အိပ်ပျော်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။

သူမ အသက်ရှူကျပ်မည် စိုးသောကြောင့် မျက်နှာပေါ်မှ စောင်ကို အသာအယာ ဖယ်ရှားပေးလိုက်၏။

"လူကြီးမင်း... တစ်ခုခု သုံးဆောင်ပါဦးမလား"

လေယာဉ်မယ်တစ်ဦး အနားသို့ ရောက်လာပြီး မေးရန် ပြင်လိုက်စဉ် မိုဟန်ကျီက နှုတ်ခမ်းပေါ် လက်ညှိုးတင်ကာ တိတ်တိတ်နေရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

ဘေးတွင် လူတစ်ယောက် အိပ်ပျော်နေသည်ကို သူမ သတိပြုမိစေရန် ဖြစ်သည်။

လေယာဉ်မယ်၏ အကြည့်များမှာ မင်ယွဲ့၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ထိုမိန်းကလေး၏ ထူးကဲလှသော အလှအပကြောင့် ခေတ္တမျှ မှင်သက်သွားရသည်။

လှပသော အမျိုးသမီးများစွာကို မြင်ဖူးသော်လည်း ဤမိန်းကလေးမှာ မည်သည့် ပြင်ဆင်မှုမျှ မပါဘဲ သဘာဝအတိုင်း ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် လှပနေခြင်း ဖြစ်သည်။

လေယာဉ်မယ်ကိုယ်တိုင်မှာ အလှအပတွင် မနိမ့်ပါးသော်လည်း မင်ယွဲ့နှင့် ယှဉ်လိုက်ပါက အလှချင်း ကွာခြားလွန်းလှသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

မိုဟန်ကျီသည် လေယာဉ်မယ်၏ အကြည့်များမှာ မင်ယွဲ့ပေါ်တွင် ကြာရှည်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသည်။

လေယာဉ်မယ်မှာ ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားပြီး အကြည့်ကို လွှဲလိုက်ကာ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ခန့်ညားသော အမျိုးသားနှင့် လှပသော အမျိုးသမီးမှာ အမှန်တကယ်ပင် လိုက်ဖက်ညီလှသော စုံတွဲတစ်တွဲပင် ဖြစ်သည်။

အနှောင့်အယှက်များ ကင်းစင်သွားသောအခါ မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့၏ အိပ်ပျော်နေသော ပုံရိပ်ကို တိတ်တဆိတ် ငေးကြည့်နေမိသည်။

လူတစ်ယောက်ကို ချစ်မြတ်နိုးလာသောအခါ ထိုသူ၏ အရာရာကို နှစ်သက်လာတတ်စမြဲ ဖြစ်သည်။ မင်ယွဲ့၏ မျက်ခုံးတန်းလေးများနှင့် မျက်လုံးအစုံမှာ အလွန်ပင် ပြည့်စုံလွန်းလှသဖြင့် မိုဟန်ကျီသည် သူမ၏ မျက်ခွံအောက်ရှိ မှည့်နီလေး တစ်လုံးကိုပင် သတိထားမိလိုက်သည်။

ထိုမှည့်လေးကို ထိတွေ့လိုသော်လည်း အိပ်ပျော်နေသူကို နိုးသွားမည် စိုးသဖြင့် သူ အတင်းထိန်းချုပ်ထားရသည်။

မင်ယွဲ့သည် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး အိပ်ပျော်လာခဲ့ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် မျက်လုံးများကို အသာအယာ ဖွင့်လိုက်သည်။

အကယ်၍ သူမသာ မနိုးလာခဲ့လျှင် မိုဟန်ကျီမှာ သူမ၏ မျက်တောင်လေးများကို တစ်ချောင်းချင်း ထိုင်ရေတွက်နေမိတော့မည် ဖြစ်သည်။

"အင်း..."

မင်ယွဲ့သည် စောင်အောက်မှနေ၍ ကိုယ်လက်ဆန့်လိုက်၏။ သူမ နိုးလာသည့်အချိန်တွင် ပြုမူတတ်သော ထိုအမူအရာလေးများကို မိုဟန်ကျီက အလွန်ပင် ချစ်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်မြင်နေမိသည်။

"ဟမ်း..."

မင်ယွဲ့သည် တစ်ဖက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမကို စိုက်ကြည့်နေသော မိုဟန်ကျီကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားကာ ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်လိုက်သည်။

"ရောက်တော့မှာလား"

"အင်း... ရောက်ခါနီးပြီ မင်း စိတ်ကြည်လင်သွားအောင် ကော်ဖီတစ်ခွက် မှာပေးမယ်နော်"

မင်ယွဲ့သည် လေယာဉ်မယ်ပေးသော ကော်ဖီကို ယူ၍ တစ်ငုံချင်း သောက်လိုက်သည်။ သူမသည် မျက်လွှာလေးကို ချကာ ကော်ဖီသောက်ခြင်းကိုသာ အာရုံစိုက်နေချိန်တွင် အပြင်ဘက်၌ ကောင်းကင်ပြာကြီးနှင့် တိမ်တိုက်ဖြူဖြူများက လှပစွာ တည်ရှိနေသည်။

မိုဟန်ကျီမှာ ထိုမြင်ကွင်းကို မနေနိုင်ဘဲ ဖုန်းထုတ်ကာ ဓာတ်ပုံရိုက်လိုက်တော့သည်။

ကင်မရာ ရိုက်သံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် မင်ယွဲ့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့နှစ်ဦး၏ အကြည့်ချင်း ဆုံသွားခဲ့သည်။

"ကလစ်—"

မိုဟန်ကျီ၏ ဖုန်းထဲတွင် ထိုလှပသော အခိုက်အတန့်လေးမှာ မှတ်တမ်းဝင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ယွဲ့ယွဲ့... ဒီဓာတ်ပုံနှစ်ပုံကို ငါ သိမ်းထားလို့ ရမလား"

မိုဟန်ကျီက ခွင့်တောင်းလိုက်သည်။

မင်ယွဲ့သည် အစပိုင်းတွင် ဝေခွဲမရဖြစ်နေသော်လည်း မိုဟန်ကျီ၏ ရိုးသားလှသော တောင်းဆိုမှုကို မြင်သောအခါ ငြင်းရန် ခက်ခဲသွားသည်။

အခုဆိုလျှင် သူတို့က ရည်းစားတွေ ဖြစ်နေပြီ မဟုတ်ပါလား။

"အခု ငါတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက ဘာလဲ"

မင်ယွဲ့က ကော်ဖီခွက်ကို ချလိုက်ပြီး အလေးအနက် မေးလိုက်သည်။

သူမ၏ တည်ကြည်သော အမူအရာကြောင့် မိုဟန်ကျီမှာ အနည်းငယ် စိုးရိမ်သွားရသည်။

"ရည်းစားတွေလေ"

သူက ခိုင်ခိုင်မာမာ ဖြေလိုက်သော်လည်း ရင်ထဲတွင်မူ မင်ယွဲ့က စိတ်လိုက်မာန်ပါ သဘောတူခဲ့မိသည်ဟု ဆိုကာ စကားပြန်လည် ရုပ်သိမ်းသွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေမိသည်။

"ဂုဏ်ယူပါတယ်... ရှင် မှန်သွားပြီ၊ ငါ့ရဲ့ ခန့်ညားတဲ့ ရည်းစားကြီး"

မင်ယွဲ့က ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ခေါင်းကို အသာအယာ ပုတ်လိုက်သည်။

အရပ် ခြောက်ပေကျော်ရှိသော ခန့်ညားလှသည့် အမျိုးသားကြီးတစ်ဦးက မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ ပွတ်သပ်မှုကို ငြိမ်သက်စွာ ခံယူနေသည့် မြင်ကွင်းမှာ အလွန်ပင် ကြည်နူးဖွယ် ကောင်းလှသည်။

"ဒါကြောင့်... မင်းရဲ့ လှပတဲ့ ရည်းစားလေးရဲ့ ဓာတ်ပုံတွေကို သိမ်းထားလို့ ရပါတယ်"

မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ လုပ်ရပ်ကို သတိပြုမိသွားပြီး လက်ကို ချက်ချင်း ပြန်ရုပ်လိုက်သည်။

သူမသည် ရှင်းယောင် လုပ်ငန်းစု၏ ဥက္ကဋ္ဌကြီး၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်မိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မိုဟန်ကျီသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ဘေးရှိ မိန်းကလေးကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်

တော့သည်။

"ယွဲ့ယွဲ့... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ငါ့ကို သဘောတူပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။

ငါ့ဘဝမှာ အများကြီး မတောင်းဆိုဖူးပေမဲ့ ကျန်ရှိတဲ့ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးမှာတော့ မင်းကိုပဲ လိုချင်မိတာပါ။

မိုဟန်ကျီသည် စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ကဲပါ... ရပါတယ်၊ လူတွေ ကြည့်နေကြပြီ"

မင်ယွဲ့သည် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ လူအချို့က သတိထားမိနေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှက်ရယ်ရယ်ဖြင့် မိုဟန်ကျီ၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ လွှတ်ပေးရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

မိုဟန်ကျီသည် ဖက်ထားရာမှ လွှတ်ပေးလိုက်သော်လည်း သူမ၏ လက်ကလေးကိုမူ မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။

မင်ယွဲ့သည် ဆုပ်ကိုင်ထားသော သူတို့၏ လက်များကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မိုဟန်ကျီ၏ မျက်နှာပေါ်မှ ပျော်ရွှင်မှုများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ လွှတ်မချတော့ဘဲ ထားလိုက်သည်။

တကယ်တော့ အမျိုးသားတစ်ဦး၏ လက်များမှာ အလွန်ပင် လှပသည် မဟုတ်ပါလား။ ထင်ရှားသော အရိုးအဆစ်များနှင့် အကြောစိမ်းလေးများက ဆုပ်ကိုင်ထားသူကို ဘေးကင်းလုံခြုံမှု ပေးနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

လေဆိပ်မှ ထွက်လာသောအခါတွင်လည်း မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့၏ လက်ကလေးကို ခေတ္တမျှပင် မလွှတ်ချင်ဘဲ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

မိုဟန်ကျီကို လာကြိုသော ဒရိုင်ဘာမှာ သူတို့နှစ်ဦး၏ လက်ချင်းတွဲထားပုံကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဥက္ကဋ္ဌကြီးတွင် အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ရပြီဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိလိုက်တော့သည်။

ရွှီမိသားစုအတွက်မူ မင်ယွဲ့နှင့် မိုဟန်ကျီတို့ ကိုယ်တိုင် ပါဝင်ဆောင်ရွက်ပေးရန် မလိုတော့ချေ။

သူတို့ ယန်ကျင်းသို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် ပထမဆုံး လုပ်ဆောင်သည့် အလုပ်မှာ ကလေးကို ဆေးရုံသို့ ပို့ဆောင်ကာ ကျန်းမာရေး စစ်ဆေးမှုများ ပြုလုပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆရာဝန်သည် ကလေး၏ အဝတ်အစားများကို ချွတ်လိုက်သောအခါ အရိုးပေါ် အရေတင် ဖြစ်နေသော ကလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မြင်ပြီး ရွှီဇနီးမောင်နှံကို မကျေမနပ် ကြည့်လိုက်သည်။

"အခုလို ခေတ်ကြီးထဲမှာ မိဘတွေက ကလေးကို ဒီလောက်အထိ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ငတ်ပြတ်အောင် ထားနိုင်ကြတာလဲ"

ကလေးမှာ ကောင်းမွန်စွာ ပြုစုစောင့်ရှောက်ခြင်း မခံရကြောင်းကို ဆေးစစ်ချက် မထုတ်ခင်ကပင် သိသာလှသည်။

လက်ဖဝါးများမှာ အသားမာများ တက်နေပြီး ဝမ်းဗိုက်တွင်လည်း နံရိုးများမှာ ထောင်ထနေသည်။

မစ္စစ်ရွှီမှာ မျက်ရည်မထိန်းနိုင်ဘဲ ငိုကြွေးနေတော့သဖြင့် မစ္စတာရွှီက ဖက်ထားပေးရသည်။

သူမသည် လူကုန်ကူးသူများကို အလွန်အမင်း နာကျည်းလှသဖြင့် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ထုရိုက်ကာ ရင်ဖွင့်နေမိသည်။

ဆရာဝန်သည် မိသားစု ဆက်ဆံရေးတွင် တစ်ခုခု လွဲမှားနေကြောင်း ရိပ်မိသွားပြီး ကလေးကို ဆက်လက် စစ်ဆေးပေးခဲ့သည်။

စစ်ဆေးချက်များအရ ကလေးတွင် ဒဏ်ရာဟောင်းများစွာ ရှိနေပြီး ခြေထောက်တစ်ဖက်မှာ ဆစ်လွဲနေကာ မည်သည့် ကုသမှုမျှ မခံယူထားရကြောင်း တွေ့ရှိရသည်။

ကနဦး စစ်ဆေးချက်မှာပင် ပြဿနာများစွာ ရှိနေသောကြောင့် ကျန်ရှိသော စစ်ဆေးချက်များ ထွက်လာပါက မည်သို့ရှိမည်ကို မခန့်မှန်းနိုင်တော့ချေ။

သားဖြစ်သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ဒဏ်ရာများကို ကြည့်ရင်း မစ္စတာရွှီ၏ ရင်ထဲတွင် ခံစားရခက်လှသည်။

ထိုနှလုံးသားမရှိသော လူယုတ်မာများ အားလုံး သေသင့်လှသည်။

အကယ်၍ ဥပဒေဆိုသည်မှာ မရှိခဲ့လျှင် သို့မဟုတ် သူ့တွင် စောင့်ရှောက်ရမည့် ဇနီးနှင့် သားသမီး မရှိခဲ့လျှင် သူသည် ဓားတစ်လက်ဖြင့် ထိုလူများကို သွားရောက် သတ်ဖြတ်မိပြီးသား ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ရွှီနော့မှာမူ အလွန်ပင် လိမ္မာလှသည်။ ဆေးရုံသို့ ပထမဆုံး ရောက်ဖူးခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သူသည် ငြိမ်သက်စွာဖြင့် ဆရာဝန် ခိုင်းသမျှကို လိုက်နာဆောင်ရွက်သည်။

"ဆေးစစ်ချက် သွားယူရအောင်နော်"

ဆရာဝန်က ရွှီနော့ ခေါင်းကို အသာအယာ ပုတ်ကာ နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

ရွှီနော့သည် ဟဲမြောင်ရွာမှ ထွက်လာပြီးနောက်တွင် သူစိမ်းများထံမှ နွေးထွေးသော ဂရုစိုက်မှုများစွာကို ရရှိခဲ့သည်။

ထိုနေရာမှ ထွက်လာမှသာ ကမ္ဘာကြီးမှာ မည်မျှ ကျယ်ပြောကြောင်း သူ သိလိုက်ရသည်။

ဤကမ္ဘာကြီးသည် မြေနီတောင်ကုန်းများ၊ မြင့်မားလှသော တောင်တန်းများနှင့် ဆိုးသွမ်းသူများသာ ရှိသည့် နေရာ မဟုတ်ချေ။ ပြင်ပလောကရှိ ပူပြင်းလှသော နေရောင်ခြည်မှာပင် သူ့အတွက် အလွန် နွေးထွေးနေခဲ့လေတော့သည်။