အခင်းအကျင်း ပြန်ကန်ခြင်း

“ခုနက အနီရောင်အလင်းက ဘာလဲ။”

“ဘုရားရေ... ငါတော့ လန့်သွားတာပဲ...”

စုရုံးနေသော ကျင့်ကြံသူများ ကောင်းကင်ယံကို ငေးကြည့်နေကြသည်။ ထိုအနီရောင်အလင်းမှာ တစ်ခဏအတွင်း ပေါ်လာပြီး အခင်းအကျင်း၏ ဗဟိုချက်ကို ထိမှန်ကာ အရိပ်အယောင်မပြဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေသည်။

“ဆရာတော် ဟွေ့ခုန်းကို ကြည့်လိုက်ဦး...” တပည့်တစ်ဦးက ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်၏။

အားလုံး၏ အကြည့်များမှာ ဂိုဏ်းအပျက်အစီး အဝင်ဝရှိ ကြေးတိုင်ကြီးဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ ထိုနေရာတွင် တရားထိုင်နေသော ဆရာတော် ဟွေ့ခုန်းမှာ ယခုအခါတွင် လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ လဲလျောင်းနေပြီး သူ၏ ဒွါရ၇ပေါက်မှ သွေးများ စိမ့်ထွက်နေသည်။

အရန်အခင်းအကျင်းအမှတ်များအဖြစ် ချထားသော ထာဝရမီးအိမ် (၈၁)လုံးလုံး ငြိမ်းသွားရုံ သာမကဘဲ မိစ္ဆာမီးလျှံများဖြင့်ပါ တောက်လောင်နေကြလေသည်။

ဟွေ့ခုန်းမှာ သတိလစ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူ၏ သန့်စင်ခြင်းအခင်းအကျင်း ပြိုကွဲသွားသင့်သည်။ သို့သော်လည်း အခင်းအကျင်းမှာ ပျောက်ကွယ်မသွားဘဲ ဆက်လက် ရှိနေဆဲပင်။

အခြားအရာတစ်ခုခုက ၎င်းကို ဆက်လက်လည်ပတ်စေခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ၎င်း၏ လုပ်ဆောင်ချက်မှာ လုံးဝ ပြောင်းပြန် ဖြစ်သွား၏။

မူလက ဟွေ့ခုန်း၏ အခင်းအကျင်းမှာ မိစ္ဆာစွမ်းအင်ကို သန့်စင်ပေးပြီး မိစ္ဆာအကြွင်းအကျန်များ၏ အစွမ်းကို နှိမ်နင်းပေးခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင် အခင်းအကျင်း၏ ဗဟိုချက်မှနေ၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာအရှိန်အဝါများ တိုးထွက်လာခဲ့လေသည်။ ထိုစွမ်းအားသစ်ကို ရရှိသွားသော မိစ္ဆာ အကြွင်းအကျန်များမှာ အစွမ်းများ သိသိသာသာ မြင့်တက်လာသည်။ အခြေခံအုတ်မြစ်အဆင့် အထွတ်အထိပ်ရှိသူများက ချက်ချင်းပင် ရွှေရောင်အနှစ်သာရအဆင့်သို့ တက်လှမ်းသွားကြပြီး ရွှေရောင်အနှစ်သာရအဆင့် အလယ်အလတ်ရှိသူများမှာ အဆင့်မြင့်သို့၊ အဆင့်မြင့်ရှိသူများမှာ ပြီးပြည့်စုံခြင်းသို့ အသီးသီး တိုးတက်သွားကြလေသည်။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ဂိုဏ်းအသီးသီးမှ တပည့်များမှာမူ စိတ်ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင် လည်ပတ်မှုမှာ ထိုင်းမှိုင်းလေးလံလာကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

သူတို့ ဆွဲယူအသုံးပြုနိုင်သည့် ပတ်ဝန်းကျင်မှ စိတ်ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်များမှာလည်း လျင်မြန်စွာ လျော့နည်းလာနေသည်။ မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းမည့်အစား သူတို့ကိုယ်တိုင် နှိမ်နင်းခံနေရပြီ ဖြစ်၏။

ပြဿနာက ထိုမျှသာဆိုလျှင် ထိတ်လန့်မှု ဖြစ်လာဦးမည် မဟုတ်သေးပေ။

သို့သော်လည်း တပည့်တစ်ဦးမှာ စူးရှသော အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး အခင်းအကျင်းအတွင်းရှိ ကြောက်မက်ဖွယ် တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်လေသည်။

“ငါ့... ငါ့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်တွေ အကုန် စုပ်ယူခံနေရပြီ။ ဒီအခင်းအကျင်းက... ငါတို့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ် ချီစွမ်းအင်ကို နှိမ်နင်းရုံတင်မကဘူး။ အဲဒါတွေကို စုပ်ယူပြီးတော့ မိစ္ဆာစွမ်းအင်အဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်နေတာ...”

“ငါ့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်တွေလည်း ပျောက်ကုန်ပြီ...”

“နေပါဦး... ငါ့ဆီမှာတော့ ဘာမှမဖြစ်ဘူး ထင်တယ်...”

ဓားကျောင်းတော် တပည့်များမှာမူ အတော်အတန် တည်ငြိမ်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ တိုက်ရိုက်တပည့် သုံးဦးဖြစ်သည့် တွမ်ဖုန်း၊ ရှုအန် နှင့် ကျန့်ဟယ်တို့သည် အခြားသူများကို အမြန်မေးမြန်းကြည့်ရာမှ ကောက်ချက်တစ်ခု ရရှိခဲ့သည်။

“ရွှေရောင်အနှစ်သာရအဆင့်အောက်က လူတွေပဲ စိတ်ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင် စုပ်ယူခံနေရတာ။ ရွှေရောင်အနှစ်သာရအဆင့်နဲ့ အထက်ကလူတွေကတော့ စိတ်ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင် မဆုံးရှုံးပေမဲ့ နှိမ်နင်းခံထားရတုန်းပဲ။”

တွမ်ဖုန်းက သူ့ထံ ပြေးဝင်လာသော မိစ္ဆာအကြွင်းအကျန် တစ်ခုကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။ သူ၏ ထက်ရှသော အကြည့်မှာ စစ်မြေပြင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သည်။ “ငါတို့ ဓားကျောင်းတော်မှာ ရွှေရောင်အနှစ်သာရအဆင့် အထက်မှာ တပည့် ၁၅ယောက်ပဲ ရှိတယ်။ ကျန်တဲ့သူတွေက အခြေခံအုတ်မြစ်အဆင့်မှာပဲ ရှိသေးတာ။ မိစ္ဆာအကြွင်းအကျန်တွေက အရမ်းများနေတယ်။ ဒီအတိုင်း ဆက်သွားရင် ငါတို့ အကြီးအကျယ် အထိနာလိမ့်မယ်။ အရင်းအမြစ်တွေက အရေးမကြီးတော့ဘူး။ ဓားကျောင်းတော်တပည့်တွေ အားလုံး နားထောင်... အခင်းအကျင်းထဲကနေ ဆုတ်ခွာကြ...”

တွမ်ဖုန်း၏ အမိန့်ပေးသံအောက်တွင် ဓားကျောင်းတော်တပည့် တစ်ဦးမှပင် တွန့်ဆုတ်မနေခဲ့ပေ။ သူတို့က အနီးနားရှိ မိစ္ဆာများကို တွန်းလှန်ကာ သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် အခင်းအကျင်း၏ အစွန်းဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ ဆုတ်ခွာကြသည်။

တိုက်ရိုက်တပည့်များမှာမူ နောက်ဆုံးမှနေ၍ လုံခြုံရေး ယူပေးထားသည်။

၎င်းကိုမြင်သော် လင်းရှီးတောင်ကြားနှင့် အဂ္ဂိရတ်ဂိုဏ်းမှ တပည့်များလည်း ထပ်တူ လိုက်လုပ်ကြသည်။

မည်သည်ကြောင့် သူတို့ ထိုမျှအထိ တညီတညွတ်တည်း လုပ်ဆောင်ကြသည့် အကြောင်းရင်းမှာ လျို့ဝှက်နယ်မြေထဲ မဝင်ခင်မှာပင် သူတို့၏ အကြီးအကဲများက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှာကြား ထားခဲ့၍ပင်။ “ဓားကျောင်းတော်ကို သွားပြီး ရန်မစနဲ့။ ဓားကျောင်းတော်က ရှောင်တဲ့နေရာဆိုရင် မင်းတို့လည်း ရှောင်။ ဓားကျောင်းတော်က ရှေ့တိုးရင် မင်းတို့လည်း သတိထားပြီး လိုက်သွား။ ဒါပေမဲ့ အရင်းအမြစ်တွေ အတွက်နဲ့တော့ သူတို့နဲ့ မပြိုင်နဲ့။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းတို့ နိုင်မှာ မဟုတ်လို့ပဲ။”

ယခုတော့ ဓားကျောင်းတော်က ဆုတ်ခွာနေပြီဖြစ်ရာ အခြေအနေမှာ အလွန်စိုးရိမ်နေရပြီဟု ဆိုလိုခြင်းပင်။ ထို့ကြောင့် သူတို့က အနောက်မှ လိုက်ရုံသာ ရှိတော့သည်။

လင်းရှီးတောင်ကြားနှင့် အဂ္ဂိရတ်ဂိုဏ်း နှစ်ခုလုံးမှာ ချင်းယွန်ဘုံတွင် အထင်ကရ ဂိုဏ်းကြီးများ ဖြစ်ကြသည်။

အထူးသဖြင့် အဂ္ဂိရတ်ဂိုဏ်းသည် အခြားဂိုဏ်းများစွာနှင့် အဆက်အသွယ်ရှိသဖြင့် အဂ္ဂိရတ်ဂိုဏ်း တပည့်များ ဆုတ်ခွာသည်ကို မြင်ရာတွင် အခြားဂိုဏ်းငယ်များမှ တပည့်များလည်း စစ်မြေပြင်မှ စတင်ဆုတ်ခွာလာကြသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကျင့်ကြံသူ ထက်ဝက်နီးပါးမှာ မိစ္ဆာများနှင့် တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ရပ်တန့်ကာ ဆုတ်ခွာသွားကြလေသည်။

ဓားကျောင်းတော်တပည့်တစ်ဦးသည် အခင်းအကျင်း၏ အစွန်းသို့ အရင်ဆုံး ရောက်သွားသည်။ သူ ရှေ့သို့ လှမ်းလိုက်သည့် ခဏမှာပင် သူ၏ခေါင်းမှာ မမြင်ရသော အကာအကွယ် အတားအဆီးတစ်ခုနှင့် တိုက်မိသွား၏။

“စီနီယာ... အကာအကွယ်က ကျွန်တော်တို့ကို အပြင်ထွက်ခွင့် မပေးဘူး...”

“ဘာ...”

တွမ်ဖုန်းသည် အခင်းအကျင်း၏ အစွန်းသို့ လျင်မြန်စွာ သွားပြီး ဓားဖြင့် ခုတ်ကြည့်သော်လည်း အကာအကွယ်မှာ လုံးဝ မလှုပ်ရှားပေ။ သူ၏မျက်နှာ မည်းမှောင်သွား၏။ “ဟွေ့ခုန်း ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ။ လူတွေကို အထဲပဲ ပေးဝင်ပြီး အပြင်ထွက်ခွင့်မပေးတဲ့ အခင်းအကျင်းမျိုး ဘာလို့ ချထားရတာလဲ။ ရူးနေတာလား။”

ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း...

ပိတ်မိနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရာ ကျင့်ကြံသူများ ပျာယာခတ်သွားပြီး အကာအကွယ်ကို မန္တန်အမျိုးမျိုးဖြင့် တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

သို့သော် အခင်းအကျင်းမှာ ကွဲအက်သွားမည့်အစား သူတို့၏ မန္တန်များမှ စိတ်ဝိညာဉ် ချီစွမ်းအင်များကို စုပ်ယူကာ ပိုမို၍ အစွမ်းထက်လာသည်။

“ငကြောက်တွေ...”

အထက်မှ အေးစက်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

အားလုံး မော့ကြည့်လိုက်ရာ စုန့်ချီယွဲ့သည် ဧရာမ ပန်းနွယ်ပင်ကြီးပေါ် မတ်တပ်ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ နှင်းခဲသဖွယ် အေးစက်နေ၏။

“အခက်အခဲလေး တစ်ခုလောက်နဲ့ပဲ အကုန်လုံးက ထွက်ပြေးဖို့ ပြင်နေကြတာလား။” သူက နှာခေါင်းရှုံ့ရင်း ဆိုလိုက်သည်။ “ဒါဟာ အခင်းအကျင်းရဲ့ ပြန်ကန်ချက်တစ်ခု သက်သက်ပဲ။ ကျွန်မ ဆရာတော် ဟွေ့ခုန်းကို ကုသဖို့ တပည့်တွေ လွှတ်ထားပြီးပြီ။ ရှင်တို့တွေ လုပ်ရမှာက နာရီဝက်လောက် တောင့်ထားဖို့ပဲ။ ဆရာတော်ဟွေ့ခုန်း ပြန်နိုးလာပြီးတော့ အခင်းအကျင်းကို ပြန်လှည့်လိုက်တာနဲ့ ဒီမိစ္ဆာအကြွင်းအကျန်တွေက ဘာမှမဟုတ်တော့ဘူး...”

၎င်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အချို့သောသူများ၏ နှလုံးသားထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် ပြန်လည် ရှင်သန်လာသည်။

မိစ္ဆာများ ပို၍အစွမ်းထက်လာသော်လည်း နာရီဝက်ခန့် ခုခံထားရန်မှာ ဖြစ်နိုင်လောက်သည်။

စုန့်ချီယွဲ့က နွယ်ပင်ပေါ်တွင် ခြေဖျားလေးဖြင့် တစ်ချက်တို့လိုက်ရာ မြစိမ်းရောင် အပ်ပေါင်း ထောင်သောင်းချီ၍ စစ်မြေပြင်သို့ မိုးရွာသကဲ့သို့ ကျဆင်းလာခဲ့သည်။ ထိုအပ်များ ထိမှန်ရာ အရပ်ရှိ မိစ္ဆာအကြွင်းအကျန်များမှာ ချက်ချင်းပင် အစိပ်စိပ်အမွှာမွှာ ဖြစ်ကုန်သည်။

ထိုလုပ်ဆောင်ချက်က တပည့်များ၏ တိုက်ပွဲဝင်စိတ်ဓာတ်ကို ပြန်လည် မြှင့်တင်ပေးလိုက်သည်။

စုန့်ချီယွဲ့က ဆက်ပြောသည်။ “မိန်းမဖြစ်တဲ့ ကျွန်မတောင် အရှေ့ဆုံးကနေ ရပ်တည်နိုင်သေးရင် ရှင်တို့တွေလည်း လုပ်နိုင်မှာပါ။ ရှင်တို့မှာ ယုံကြည်မှုမရှိသေးဘူးဆိုရင် တာအိုမိတ်ဆွေ ချင်းကိုပါ ကူညီပေးဖို့ ခေါ်လိုက်မယ်။ ကျွန်မတို့သာ စည်းစည်းလုံးလုံး ရှိမယ်ဆိုရင် ဆရာတော် ဟွေ့ခုန်း နိုးလာပြီး အခင်းအကျင်းကို ပြန်ပြင်တဲ့အထိ ခုခံထားနိုင်မှာပါ...”

“သူ ပြောတာ မှန်တယ်။ ငါတို့ အရှုံးပေးလို့ မရဘူး...”

“နားထောင်ကြဦး... ဒီအခင်းအကျင်းထဲမှာ ပြောင်းပြန်တာအိုဥပဒေသတွေ ပါဝင်နေတယ်။ အခင်းအကျင်းထဲကို စိတ်ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်တွေ ထပ်ထည့်ပေးတာက မိစ္ဆာစွမ်းအင်ကို အစာကျွေး နေသလိုပဲ။ အခင်းအကျင်းကို တိုက်ခိုက်ပြီး အင်အားဖြုန်းမယ့်အစား မိစ္ဆာတွေကို ခုခံထားပြီး ဆရာတော် ဟွေ့ခုန်းအတွက် အချိန်ဆွဲပေးရအောင်...”

“လာကြ။ ဒီမိစ္ဆာတွေကို ရှင်းပစ်ကြစို့...”

စကားအနည်းငယ်နှင့်ပင် ဆုတ်ခွာမှု ရပ်တန့်သွား၏။

တပည့်များ နောက်ပြန်လှည့်ကာ မိစ္ဆာများနှင့် တိုက်ပွဲကို ပြန်စကြလေသည်။ သူတို့က အဖွဲ့ငယ်လေးများ ဖွဲ့ကာ ပိုမိုထိရောက်စွာ တိုက်ခိုက်နေကြသည်။

၎င်းကိုမြင်သော် စုန့်ချီယွဲ့၏ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် အပြုံးလေးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။

သူ၏ အသံမှာ တဖန် ဟိန်းထွက်လာသည်။ “ဒါမှ ချင်းယွန်ဘုံ ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ စိတ်ဓာတ်ပဲ။ ကျွန်မတို့သာ မိစ္ဆာတွေကို မောင်းထုတ်ပြီး ဂိုဏ်းအပျက်အစီးကို ဖွင့်နိုင်ခဲ့ရင် ဒီမှာရှိတဲ့သူတိုင်း ရလာတဲ့ ပစ္စည်းတွေထဲက နှစ်ခုကို စိတ်ကြိုက် ရွေးယူနိုင်စေရမယ်။ ရှင်တို့နဲ့ သင့်တော်တာ မပါရင်လည်း ကျွန်မဆီလာပြီး အခြားအရင်းအမြစ်တွေကို တောင်းဆိုနိုင်ပါတယ်...”

သူ၏စကား ဆုံးသည်နှင့် ကျင့်ကြံသူများမှာ ပို၍ပင် တက်ကြွစွာ တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

စုန့်ချီယွဲ့က ဓားကျောင်းတော် တပည့်များကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းကို စေ့လိုက်ပြီး ရှေ့တန်းမှ ဆက်လက် ဦးဆောင်နေကြသည်။

“စီနီယာ... ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်မလဲ။ အားလုံး မိစ္ဆာတွေနဲ့ တိုက်နေပြီ။ ကျွန်တော်တို့လည်း...”

ဓားကျောင်းတော်တပည့်များက သူတို့၏ စီနီယာ သုံးယောက်ကို မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်လိုက်၏။

သူတို့လည်း အရင်းအမြစ်တွေကို လိုချင်ကြသလို အားလုံး တိုက်နေချိန် သူတို့သာ ဘေးထိုင် နေရမည်ကိုလည်း ရှက်မိကြသည်။

တွမ်ဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ဘာမှ မပြောရသေးခင်မှာပင် ချန်းကျန်တောင်ထွတ်မှ အတည်ငြိမ်ဆုံး တပည့်ဖြစ်သူ ကျန့်ဟယ်က သူ၏ ယပ်တောင်ကို ဖြန့်လိုက်ပြီး အသာအယာ ခတ်လိုက်သည်။

“ငါတို့ကတော့... အခင်းအကျင်းရဲ့ အစွန်းဆုံး၊ နောက်ဆုံးအကျဆုံးနေရာကို ဆုတ်ခွာရမှာပေါ့။”

“စီနီယာကျန့်ဟယ်... ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။” ရှုအန်က မေးလိုက်သည်။

ကျန့်ဟယ်က မျက်ဝန်းထဲတွင် လျို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အရိပ်အယောင်များဖြင့် ပြုံးလိုက်၏။ “စောင့်ကြည့်နေဖို့ပေါ့။”

သူက ဂိုဏ်းအပျက်အစီး၏ မြင့်မားလှသော ကြေးတံခါးကြီးများဆီသို့ လက်ညှိုးညွှန် ပြလိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် လည်ပတ်နေသော မိစ္ဆာစွမ်းအင်များကြား၌ သွေးရောင်လွှမ်းသော အရိပ်၆ခုမှာ တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေကြသည်။

သူတို့က မိစ္ဆာအကြွင်းအကျန်များ ဖြစ်သည်မှာ အသေအချာပင်။ သို့သော် အပြင်မှ မိစ္ဆာများနှင့် လုံးဝ မတူပေ။

“ချင်းယွန်ဘုံရဲ့ အစွမ်းအထက်ဆုံး ဓားကျင့်ကြံသူတွေအနေနဲ့ ငါတို့က အရေးကြီးဆုံးအချိန်ကျမှ လှုပ်ရှားရမှာ။ ဒီသာမန်မိစ္ဆာလေးတွေနဲ့ အင်အားဖြုန်းနေတာက အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး။ အဲဒီအစား တခြားလူတွေ တိုက်ခိုက်လို့ မောပန်းသွားတဲ့အထိ စောင့်မယ်။ အဲဒီကျမှ ငါတို့ ဝင်ပြီးတော့ ရှင်းလိုက်တာပေါ့။ အဲဒါဆိုရင် အရင်းအမြစ်ရော ဂုဏ်သတင်းရော နှစ်ခုလုံး ရတာပေါ့။”

ဓားကျောင်းတော်တပည့်များက တစ်ဦးကိုတစ်ဦး နားလည်မှုရှိရှိ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

“ဟုတ်တယ်။ ငါတို့က တွေ့ရာမြင်ရာကို ဓားထုတ်မနေသင့်ဘူး...”

“အတိအကျပဲ... ငါတို့ ဓားထုတ်ပြီဆိုရင် ထိုက်တန်တဲ့ ပြိုင်ဘက်မျိုးပဲ ဖြစ်ရမယ်...”

“တကယ့်ကို ထက်မြက်တဲ့ အကြံပဲ။ စီနီယာကျန့်ဟယ်... ကျွန်တော်တို့ အခင်းအကျင်းအစွန်းမှာပဲ စောင့်နေကြမယ်...”

အခြားသူများ၏ အကြည့်များကို လျစ်လျူရှုကာ ဓားကျောင်းတော်တပည့်များက အကာအကွယ် အနီးတွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး မျက်စိမှိတ်ကာ တရားထိုင်လိုက်ကြတော့သည်။

ကျန့်ဟယ်က ယပ်တောင်ကို ခတ်ရင်း ပြုံးနေသော်လည်း သူ၏ အကြည့်မှာ ရှုအန်နှင့် တွမ်ဖုန်း တို့နှင့် ဆုံသွားကာ သူတို့အချင်းချင်း အသံတိတ် စကားများ ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။

[ တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ။ ယောင်ချီမြင့်မြတ်နယ်မြေရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက သံသယဖြစ်စရာပဲ။ ]

...