ယောင်ကျန်းရင် ရင်ကွဲနေမှာ မဟုတ်လား

“ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ စွမ်းအင်ဂယက်တွေပဲ... ရတနာတစ်ခုခု ပေါ်လာတာများလား။”

“သွားကြစို့။ သွားကြမယ်... ငါတို့ သွားကြည့်မှ ဖြစ်မယ်...”

မြင့်မြတ်နယ်မြေ ကျင့်ကြံသူကြီး သုံးဦး၏ တိုက်ပွဲမှာ ပြင်းထန်လွန်းလှသည့် အတွက်ကြောင့် မဟာလျို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်း စူးစမ်းရှာဖွေနေကြသော ကျင့်ကြံသူတိုင်း သတိပြုမိသွားသည်။

စပ်စုခြင်းမှာ လူသားတို့သဘာဝ ဖြစ်ပြီး အတွေ့အကြုံ ရင့်ကျင့်ကြံသူများပင် မကင်းလွတ်ကြပေ။ ပြောရလျှင် သူတို့၏ စပ်စုချင်စိတ်မှာ သာမန်ထက်ပင် ပိုမိုပြင်းထန်ကြသေးသည်။

“ဂိုဏ်းချုပ် ဘယ်လိုလဲ။ ကျွန်တော်တို့ သွားကြည့်ကြမလား။”

ဓားကျောင်းတော် အကြီးအကဲများအားလုံးက စိတ်အားထက်သန်သော အကြည့်များဖြင့် စုချီနျန်ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

“ဘာသွားကြည့်မှာလဲ။ အန္တရာယ်ရှိရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။” စုချီနျန်က ဓားရိုးကို ညာဘက် လက်ဖြင့် အသာဖိထားရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူ၏လေသံမှာ တည်ကြည်နေ၏။ “တခြားကျင့်ကြံသူတွေကို အရင်သွားခိုင်းလိုက်တာ ပိုကောင်းပါတယ်။ တကယ်လို့ တန်ဖိုးရှိတာ တစ်ခုခုရှိနေရင်...”

သူက သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ လက်နှိုက်ကာ အနက်ရောင် ခေါင်းစွပ်တစ်ခုကို ထုတ်လိုက်ပြီး အကြီးအကဲများကို ရှင်းပြစရာမလိုသော အကြည့်တစ်ချက် ပေးလိုက်၏။

“သြော်... နားလည်ပါပြီ။ ဂိုဏ်းချုပ်ပီသပါပေတယ်...”

“ဂိုဏ်းချုပ်က တကယ့်ကို အမြော်အမြင် ရှိတာပဲ...”

အကြီးအကဲများအားလုံးလည်း အနက်ရောင် ခေါင်းစွပ်များ ထုတ်ကာ နားလည်မှုရှိရှိ ပြုံးလိုက်၏။

သူတို့ ယခု ပိုင်ဆိုင်ထားသော အနက်ရောင်ခေါင်းစွပ်များမှာ ယခင်ကနှင့် မတူတော့။

ဓားကျောင်းတော် ဆင်းရဲပြီး အရင်းအမြစ် ရှားပါးစဉ်က စုချီနျန်နှင့် အကြီးအကဲများမှာ သူတို့၏ ရုပ်ဖျက်ပစ္စည်းများတွင် မည်သည့် အခင်းအကျင်းမှ မထည့်နိုင်ခဲ့ကြပေ။

သို့သော် ဘိုးဘေးက တပည့်များထံ အရင်းအမြစ်များစွာ ဝေငှပေးခဲ့ပြီးကတည်းက...

သူတို့သည် အနက်ရောင်ခေါင်းစွပ်များကို အခင်းအကျင်းများစွာဖြင့် အဆင့်မြှင့်တင်ထားသည်။ အဓိကအားဖြင့် မိမိ၏ တည်ရှိမှုကို ဖုံးကွယ်ရန်၊ ဝိညာဉ်အာရုံခံမှုကို ပိတ်ဆို့ရန်နှင့် မျက်နှာကို ပြောင်းလဲရန် ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ထိုခေါင်းစွပ်များကို စွပ်ထားသရွေ့ မိမိထက် အဆမတန် အစွမ်းထက်သူဟုတ်လျှင် မည်သူမျှ သူတို့ကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

လောကအလယ် သွားလာရာတွင် ထိုကဲ့သို့သော အနက်ရောင် ခေါင်းစွပ်မျိုးမှာ အမြဲတမ်း မလိုအပ်သော်လည်း...

မရှိမဖြစ် ဆောင်ထားရမည့် အရာပင်။

ကျင့်ကြံသူများသည် တိုက်ပွဲ၏ နောက်ဆက်တွဲဂယက်များ ထွက်ပေါ်ရာအရပ်သို့ ပျံသန်း၍ သွားကြသည်။

ဗဟိုဧရိယာသို့ နီးကပ်လာလေလေ သူတို့က စိတ်မအေးဖြစ်လာလေလေပင်။

စစ်မြေပြင်တစ်ခုလုံးမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဓားအသိများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

ဓားချီကြောင့် အတိအကျ ပိုင်းဖြတ်ခံထားရသော တောင်တန်းများမှာ မှန်တစ်ချပ်ကဲ့သို့ ချောမွေ့နေပြီး ၎င်း၏ ဖြတ်ပိုင်းများမှာ ပြောင်လက်တောက်ပနေ၏။

ကောင်းကင်ကြီးကိုယ်တိုင်မှာလည်း နှစ်ခြမ်းကွဲနေသည်။ တစ်ဖက်မှာ ယင်၊ တစ်ဖက်တွင် ယန် ဖြစ်ပြီး လှိုင်းထနေသော တိမ်တိုက်များမှာ အတွင်း၌ လည်ပတ်နေသည်။

ထိုထူးဆန်းသော ကောင်းကင်အောက်ရှိ ပန်းများ၊ သစ်ပင်များ၊ ငှက်များနှင့် သားရဲများမှာ နေရာမှာတင် ခဲသွားကြသကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေကြ၏။

အနီးကပ် ကြည့်လိုက်ရာ သက်ရှိဖြစ်စေ၊ သက်မဲ့ဖြစ်စေ အရာအားလုံးမှာ ဓားအသိများဖြင့် အစိပ်စိပ်အမွှာမွှာ ထိုးဖောက်ခံထားရသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

အသာ ထိလိုက်ရုံဖြင့် အရာအားလုံး ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ကြွေကျကာ လေထဲတွင် လွင့်စင်၍ သွားပေလိမ့်မည်။

“ဒါ... ဒါ ဘာတွေ ဖြစ်သွားတာလဲ။ ဘာလို့ ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ဓားအသိတွေ ရှိနေရတာလဲ...”

“ဒီဓားအသိထဲမှာ သံသရာတာအိုကို ငါ ခံစားနေရတယ်။ ဘယ်သူကများ ဒီလောက် နက်နဲတဲ့ ဥပဒေသတွေကို နားလည်သဘောပေါက်ခဲ့တာလဲ။”

“ကြည့်ကြဦး... အဲဒါ ဆရာတော် ဖန်ယဲ့ နဲ့ ယောင်ကျန်းရင်ပဲ...”

ကျင့်ကြံသူများသည် စစ်မြေပြင်၏ ဗဟိုသို့ ရောက်ရှိလာစဉ် သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်က ပေတစ်ထောင်ခန့် ကျယ်ဝန်းသော အဆုံးမဲ့ ချောက်ကမ်းပါးကြီးဆီသို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။

ချောက်ကမ်းပါး အစွန်းတွင် ယောင်ကျန်းရင်နှင့် ဆရာတော် ဖန်ယဲ့တို့သည် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ ဒဏ်ရာများသက်သာစေရန် တရားထိုင်နေကြသည်။

ချောက်ကမ်းပါး အတွင်း၌မူ အရိုးဖြူမိစ္ဆာသူတော်စင်မှာ သေလုမျောပါး လဲလျောင်းနေပြီး ၎င်း၏ ဟောင်းလောင်းပေါက် မျက်လုံးအိမ်များထဲမှ ဝေဝေဝါးဝါး အပြာရောင် ဝိညာဉ်မီးလျှံမှာ အားနည်းစွာ တဖျပ်ဖျပ် တောက်နေသည်။ သို့သော် ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြင်းထန်သော မိစ္ဆာ အရှိန်အဝါများမှာ ထွက်ပေါ်နေဆဲပင်။

၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ကျိုးပဲ့နေသော ဓားနှစ်လက် စိုက်ဝင်နေ၏။

ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက ၎င်းတို့ကို ချက်ချင်း မှတ်မိသွားသည်။

“အဲဒါ... အဲဒါက ယင်ယန်ဟင်းလင်းပြင်ဓားတွေပဲ။ ကျန့်ဝူမြင့်မြတ်နယ်မြေ အရှင်သခင် ကျန်းယိပိုင်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဓားတွေလေ...”

သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ ထိုဒဏ္ဍာရီလာ ဓားများမှာ တောက်ပမှု ကင်းမဲ့နေလေပြီ။

၎င်းတို့၏ ဓားဝိညာဉ်များမှာလည်း... ကွယ်ပျောက်သွားပုံရသည်။

“ဒီလောက် အုတ်အော်သောင်းနင်း ဖြစ်နေတာ မဆန်းပါဘူး...” အသက်ကြီးပိုင်း ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးက ချောက်ကမ်းပါးထဲသို့ ကြည့်ကာ ဆွံ့အသွားသည်။ “ကျင့်ကြံသူကြီး သုံးယောက်က မိစ္ဆာသူတော်စင် တစ်ပါးကို နှိမ်နင်းလိုက်တာပဲ...”

မိစ္ဆာသူတော်စင်...

၎င်းမှာ မိစ္ဆာကျင့်ကြံခြင်း၏ အထွတ်အထိပ်ဖြစ်ပြီး မိစ္ဆာအင်မော်တယ်ဖြစ်ရန် နောက်ဆုံး ကြမ္မာ စမ်းသပ်မှုကိုသာ လိုတော့သည့် အဆင့် ဖြစ်သည်။

မိစ္ဆာများက လူသားများထက် ကျင့်ကြံရ ပိုမိုခက်ခဲသဖြင့် အဆင့်တူလျှင် ပို၍ပင် အစွမ်း ထက်ကြသည်။

မဟာတက်လှမ်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ သုံးဦးမှ ဝိုင်းဝန်းနှိမ်နင်းခဲ့ရသည်ဟူသော အချက်ကပင် ၎င်း၏ အစွမ်းမှာ မည်မျှကြီးမားကြောင်း သက်သေပြနေ၏။

“အံ့ဩစရာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဆရာတော် ဖန်ယဲ့နဲ့ ယောင်ကျန်းရင်တို့ နှစ်ယောက်လုံး ဒဏ်ရာ ရထားတဲ့ပုံပဲ။ နေပါဦး...ကျန်းယိပိုင်ရော ဘယ်မှာလဲ။”

လူအုပ်ကြားထဲတွင် ကျန့်ဝူမြင့်မြတ်နယ်မြေမှ အကြီးအကဲ နှစ်ဦး ပါဝင်နေသည်။

သူတို့၏ အကြည့်များမှာ ပျက်စီးနေသော စစ်မြေပြင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရာ ယင်ယန် ဟင်းလင်းပြင်ဓားကို တွေ့ရသော်လည်း ကျန်းယိပိုင်၏ အရိပ်အယောင်ကို မတွေ့ရသဖြင့် သူတို့ မျက်နှာများ ဖြူဖျော့၍ သွားကြသည်။

သူတို့က ချောက်ကမ်းပါးအနီး သူ၏အမည်ကို ခေါ်ကာ ဝိညာဉ်အာရုံခံစားမှုဖြင့် အသည်းအသန် ရှာဖွေနေကြသည်။

သူတို့က ဖန်ယဲ့နှင့် ယောင်ကျန်းရင်ကို မေးမြန်းချင်သော်လည်း ကုသမှုခံယူနေစဉ် မနှောင့်ယှက် ရဲကြချေ။

ခဏအကြာတွင် ဆရာတော် ဖန်ယဲ့က ပထမဆုံး မျက်လုံးပွင့်လာသည်။

သူက ကျန့်ဝူအကြီးအကဲ နှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။

“အော်မီတော်ဖော်...”

သူ၏ သွေးစွန်းနေသော ဝတ်ရုံမှာ လေထဲတွင် တဖျပ်ဖျပ် လွင့်နေ၏။

သူက ချောက်ကမ်းပါးအတွင်းရှိ လည်ပတ်နေသော မိစ္ဆာစွမ်းအင်များကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး လေသံမှာ ရုတ်တရက် ခံစားချက်များဖြင့် တုန်ရီလာခဲ့သည်။

“တာအိုမိတ်ဆွေ ကျန်းယိပိုင်က... ရူးသွပ်နေတဲ့ အရိုးဖြူမိစ္ဆာသူတော်စင်ကို နှိမ်နင်းဖို့အတွက် သူ့ရဲ့ နှစ်၃၀၀၀ ကျင့်ကြံမှုကို သုံးပြီးတော့ သံသရာတာအိုကို အတင်းအကျပ် နားလည်အောင် လုပ်ခဲ့ရတယ်...”

“ချင်းယွန်ဘုံက သန်းပေါင်းများစွာသော သက်ရှိတွေကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် သူက သူ့ရဲ့ ဝတ်ရုံ တစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားတဲ့အထိ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာတောင် သူက သူ့ရဲ့ ကျိုးပဲ့နေတဲ့ ဓားတွေကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားတုန်းပဲ...”

“ငါတို့ လျို့ဝှက်နယ်မြေ တစ်ခုလုံးကို ရှာဖွေခဲ့ပေမဲ့... သူ ဝတ်ခဲ့တဲ့ ဝတ်ရုံရဲ့ သွေးစွန်းနေတဲ့ အစအနလေး တစ်ခုတောင် မကျန်ခဲ့တော့ဘူး...”

သူ၏ တွန့်ရှုံ့နေသော လက်ချောင်းများမှာ ကျွမ်းနေသော မြေကြီးထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးစိုက် ဝင်သွားသည်။

တောင်ပေါ်လေပြင်းကြောင့် ပျက်စီးနေသော အဆောင်များမှာ လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေ၏။

ဆရာတော် ဖန်ယဲ့က ရုတ်တရက် ပြင်းထန်စွာ တုန်ရီသွားပြီး ဝေဝါးနေသော မျက်ရည်များမှာ သူ၏ ပျက်စီးနေသော လက်ကိုင်တုတ်ပေါ်သို့ ကျဆင်းလာခဲ့သည်။

“သူ မရှိတော့ဘူး။ ငါတို့ ငရဲပြည် ၁၈ထပ်အထိ ရှာရင်တောင် သူ့ကို ဘယ်တော့မှ ပြန်တွေ့မှာ မဟုတ်တော့ဘူး...”

ကျန့်ဝူမြင့်မြတ်နယ်မြေမှ အကြီးအကဲ နှစ်ဦးမှာ မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွား၏။

သူတို့က ဆရာ‌တော် ဖန်ယဲ့ကို ငေးကြောင်ကြည့်နေမိသည်။

ထို့နောက်တွင် နောက်ထပ် ရှိုက်သံတစ်ခုကို ကြားလိုက်၏။

လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ယောင်ကျန်းရင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက ခေါင်းငုံ့ထားပြီး ပုခုံးများမှာ အနည်းငယ် တုန်ရီနေသည်။

“ဟင့်အင်း... မဖြစ်နိုင်တာ။ အရှင်သခင်က ချင်းယွန်ဘုံရဲ့ အကြီးကျယ်ဆုံး ဓားကျင့်ကြံသူလေ။ သူက မရေမတွက်နိုင်တဲ့ မိစ္ဆာကြီးတွေကို သတ်ခဲ့တာ။ မိစ္ဆာသူတော်စင် တစ်ပါးလက်မှာ သူ ဘယ်လိုလုပ် အသတ်ခံရမှာလဲ...”

“ခင်ဗျားတို့... ခင်ဗျားတို့ တစ်ခုခု လုပ်လိုက်တာမလား... အရှင်သခင်ကို မိစ္ဆာသူတော်စင်နဲ့ တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ခိုင်းခဲ့တာလား...”

သူတို့၏ စွပ်စွဲချက်များကို ဆရာတော် ဖန်ယဲ့နှင့် ယောင်ကျန်းရင်တို့က ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။

သူတို့က မိမိတို့၏ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများကိုသာ တိတ်ဆိတ်စွာ ပြသလိုက်ကြသည်။

ယောင်ကျန်းရင်၏ တစ်ခါက နက်မှောင်ခဲ့သော ဆံပင်များမှာ လုံးဝကို ဖြူဖွေးသွားခဲ့ပြီး ဆရာတော် ဖန်ယဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခြမ်းမှာ လုံးဝနီးပါး ဆွေးမြည့်ပျက်စီးနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ ဆိုးရွားလှသော အခြေအနေကို မြင်လိုက်ရာ အကြီးအကဲ နှစ်ဦးမှာ မည်မျှပင် သံသယ ရှိစေကာမူ ဆက်လက် စွပ်စွဲရန် စကားမထွက်တော့ချေ။

“အကြီးအကဲတို့။ ဒီလို စိတ်ထိခိုက်စရာ စကားမျိုး မပြောပါနဲ့။”

“ဟုတ်ပါတယ်။ ကျန်းယိပိုင် ပျောက်ဆုံးသွားတာ ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းပေမဲ့ ယောင်ကျန်းရင်နဲ့ ဆရာတော် ဖန်ယဲ့တို့လည်း အကြီးအကျယ် ခံစားနေရတာပါ။”

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျင့်ကြံသူများက အချင်းချင်း တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုနေကြသည်။

“ယောင်ကျန်းရင် တခြားကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်အတွက် ငိုတာ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ သူက တကယ့်ကို ရင်ကွဲမတတ် ခံစားနေရတာပဲ မဟုတ်လား။”

“အမှန်ပဲ... ကျန်းယိပိုင်နဲ့ ယောင်ကျန်းရင်တို့က အရမ်း ရင်းနှီးကြတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်။ သူတို့ တာအိုကို မရှာဖွေခဲ့ကြဘူးဆိုရင် တာအိုအဖော်တွေတောင် ဖြစ်နေလောက်ပြီ...”

“မိစ္ဆာမျိုးနွယ်တွေ သေနာတွေပဲ... သူတို့ကြောင့် မြင့်မြတ်နယ်မြေ ကျင့်ကြံသူကြီး နှစ်ဦး ဒဏ်ရာ အပြင်းအထန်ရပြီး တစ်ဦးက ပျောက်ဆုံးသွားရတယ်။ မိတ်ဆွေတို့၊ ငါတို့တွေ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်ကို ရန်သူအဖြစ် သတ်မှတ်ရမယ်...”

ယောင်ကျန်းရင်နှင့် ဆရာတော် ဖန်ယဲ့တို့သည် တိုးပွားလာသော ဒေါသတကြီး ပြောဆိုသံများကို နားထောင်နေသော်လည်း တိတ်ဆိတ်နေကြဆဲပင်။

အမှန်စင်စစ် သူတို့တွင် ဒဏ်ရာများကို ကုသရန် နတ်ဆေးများစွာ ရှိကြသည်။

အခြေခံအုတ်မြစ် ထိခိုက်သွားလျှင်ပင် ဒဏ်ရာများ မမြင်ရတော့သည်အထိ လျင်မြန်စွာ ကုသနိုင်သည်။

သို့သော် သူတို့ ထိုသို့ မလုပ်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။

စစ်မြေပြင်မှလည်း ထွက်ခွာမသွားကြပေ။

ထိုအစား သူတို့ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသည်။ ကျင့်ကြံသူများ စုရုံးလာစေရန်၊ ထိုမြင်ကွင်းကို သက်သေအဖြစ် မြင်တွေ့စေရန် ဖြစ်သည်။ ထိုအခါမှသာ ကျန်းယိပိုင်က အရိုးဖြူမိစ္ဆာ သူတော်စင်၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားကြောင်းကို တစ်လောကလုံး ယုံကြည်မည် ဖြစ်သည်။

ကျန့်ဝူမြင့်မြတ်နယ်မြေက သံသယရှိလျှင်ပင် ဘာလုပ်နိုင်မည်နည်း။

သူတို့က ထိုအမှန်တရားကို လက်ခံရန်မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိချေ။

ကျန်းယိပိုင် သေဆုံးသွားခြင်းနှင့်အတူ ကျန့်ဝူမြင့်မြတ်နယ်မြေတွင် ခေါင်းဆောင်မဲ့သွားပြီး ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု မဟုတ်တော့ပေ။

သူတို့၏ တစ်ခုတည်းသော ကြောက်ရွံ့မှုမှာ... ချောက်နက်အပျက်အစီးများပင်။

ချောက်နက်အပျက်အစီးများ အတွင်း၌ အထွတ်အထိပ်ကျင့်ကြံသူ ၉ ဦးမှာ အင်မော်တယ်ဖြစ်ရန် တိတ်တဆိတ် ကြိုးစားနေကြသည်။

ထို၉ဦးထဲတွင် ကျန်းယိပိုင်၏ အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်း တစ်ဦးလည်း ပါဝင်နေသည်။

ဒါပေမဲ့ သူတို့ကိုယ်တိုင် ချောက်နက်အပျက်အစီးများထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်သရွေ့..

ကျန်းယိပိုင်၏ သေဆုံးမှုမှာ ထာဝရလျို့ဝှက်ချက်အဖြစ် ကျန်ရှိနေပေလိမ့်မည်။

....