အခန်း (၄၃-၄၄)

အပိုင်း (၄၃) အိမ်ထောင်သည်အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ နူးညံ့ကြင်နာမှု

လင်းယွမ် အိမ်ပြန်ရောက်သည်နှင့် ပုံမှန်လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်အတိုင်း ဆိုင်ကယ်စီးဦးထုပ်ကို ဆောင်းလိုက်ပြီးနောက် သံမဏိပြားများကို အဝတ်အစားကြားတွင် ညှပ်ထည့်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သို့သော် တစ်အိမ်လုံးအနှံ့ ရှာသော်လည်း သံမဏိပြားများကို ရှာမတွေ့သဖြင့် သူ အံ့သြသွားရသည်။

"အမမေ"

ဧည့်ခန်းတွင် ရန်မေ မရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

အိပ်ခန်းထဲမှ ရန်မေ၏ အသံထွက်ပေါ်လာသည်။ "မောင်လေး... အမ ဒီမှာ... ခဏလေး စောင့်ပါဦး"

လင်းယွမ် ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားမိကာ အိပ်ခန်းဘက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ထိုအခါ ရန်မေသည် အပ်နှင့်အပ်ချည်ကို ကိုင်ကာ အဝတ်အစားတစ်ခုကို ချုပ်လုပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ အနည်းငယ် အံ့သြသွားပြီး "အမ ဘာတွေချုပ်နေတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ရန်မေသည် ချက်ချင်းပြန်မဖြေနိုင်သေးဘဲ အပ်ချည်မျှင်စကို ကိုက်ဖြတ်ကာ အဆုံးသတ်အထုံးကို ချည်လိုက်ပြီးမှ မတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်။

ထိုအရာမှာ သားရေဂျာကင်အင်္ကျီတစ်ထည် ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့ ပူအိုက်သော ရာသီဥတုမျိုးတွင် သားရေဂျာကင်ဝတ်ဆင်ခြင်းသည် မီးလှုံသကဲ့သို့ ပူလောင်စေမည်မှာ အသေအချာပင်။

ရန်မေသည် ဂျာကင်အင်္ကျီကို ကမ်းပေးရင်း မျှော်လင့်ချက်အရောင်သန်းနေသော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မောင်လေး စမ်းဝတ်ကြည့်"

လင်းယွမ် အံ့သြတကြီးဖြင့် အင်္ကျီကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ "ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ကျွန်တော့်အတွက် အင်္ကျီချုပ်ပေးတာလဲ... ဟမ်"

သားရေဂျာကင်ကို ကိုင်လိုက်မိသည်နှင့် တစ်ခုခု ထူးခြားနေသည်ကို သူ ချက်ချင်း သတိထားမိလိုက်သည်။

အလေးချိန်က မတူတော့ပေ။

သူ အင်္ကျီကို ခါလိုက်ရာ ပုံမှန်အင်္ကျီများထက် အဆများစွာ ပိုလေးလံနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လင်းယွမ်သည် အင်္ကျီ၏ အတွင်းသားကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်ရာ အံ့သြဝမ်းသာသွားမိသည်။

"သံမဏိပြားတွေလား"

ဤသားရေဂျာကင်၏ အတွင်းပိုင်းတွင် သံမဏိပြား အများအပြားကို အသေအချာ ချုပ်ထည့်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ရင်ဘတ်၊ ဝမ်းဗိုက်၊ ကျောပြင်၊ ခါးအနောက်ဘက်နှင့် ပုခုံးနေရာများ အားလုံးတွင် ပါဝင်သည်။

ဤသည်မှာ သူ ယခင်က ရင်ဘတ်ကြားတွင် သံမဏိပြားတစ်ချပ်ကို ဖြစ်သလို ညှပ်ထားသည်ထက် ပိုမိုခိုင်ခံ့သလို၊ လှုပ်ရှားရလည်း ပိုမိုလွယ်ကူစေသည်။

လင်းယွမ်သည် ရန်မေကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူမက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် သူ့ကို ကြည့်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

"ဘယ်လိုနေလဲဟင်... ဝတ်လို့အဆင်ပြေရဲ့လား... အရမ်းများ လေးနေမလား"

လင်းယွမ်သည် စကားအများကြီး မပြောတော့ဘဲ အင်္ကျီကို တန်းဝတ်လိုက်သည်။

ဒါက မူလကတည်းက သူ့အင်္ကျီဖြစ်သဖြင့် အရွယ်အစားမှာ ကွက်တိပင် ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သံမဏိပြားများ ထပ်ပေါင်းထည့်လိုက်ပြီး သူ၏ တိုးပွားလာသော ခွန်အားနှင့် ကြွက်သားများကြောင့် အင်္ကျီဝတ်လိုက်သည့်အခါ လူက ပိုမိုထွားကျိုင်းသန်မာသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

မာကျောသော သံမဏိသားရေဂျာကင်ကြီးက သူ့ကို လုံခြုံမှုအပြည့် ပေးစွမ်းနေသည်။

သူသည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် ရန်မေကို ကြည့်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။ "အမ အလုပ်ရှုပ်နေတာ ဒါလုပ်ပေးနေတာလား"

သူ သဘောကျသည်ကို မြင်လိုက်ရမှ ရန်မေလည်း သက်ပြင်းချနိုင်ပြီး အပြုံးပန်း ဆင်မြန်းနိုင်တော့သည်။

သူမက ရှေ့သို့ခြေတစ်လှမ်းတိုးကာ သူ့ကို ဇစ်ဆွဲပေးရင်း နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။ "မောင်လေး... အမက အသုံးမကျမှန်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိပါတယ်... ကပ်ဘေးမတိုင်ခင်တုန်းက အမ မိဘတွေက အမကို သမီးမိန်းကလေးမို့လို့ သဘောမကျကြဘူးလေ... အိမ်မှာ သမက်မျှားချင်ပေမဲ့ အလိမ်ခံရမှာကြောက်လို့ နောက်ဆုံးတော့ အသုံးမကျတဲ့ လီကျစ်ချန်နဲ့ ပေးစားခဲ့တာ"

"ကပ်ဘေးဖြစ်လာတော့လည်း လီကျစ်ချန်က အမကို အစားအသောက် ဖြုန်းတီးတယ်ဆိုပြီး ရိက္ခာနဲ့လဲပြီး ရောင်းစားဖို့လုပ်ပြန်တယ်"

"အမက ဘယ်နေရာရောက်ရောက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီး ဖြစ်နေတာ... ဒါပေမဲ့ မောင်လေးက အမကို မငြိုငြင်ဘဲ အိမ်မှာ ခေါ်ထားပေးလို့ အမ သိပ်ဝမ်းသာတာပဲ"

"မောင်လေး အပြင်ထွက်ပြီး စွန့်စားတာကို အမ တားလို့မရဘူးဆိုတာ သိပါတယ်... ဒါကြောင့် အမက ဒီလိုနည်းလမ်းလေးနဲ့ မောင်လေး ဘေးကင်းကင်း ပြန်လာနိုင်ဖို့ ကူညီပေးတာပါ"

ဤနေရာအထိ ပြောပြီးနောက် သူမသည် လင်းယွမ်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ မှီတွယ်လိုက်ကာ မျက်ရည်ဝဲလျက် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။ "ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်လာပါမယ်လို့ အမကို ကတိပေးနော်... အခုလို ခေတ်ကြီးမှာ မောင်လေးကလွဲရင် အမ ဘယ်သူ့ကို အားကိုးရမလဲဆိုတာ မသိတော့ဘူး... "

လင်းယွမ်၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားသည်။ ကပ်ဘေးမတိုင်ခင်ကရော၊ ကပ်ဘေးဖြစ်ပြီးချိန်မှာပါ သူ့အပေါ် ဤမျှ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ဂရုစိုက်သော အမျိုးသမီးမျိုး သူ တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးခဲ့ချေ။

ရန်မေကို စတင်လက်ခံစဉ်က ကိုယ်ကျိုးကြည့်လိုစိတ် ပါဝင်ခဲ့သည်ကို သူ ဝန်ခံသည်။

တစ်ဖက်တွင် ရန်မေက လှပပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသဖြင့် သူ့အထီးကျန်မှုကို ဖြေဖျောက်ရန် အဖော်လိုချင်ခဲ့သည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ အိမ်စောင့်ပေးရန် ယုံကြည်ရသော လူတစ်ယောက် လိုအပ်ခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် အစပိုင်းတွင် သူသည် ရန်မေကို အတင်းအဓမ္မ မလုပ်ဆောင်ဘဲ ဤလှပသော အိမ်ထောင်သည်အမျိုးသမီးကို လေးစားစွာ ဆက်ဆံခဲ့သည်။

ရက်ပိုင်းလေးအတွင်းမှာပင် သူမသည် သူ့အပေါ် ဤမျှအထိ သစ္စာရှိကာ ကိုယ်ရောစိတ်ပါ ပုံအပ်လိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့မိပေ။

ကပ်ဘေးကာလကြောင့်လား၊ သို့မဟုတ် မိဘများ၏ ခွဲခြားဆက်ဆံမှုကြောင့် လုံခြုံမှုကင်းမဲ့နေခြင်းကြောင့်လား ဆိုသည်ကိုတော့ လင်းယွမ် မသိပေ။

သို့သော် ဤရက်ပိုင်းလေးအတွင်း ရန်မေ၏ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး သူ့ထံ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

သူ မည်မျှပင် အတ္တကြီးပါစေ ယခုအချိန်တွင်တော့ ရေကဲ့သို့ နူးညံ့သော ဤအမျိုးသမီးကို နှစ်သက်မြတ်နိုးနေမိပြီ ဖြစ်သည်။

စကားများစွာ ပြောနေရန် မလိုတော့ပေ။ လင်းယွမ်က သူမကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး အိပ်ခန်းကျယ်ကြီးဆီသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ရန်မေသည် ငြင်းဆန်ခြင်းမရှိသည့်အပြင် ပြင်းပြင်းထန်ထန်ပင် တုံ့ပြန်လာသည်။

နှစ်ဦးသား တံခါးဝမှ ကုတင်ပေါ်အထိ အပြန်အလှန် ပွေ့ဖက်နမ်းရှိုက်ကြသည်။

အဝတ်အစားများကို ဖယ်ရှားကြပြီးနောက် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ခန္ဓာကိုယ်ချင်း ပေါင်းစပ်သွားချင်စိတ်များ ပြင်းပြနေကြသည်။

"မောင်လေး..."

ရန်မေ၏ ညည်းတွားသံတိုးတိုးလေးက အပြင်းထန်ဆုံးသော ဖိတ်ခေါ်မှုတစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်နေသည်။

လင်းယွမ်၏ သွေးများ ဆူပွက်လာပြီး သူမ၏ အချုပ်အနှောင်အားလုံးကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်သည်။

ခဏချင်းမှာပင် နှင်းလိုဖွေးဥနေသော တောင်ကုန်းအလှနှင့် ရှုခင်းအလှတို့က မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။

ရန်မေ၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ မက်မွန်သီးကဲ့သို့ နီရဲနေ၏။

ရေကဲ့သို့ ကြည်လင်သော မျက်ဝန်းအစုံထဲတွင် ချစ်ခြင်းမေတ္တာများ ပြည့်နှက်နေသည်။

သူမသည် လင်းယွမ်ကို နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ကြည့်ရင်း နားနားကပ်၍ တီးတိုးဆိုလေသည်။ "အမကို ချစ်ပေးပါ..."

...................................................................................................

နာရီဝက်အတွင်း ရန်မေမှာ အကြိမ်ကြိမ် အလံဖြူထောင်ကာ လက်နက်ချခဲ့ရသော်လည်း လင်းယွမ်မှာမူ အရှိန်မပျက်ဘဲ နဂါးလိုဏ်ဂူထဲသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေဆဲပင်။

လင်းယွမ် ဝမ်းသာအားရ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်မှာ သူ၏ ခွန်အား နှစ်ဆတိုးလာပြီးနောက် သန်မာလာရုံသာမကဘဲ ခံနိုင်ရည်စွမ်းအားပါ ပိုမိုကြာရှည်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

"ခွန်အား ဆိုတာက အားသန်တာတစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘဲ ခံနိုင်ရည်နဲ့ တခြားဆက်စပ်တဲ့ စွမ်းရည်တွေကိုပါ တိုးတက်စေတာလား"

သူ အတွေးဝင်သွားပြီး အာရုံလွင့်သွားသဖြင့် မနည်းရထားသော ခံစားမှုလေးမှာ ရုတ်တရက် ပျောက်ဆုံးသွားရသည်။

ထိုအခါ ဒုက္ခရောက်ရသူမှာ ရန်မေပင် ဖြစ်တော့သည်။

တစ်နာရီခန့် ကြာသောအခါ ရန်မေသည် နွားနို့ခဲလေးတစ်ခုပမာ ပျော့ခွေကာ လင်းယွမ်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ငြိမ်ကျသွားရှာသည်။

သူမမှာ စကားပြောရန်ပင် အားအင်မကျန်တော့ချေ။

လင်းယွမ်မှာမူ လန်းဆန်းတက်ကြွနေသည်။ အချိန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ညနေစောင်းနေပြီဖြစ်သည်။

သူ ထရပ်လိုက်ရင်း "ကျွန်တော် စားဖို့ တစ်ခုခု သွားလုပ်လိုက်ဦးမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရန်မေသည် အတင်းရုန်းကန်ထရန် ကြိုးစားသော်လည်း တစ်ကိုယ်လုံး နုန်းခွေနေသဖြင့် ထ၍မရပေ။

လင်းယွမ်က ပြုံးရယ်လျက် သူမကို ပြန်လှဲစေလိုက်သည်။ "အမ လုပ်စရာမလိုပါဘူး... ကျွန်တော် ကိုယ့်ဘာသာ လုပ်လိုက်မယ်... အမ ကောင်းကောင်း အနားယူထား... ညကျရင် ကျွန်တော် ပြန်လာတာကို စောင့်နေ"

ရန်မေသည် လိမ္မာသော ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး မျက်လုံးထဲတွင် ချစ်ရည်ရွှန်းလဲ့စွာဖြင့် သူ အခန်းထဲမှ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်နေလိုက်သည်။

လင်းယွမ်သည် ကံစမ်းမဲမှ ပေါက်ထားသော အမဲသားစိမ်း ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ရိုးရှင်းစွာ ကြော်လိုက်သည်။

အိမ်တွင် ငရုတ်ကောင်းမှုန့် မရှိသော်လည်း တော်သေးသည်က လောင်ကန်းမား ငရုတ်သီးဆီ ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။

အမဲသားကင်နှင့် လောင်ကန်းမား ငရုတ်သီးဆီတို့ ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ အသားဓာတ်ပြည့်ဝပြီး စပ်ရှိန်းရှိန်း အရသာထူးတစ်မျိုးကို ရရှိစေသည်။

အမဲသားတစ်တုံးလုံး ကုန်အောင် စားလိုက်သောအခါ သူ ဗိုက်ဝသွားလေသည်။

ဤအရာက အဆာခံသော်လည်း အများကြီးစားပါက အီလည်လည် ဖြစ်တတ်သည်။

ကံကောင်းသည်မှာ လောင်ကန်းမား ငရုတ်သီးဆီက အီတာကို သက်သာစေပြီး ခံတွင်းမြိန်စေသည်။ သူသည် ရန်မေအတွက် အသားတစ်ဝက်ခန့်ကို ချန်ထားလိုက်သည်။

အမဲသားကင် ပန်းကန်ကို ကိုင်လျက် အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်လာသောအခါ ရန်မေ၏ မျက်နှာတွင် အံ့သြဝမ်းသာမှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။

"အမဲသားကင်လား... အိမ်မှာ အမဲသားကင် ရှိနေသေးတာလား"

ဤကဲ့သို့ အရည်အသွေးမြင့် အသားဓာတ်မျိုး မစားရသည်မှာ မည်မျှကြာပြီလဲ ဆိုသည်ကို ဘုရားသာ သိပေလိမ့်မည်။

လင်းယွမ်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။ "စားလိုက်ဦး... ခုနက အားကုန်သွားတယ် မလား"

ရန်မေ မျက်နှာလေး ရဲသွားသော်လည်း ရှက်မနေနိုင်တော့ပေ၊ တကယ်လည်း ဗိုက်ဆာနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူမ နှုတ်ခမ်းနီနီလေးဖြင့် ကိုက်လိုက်သည်နှင့် အမဲသားကင်၏ မွှေးပျံ့သော အရသာက လျှာပေါ်တွင် ပျံ့နှံ့သွားသည်။

သူမ၏ အစာအိမ်က အမြန်မျိုချရန် တိုက်တွန်းနေသဖြင့် ကြာကြာပင် မဝါးနိုင်တော့ပေ။

"အရမ်း စားလို့ကောင်းတာပဲ"

တစ်လုပ်စားပြီးသည်နှင့် သူမ၏ ပုံရိပ်ကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ နောက်တစ်လုပ် ထပ်ကိုက်လိုက်သည်။

အမဲသားကင် ကုန်သွားမှသာ သူမ သက်ပြင်းချနိုင်တော့ပြီး မျက်နှာတွင် ကျေနပ်နှစ်သိမ့်မှုများ ပေါ်လွင်လာသည်။

"မောင်လေး... အိမ်မှာ ဘယ်လိုလုပ် အမဲသားကင် ကျန်နေသေးတာလဲ... အရင်တုန်းက အမ ရေခဲသေတ္တာ ရှင်းတုန်းက မတွေ့ပါဘူး"

လင်းယွမ်က ပြုံးလိုက်သည်။ "အများကြီး မရှိပါဘူး... ကျွန်တော် ဝှက်ထားတာလေ"

ရန်မေ ကြောင်သွားပြီး ဆက်မမေးတော့ပေ။ "အမ မောင်လေးနဲ့ တွေ့တာ ကံကောင်းလို့ပေါ့... မဟုတ်ရင် အမ ငတ်သေနေလောက်ပြီ"

လင်းယွမ်က သူမ၏ ပါးပြင်ကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ "စိတ်ချပါ... ကျွန်တော်ရှိနေသရွေ့ တခြားဟာ အာမ မခံနိုင်ပေမဲ့ အမကိုတော့ အငတ်မထားပါဘူး"

နှစ်ယောက်သား ခဏတာ ကြည်နူးပြီးနောက် လင်းယွမ်က အချိန်ကြည့်လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကဲ... ကျွန်တော်သွားတော့မယ်... သူတို့ ကျွန်တော့်ကို စောင့်နေလောက်ပြီ"

ထိုသို့ပြောပြီး သူ မတ်တတ်ထရပ်ကာ အကာအကွယ်ဝတ်စုံများကို ပြန်ဝတ်လိုက်သည်။

ရန်မေသည် အိပ်ရာပေါ်မှ အားယူထလိုက်ပြီး ရင်ဘတ်ကို အိပ်ရာခင်းဖြင့် ကာလျက် စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေသည်။ "ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်လာနော်"

လင်းယွမ်က လက်ကာပြလိုက်ပြီး ဘာမှထပ်မပြောတော့ပေ။ သားရေဂျာကင်ကို ဝတ်ဆင်ပြီးနောက် လှံတိုသဖွယ် ပြုပြင်ထားသော တရွင်းနှင့် သံရိုက်သေနတ် ကို ကိုင်လိုက်သည်။

တစ်ကိုယ်လုံး အပြည့်အစုံ ဝတ်ဆင်ပြီးနောက် သူ မှာကြားလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် မရှိတုန်း ဘယ်သူလာလာ တံခါးမဖွင့်ပေးနဲ့ ကြားလား"

"တကယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က တံခါးကို အတင်းဖျက်ဝင်လာရင် ဝရံတာဘက်ကနေ ထွက်ပြေး"

ရန်မေက မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "မောင်လေး... မောင်လေးသာ ပြန်မလာရင် အမလည်း အသက်မရှင်တော့ဘူး"

လင်းယွမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး အတည်မယူပေ။

တကယ့် သေရေးရှင်ရေး ဖိအားနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သေလမ်းကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရွေးချယ်ရဲသူ သိပ်မရှိလှပေ။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင်တော့ ရန်မေ၏ စကားများက ရိုးသားစစ်မှန်ကြောင်း သူ ယုံကြည်သည်။

တကယ်တမ်း အသက်အန္တရာယ် ကြုံလာရသည့်အခါတွင်မူ လူတစ်ဦးစီ၏ ရွေးချယ်မှုက တူညီချင်မှ တူညီပေလိမ့်မည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ... သူနှင့် သူ့အမျိုးသမီးကို ထိုကဲ့သို့ အခြေအနေဆိုးမျိုး အရောက်ခံမည် မဟုတ်ပေ။

လင်းယွမ်၏ မျက်လုံးများတွင် အေးစက်သော အရောင်များ လက်လာပြီး တံခါးဖွင့်ကာ အခန်း (၃၂၀၂) ရှိ လူများနှင့် သွားရောက်ပူးပေါင်းလိုက်သည်။

ဒီည... သေချာပေါက် ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ရာ သတ်ပွဲကြီးတစ်ပွဲ ဖြစ်လာပေတော့မည်။

ဆက်ရန်...

အပိုင်း (၄၄) မော်ရှောင်ချိုင်

"အစ်ကိုမာ... ဒါလေး ဝတ်သွားဦး"

အခန်းနံပါတ် ၃၂၀၂ ရှိ အဒေါ်လီသည် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားကာ သူမ၏ ရင်ဘတ်တွင် ဆွဲထားသော ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားကို အလျင်အမြန် ဖြုတ်လိုက်ပြီး မာကောချိုင်၏ လည်ပင်းတွင် ဆွဲပေးလိုက်လေသည်။

မာကောချိုင်က ခါးသက်သက်ပြုံးလိုက်ရင်း "စိတ်မပူပါနဲ့ကွာ... ဒီတစ်ခေါက် ငါတို့လူအင်အားက များပါတယ်... မအောင်မြင်ရင်တောင်မှ အထိအခိုက်မရှိ ပြန်ဆုတ်နိုင်မှာပါ" ဟု နှစ်သိမ့်စကား ဆိုသည်။

အဒေါ်လီက သူ့လက်မောင်းကို ဖျတ်ခနဲ လှမ်းရိုက်လိုက်ပြီး "မပြောကောင်း မဆိုကောင်း... ဘာ မအောင်မြင်တာလဲ... နိမိတ်မရှိ နာမရှိ လျှောက်မပြောစမ်းပါနဲ့" ဟု အပြစ်တင်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမက လေသံကိုနှိမ့်ကာ "ရှင်က အသက်ကြီးပြီ... ဟိုလူငယ်လေးတွေနဲ့ ယှဉ်လို့မရဘူး... သိပ်ပြီး ရှေ့မတက်နဲ့နော်... ကြားလား" ဟု မှာတမ်းခြွေပြန်သည်။

အစ်ကိုမာက ပြုံးလိုက်ပြီး "အေးပါ... ငါသိပါတယ်... စိတ်ချနေစမ်းပါ... လင်းယွမ်တို့ ချိုင်ကြည်တို့က သိပ်လည်တာ... ပြီးတော့ လင်းယွမ်က လူသတ်ဖူးတဲ့ကောင်... ငါက ဘေးကနေ ဟန်ရေးပြပေးရုံ သက်သက်ပါပဲ" ဟု ပြောလိုက်၏။

အဒေါ်လီသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိပြီး "အရင်တုန်းက အေးအေးချမ်းချမ်း ရှိခဲ့တဲ့ လောကကြီးက... ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီလိုအခြေအနေမျိုး ရောက်သွားရတာလဲမသိဘူး" ဟု ညည်းတွားလိုက်ရှာသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အိပ်ခန်းကျယ်ကြီးထဲ၌ ဝူချင်းသည် ချိုင်ကြည်ကို အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ပေးနေရင်း "အင်္ကျီထဲမှာ ကျွန်မ သုံးထပ်သားပြားလေးတွေ ကြားညှပ်ပေးထားတယ်... အစကတော့ သံပြားရှာပြီး ထည့်ပေးမလို့ပဲ... ဒါပေမဲ့ ရှင့်အတွက် သိပ်လေးသွားမှာစိုးလို့လေ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချိုင်ကြည်သည် အင်္ကျီကို ပုတ်ကြည့်လိုက်ရာ အတွင်းဘက်မှ မာကျောသော အထိအတွေ့ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် "မင်းက ဒါမျိုးတွေ ဘယ်က တတ်လာတာလဲ" ဟု ရယ်မောကာ မေးလိုက်၏။

ဝူချင်းက ပြုံးလိုက်ပြီး "ဒီနေ့ တစ်ဖက်ခန်းက ရန်မေ လင်းယွမ်အတွက် အင်္ကျီချုပ်ပေးနေတာ တွေ့ခဲ့လို့လေ... သူက အင်္ကျီထဲမှာ သံပြားတွေ ကြားညှပ်ထည့်ပေးနေတာ... အဲဒါနဲ့ ကျွန်မလည်း သတိရသွားပြီး စီစဉ်လိုက်တာ... အချိန်က သိပ်မရှိတော့တာနဲ့ အခုလိုပဲ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းလေး ချုပ်ထည့်ပေးလိုက်ရတယ်" ဟု ရှင်းပြသည်။

ချိုင်ကြည်က ရယ်မောလိုက်ပြီး "ဒီလောက်ဆို လုံလောက်ပါပြီကွာ... လင်းယွမ်က လူငယ်ဆိုတော့ ခွန်အားဗလ ကောင်းတယ်... သူ့အင်္ကျီထဲ သံပြားညှပ်ထည့်ထားလည်း လှုပ်ရှားရတာ အဆင်ပြေနေမှာပဲ... ငါက ဒီအသက်အရွယ် ရောက်နေပြီဆိုတော့ သိပ်လေးလွန်းရင် လှေကားတက်ဖို့တောင် မောနေဦးမယ်... ဒီသစ်သားပြားလောက်ဆို အတော်ပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူသည် စကားပြောရင်း အပေါ်ထပ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်လိုက်ရာ အတော်လေး ကျေနပ်အားရသွားပုံရသည်။

ဝူချင်းသည် ဘေးနားရှိ ဆိုင်ကယ်ဦးထုပ်ကို ကောက်ယူပြီး သူ့အား ကမ်းပေးလိုက်ရင်း "ရန်မေကတော့ တကယ့်ကို ကံကောင်းတဲ့ မိန်းမပဲနော်... ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ လင်းယွမ်လိုလူနဲ့ ဆုံရတာ" ဟု ပြောရှာသည်။

"တင်းယန်ရဲ့ အဖြစ်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်တော့လည်း... ဟင်း"

ချိုင်ကြည်ကလည်း သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး "လူတိုင်းမှာ ကိုယ့်ကံနဲ့ကိုယ် ရှိကြတာပဲလေ... ရန်မေ့ကို ကြည့်ရတာ လီကျစ်ချန်ကိုတောင် လုံးဝ မေ့သွားလောက်ပြီ... အခုဆို သူ့စိတ်တစ်ခုလုံး လင်းယွမ့်ဆီပဲ ရောက်နေတော့တာ" ဟု မှတ်ချက်ပြုလိုက်သည်။

ဝူချင်းကလည်း ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံလိုက်ပြီး "ဟုတ်ပါရဲ့... ဒါပေမဲ့ ဒီလိုခေတ်ကြီးထဲမှာ သူတို့လို ရုပ်ရည်ချောမောတဲ့ မိန်းမလှလေးတွေက သန်မာထွားကျိုင်းတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို အားမကိုးရင်လည်း အသက်ရှင်ဖို့ မလွယ်ဘူးလေ"

ချိုင်ကြည်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ "ခေတ်ကြီးက လုံးဝ ပျက်စီးသွားပြီ... နောက်ဆိုရင် ဘယ်သူ့လက်သီး ပိုမာလဲဆိုတာနဲ့... အဲဒီလူ ပြောတာ အမှန်တရား ဖြစ်လာတော့မှာ" ဟု ဆိုလေသည်။

ထိုသို့ စကားစမြည်ပြောရင်း နှစ်ယောက်သား လိုအပ်သည်များကို ပြင်ဆင်ပြီးသွားကြလေပြီ။

ဧည့်ခန်းဘက်တွင်မူ ကျောက်ခိုင်သည် ခေါင်းကိုငုံ့ထားပြီး လက်ထဲတွင် သစ်သီးလှီးဓားတစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားသည်။ အိမ်တွင် ဓားသွေးကျောက် မရှိသဖြင့် ကြွေပန်းကန်လုံးတစ်လုံးကို အသုံးပြုကာ ဓားသွားကို ဖွဖွလေး သွေးနေလေ၏။

လသာဆောင်ဘက်တွင် တင်းယန်သည် အပြင်ဘက်၌ သွန်းဖြိုးနေသော မိုးသည်းထန်စွာရွာသွန်းမှုကို ငေးကြည့်ရင်း အတွေးများ၌ နစ်မျောနေရှာသည်။

"ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်..."

ရုတ်တရက် တံခါးခေါက်သံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာ၏။

အခန်းတွင်းရှိ လှုပ်ရှားမှုအသံများ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ ကျောက်ခိုင်သည် ဓားသွေးနေခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး တင်းယန်က တံခါးမကြီးဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

အိပ်ခန်းမကြီးနှင့် ဒုတိယအိပ်ခန်းတို့၏ တံခါးများ ပွင့်သွားကာ မာကောချိုင်နှင့် ချိုင်ကြည်တို့သည် ပြိုင်တူနီးပါး ထွက်လာကြသည်။

ချိုင်ကြည်သည် ကျန်လူများနှင့် အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ပြီး တံခါးဝသို့ လျင်မြန်စွာ လျှောက်သွားကာ "ဘယ်သူလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်ပါ"

တံခါးအပြင်ဘက်မှ လင်းယွမ်၏ အသံထွက်ပေါ်လာသဖြင့် ချိုင်ကြည် သက်ပြင်းချနိုင်သွားသည်။

သူသည် ချက်ချင်း တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်ရာ မှောင်မည်းနေသော လှေကားထစ်များကြားတွင် အရပ်ရှည်ရှည် ဗလတောင့်တောင့် လူရိပ်တစ်ခု ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ချိုင်ကြည် တောင့်ခနဲဖြစ်သွားပြီး သိသိသာသာ ထူထဲဖောင်းကားနေသော လင်းယွမ်ကို ကြည့်ကာ "မင်း အင်္ကျီထဲမှာ ပစ္စည်းတွေ ဘယ်လောက်တောင် ထည့်လာတာလဲကွ" ဟု မေးရင်း ရယ်မောလိုက်မိသည်။

လင်းယွမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး "အန္တရာယ်ကင်းတာ အကောင်းဆုံးပဲလေ... ခင်ဗျားတို့ကော ဘယ်လိုလဲ... အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"အားလုံးနီးပါး အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ... မင်းကိုပဲ စောင့်နေတာ" မာကောချိုင်က လျှောက်လာရင်း ဝင်ပြောသည်။ သူလည်း ဆိုင်ကယ်ဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားလေသည်။

ကျောက်ခိုင်က စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ တိတ်တဆိတ် မတ်တတ်ရပ်ကာ တံခါးဝသို့ လျှောက်လာသည်။ လူအုပ်ထဲတွင် သူနှင့် တင်းယန်နှစ်ယောက်သာ မည်သည့် အကာအကွယ်ပစ္စည်းမျှ ဝတ်ဆင်မထားကြပေ။

လင်းယွမ်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "အိမ်မှာ ဦးထုပ်အပို ရှိသေးလား... သူ့ကို တစ်လုံးလောက် ပေးလိုက်ပါလား" ဟု မေးလိုက်၏။

အစ်ကိုမာက ပြန်ဖြေရန် ပြင်လိုက်စဉ် ကျောက်ခိုင်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "မလိုဘူး" ဟု ငြင်းလိုက်သည်။

လင်းယွမ် မျက်ခုံးပင့်သွားသော်လည်း ကျောက်ခိုင်က လေသံတိုးတိုးဖြင့် "အဝတ်အစားတွေ အများကြီး ဝတ်ထားရင် လေးနေမှာစိုးလို့... တော်ကြာ မော်ရှောင်ချိုင် ထွက်ပြေးရင် ကျွန်တော် လိုက်မမီဘဲ နေလိမ့်မယ်" ဟု ဆက်ပြောလိုက်သည်။

လင်းယွမ် ကြောင်သွားသည်။ ထိုစကားထဲတွင် ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို သူ အာရုံခံလိုက်မိ၏။

ထို့ကြောင့် ဘာမျှ ဆက်မပြောတော့ဘဲ တင်းယန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ "မင်း အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

တင်းယန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "စိတ်ချပါ... ပြောရမယ့် စကားတွေကို ကျွန်မ စဉ်းစားထားပြီးပါပြီ... ဘာပြဿနာမှ မရှိလောက်ပါဘူး" ဟု ဖြေသည်။

"ဟုတ်ပြီ... ဒါဆို သွားကြစို့"

လင်းယွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်ထွက်လာသည်။ အစ်ကိုချိုင်က သူ့နောက်မှ လိုက်လာပြီး တင်းယန်က အလယ်၊ အစ်ကိုမာက နောက်ဆုံးမှ ပိတ်လိုက်လာသည်။

သူတို့သည် ခြေသံကိုလုံအောင်နင်းရင်း (၂၉) ထပ်သို့ အမြန်ဆင်းလာကြ၏။

လှေကားထစ်များမှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော်လည်း စင်္ကြံလမ်းဘက်မှ ချောင်းဟန့်သံသဲ့သဲ့ ကြားနေရသည်။ ထိုဘက်တွင် လူနေထိုင်သူ ရှိပုံရသည်။

သူတို့သည် ထိုအသံကို အရေးမစိုက်ဘဲ (၂၉) ထပ်သို့ လျင်မြန်စွာ ဆင်းလာခဲ့ကြသည်။

လင်းယွမ် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ချိုင်ကြည်နှင့် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်သည်။

ချိုင်ကြည်က ခေါင်းအသာညိတ်ပြပြီး ခြေလှမ်းတန့်လိုက်ကာ အစ်ကိုမာကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်၏။

အစီအစဉ်အရ သူတို့နှစ်ဦးသည် အပေါ်ဘက်လှေကားထစ်တွင် ပုန်းအောင်းနေကြမည် ဖြစ်သည်။

လင်းယွမ်က ကျောက်ခိုင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ကျောက်ခိုင်သည် စကားမပြောဘဲ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းသော လှေကားဘက်သို့ ဦးတည်သွားလေသည်။ သူနှင့် လင်းယွမ်တို့က အောက်ဘက်လှေကားထစ်တွင် ပုန်းအောင်းကြမည်။ တင်းယန်ကတော့ မော်ရှောင်ချိုင် တံခါးဖွင့်လာအောင် လှည့်စားရမည့်သူ ဖြစ်သည်။

လူငါးယောက်သည် တာဝန်ကိုယ်စီ ခွဲဝေထားသည့်အတိုင်း သတ်မှတ်ထားသော နေရာများသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

လင်းယွမ်နှင့် ကျောက်ခိုင်တို့သည် မော်ရှောင်ချိုင် မမြင်နိုင်စေရန် လှေကား (၃-၄) ထစ်ခန့် အောက်သို့ဆင်းပြီး ကိုယ်ကိုကိုင်းကာ ပုန်းနေလိုက်ကြသည်။

အရာအားလုံး အဆင်သင့် ဖြစ်သွားသောအခါ တင်းယန်က အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူသွင်းလိုက်ပြီး လက်မြှောက်ကာ တံခါးကို ခေါက်လိုက်လေသည်။

"ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်..."

အခန်း (၂၉၀၁) အတွင်း၌မူ ကိုယ်လုံးတီးဖြစ်နေသော မော်ရှောင်ချိုင်သည် ကျိုးကျားချောင်၏ မိန်းမအပေါ်၌ မှောက်လျက်သား တိရစ္ဆာန်ကဲ့သို့ ကာမစိတ်များကို ဖြေဖျောက်နေလေသည်။

အိပ်ခန်းထဲတွင် ကျိုးကျားချောင်၏ သားဖြစ်သူ ကျိုးကျဲ ရှိနေသည်။

ကျိုးကျဲမှာ (၁၄) နှစ်သာ ရှိသေးပြီး အိပ်ခန်းကျယ်ကြီးထဲတွင် အပိတ်လှောင် ခံထားရခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျိုးကျားချောင်၏ မိန်းမသည် အသံမထွက်အောင် အောင့်ထားသော်လည်း ကျိုးကျဲက အရာအားလုံးကို သိနေသည်။

သူသည် အိပ်ခန်းထဲတွင် အရှက်တရားနှင့် အကြောက်တရားတို့ ရောပြွန်းကာ ပုန်းအောင်းနေပြီး အပြင်ဘက်မှ အဖြစ်အပျက်များကို မတွေးရဲအောင် ဖြစ်နေရှာသည်။

အမှန်တော့ သူ့အဖေ သေဆုံးသွားကြောင်း သတင်းကြားရချိန်ကတည်းက သူ အလွန်ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

သူ့အမေသာ မော်ရှောင်ချိုင်ကို အသနားခံမထားလျှင် ယခုအချိန်၌ သူလည်း မော်ရှောင်ချိုင်လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးနေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ် တံခါးခေါက်သံ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာ၏။

မိန်းမတစ်ယောက်ကို မနားတမ်း စော်ကားနေသော မော်ရှောင်ချိုင်သည် လှုပ်ရှားမှုကို ခေတ္တရပ်တန့်လိုက်ပြီး "မင်း အသံကြားလိုက်လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျိုးကျားချောင်၏ မိန်းမအမည်မှာ ချန်လီ ဖြစ်သည်။ အသက် (၄၀) ကျော်ပြီဖြစ်သော်လည်း ကိုယ်ခန္ဓာ ပြည့်ဖြိုးပြီး ရင်သားအစုံမှာ သိသိသာသာ ကြီးမားထွားကျိုင်းသည်။

သူမသည် ခါးနှင့်ဗိုက်တွင် အဆီပြင်များရှိပြီး ရင်သားများ တွဲကျနေကာ အသားအရေ ပျော့တွဲနေသည့် ပုံမှန် အလယ်အလတ်တန်းစား အမျိုးသမီးကြီး တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။

သို့သော် မော်ရှောင်ချိုင်က ဤကဲ့သို့သော အမျိုးအစားကိုမှ အထူးတလည် နှစ်သက်သည်။

ကောင်မလေး ငယ်ငယ်လေးတွေက ဝါးလုံးခေါင်းလို ပိန်ခြောက်ခြောက်နိုင်လွန်းပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစရာ မကောင်းဟု သူ ထင်မြင်ယူဆထားသည်။

ဘယ်နေရာကများ ဒီလို အသက်ကြီးကြီး အမျိုးသမီးကြီးတွေလောက် အရသာရှိနိုင်မည်နည်း။

ချန်လီသည် မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ နာကျင်မှုကို အောင့်အီးသည်းခံရင်း ခေါင်းလှည့်ကာ "အသံတော့ ကြားလိုက်သလိုပဲ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

"မင်းရဲ့ ဟိုခွေးကောင်လေး ပြဿနာရှာတာ မဟုတ်ပါဘူးနော်" မော်ရှောင်ချိုင်က သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ချန်လီ မျက်နှာပျက်သွားပြီး "မဟုတ်ပါဘူး ကိုကြီးရယ်... သူက စည်းကမ်းသိပါတယ်... ဘာမှ လျှောက်မလုပ်ရဲပါဘူး" ဟု အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"ဟားဟား... ဒီကောင်စုတ်လေး သူ့အမေ အလုပ်ခံနေရတာမြင်ပြီး စိတ်လာနေတာ များလား" မော်ရှောင်ချိုင်က ဟားတိုက်ရယ်မောလိုက်ပြီး အိပ်ခန်းထဲရှိ ကျိုးကျဲ ကြားအောင် တမင်သက်သက် အသံကို မြှင့်ပြောလိုက်သည်။

ချန်လီမှာ အရှက်သည်းလွန်းသဖြင့် "ကိုကြီးရယ်... တောင်းပန်ပါတယ်... ဆက်မပြောပါနဲ့တော့" ဟု တောင်းပန်ရှာသည်။

သို့သော် မော်ရှောင်ချိုင်က ဤသို့ပြုလုပ်ရခြင်းကို ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ကောင်းသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် ပို၍ အရှိန်တက်လာသည်။

"ဟားဟားဟား... ခွေးမ... မင်းကို ဘယ်နှစ်ခါပြောရမလဲ... လုပ်နေတဲ့အချိန် ငါ့ကို ယောကျ်ားလို့ခေါ်လေ... သိလား"

ချန်လီ၏ မျက်နှာမှာ နီရဲနေပြီး အရှက်သည်းကာ ဘာမှ ပြန်မပြောရဲရှာပေ။

ထိုအချိန်တွင်ပင် တံခါးခေါက်သံ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

ဤတစ်ခေါက်တွင်တော့ နှစ်ယောက်စလုံး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားလိုက်ကြရသည်။

မော်ရှောင်ချိုင် စိတ်ထဲတွင် သံသယဝင်သွားသည်။ အဝတ်အစားပင် ပြန်မဝတ်နိုင်တော့ဘဲ စားပွဲပေါ်ရှိ အသီးအရွက်လှီးဓားကို ကောက်ကိုင်ကာ တံခါးဝသို့ လျှောက်သွားပြီး "ဘယ်သူလဲ" ဟု လှမ်းအော်လိုက်သည်။

တံခါးအပြင်ဘက်မှ တင်းယန်၏ အသံထွက်ပေါ်လာသည် "အစ်... အစ်ကိုမော်... ကျွန်မ တင်းယန်ပါ... တစ်နေ့ကုန် ဘာမှမစားရသေးလို့ပါ... အစ်ကို... အစ်ကို စေတနာထားပြီး ကျွန်မကို စားစရာလေး နည်းနည်းလောက် ပေးလို့ရမလားဟင်"

ဆက်ရန်...