အခန်း (၄၅-၄၆)

အပိုင်း (၄၅) ဧည့်ခန်းထဲမှ ဖမ်းဆီးပွဲ

တင်းယန်...

မော်ရှောင်ချိုင် တစ်ချက်ကြောင်သွားပြီးမှ ချက်ချင်း သတိဝင်လာသည်။

ဒါ ကျိုးကျားချောင် အပိုင်သိမ်းထားတဲ့ အလှလေးနှစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက် မဟုတ်လား။

သူ အရင်က (၃၁) ထပ်အထိ တက်ပြီး ဒီမိန်းမတွေကို လိုက်ရှာဖူးသော်လည်း အရိပ်အယောင်ပင် မတွေ့ခဲ့ရပေ။

မှတ်မှတ်ရရ လျှိုအားလုံ ဦးဆောင်ပြီး ပြဿနာရှာတုန်းက မိန်းမတွေကို လုယူကြရာတွင် ကျိုးကျားချောင် တစ်ယောက်တည်းက အလှလေးနှစ်ယောက်လုံးကို သိမ်းပိုက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ နှစ်ယောက်စလုံးက အသက် ၃၀ ဝန်းကျင် ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်သော အလှပိုင်ရှင်များ ဖြစ်ကြသည်။

ထိုစဉ်က မော်ရှောင်ချိုင် အားကျခဲ့ရပြီး မသိမသာ ထိပါးဖို့ ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ကျိုးကျားချောင်၏ ရိုက်နှက်ခြင်းကိုသာ ခံခဲ့ရသည်။

ကျိုးကျားချောင်က မိန်းမကြောက်ကြီး ဖြစ်နေပြီး ထိုအလှလေးနှစ်ယောက် အိမ်ထဲဝင်ခွင့် မရမှန်း သိလိုက်ရချိန်တွင် မော်ရှောင်ချိုင် ရယ်ချင်လွန်း၍ သေမတတ် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ယောက်ကို လှေကားခွင်တွင် ထားရှိခဲ့စဉ်က သူသည် အခွင့်အရေးရမလားဟု အမှောင်ထဲတွင် ချောင်းမြောင်းခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ကျိုးကျားချောင် မိသွားပြီး အကြီးအကျယ် အရိုက်ခံလိုက်ရသဖြင့် လက်လျှော့ခဲ့ရသည်။

သို့သော် မော်ရှောင်ချိုင်၏ စိတ်ထဲတွင် ထိုအလှလေးနှစ်ယောက်ကို အမြဲ တမ်းတနေခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကလည်း အဆောင်အသီးသီးတွင် လိုက်ရှာခဲ့သော်လည်း မတွေ့ခဲ့ပေ။ မထင်မှတ်ဘဲ ဒီနေ့ တင်းယန်က အိမ်တိုင်ရာရောက် ရောက်ချလာခဲ့သည်။

သူ့ရင်ထဲတွင် ဝမ်းသာလုံးဆို့သွားပြီး သူ့အောက်ပိုင်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ စိတ်ဆန္ဒများ ထကြွနေပြီဖြစ်၍ ပို၍ပင် ပျော်ရွှင်သွားတော့သည်။

"ဟေးဟေး... ရောက်လာတာ ကွက်တိပဲဟေ့"

သို့သော် သူသည် သတိကို လုံးဝ လွတ်မထားပေ။ တံခါးပေါက်ရှိ ချောင်းကြည့်ပေါက်ကနေ အပြင်သို့ ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။

တံခါးဝတွင် တင်းယန် တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိပြီး အခြားမည်သူ့ကိုမှ မတွေ့ရပေ။

သူ သိပ်အများကြီး တွေးမနေတော့။ ဖမ်းဆီးချုပ်နှောင်ခံထားရဖူးသည့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က ဘာများ ခြိမ်းခြောက်နိုင်မည်နည်း။

"ဒီတစ်ထပ်လုံးကို အစ်ကိုအားလုံက ရှင်းလင်းထားပြီးပြီ... ဘယ်သူက မကျေနပ်ရဲမှာလဲ"

"ဪ... (၃၂) ထပ်က ခေါင်းမာတဲ့ ကောင်လေး တစ်ယောက်တော့ ကျန်သေးတာပဲ"

"ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီကောင်လေးလည်း ကိုယ့်အသက်ကိုယ်တောင် မနည်းလုနေရတာ... မနက်ဖြန်ကျရင် သံပြားတွေနဲ့ တံခါးကို ပိတ်ဆို့လိုက်ရင် အဲ့ဒီခွေးမသားလေးရဲ့ သံရိုက်သေနတ်တွေ၊ ဓာတ်ဆီတွေက အသုံးဝင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

"အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် အစ်ကိုအားလုံက ၃၂၀၂ အခန်းကို အရင်သိမ်းပိုက်မယ်... ပြီးရင်အဲ့ဒီအခန်းကနေ အပေါက်ဖောက်ပြီး ဟိုခွေးမသားလေးအိမ်ထဲ ဝင်သတ်လိမ့်မယ်"

"အဲ့ဒီကောင်လေးမှာ လက်ခြောက်ဖက်၊ ခေါင်းသုံးလုံး ရှိရင်တောင် လွတ်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

"အခုချိန်လောက်ဆို အဲ့ဒီကောင်လေး အိမ်ထဲမှာ တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ အစ်ကိုအားလုံကို ဘယ်လိုရင်ဆိုင်ရမလဲ ဆိုတာ စဉ်းစားပြီး ကြောက်နေလောက်ပြီ"

သူ့စိတ်ထဲ ကျိတ်ရယ်လိုက်ပြီး သတိထားမှု လျော့နည်းသွားကာ တံခါးဝဘက်သို့ လှမ်းအော်လိုက်သည်။ "မင်း နောက်ကို နည်းနည်းဆုတ်လိုက်"

တံခါးအပြင်ဘက်မှ တင်းယန်က ထိုစကားကို ကြားသော် နံရံကို အားပြုကာ အားနည်းချင်ယောင်ဆောင်ပြီး နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်သည်။

"လက်မြှောက်လိုက်... မင်းရဲ့လက်တွေကို ငါကြည့်မယ်"

ရေမြောင်းထဲရောက်မှ လှေမှောက်မှာ စိုးသည့်အတွက် မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ တိုက်ခိုက်ခြင်း မခံရအောင် မော်ရှောင်ချိုင်က လှမ်းအော်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

တင်းယန် လက်မြှောက်ပြလိုက်သည်။ လက်ထဲတွင် ဘာမှ မရှိ၊ ဗလာချည်းသက်သက်။

"အစ်ကိုမော်... ကျွန်မ ဗိုက်ဆာလွန်းလို့ပါ... တကယ် စားစရာလေး နည်းနည်းလောက် လိုချင်ရုံပါပဲ... ရှင် ဘာခိုင်းခိုင်း လုပ်ပါ့မယ်" တင်းယန်က သနားစဖွယ် တောင်းပန်လိုက်သည်။

"ဘာခိုင်းခိုင်း လုပ်ပါ့မယ်" ဆိုသော စကားကို ကြားလိုက်ရသော် မော်ရှောင်ချိုင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရမ္မက်ဆန်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ချန်လီနှင့် တင်းယန် နှစ်ယောက်ပေါင်းပြီး သူ့ကို ပြုစုကြမည့် မြင်ကွင်းကို စိတ်ကူးယဉ်ကြည့်လိုက်ရာ အလွန်ကျေနပ်သွားသည်။

သူသည် စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ တံခါးလက်ကိုင်ကို လှည့်လိုက်သည်။

"ကလစ်" ခနဲ တံခါးပွင့်သွားသည်။

တံခါးကို ဟရုံသာ ဟလိုက်ပြီး ခေါင်းပြုကာ အပြင်ဘက်ကို အကဲခတ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် ပြင်းထန်သော လေတိုးသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရ၏။

"ဝှီး..."

ထို့နောက် ချက်ချင်းဆိုသလို သံမဏိတုတ်ရှည်ကြီး တစ်ချောင်းသည် လှေကားခွင်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး တံခါးကြားထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ တစ်ဖက်ပိတ်မရအောင် ထောက်လိုက်တော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အရပ်မြင့်မြင့် လူရိပ်တစ်ခုသည် လှေကားထစ် သုံးထစ်ကို တရှိန်ထိုး ခုန်ကျော်တက်လာပြီး ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းဖြင့် တံခါးရှေ့သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

မော်ရှောင်ချိုင် မျက်နှာပျက်သွားပြီး တံခါးကို အမြန်ပြန်ပိတ်ရန် ကြိုးစားရင်း ပါးစပ်မှလည်း ဆဲရေးလိုက်သည်။ "ချီးတဲ့မှ..."

"ဒုန်း"

တံခါးကို အားကုန် ပိတ်လိုက်သော်လည်း ထိုသံမဏိတုတ်ကြီး ခံနေသဖြင့် ပိတ်မရတော့ပေ။

လင်းယွမ်သည် ရောက်လာပြီဖြစ်ပြီး တံခါးလက်ကိုင်ကို သူ့လက်ဖြင့် လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။

သူ အားစိုက်ပြီး ဆွဲလိုက်ရာ (၁.၉) ရှိသော ခွန်အားများ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

"ဟေး"

တံခါးကြီးကို သူက အားကုန်ဆွဲဖွင့်လိုက်ရာ အထဲမှ မော်ရှောင်ချိုင်မှာ အပြင်ဘက်တွင် သားရဲတစ်ကောင် ရောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး လက်မှ အားများ လျော့သွားကာ တံခါး ပွင့်ထွက်သွားတော့သည်။

သူ ထိတ်လန့်တကြား နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်ပြီး လက်ထဲမှ ဓားမြှောင်ဖြင့် အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းပစ်ပေါက်ကာ အခန်းထဲသို့ လှည့်ပြေးလေတော့သည်။

"လာကြပါဦး... လာကြပါဦး... ကယ်ကြပါဦးဗျ"

ပြေးရင်းလွှားရင်း သူက ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်လေသည်။

"အစ်ကိုအားလုံ... အစ်ကိုဟူ... ကယ်ကြပါဦး"

လင်းယွမ်သည် အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး အသံကုန်ဟစ်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ "တိုက်"

တံခါးအပြင်ဘက်မှ ကျောက်ခိုင်သည် ပထမဆုံး ပြေးဝင်လာသည်။ ထို့နောက် တင်းယန် ဝင်လာသည်။

အပေါ်ထပ်မှ ချိုင်ကြည်နှင့် ဦးလေးမာတို့လည်း အပြေးအလွှား ဝင်ရောက်လာကြသည်။

ဦးလေးမာက အိမ်တံခါးကို ပြန်ပိတ်လိုက်ရန်ပင် မမေ့ပေ။

မော်ရှောင်ချိုင်သည် ဧည့်ခန်းရှိ ဆိုဖာနှင့် စားပွဲများကို ပတ်ပြေးနေပြီး လက်လှမ်းမီရာ ပစ္စည်းများကို ဆွဲယူကာ လင်းယွမ်ထံ ပစ်ပေါက်နေသည်။

လင်းယွမ်က ရှောင်တိမ်းနေရသဖြင့် အရှိန်အနည်းငယ် လျော့ကျသွားသည်။

မော်ရှောင်ချိုင်သည် အသံကုန် အော်ဟစ်အကူအညီတောင်းရင်း အသက်လုပြေးနေရသည်။

ကျောက်ခိုင် ဝင်လာပြီး လင်းယွမ်နှင့် ပူးပေါင်းကာ ဘယ်ညာညှပ်၍ မော်ရှောင်ချိုင်ထံ တိုးဝင်လိုက်ကြသည်။

မော်ရှောင်ချိုင် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး ဝရံတာတွင် ပုန်းနေသော ချန်လီရှိရာသို့ အပြေးသွားလိုက်သည်။

ချန်လီမှာ လန့်ဖျပ်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူမမှာ ကိုယ်လုံးတီးဖြစ်နေပြီး လိုက်ကာဖြင့်သာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကွယ်ထားရခြင်း ဖြစ်သည်။

မော်ရှောင်ချိုင် အနားရောက်လာသည်ကို မရှောင်နိုင်လိုက်ဘဲ ဆံပင်ကို ဆွဲစောင့်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

မော်ရှောင်ချိုင်က ပန်းအိုးတစ်လုံးကို ရိုက်ခွဲလိုက်ပြီး ကွဲသွားသော အခြမ်းစဖြင့် ချန်လိကို ထောက်ကာ "မလာနဲ့... ရှေ့တိုးမလာနဲ့နော်... လာရင် ဒီကောင်မကို သတ်လိုက်မှာ... ငါတကယ် သတ်ရဲတယ်နော်" ဟု အော်ဟစ်ခြိမ်းခြောက်သည်။

လင်းယွမ်နှင့် ကျောက်ခိုင် နှစ်ယောက်လုံး ခေတ္တ ကြောင်သွားကြသည်။

သို့သော် ချက်ချင်းဆိုသလို နှစ်ယောက်စလုံး ဘာမှ ဂရုမစိုက်ဘဲ ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားကြသည်။

မော်ရှောင်ချိုင် မြင်လိုက်သည်နှင့် ချန်လီကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

ကျောက်ခိုင်က ကိုယ်လုံးတီး အမျိုးသမီးကြီးကို ကိုယ်ကိုစောင်းကာ ရှောင်လိုက်သည်။ မော်ရှောင်ချိုင်က ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ လူးလှိမ့်ပြေးထွက်သွားပြီး သူတို့နှစ်ဦး၏ ပိတ်ဆို့မှုကို ဖောက်ထွက်ကာ ဒုတိယအိပ်ခန်းဆီသို့ ပြေးလေသည်။

ရှုပ်ပွနေသော ဆံပင်များအောက်တွင် ကျောက်ခိုင်၏ မျက်လုံးများမှာ နီရဲနေပြီး "ခွေးမသား" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူသည် လေထဲသို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး မော်ရှောင်ချိုင်ထံသို့ အသက်စွန့်ကာ ခုန်အုပ်လိုက်သည်။

ထိုသို့ ခုန်လိုက်သဖြင့် နှစ်ဦးသား အကွာအဝေးမှာ တိုတောင်းသွားသည်။

သူသည် မော်ရှောင်ချိုင်၏ ပေါင်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်သော်လည်း မော်ရှောင်ချိုင်မှာ ခုနလေးတင် အလုပ်ကိစ္စပြီးထားသဖြင့် အဝတ်အစား တစ်ခုမှ မဝတ်ထားသည့်အပြင် တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးများဖြင့် ရွှဲကာ ငါးရှဉ့်ကဲ့သို့ ချောကျိနေသည်။

ထို့ကြောင့် လက်ချော်ထွက်သွားသည်။

ကျောက်ခိုင် ဒေါသအကြီးအကျယ် ထွက်သွားပြီး လက်ထဲမှ ဓားမြှောင်ဖြင့် အားကုန် ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။

"စွပ်"

ဓားမြှောင်သည် မော်ရှောင်ချိုင်၏ တင်ပါးကို ရှပ်ထိသွားပြီး သွေးများ ပန်းထွက်ကုန်သည်။

မော်ရှောင်ချိုင်က တင်ပါးကို အုပ်ကိုင်ရင်း ဝက်လိုခွေးလိုစူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း ခြေလှမ်းမပျက်ဘဲ ဒုတိယအိပ်ခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

လင်းယွမ်လည်း ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလာသည်။

မော်ရှောင်ချိုင် အခန်းထဲ အရင်ရောက်သွားပြီး တံခါးကို ပြန်ပိတ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

လင်းယွမ်သည် သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အရှိန်မသတ်ဘဲ တံခါးကို တည့်တည့် စောင့်ကန်လိုက်သည်။

"ဒုန်း"

ကြီးမားသော ခွန်အားကြောင့် တံခါးမှာ ချက်ချင်း ပေါက်ထွက်သွားသည်။

အခန်းတွင်း တံခါးများမှာ သုံးထပ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် အပြင်တံခါးလောက် မခိုင်ခံ့ပေ။

လင်းယွမ်၏ ခွန်အားမှာ သာမန်ထက် နှစ်ဆနီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ခြေတစ်ချက်တည်းဖြင့် တံခါးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်နိုင်သည်။

သို့သော် သူ့ခြေထောက်မှာ တံခါးပေါက်ထဲတွင် ညပ်နေသည်။

မော်ရှောင်ချိုင်မှာ ကြောက်လန့်လွန်း၍ ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရန်ပင် မစဉ်းစားရဲတော့ဘဲ အခန်းပြတင်းပေါက်ဆီသို့သာ အပြေးသွားလေသည်။

ထိုနေရာသည် သူထွက်ပြေးရန် တစ်ခုတည်းသော ထွက်ပေါက် ဖြစ်နေသည်။

လင်းယွမ်က ခြေထောက်ကို ပြန်နုတ်ပြီး အခန်းထဲသို့ ချက်ချင်း ဝင်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် မော်ရှောင်ချိုင်မှာ ပြတင်းပေါက်မှ ကျော်ထွက်ရန် ပြင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

လင်းယွမ်က သူ့ဆံပင်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်ပြီး ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံများနှင့်အတူ အခန်းထဲသို့ အတင်း ပြန်ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။

မော်ရှောင်ချိုင်က "ကယ်ကြပါဦး... ကယ်ကြပါဦး... ကယ်ကြပါဦးဗျို့" ဟု အော်ဟစ်နေသည်။

လင်းယွမ်က သူ့ဗိုက်ကို လက်သီးဖြင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိုးချလိုက်သည်။

"ဝေါ့..."

မော်ရှောင်ချိုင် ပျို့အန်မတတ် ဖြစ်သွားပြီး အော်သံများ ရပ်တန့်သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျောက်ခိုင်လည်း အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။ မော်ရှောင်ချိုင် အဖမ်းခံထားရသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အမူအရာဖြင့် မော်ရှောင်ချိုင်အပေါ်သို့ ခုန်အုပ်လိုက်သည်။

သူ့ဓားမြှောင်ကို ပြန်မကောက်နိုင်ခဲ့သဖြင့် လက်သီးဖြင့်သာ မော်ရှောင်ချိုင်၏ ခေါင်းကို အားကုန် ထိုးနှက်လေတော့သည်။

မော်ရှောင်ချိုင်မှာ "အာ... အား..." ဟု အော်ဟစ်ရင်း "အသက်ချမ်းသာပေးပါ... အသက်ချမ်းသာပေးပါ... မသတ်ပါနဲ့... မရိုက်ကြပါနဲ့တော့... မရိုက်ကြပါနဲ့တော့..." ဟု တောင်းပန်ရှာသည်။

ကျောက်ခိုင်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"တိရစ္ဆာန်ကောင်... မင်းရဲ့ ခွေးမျက်လုံးကို ဖွင့်ပြီး ငါ့ကို ကြည့်စမ်း... ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ သေချာကြည့်"

ဆက်ရန်...

အပိုင်း (၄၆) အဝိုင်းခံရခြင်း

ကျောက်ခိုင်က သူ့ဆံပင်ကို လှန်ပြလိုက်တော့မှ ကျောက်ခိုင်၏ နဖူးပေါ်တွင် ဆေးလိပ်မီးတို့ထားသော အမာရွတ်များစွာ ရှိနေသည်ကို လင်းယွမ် သတိထားမိလိုက်သည်။

ကျောက်ခိုင်က နဖူးပေါ်မှ အမာရွတ်များကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ငါ့ကို မှတ်မိလား... ဒီအမာရွတ်တွေကိုရော မှတ်မိလား"

မော်ရှောင်ချိုင်က ကြောက်လန့်တကြား အသနားခံသည်။

"အစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုကြီးက ဘယ်သူလဲဗျ... ကျွန်... ကျွန်တော် တကယ် မမှတ်မိလို့ပါ"

သို့သော် ထိုစကားတစ်ခွန်းက ကျောက်ခိုင်ကို ဒေါသအိုးပေါက်ကွဲသွားစေသည်။

ကျောက်ခိုင်သည် ရူးသွပ်သွားသူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ မော်ရှောင်ချိုင်၏ လည်ပင်းကို အသေ ညှစ်လိုက်တော့သည်။

"မင်း ငါ့ကို မမှတ်မိဘူးဟုတ်လား... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မမှတ်မိရတာလဲ... မင်းတို့ ရှောင်မန့် ကို သတ်ခဲ့တာလေ... ငါ့ကောင်မလေးကို သတ်ခဲ့တဲ့ကောင်တွေက ငါ့ကို မမှတ်မိဘူး ဟုတ်လား... ဟမ်"

ကျောက်ခိုင် ရူးသွပ်နေပုံနှင့် မော်ရှောင်ချိုင်ကို အရှင်လတ်လတ် လည်ပင်းညှစ်သတ်တော့မည့် အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး လင်းယွမ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ဒီလိုလု၍ မဖြစ်။ မော်ရှောင်ချိုင်က သေချာပေါက် သန္ဓေပြောင်းလူသား ဖြစ်နေလောက်ပြီ။ ဒါက အမှတ်တွေ ရမည့်အခွင့်အရေးပင်။

သတ်မယ်ဆိုလျှင်တောင် သူသတ်မှ ဖြစ်လိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် လင်းယွမ်သည် ဘေးနားရှိ စားပွဲပေါ်မှ ပန်းအိုးတစ်လုံးကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ မျက်လုံးများ ပြာဝေနေပြီဖြစ်သော မော်ရှောင်ချိုင်ကို အားကုန် လွှဲရိုက်လိုက်သည်။

"ခွမ်း"

ပန်းအိုး ကွဲသွားပြီး မော်ရှောင်ချိုင်၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး သွေးများဖြင့် ရဲရဲနီသွားသည်။

ကျောက်ခိုင်လည်း လန့်ဖျပ်သွားသည်။ ထိုစဉ် လင်းယွမ်က ပန်းအိုးကွဲစ တစ်ခုကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး မော်ရှောင်ချိုင်၏ လည်ပင်းကို 'ဗြိ' ခနဲ ထိုးစိုက်လိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သွေးများ ပန်းထွက်လာပြီး မော်ရှောင်ချိုင် တစ်ကိုယ်လုံး တဆတ်ဆတ် တုန်သွားသည်။

ကျောက်ခိုင်သည် ထိုမြင်ကွင်းကိုကြည့်ပြီး တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူ၏ ရှုံ့မဲ့နေသော မျက်နှာပေါ်တွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပေါ်လာသည်။

စောစောက သူ လူသတ်ချင်ခဲ့သည်မှာ စိတ်လိုက်မာန်ပါ ဖြစ်သွားသော ဒေါသကြောင့် ဖြစ်သည်။

မော်ရှောင်ချိုင်က သူ့ကောင်မလေးကို စော်ကားခဲ့သည့် လူသတ်တရားခံများထဲမှ တစ်ယောက်ဖြစ်သောကြောင့် အတိုင်းအဆမရှိသော အမုန်းတရားများက မော်ရှောင်ချိုင်ကို သတ်ပစ်ရန် တွန်းအားပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် လင်းယွမ်ကတော့... သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မျက်နှာတစ်ချက်မပျက်ဘဲ သွေးအေးအေးနဲ့ လူသတ်နိုင်ရသနည်း။

ပြောရလျှင် ကျောက်ခိုင်က ကျောင်းပြီးခါစ ရိုးသားရည်မွန်သော ကျောင်းသားတစ်ယောက် ဖြစ်နေဆဲပင်။

ဘဝရဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေ၊ ကောင်မလေး သေဆုံးသွားမှုတွေက သူ့စိတ်ကို ဒဏ်ဖြစ်စေခဲ့သည်။

သူ့ကောင်မလေးနှင့် သူ့ကို ဒုက္ခပေးခဲ့သူများကို သတ်ပစ်မည်ဟု စိတ်ကူးထဲတွင် အကြိမ်ကြိမ် တွေးခဲ့ဖူးသည်။

ဒါကြောင့် ခုနက စိတ်လိုက်မာန်ပါဖြစ်ပြီး လူသတ်ရဲခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် လက်တွေ့တွင် သူ လူမသတ်ဖူးသေးပေ။

ယခုလို သွေးသံရဲရဲ လူသတ်ပွဲမျိုးကိုလည်း သူ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးခဲ့။

လင်းယွမ်ကတော့ သူ့တုံ့ပြန်မှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"သူ ဒီလောက်အော်ဟစ်နေတာ လျှိုအားလုံရဲ့ လူတွေ ရိပ်မိလောက်ပြီ... ထတော့... အရင်ဆုံး ဒီက ထွက်ကြမယ်"

ထိုသို့ပြောပြီး အိပ်ခန်းထဲမှ ခြေလှမ်းကျဲဖြင့် ထွက်လာခဲ့သည်။

အပြင်သို့ ရောက်ရောက်ချင်း ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အစ်ကိုမာ နှင့် ချိုင်ကြည်တို့က တင်းယန်ကို ဆွဲထားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

တင်းယန်၏ မျက်နှာမှာ ရှုံ့မဲ့နေပြီး ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်နေသည်။

"လွှတ်... ငါ့ကို လွှတ်ကြစမ်း... အဲဒီမိန်းမကို ငါသတ်မယ်"

"တင်းယန်... စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်ပါနဲ့... ဒီမိန်းမက လျှိုအားလုံတို အဖွဲ့ထဲက မဟုတ်ဘူး... မလိုအပ်ဘဲ လူမသတ်ပါနဲ့ဟာ" ဦးလေးမာက ဝင်ဖျောင်းဖျသည်။

တင်းယန်က ဒေါသတကြီး ပြန်အော်သည်။

"ရှင်တို့ ဘာသိလို့လဲ... ရှင်တို့ ဘာမှနားမလည်ဘူး... ဒီမိန်းမနဲ့ သူ့သားက တိရစ္ဆာန်တွေ... သားအမိနှစ်ယောက် ဘာတွေလုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ ရှင်တို့ မသိဘဲနဲ့... လွှတ်စမ်း"

ဦးလေးမာ နှင့် ချိုင်ကြည်တို့ ကြောင်အသွားပြီး ချန်လီကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

ချန်လီမှာ ကြောက်လွန်းသဖြင့် တုန်ယင်နေပြီး တင်းယန်ကို မြင်သောအခါ မျက်နှာတွင် သွေးဆုတ်ပြီး ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်နေသည်။

သူမက ကြောက်လန့်တကြား အသနားခံသည်။

"တင်းယန်... နင် တင်းယန် မလား... မဟုတ်ဘူး... အဲဒါတွေအကုန်လုံးက ကျိုးကျားချန် လုပ်ခဲ့တာတွေလေ... ငါနဲ့ မဆိုင်ပါဘူး တင်းယန်ရယ်... ငါ့ကို မသတ်ပါနဲ့... မသတ်ပါနဲ့နော်"

"ဒါဆို နင့်ရဲ့ တိရစ္ဆာန်လေးရော... နင့်သား အကောင်ပေါက်လေးက ဘယ်မှာလဲ" တင်းယန် စူးစူးဝါးဝါး အော်မေးလိုက်သည်။

ချန်လီမှာ ကြောက်လွန်းသဖြင့် မျက်ရည်များ စီးကျလာပြီး ပြန်မဖြေရဲပေ။

ဖြစ်ပုံမှာ... ဟိုတုန်းက တင်းယန်နှင့် ဖန်းမေချင်းတို့ကို ကျိုးကျားချန်က ဖမ်းမိပြီး အိမ်ခေါ်လာခဲ့သည်။

ချန်လီက ထိုမိန်းကလေးနှစ်ယောက်ကို အမျိုးမျိုး နှိပ်စက်ခဲ့ပြီး လူရာမသွင်းခဲ့ပေ။

ကျိုးကျားချန်၏ သားဖြစ်သူ ကျိုးကျဲ ဆိုသည့်ကောင်လေးကလည်း အသက်ငယ်ငယ်နှင့် အတော်ဆိုးသွမ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

တစ်ညတွင် ကျိုးကျားချန် အိမ်တွင်မရှိခိုက် ကျိုးကျဲက တင်းယန်တို့ အခန်းထဲသို့ ခိုးဝင်လာပြီး ဖန်းမေချင်း အော်ဟစ်ငိုယိုနေသည့်ကြားမှ အတင်းအဓမ္မ ပြုကျင့်ခဲ့သည်။

ပြီးနောက် တင်းယန်ကိုပါ လက်စဖျောက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ တင်းယန်က ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြန်လည်ခုခံရင်း ထိုကောင်လေးကို ကုတ်ဖဲ့မိပြီး ဒဏ်ရာရစေခဲ့သည်။

ထိုသို့ ပြန်ခုခံခြင်းကပင် ချန်လီကို ဒေါသထွက်စေခဲ့သည်။

ချန်လီ၏ လက်တုံ့ပြန်မှုက ထိုနေ့ချင်းပင် ရောက်လာသည်။

ထိုနေ့က တင်းယန်ကို အဝတ်အစားများ အကုန်ဆွဲချွတ်ပြီး ခွေးတစ်ကောင်လို ကြိမ်ဒဏ်ပေး ရိုက်နှက်ခဲ့သည်။

ထိုတိရစ္ဆာန်ကောင်လေးကတော့ ဘေးကနေ သဘောကျပြီး ဟားတိုက်ရယ်မောနေခဲ့သည်။ ထိုအရှက်တကွဲ ဖြစ်မှုနှင့် စော်ကားခံရမှုများကို တင်းယန် တစ်သက်လုံး မေ့နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ချိုင်ကြည် နှင့် မာကောချိုင်တို့က ဒီအကြောင်းစုံကို မသိကြပေ။ ချန်လီ သားအမိကို အပြစ်မရှိသူများဟု ထင်နေကြသည်။

ထို့အပြင် ဒီဘက်အခန်းမှ ဆူညံသံများကြောင့် အပြင်ဘက်မှ လျှိုအားလုံ၏ လူများ သတိထားမိသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် တင်းယန်ကို တားဆီးပြီး မြန်မြန် ထွက်ပြေးချင်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

တင်းယန်က ရုန်းကန်နေပြီး ချန်လီကို မီးဝင်းဝင်းတောက် မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

လင်းယွမ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ချိုင်ကြည်နှင့် ဦးလေးမာတို့ သူ့ကို လှမ်းခေါ်ပြီး အကူအညီတောင်းဖို့တောင် မစောင့်တော့ဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှ သံတူရွင်းလှံတိုကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။

ခြေလှမ်း သုံးလှမ်းကို နှစ်လှမ်းစာလောက်ဖြင့် လှမ်းလိုက်ပြီး ပြား၍ထက်မြက်နေသော လှံသွားကို မြှောက်ကာ ကြောက်လန့်နေသော ချန်လီကို အားကုန် ထိုးစိုက်လိုက်တော့သည်။

"ဇွိ"

ချက်ချင်းပင် လှံသွားက ချန်လီ၏ ရင်ဘတ်ကို ဖောက်ဝင်သွားသည်။

သွေးများ ပွက်ပွက်ထွက်လာပြီး ချန်လီ၏ အော်သံ ရပ်တန့်သွားသည်။

သူမက လင်းယွမ်ကို မျက်လုံးပြူးကြီးဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

"နင်... နင်..."

လင်းယွမ်က စကားအပိုတွေ ပြောမနေတော့ဘဲ ညာဘက်ခြေထောက်ဖြင့် သူမကို ကန်ထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် တင်းယန်ဘက် လှည့်ပြောလိုက်သည်။

"အချိန်ဆွဲမနေနဲ့... ခင်ဗျားတို့ အရင်သွားနှင့်... ဟို တိရစ္ဆာန်ကောင်လေးကို ကျွန်တော် သတ်လိုက်မယ်"

ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် အိပ်ခန်းကျယ်ကြီးဆီသို့ ခြေလှမ်းကျဲဖြင့် ပြေးသွားလိုက်သည်။

တံခါးကို ခြေထောက်ဖြင့် ဆောင့်ကန်လိုက်ရာ တံခါး ပွင့်ထွက်သွားသည်။

အခန်းထဲမှ ကောင်လေးတစ်ယောက်၏ အော်သံ ထွက်လာသည်။

လင်းယွမ် ကြည့်လိုက်ရာ အသက်မပြည့်သေးသော ရုပ်ရည်နုနယ်သည့် ကောင်လေးတစ်ယောက် ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် နှုတ်ခမ်းမွေးရေးရေးနှင့် သူ့ပုံစံက ဆိုးသွမ်းမည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။

ထိုကောင်လေးက မျက်နှာတွင် အကြောက်တရားများ ပြည့်နှက်နေပြီး မီးဖိုချောင်သုံး ဓားတစ်ချောင်းကို ကိုင်ကာ လင်းယွမ်ကို တုန်တုန်ယင်ယင် ကြည့်နေသည်။

အလယ်တန်းကျောင်းသား အရွယ်လောက်သာ ရှိသေးသည့် ဤကောင်လေးက တင်းယန်လိုလူကို စိတ်နာကြည်းရူးသွပ်သွားအောင် လုပ်ရက်သည်ဆိုတာ ယုံနိုင်စရာပင် မရှိပေ။

သို့သော် လင်းယွမ် တွေးမနေတော့။ ရေကြီးမှု မဖြစ်ခင်ကတည်းက အသက်မပြည့်သေးသည့် ကလေးများ ကျူးလွန်သည့် ရာဇဝတ်မှုသတင်းများကို အင်တာနက်ပေါ်တွင် မကြာခဏ တွေ့ဖူးသည်။

တချို့လူတွေက လူရေခွံခြုံထားသော တိရစ္ဆာန်များသာ ဖြစ်သည်။ အသက်အရွယ်နှင့် မဆိုင်ပေ။

သူ ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းတိုးပြီး လက်ထဲမှ သံတူရွင်းကို ဝှေ့ယမ်း ရိုက်နှက်လိုက်သည်။

"အား..."

ကျိုးကျဲက လန့်ဖျပ်သွားပြီး လက်ထဲမှ ဓားကို လင်းယွမ်ဆီ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။

လင်းယွမ် ကိုယ်ကို တိမ်းရှောင်လိုက်ပြီး ဓားကို ရှောင်လိုက်သည်။

လက်ထဲမှ သံတူရွင်းကတော့ ညှာတာမှုမရှိဘဲ ထိုတိရစ္ဆာန်ကောင်လေး၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ကျရောက်သွားလေပြီ။

"ခွပ်"

ပြင်းထန်သော အားအရှိန်ကြောင့် ကောင်လေး၏ ဦးခေါင်းခွံ ပုံပျက်သွားသည်။

အရိုးကွဲသံနှင့်အတူ သွေးများ ပန်းထွက်လာသည်။

လင်းယွမ်က မညှာမတာပင် နောက်ထပ်တစ်ချက် ထပ်ရိုက်လိုက်ရာ ကောင်လေး အသက်ပါမလာတော့ပေ။

စနစ်မှ အသိပေးချက် ရသည်နှင့် လင်းယွမ် လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။ အချိန်ဆွဲမနေတော့။

အပြင်သို့ ရောက်သောအခါ ချိုင်ကြည်၊ မာကောချိုင် နှင့် တင်းယန် တို့က သူ့ကို တုန်လှုပ်စွာ ကြည့်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လင်းယွမ် မျက်နှာထား တင်းသွားပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။

"ဘာ ကြောင်ကြည့်နေကြတာလဲ... အခုထိ မပြေးကြသေးဘူးလား"

ထိုအခါမှ သူတို့အားလုံး သတိဝင်လာပြီး မျက်စိရှေ့မှ မြင်ကွင်းများကို မေ့ထားကာ အမြန်ထလိုက်ကြသည်။

အိပ်ခန်းထဲမှ ကျောက်ခိုင်လည်း ထွက်လာသည်။ သို့သော် လင်းယွမ်ကို ကြည့်သော သူ့အကြည့်များတွင် ကြောက်ရွံ့ရိပ်များ ပါဝင်နေသည်။

အားလုံး တံခါးပေါက်ဆီသို့ အမြန်သွားလိုက်ကြသည်။ သို့သော် တံခါးဖွင့်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် အပြင်ဘက်မှ တံခါးကို အကြမ်းပတမ်း ဝင်တိုက်နေသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း"

"ရှောင်ချိုင်... တံခါးဖွင့်စမ်း"

"အထဲကကောင်တွေ... အခုချက်ချင်း တံခါးဖွင့်စမ်း"

"ခွေးမသားတွေ... မင်းတို့ ရှောင်ချိုင်ကို တစ်ခုခုလုပ်ရဲရင် လုပ်ကြည့်လိုက်"

......................................................................................................

အပြင်ဘက်မှ ဆဲဆိုသံမျိုးစုံ ထွက်ပေါ်လာပြီး လူအင်အား မနည်းကြောင်း ခန့်မှန်းရသည်။

လင်းယွမ်တို့အဖွဲ့ ခြေလှမ်းတန့်သွားကြသည်။

လျှိုအားလုံရဲ့ လူတွေ ရောက်လာကြပြီပဲ။

"ငါတို့ အဝိုင်းခံလိုက်ရပြီ"

မာကောချိုင် မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။

ချိုင်ကြည်လည်း လေးနက်သော အမူအရာ ဖြစ်သွားသည်။

"အသံနားထောင်ရတာ လူမနည်းဘူး"

တင်းယန်က အံကိုကြိတ်ပြီး ပြောသည်။

"ဘာကြောက်စရာရှိလဲ... သူတို့နဲ့ ယှဉ်ချပစ်မယ်"

ကျောက်ခိုင်က စကားမပြောသော်လည်း ခုနက ကိုင်ထားသော ဓားမြှောင်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။

အားလုံး၏ အကြည့်များက လင်းယွမ်ဆီ ရောက်လာပြီး သူ့အမိန့်ကို စောင့်နေကြသည်။

လင်းယွမ် စကားမပြောဘဲ တံခါးနား ကပ်သွားကာ တံခါး ချောင်းကြည့်ပေါက်မှတဆင့် အပြင်ကို ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။

မြင်လိုက်ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။

တံခါးအပြင်ဘက်တွင် လူသုံးယောက်သာ ရှိပြီး လျှိုအားလုံနှင့် တခြားလူများကို မတွေ့ရပေ။

လျှိုအားလုံတို့ အဖွဲ့ ရောက်မလာသေးဘူးဆိုတာ သူ ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။

ဒီအချိန်မှာ အတင်းတိုးမထွက်ရင် လျှိုအားလုံရဲ့ လူအုပ်ကြီး ရောက်လာတဲ့အခါ ပြေးဖို့ ပိုခက်သွားလိမ့်မည်။

သူ ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ပြီး လူအုပ်ဘက် လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုချိုင်... ကျောက်ခိုင်... ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက် ကျွန်တော့်နောက် လိုက်ခဲ့... ဦးလေးမာ နဲ့ တင်းယန်က အလယ်က လိုက်... ကျွန်တော် သုံးအထိ ရေတွက်ပြီးတာနဲ့ တံခါးဖွင့်ပြီး အကုန် တိုးထွက်ကြမယ်"

ဆက်ရန်...