အခန်း (၂၀၀)

အတူတူဖြတ်သန်းခဲ့သည့် နေ့ရက်များကြောင့် သူမသည် လင်းပိုင်ဖန်အပေါ် အလွန်အမင်း သံယောဇဉ် တွယ်သွားခဲ့သည်။

လင်းပိုင်ဖန်၏ ခန့်ညားထည်ဝါသော ရုပ်ရည်၊ ဟာသဉာဏ်ရွှင်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အပြုအမူတွေ၊ နက်ရှိုင်းလှတဲ့ မေတ္တာတရားနှင့် ရံဖန်ရံခါ ကလေးဆန်တတ်သည့် အကျင့်လေးများက သူမ၏နှလုံးသားကို အမြဲတစေ လှုပ်ခတ်စေကာ သူမ၏ ဘဝကို အထူးပင် ပျော်ရွှင်ကြည်နူးစရာ ကောင်းစေခဲ့သည်။

တခါတရံတွင် သူမသည် ဤနေရာ၌ပဲ ဆက်နေလိုက်လျှင် မကောင်းဘူးလားဟု မတွေးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူမသည် တစ်နေ့နေ့တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့် လက်ထပ်ရမည်သာ ဖြစ်သည်။ မိမိမနှစ်သက်သူနှင့် လက်ထပ်ရမည့်အစား လင်းပိုင်ဖန် နှင့်သာ လက်ထပ်လိုက်ရလျှင် ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။

အနည်းဆုံးတော့ ဤလူသည် မုန်းစရာတော့ မကောင်းလှပေ။ သို့သော်လည်း သူမတွင် အရင်ကတည်းက စေ့စပ်ထားသူ ရှိနေခဲ့သည်။

ကိုးယောက်မြောက်မင်းသားသည် စေ့စပ်ပွဲကို ဖျက်သိမ်းရန် ပြန်သွားခဲ့ပြီး အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို အသိပေးခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမ၏ဖခင်မှာ အလွန်အမင်း အမျက်ထွက်နေပြီး သူတို့အား ပြန်လာကာ အပြစ်ပေးခံရန် အမိန့်ပေးထားသည်။

ထို့ကြောင့် ခွဲခွာရမည်မှာ ခက်ခဲနေသော်လည်း သူတို့ ပြန်သွားကြရမည်သာ ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက သူမ၏ဖခင် ပို၍စိတ်ဆိုးလာလျှင် အကျိုးဆက်များက ပိုမိုပြင်းထန်လာပေလိမ့်မည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကိုယ်ရံတော်အစေခံမလေးသည် နန်းတော်သို့လာကာ လင်းပိုင်ဖန်ကို နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။

"အရှင်မင်းကြီး၊ ကိုးယောက်မြောက်မင်းသားက စေ့စပ်ပွဲကို ဖျက်ဖို့ ပြန်သွားပါပြီ။ သခင်ကြီးက အရမ်းစိတ်ဆိုးနေပြီး သခင်မလေးကို ပြန်လာဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်ပါတယ်။ သူမရဲ့ ကိုယ်ရံတော်အစေခံတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျွန်မလည်း အမြန်ပြန်သွားရပါမယ်"

လင်းပိုင်ဖန်က အလွန်တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် "မင်း နေခဲ့လို့မရဘူးလား။ သူက မင်းရဲ့သခင်မလေးကိုပဲ ခေါ်တာလေ၊ မင်းကိုမှ မဟုတ်တာ"

ကိုယ်ရံတော်မလေးမှာ ထိုစကားကြောင့် အလွန်ရယ်ချင်သွားပြီး အနည်းငယ်လည်း ဂုဏ်ယူမိသွားသည်။ အရှင်မင်းကြီးမှာ သူမ၏ တကယ့်အထောက်အထားကို မသိသေးဘဲ သာမန်အစေခံမလေးတစ်ယောက်ဟုသာ ထင်နေတုန်းပင် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ အဆင့်အတန်းအမှန်ကိုသာ သိသွားလျှင် သူ ဘယ်လောက်တောင် အံ့သြသွားမလဲဟု တွေးရုံနှင့်တင် သူမမှာ ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။

"အရှင်မင်းကြီး၊ ဒီတစ်ခေါက်တော့ ကိစ္စတွေကို အပြတ်အသတ် ရှင်းလင်းဖို့အတွက် သခင်မလေးနဲ့အတူ ကျွန်မ ပြန်သွားရပါမယ်။ နောင်မှာ ကျွန်မတို့အတွက် အချိန်တွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်၊ အတူတူ ဖြတ်သန်းရမယ့် နေ့ရက်တွေက အများကြီး ရှိလာဦးမှာပါ" ဟု ကိုယ်ရံတော်မလေးက ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

မှန်ပါသည်၊ အဆုံးသတ်တစ်ခုက ရှိဖို့ လိုအပ်နေသည်။ သူမသည် ဤစေ့စပ်မှုကို သန့်သန့်ရှင်းရှင်းဖြင့် အဆုံးသတ်ရန် ရည်ရွယ်ထားပြီး၊ ထိုအခါမှသာ လင်းပိုင်ဖန်၏ ရှေ့တွင် ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိနှင့် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရပ်တည်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

လင်းပိုင်ဖန်က ခေါင်းညိတ်ကာ- "ကောင်းပါပြီ။ အခြေအနေက ဒီလိုဆိုမှတော့ ငါကိုယ်တော် မင်းကို ဆက်မတားတော့ပါဘူး။ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ သွားပြီး ပြန်လာခဲ့ပါ၊ လမ်းခရီးမှာလည်း ဂရုစိုက်ဦး"

"အရှင်မင်းကြီးလည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ပါဦး။ ကျွန်မ မရှိတဲ့အချိန်မှာ သေချာနေထိုင်ပါနော်။ ကျွန်မ သွားတော့မယ်" ဟု ပြောကာ ကိုယ်ရံတော်မလေးက လက်ကို အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

လင်းပိုင်ဖန်က "ဘေးကင်းကင်းနဲ့ သွားပါ" ဟု လှမ်းအော်ပြောလိုက်သည်။

ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက် ကိုယ်ရံတော်အစေခံမလေးသည် ခေါင်းပြန်လှည့်ကြည့်လာခဲ့သည်။ သူမ၏မျက်ဝန်းများထဲတွင် ဖော်ပြမတတ်နိုင်သော နူးညံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး "အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်မ မရှိရင် လွမ်းနေမှာလား" ဟု မျှော်လင့်တကြီး မေးလိုက်သည်။

လင်းပိုင်ဖန်က ခြေလှမ်းအနည်းငယ် တိုးလာပြီး ကိုယ်ရံတော်မလေး၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ရပ်ကာ သူမကို အပေါ်စီးမှ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

ကိုယ်ရံတော်မလေးမှာ အနည်းငယ် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားပြီး "အရှင်မင်းကြီး၊ ဘာလုပ်မလို့လဲ" ဟု မေးမိလိုက်သည်။

"အချစ်ကို စကားလုံးနဲ့ ဖော်ပြဖို့ ခက်ခဲတဲ့အတွက် လုပ်ရပ်နဲ့ပဲ သက်သေပြတော့မယ်" ဟု ဆိုကာ လင်းပိုင်ဖန် သည် သူ၏ရင်ခွင်ထဲတွင် သူမကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားလိုက်သည်။

ကိုယ်ရံတော်မလေးမှာ ပထမတော့ အံ့သြသွားသော်လည်း နောက်တွင် သူမ၏မျက်နှာ၌ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး နှုတ်ခမ်းလေးကို ဆူလိုက်သည်။ အရှင်မင်းကြီးကတော့ တကယ်ပဲ မပြောင်းလဲဘဲ ဤလိုအချိန်မှာတောင် အခွင့်ကောင်းယူရန် မမေ့သေးပေ။

သူမက စိတ်ထဲမှ ‘တကယ်ကို လူရှုပ်လေးပဲ။ ကဲပါ... ဖက်ပါစေတော့။ ဒါက ပထမဆုံး အကြိမ်လည်း မဟုတ်တော့တာပဲ’ ဟု တွေးကာ ခေါင်းလေးကို လင်းပိုင်ဖန်၏ ရင်ခွင်တွင် အသာအယာ မှီထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်များကို ဆန့်ထုတ်ကာ လင်းပိုင်ဖန်၏ ခါးကို တိတ်တဆိတ် ပြန်လည် ဖက်တွယ်ထားလိုက်သည်။

တစ်နာရီအကြာတွင် အမျိုးသမီးနှစ်ဦးသည် မြို့တော်မှ ထွက်ခွာသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ ကိုယ်ရံတော်အစေခံမလေးမှာ ရံဖန်ရံခါ နောက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်နေပြီး သူမ မည်သည့်အချိန်တွင် ပြန်လာနိုင်မည်နည်းဟု တွေးတောနေမိသည်။ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ဆုံသည့်အခါ သူက သူမကို အရင်လိုပဲ ချစ်နေဦးမှာလားဆိုတာကိုလည်း စိုးရိမ်နေမိသည်။

ဤအချိန်တွင် အောင့်အီးထားရသော ဟန်ချူချူမှယ "သခင်မလေး၊ လင်းပိုင်ဖန်ကို ချစ်မိသွားပြီလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကိုယ်ရံတော်အစေခံမလေးမှာ သူမ၏ လျှို့ဝှက်ချက် အဖော်ထုတ်ခံလိုက်ရသဖြင့် ပါးပြင်လေးများ ရဲတက်သွားသည်။ သူမက မျက်နှာလွှဲလိုက်ပြီး "နင် ဘာတွေပြောနေတာလဲ ချန်းကျင်၊ လျှောက်မပြောနဲ့" ဟု ဇွတ်ငြင်းလိုက်သည်။

"သခင်မလေး၊ ကျွန်မတို့ အတူတူ ကြီးပြင်းလာတာလေ၊ ကျွန်မကို ညာလို့မရပါဘူး။ သခင်မလေးရဲ့ မျက်နှာမှာ အချစ်တွေက အထင်းသားပဲ၊ ဖုံးထားလို့ မရပါဘူး။ အမှန်အတိုင်းပဲ ဝန်ခံလိုက်ပါ"

အစေခံမလေးမှာ စိတ်တိုသွားပြီး "ငါ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ကြိုက်တယ်ဆိုတော့ ဘာဖြစ်လဲ။ ငါကရော တစ်ယောက်ယောက်ကို ချစ်လို့မရဘူးလား" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ရတာပေါ့၊ သခင်မလေး ပျော်နေသရွေ့ ကျွန်မ အပြည့်အဝ ထောက်ခံပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သခင်ကြီး သိသွားရင်တော့ သူ အရမ်းစိတ်ဆိုးပြီး လင်းပိုင်ဖန် ကို ဒုက္ခပေးလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင်..."

ကိုယ်ရံတော်အစေခံမလေးမှာ စတင်စိုးရိမ်လာသည်။ သူမဖခင်၏ ဒေါသကြီးတက်တဲ့ အကျင့်ကို ပြန်တွေးမိပြီး ကြောက်ရွံ့သွားမိသည်။ သူမဖခင်က သူမကို ချစ်သဖြင့် လက်ဖျားနှင့်မျှ မထိသော်လည်း လင်းပိုင်ဖန် ကတော့ ကံကောင်းချင်မှ ကံကောင်းပေလိမ့်မည်။ သူမ၏ဖခင်မှာ ဒေါသထွက်လျှင် အလွန် အကြမ်းပတမ်း လှုပ်ရှားတတ်သူ ဖြစ်သည်။

စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုများလာသဖြင့် ကိုယ်ရံတော်အစေခံမလေးက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး "ထားလိုက်ပါတော့၊ အခုလောလောဆယ် အဲဒါတွေကို မတွေးနဲ့ဦး။ ပြန်ရောက်မှပဲ အဲဒီအကြောင်းကို ပြောကြတာပေါ့" ဟု ဆိုကာ ကိုယ်ဖော့ပညာကို အသုံးပြုလျက် လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ကိုးယောက်မြောက်မင်းသား နှင့် အမျိုးသမီးနှစ်ဦး ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် လင်းပိုင်ဖန် ၏ နန်းတော်မှာလည်း ပို၍ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ အဝါရောင်ကောင်းကင်ဂိုဏ်းသည် အလွန်အမင်း အင်အားကြီးထွားလာနေသည်။ မဟာကျိုး နိုင်ငံနှင့် မဟာရှီ နိုင်ငံတို့မှာ လုံးဝနီးပါး ကျရှုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး နိုင်ငံတစ်ခုချင်းစီ၏ လူဦးရေ သုံးပုံတစ်ပုံမှာ ထိုဂိုဏ်း၏ တပည့်များ ဖြစ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ အခြေအနေမှာ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်နေတော့သည်။

ယခုအခါ မဟာရွှယ် နိုင်ငံပင်လျှင် ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှ လွတ်ထွက်နေပြီဖြစ်သည်။ လင်းပိုင်ဖန် ရရှိထားသော နောက်ဆုံးသတင်းများအရ မဟာရွှယ် နိုင်ငံအတွင်းရှိ အဝါရောင်ကောင်းကင်ဂိုဏ်း၏ တပည့်ဦးရေမှာ ၂ သန်းအထိ ရှိလာပြီး ဝေးလံခေါင်ဖျားသော ဒေသများစွာမှာလည်း ကျရှုံးခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

မဟာရွှယ် နိုင်ငံက သူတို့ကို နှိမ်နင်းရန် စစ်တပ်ကြီး စေလွှတ်သော်လည်း အသုံးမဝင်လှပေ။ ထို့ကြောင့် မဟာရွှယ် နိုင်ငံက သံတမန်တစ်ဦး စေလွှတ်လိုက်သည်။

"မဟာရှနိုင်ငံ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

လင်းပိုင်ဖန်က အရှိန်အဝါတိုဖြင့်- "ထုံးတမ်းတွေကို ထားလိုက်တော့။ မဟာရွှယ် နိုင်ငံရဲ့ သံတမန်က ဘာကိစ္စနဲ့ လာတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

သံတမန်က " အဝါရောင်ကောင်းကင်ဂိုဏ်းက ကျွန်တော်မျိုးတို့နိုင်ငံမှာ ဖျက်ဆီးမှုတွေကို လုပ်ဆောင်နေပါတယ်။ မဟာရှနိုင်ငံမှာ အဲဒီဂိုဏ်းသားတွေကို သတိပြန်ဝင်လာစေနိုင်တဲ့ စည်တော်ကြီးတစ်လုံး ရှိတယ်လို့ သိရပါတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်မျိုးတို့ အရှင်မင်းကြီးက အဲဒီစည်တော်ကြီးကို ခေတ္တငှားရမ်းဖို့ ကျွန်တော်မျိုးကို စေလွှတ်လိုက်တာပါ" ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

လင်းပိုင်ဖန်က လက်ကာပြလိုက်ပြီး- "အဲဒီစည်တော်က ပျက်နေပြီ၊ ငှားလို့မရဘူး။ ပြန်သွားတော့" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သံတမန်က လင်းပိုင်ဖန်ကို မော့ကြည့်ကာ- " မဟာရှဧကရာဇ်ခင်ဗျာ၊ ကျွန်တော်မျိုး သိရသလောက်တော့ အဲဒီစည်တော်က နန်းတော်ထဲမှာ ဘာမှမဖြစ်ဘဲ ရှိနေတုန်းပါပဲ။ ဒါကြောင့် စေတနာထားပြီး ငှားပေးဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်"

လင်းပိုင်ဖန်က ရယ်မောလိုက်ပြီး "ငါကိုယ်တော်တို့မှာ ရှိနေရင်တောင် ငါကိုယ်တော်က မငှားပေးဘူးဆိုရင်ကော ဘာဖြစ်မလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ယခုအခါ မဟာရှ နိုင်ငံကို ဝန်းရံထားသော နိုင်ငံကြီးများထဲတွင် မဟာကျူး နှင့် မဟာရှီ နိုင်ငံအပြင် အတန်ငယ်ဝေးကွာသော မဟာရွှယ် နိုင်ငံတို့သာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ဤနိုင်ငံများအားလုံးမှာ မဟာရှ နိုင်ငံ အတွက် ခြိမ်းခြောက်မှုများ ဖြစ်နေသဖြင့် လင်းပိုင်ဖန်က သူတို့ကို ပို၍ ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေသည်ကိုသာ မြင်ချင်နေသည်။ ထိုအခြေအနေတွင် သူက ကူညီပေးဖို့ဆိုသည်မှာ မဖြစ်နိုင်သောကိစ္စပင် ဖြစ်ချေသည်။

"မဟာရှ ဧကရာဇ်ခင်ဗျာ ၊ နိုင်ငံကြီးအချင်းချင်းအနေနဲ့ ကူညီပေးဖို့ ကျွန်တော်မျိုး တောင်းဆိုပါတယ်။ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော်မျိုးတို့ အရှင်မင်းကြီးကိုယ်တိုင် လာယူရပါလိမ့်မယ်" ဟု သံတမန်က ဆိုလိုက်သည်။

လင်းပိုင်ဖန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး- "မောင်မင်းက ငါကိုယ်တော်ကို ခြိမ်းခြောက်နေတာလား" ဟု မေးလိုက်ရာ သံတမန်က "ဒါဟာ ခြိမ်းခြောက်တာမဟုတ်ပါဘူး၊ အရှိတရားကို ပြောပြတာပါ" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

မဟာရွှယ် သံတမန်ဟာ ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ဆက်ပြောသည်မှာ သူတို့နိုင်ငံသည် အလွန် အင်အားတောင့်တင်းပြီး၊ သူတို့၏ အရှင်မင်းကြီးမှာလည်း ကောင်းကင်တစ်ပိုင်း အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း၊ ထို့ကြောင့် စည်တော်ကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ငှားပေးစေလိုကြောင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။

လင်းပိုင်ဖန်က ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည် - "ပိုင်ဇူ၊ ဒီလူကို သတ်လိုက်စမ်း"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အရှင်မင်းကြီး" ပိုင်ဇူ၏ ပုံရိပ် ပေါ်လာပြီးနောက် သူမ၏ ဓားဖြင့် မဟာရွှယ် သံတမန်ထံသို့ လျင်မြန်စွာ ထိုးလိုက်သည်။ သံတမန်မှာ အသည်းအသန် ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့ပြီး ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် "စစ်ဖြစ်နေရင်တောင်မှ သံတမန်ကို သတ်လို့မရဘူးလေ။ မဟာရှ ဧကရာဇ်၊ မင်းက မဟာရွှယ် နဲ့ ရန်သူဖြစ်ချင်တာလား" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"သတ်လိုက်" ဟု လင်းပိုင်ဖန်က ထပ်မံ အမိန့်ပေးရာ ပိုင်ဇူ သည် ဓားအရှိန်ကို မြှင့်တင်ကာ သံတမန်ကို သတ်ဖြတ်လိုက်သည်။

သတ်ပြီးသွားသောအခါ ပိုင်ဇူက အနည်းငယ် နားမလည်နိုင်ဖြစ်ကာ "အရှင်မင်းကြီး၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

လင်းပိုင်ဖန်က "ဒီသံတမန်က ကြီးမြတ်တဲ့ မျိုးနွယ်စုဝင်ပဲ၊ ဒါကြောင့် ငါကိုယ်တော့်အပေါ် ရန်ငြိုးရှိနေတာ။ အခုနက သူက ငါကိုယ်တော်နဲ့ မဟာရွှယ်အကြား စစ်ပွဲဖြစ်အောင် ရန်စနေတာလေ၊ ဒါကြောင့် ငါကိုယ်တော်က သူ့ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်တာပဲ"

"ဒါပေမဲ့ ဒါဟာ မဟာရွှယ် နိုင်ငံကို တကယ်ပဲ ရန်စလိုက်သလို ဖြစ်မသွားဘူးလား" ဟု မေးရာ လင်းပိုင်ဖန်က "ရန်စမိတယ်ဆိုရင်လည်း ဖြစ်ပါစေပေါ့။ ငါကိုယ်တော်က ဧကရာဇ်တစ်ပါးပဲ၊ ကြောက်နေရမှာလား" ဟု ဂုဏ်ယူစွာ ဆိုလိုက်သည်။

ပိုင်ဇူသည် မဟာရှ ၏ လက်ရှိအင်အားကို တွေးတောမိလိုက်သည်။ ယခုအခါ မဟာရှ သည် ယခင်ကထက် များစွာအင်အားတောင့်တင်းလာပြီ ဖြစ်သည်။

"ဒါ့အပြင် အဲဒီ မဟာရွှယ်က မင်းရဲ့ ရန်သူပဲလေ ပိုင်ဇူ။ မင်းက ငါကိုယ်တော်ရဲ့ ကိစ္စတွေကို ကူညီပေးခဲ့တယ်၊ ငါကိုယ်တော်ကလည်း မဟာရွှယ်ကို အပြတ်အသတ် ချေမှုန်းပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားတယ်။ ငါကိုယ်တော်က ကတိကို ဘယ်လိုလုပ် ဖျက်မှာလဲ" ဟု လင်းပိုင်ဖန်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ပိုင်ဇူသည် ထိုကတိကို အမြဲတမ်း မှတ်မိနေခဲ့သည့်အတွက် အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး- "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်မင်းကြီး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ရန်ငြိုးက အရေးမကြီးပါဘူး။ မဟာရှ နိုင်ငံ ပိုတောင့်တင်းလာအောင် နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်လောက် စောင့်ကြရအောင်ပါ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"အဲဒီလိုလည်း ကောင်းတာပဲလေ။ ဒါပေမဲ့ မင်း အတိုးလေး ဘာလေး အရင်မယူချင်ဘူးလား" ဟု လင်းပိုင်ဖန်က မေးလိုက်ရာ ပိုင်ဇူမှာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

လင်းပိုင်ဖန်က ပြုံးကာ- "အခုက ကလဲ့စားချေဖို့ အကောင်းဆုံးအချိန် မဟုတ်သေးပေမဲ့၊ မဟာရွှယ် ကို အထိနာအောင် လုပ်နိုင်တဲ့ နည်းလမ်း ငါကိုယ်တော့်မှာ ရှိတယ်။ အခု မင်းကို မေးမယ်၊ အတိုး အရင်ယူချင်လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် ပိုင်ဇူက "ယူချင်ပါတယ်" ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်လေသည်။