အခန်း (၂၀၉)

"အမတ်မင်းတို့... မဟာရှနိုင်ငံရဲ့ အင်အားက အရင်လို မဟုတ်တော့ဘူး။ ဒါကြောင့် မဟာရှနိုင်ငံကို သိမ်းပိုက်မည့်ကိစ္စကို ခဏ ဘေးဖယ်ထားလိုက်ကြရအောင်"

"ဒါဆိုရင် အရှင်မင်းကြီး၏ အကြံက ဘာများပါလဲဘုရား"

မဟာရွှယ်ဧကရာဇ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "ငါတို့ရဲ့ အိမ်နီးချင်း မဟာရှီနှင့် မဟာကျူးတို့ကလည်း အဝါရောင်ကောင်းကင်ဘေးဒုက္ခကို ခံစားနေရပြီး သူတို့အခြေအနေက ငါတို့ထက်တောင်မှ ပိုဆိုးနေသေးတယ်။ ဒါကြောင့် မဟာရှကို တိုက်ခိုက်မည့်အစား အဲ့ဒီနှစ်နိုင်ငံကို သိမ်းပိုက်လိုက်တာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။ သူတို့ရဲ့ နယ်မြေတွေက ကျယ်ဝန်းသလို ငါတို့ မဟာရွှယ်အတွက် လိုအပ်တဲ့ ရိက္ခာတွေကိုလည်း အလုံအလောက် ထောက်ပံ့ပေးနိုင်မှာ အသေအချာပဲ"

အမတ်များက တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် မတတ်သာသည့်အဆုံး "အရှင်မင်းကြီးက အလွန်ပညာရှိလှပါတယ်" ဟု ပြန်လည် ဖြေကြားခဲ့ကြသည်။

ထို့နောက် မဟာရွှယ်နိုင်ငံသည် ပစ်မှတ်ကို ပြောင်းလဲကာ အဆိုပါနှစ်နိုင်ငံကို စတင်တိုက်ခိုက်လေတော့သည်။ ဖိအားကို လျှော့ချရန်အတွက် သူတို့သည် မဟာကျူးနိုင်ငံကိုသာ ဦးတည်၍ စစ်သည်များ စေလွှတ်ခဲ့သည်။

"မဟာကျူးကို အရင်သိမ်းမယ်၊ အင်အားပိုနေသေးတယ်ဆိုရင်တော့ မဟာရှီကိုပါ ဆက်တိုက်မယ်"

သူတို့၏ တွက်ကိန်းမှာ ရှင်းလင်းလှသော်လည်း မဟာရှီနိုင်ငံသည်လည်း "နှုတ်ခမ်းမရှိလျှင် သွားများအေးလိမ့်မည်" ဟူသော သဘောတရားကို နားလည်ထားသဖြင့် မဟာကျူးကို ကူညီရန် စစ်ကူလွှတ်ခဲ့သည်။ ဤသို့ဖြင့် နိုင်ငံသုံးခုကြားတွင် စစ်ပွဲကြီးက အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဖြစ်ပွားခဲ့လေသည်။

တစ်ပတ်ကြာ တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် နှစ်ဖက်စလုံး အထိအခိုက်များသော်လည်း မည်သူကမျှ အသာမစီးမရခဲ့ပေ။ သို့သော် စစ်သည်ပေါင်း ၃ သိန်းခန့်မှာ သူတစ်ပါးမြေတွင် မြေမြှုပ်ခဲ့ရပြီဖြစ်သည်။ မဟာရှီနှင့် မဟာကျူးတို့က ဤအတိုင်းဆက်သွားလျှင် အဆင်မပြေနိုင်တော့မှန်း သိလာကြသည်။ သူတို့၏ နိုင်ငံအင်အားမှာ မဟာရွှယ်ထက် များစွာနိမ့်ပါးလှရာ ရေရှည်တွင် ဤဖိအားကို ခံနိုင်ရည်ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် ဘေးဒုက္ခကို အခြားနေရာသို့ လွှဲပြောင်းရန် နည်းဗျူဟာတစ်ခုကို ထုတ်ဖော်လိုက်ကြသည်။

"ဗိုလ်ချုပ် နန်ကုန်း... ခင်ဗျားတို့ မဟာရွှယ်က ရိက္ခာရှာဖို့ စစ်တိုက်နေတယ်ဆိုတာ ကျုပ်တို့သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ကျုပ်တို့နှစ်နိုင်ငံစလုံးလည်း ဘေးဒုက္ခကြောင့် ရိက္ခာထုတ်လုပ်မှု လျော့နည်းနေတာပဲ။ ခင်ဗျားတို့ ကျုပ်တို့ကို သိမ်းပိုက်နိုင်ရင်တောင် ရိက္ခာအများကြီး ရမှာမဟုတ်ဘူး"

"မင်း.. ဘာပြောချင်တာလဲ" ဟု ရန်သူ့တပ်မှူး ဗိုလ်ချုပ် နန်ကုန်းက အော်ဟစ်မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ကျုပ်တို့ ပြောချင်တာက ကျုပ်တို့ဆီမှာ ရိက္ခာမရှိပေမဲ့ မဟာရှမှာတော့ အများကြီးရှိတယ်။ ကျုပ်တို့ သုံးနိုင်ငံ အင်အားချင်း ပူးပေါင်းပြီး မဟာရှကို ဘာလို့ အတူတူ မတိုက်ရမှာလဲ။ မဟာရှက အင်အားကြီးတယ်ဆိုပေမဲ့ ကျုပ်တို့သုံးနိုင်ငံပေါင်းရင်တော့ မယှဉ်နိုင်ပါဘူး။ မဟာရှကို အနိုင်ရရင် လိုချင်တဲ့ရိက္ခာတွေ အကုန်ရမှာပဲ မဟုတ်ဘူးလား"

ဗိုလ်ချုပ် နန်ကုန်းသည် အလွန်စိတ်ဝင်စားသွားကာ "ငါ့သဘောနဲ့ငါ ဆုံးဖြတ်လို့မရဘူး၊ အရှင်မင်းကြီးထံ အစီရင်ခံရမယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် နိုင်ငံသုံးခုသည် စစ်ကို ခေတ္တ ရပ်ဆိုင်းလိုက်ပြီး ဗိုလ်ချုပ် နန်ကုန်းက မဟာရွှယ်ဧကရာဇ်ထံ အစီရင်ခံခဲ့သည်။ မဟာရွှယ်ဧကရာဇ်သည်လည်း ထိုသတင်းကို ကြားသောအခါ စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူတစ်နိုင်ငံတည်းဆိုလျှင် မဟာရှကို တိုက်ရန် မဝံ့ရဲသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ သုံးနိုင်ငံပေါင်းမည်ဆိုလျှင် မဟာရှ ခံနိုင်ရည်ရှိမည်မဟုတ်ဟု သူယုံကြည်သွားသည်။

သူက စကားတစ်ခွန်းတည်း ပြန်ကြားခဲ့သည်- "သဘောတူတယ်"

ရလဒ်အနေဖြင့် မဟာရှီ၊ မဟာကျူးနှင့် မဟာရွှယ် သုံးနိုင်ငံတို့သည် ငြိမ်းချမ်းစွာ လက်ဆွဲ နှုတ်ဆက်လိုက်ကြပြီး စစ်သည်အင်အား ၁.၅ သန်းခန့်ရှိသော စစ်တပ်ကြီးကို စုစည်းကာ မဟာရှနယ်စပ်သို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့ကြသည်။

"မဟာရွှယ်၊ မဟာကျူးနဲ့ မဟာရှီ သုံးနိုင်ငံပေါင်းပြီး စစ်သည် ၁.၅ သန်းတောင် စုထားတာပဲ။ ဒီတစ်ခါတော့ မဟာရှ သွားပြီထင်တယ်"

"ဒီလောက်အင်အားကြီးတာကို အင်ပါယာကြီးတွေတောင် အလေးအနက်ထားရမှာ။ မဟာရှတော့ ပျက်သုဉ်းတော့မှာပဲ"

"ငါတော့ အဲ့လောက် မသေချာဘူး။ အရင်ကလည်း မဟာရှက ဒီထက်ပိုဆိုးတဲ့ အန္တရာယ်တွေကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ အမြဲတမ်း အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်ပြီး အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့တာပဲ"

“ ဟုတ်တယ်၊ အဲ့ဒီ မိုက်မဲလှတဲ့ ဧကရာဇ်က လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တယ်၊ တစ်နိုင်ငံလုံးကလည်း လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်နေတယ်၊ သူတို့ကို သာမန်စံနှုန်းနဲ့ သတ်မှတ်လို့မရဘူး”

အင်အားကြီးမားတဲ့ ရန်သူ့စစ်တပ်ကို တုံ့ပြန်ရန်အတွက် မဟာရှသည်လည်း ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်နေခဲ့သည်။

မဟာရှ စစ်တက္ကသိုလ်သို့ မိန်းမစိုးငယ်တစ်ဦး ရောက်ရှိလာပြီး "ကောင်းကင်စစ်သူကြီး၊ မြေပြင်စစ်သူကြီး နှင့် လူသားစစ်သူကြီး တို့ခင်ဗျာ... အရှင်မင်းကြီးက ခေါ်ယူနေပါတယ်။ အရှင်မင်းကြီးနှင့် တွေ့ဆုံဖို့ နန်းတော်ကို လိုက်ခဲ့ပေးကြပါ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

မကြာမီတွင် သူတို့သည် နန်းတော်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး လင်းပိုင်ဖန် နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ကြသည်။

လင်းပိုင်ဖန်က ပြုံးလျက် "ငါတို့ရဲ့ ရိက္ခာတွေကို လုယူဖို့ မဟာရွှယ်၊ မဟာကျူးနဲ့ မဟာရှီ သုံးနိုင်ငံပေါင်းပြီး မဟာရှကို တိုက်ဖို့ ပြင်နေကြပြီ။ အခု စစ်သည် ၁.၅ သန်းတောင် နယ်စပ်ကို ရောက်နေပြီ။ ဒါကြောင့် သူတို့ကို နှိမ်နင်းဖို့ မောင်မင်းတို့ရဲ့ အကူအညီကို ငါကိုယ်တော် လိုအပ်တယ်"

စစ်သူကြီးသုံးဦးမှာ ကြီးမားသော ဖိအားကို ခံစားလိုက်ရသည်။ "အရှင်မင်းကြီး... ဒါကတော့..."

"ငါကိုယ်တော် မောင်မင်းတို့အတွက် ရတနာတစ်ခု ပြင်ဆင်ထားပါတယ်"

လင်းပိုင်ဖန်က လက်ခုပ်တီးလိုက်ရာ စည်ကြီးတစ်လုံးကို ယူဆောင်လာခဲ့ကြသည်။

"ဒီစည်ကို တီးပြီး စိတ်ကို လှည့်စားတဲ့အတတ်ကို အသုံးပြုလိုက်မယ်ဆိုရင် ဘယ်လောက်ပဲ စစ်တပ်က ကြီးမားနေပါစေ၊ သူတို့ကို ငါတို့ဘက်သားဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်လိမ့်မယ်"

လူသားစစ်သူကြီးက စည်ကို စမ်းတီးကြည့်ရာ ထွက်ပေါ်လာသော အသံကြောင့် သူပင်လျှင် ခေါင်းမူးသွားပြီး မနည်းရပ်နေရသည်။ သူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် "အစ်ကိုကြီး... ဒီစည်က တကယ်စွမ်းတာပဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။ မြေပြင်စစ်သူကြီးကလည်း အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။

ကောင်းကင်စစ်သူကြီးကမူ- "ဒီစည်နဲ့ဆိုရင် စစ်တပ်ကို ယှဉ်နိုင်တာ ဟုတ်ပါပြီ၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့နောက်ကွယ်က ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် ပညာရှင်တွေကိုကျတော့ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

လင်းပိုင်ဖန်က လက်ဟန်ပြလိုက်ရာ ဓားအဖိုးအိုက ရှေ့သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

"သူကတော့ ငါကိုယ်တော်ရဲ့ တပည့်ပဲ။ အင်ပါယာချီအထွတ်အထိပ် အဆင့်မှာ ရှိတယ်။ ရွှမ်ရှောင် နတ်ဓားနဲ့ဆိုရင် သူ့ရဲ့စွမ်းအားက အဆပေါင်းများစွာ တိုးသွားပြီး တစ်ယောက်တည်းနဲ့ လူထောင်ပေါင်းများစွာကို ခုခံနိုင်တယ်။ ကဲ မောင်မင်းတို့မှာ ဘာမေးခွန်းရှိသေးလဲ"

စစ်သူကြီးသုံးဦးမှာ ထပ်မံမေးမြန်းစရာ မရှိတော့ဘဲ စည်များကို သယ်ဆောင်ကာ ရှေ့တန်းစစ်မျက်နှာသို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

နယ်စပ်တွင် နန်ကုန်းတီက မဟာရှ၏ စစ်သည် ၄ သိန်းကို ကြည့်ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ "ဒါက ဘာလဲ။ စစ်သည် ဒီလောက်လေးနဲ့ ငါတို့ရဲ့ ၁.၅ သန်း စစ်တပ်ကြီးကို တားဆီးနိုင်မယ်လို့ မဟာရှက တကယ်ထင်နေတာလား"

ဗိုလ်ချုပ် ဝမ်ကျင်းဟိုင်က အေးဆေးစွာပင် ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ "ဒီလောက်အရေအတွက်က အလုံအလောက်ပဲ၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းတို့နဲ့ ရင်ဆိုင်ဖို့က ဒီထက်ပိုပြီး မလိုအပ်လို့ပဲ"