အခန်း (၁၇၁)

"အဲဒါဆိုရင်တော့ ဆရာကြီးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ချန်ဆန်းရှီသည် ရွှီဘင်တို့ကို နောက်ကလိုက်ခဲ့ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ သူတို့အဖွဲ့သည် ဘုရားကျောင်းဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ အရှေ့ဘက်သို့ လျှောက်လာခဲ့ရာ သီးခြားခြံဝင်းငယ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုနေရာတွင် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များစွာကို နေလှန်းထားပြီး ချိုးမင်ကျီသည် မီးဖိုပေါ်၌ ဆေးအိုးကို အာရုံစိုက်ကာ ချက်ပြုတ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

သူ့ရှေ့တွင် အထူးပြုလုပ်ထားသော မီးဖိုပေါ်၌ နက်ငွေရောင်သမ်းနေသည့် ဆေးအိုး တစ်လုံး ရှိနေပြီး တောက်လောင်နေသော မီးလျှံများမှာ ဆေးအိုးတစ်လုံးလုံးကို ဝါးမြိုမတတ် ပြင်းထန်လှသည်။

ချိုးမင်ကျီသည် သာမန်မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော 'ချီ' ကို အသုံးပြု၍ မီးလျှံများကို ခွဲထုတ်လိုက်ပြီး ဆေးအိုးကို စနစ်တကျ ရိုက်ပုတ်လိုက်ရာ အိုးဆီမှ "ဝုန်း... ဝုန်း..." ဟူသော မြည်ဟီးသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"စွမ်းအားသုံး ပြီးဆေးချက်တဲ့ပညာလား"

ချန်ဆန်းရှီသည် ဤပညာရပ်ကို ဤနေရာတွင် ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အံ့သြသွားသည်။

"ဗိုလ်ချုပ်ချန်က ဒါကို သိတာလား"

ရှောက်ယုကျင်က မှတ်ချက်ပေးသည် "ဒါက တကယ့်ကို ခက်ခဲတဲ့ ပညာရပ်ပါ။ ကျွန်တော့်အတွက်တောင် ဒါကို တကယ်တတ်မြောက်ဖို့ အချိန်အများကြီး ပေးရလိမ့်မယ်။ နောက်ပြီး အဲဒီဆေးအိုးက အံ့ဖွယ်

လက်နက်တွေ သွန်းလုပ်တဲ့ သတ္တုနဲ့ လုပ်ထားတာ ငွေစ (၃၀၀၀) တောင် တန်ဖိုးရှိတယ်"

သူတို့ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ချိုးမင်ကျီက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဆေးအိုးအဖုံးကို အားပြင်းပြင်းဖြင့် ရိုက်ချလိုက်ရာ ကြေးမောင်းခေါက်သံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကိုရင်လေးတစ်ပါးက ပြင်ဆင်ထားသော ရေအေးဖြင့် မီးကို အမြန်ငြှိမ်းသတ်လိုက်သည်။

ရှဲ... ရှဲ...

ခဏချင်းမှာပင် နေရာတစ်ခုလုံး အဖြူရောင်အခိုးအငွေ့များ ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

ချိုးမင်ကျီသည် ဆေးအိုးကို အနားရှိ ဇရပ်တစ်ခုသို့ သယ်ဆောင်သွားပြီးနောက် ချန်ဆန်းရှီတို့အုပ်စုကို လာရောက်နှုတ်ဆက်သည်။ "မင်္ဂလာပါ ဒကာတော်တို့ ဘုန်းကြီးက ဒကာတော်နှစ်ဦးကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်"

"ဆရာကြီး... ကျွန်တော်တို့က ရင်းနှီးပြီးသားတွေပဲ၊ ဒီလောက် အားနာစရာ မလိုပါဘူး"

ရှောက်ယုကျင်က ပြောရင်း ချန်ဆန်းရှီနှင့် မိတ်ဆက်ပေးကာ လူမှုရေးအရ နှုတ်ဆက်စကားများ ဆိုကြသည်။

ချိုးမင်ကျီသည် သူတို့တစ်ယောက်ချင်းစီကို စိတ်ဝိညာဉ်အားဖြည့်

ဆေးရည်တစ်ခွက်စီ တိုက်ကျွေးသည်။

[စိတ်ဝိညာဉ်အားဖြည့်ဆေးရည် - သောက်သုံးပြီးနောက် အာရုံစူးစိုက်မှုကို ကောင်းမွန်စေပြီး စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေသည်၊ ကျင့်စဉ်အဆင့် တက်လှမ်းရာတွင် အထောက်အကူပြုသည်]

ချန်ဆန်းရှီသည် ဤဆေးရည်၏ အာနိသင်သာမက ၎င်း၏ ဖော်မြူလာနှင့် ချက်ပုံချက်နည်းကိုပါ အလွယ်တကူ သိမြင်သွားသည်။ သူသာ ဟွာကျင်း အဆင့် ရောက်သွားပါက ဤဆေးကို ကိုယ်တိုင်ချက်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ဘေးကင်းကြောင်း သေချာသွားမှ သူဆေးရည်ကို သောက်လိုက်ပြီး

ရွှီဘင်အတွက်လည်း တစ်ခွက် ဝယ်ပေးလိုက်သည်။ ငွေစ (၃၀) ဆိုတာ ချန်ဆန်းရှီအတွက် ဘာမှမဟုတ်ပေမဲ့ ရွှီဘင်တို့အတွက်တော့ တကယ်ကို မြင့်မားတဲ့ ဈေးနှုန်းပါ။ သူတို့ကတော့ ဘုရားဖူးဖို့ပဲ လာတာဖြစ်ပြီး ဒီဆေးရည်ကို သောက်ဖို့တော့ စိတ်ကူးရှိမှာ မဟုတ်ပေ။

ထူးခြားသည်မှာ ဤဆေးရည်သည် ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို တိုက်ရိုက်တိုးတက်စေခြင်း မရှိသော်လည်း စိတ်ကို အလွန်အမင်း တည်ငြိမ်သွားစေသည်။ ချန်ဆန်းရှီအတွက်တော့ ဒါဟာ သိပ်ပြီး အသုံးမဝင်လှပေ။

ချန်ဆန်းရှီက "ဆရာကြီးရဲ့ ဆေးချက်ပညာက တကယ်ကို ထူးခြားပါတယ်၊ ဒီနေ့တော့ ကျွန်တော် အမြင်ကျယ်သွားရပြီ" ဟု ချီးကျူးလိုက်သည်။

"ဒကာတော်ကလည်း မြှောက်ပင့်လွန်းနေပါပြီ။ ဒါက ဘိုးဘွားစဉ်ဆက် လက်ဆင့်ကမ်းလာတဲ့ ပညာရပ်ပါ၊ ဘုန်းကြီးလည်း လေ့လာစရာတွေ အများကြီး ကျန်ပါသေးတယ်"

"ဆရာကြီး..."

ချန်ဆန်းရှီက ဆေးအိုးပေါ်သို့ လက်တင်ရင်း "အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ကျွန်တော်ကလည်း ဆေးပညာကို အနည်းငယ် သိထားပါတယ်။ ဟွာကျင်း အဆင့် ရောက်ရင် ဒီဆေးချက်ပညာကို လေ့လာချင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ သင့်တော်တဲ့ ဆေးအိုး မရှိဘူး။ ဆရာကြီးဆီက ဆေးအိုးတစ်လုံးလောက် ဝယ်ယူခွင့် ရနိုင်မလား"

"ဪ... ကျွန်တော် ဘုရားကျောင်းအတွက် ငွေစ (၅၀၀၀) အလှူပေးပါ့မယ်"

"ဒကာတော်ရဲ့ စေတနာကို ဘုန်းကြီး ဘယ်လို ငြင်းရက်ပါ့မလဲ"

ချိုးမင်ကျီက ချက်ချင်းပင် ပြန်ဖြေသည်။ "တကယ်တော့ ဘုရားကျောင်းထဲမှာ ဆေးအိုးအပိုတွေ ရှိပါတယ်။ ဒကာတော် တောင်အောက်မဆင်းခင် တစ်လုံး ပေးလိုက်ပါ့မယ်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာကြီး"

ချန်ဆန်းရှီသည် ဆေးအိုးကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ကြည့်ရင်း ဤအိုးက ထူးခြားသော မီးတောက်ရဲ့ အပူရှိန်ကို ခံနိုင်မလားလို့ တွေးနေမိသည်။ ငွေစ (၅၀၀၀) ဆိုတာကတော့ သူ့အတွက် အရေးမကြီးပေ။

"ဗိုလ်ချုပ်ချန်က ဒီစွပ်ပြုတ်ကို သိပ်ပြီး အစွမ်းမထက်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား"

ရှောက်ယုကျင်က သူ့အတွေးကို ရိပ်မိပုံရသည် "ဒီဆေးက ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို တက်စေတာ မဟုတ်ဘူး၊ စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေတာပါ။ စိတ်တည်ငြိမ်မှသာ တရားသဘောကို ပိုပြီး သိမြင်နိုင်မှာလေ"

"ငါ စစ်နတ်ဘုရားအဆင့် ရောက်တာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ပြီ၊ ဒါပေမဲ့ အဆင့်မြင့်တဲ့ နယ်ပယ်ကို အခုထိ လက်လှမ်းမမီသေးဘူး။ ဒါကြောင့် စိတ်ဝိညာဉ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သိမြင်မှုကနေတစ်ဆင့် တက်လှမ်းဖို့ ကြိုးစားနေတာပါ"

"စီယွင်ဘုရားကျောင်းက တစ်လတစ်ကြိမ် တရားပွဲ ကျင်းပလေ့ရှိတယ်။ လျန်ကျိုးက သိုင်းသမားတွေ အများကြီး လာကြတယ်။ ငါလည်း ဒီနှစ်တွေမှာ တရားနာယူရင်း အကျိုးကျေးဇူးတွေ အများကြီး ရခဲ့တယ်။ ဆက်ပြီး ကြိုးစားသွားရင် တစ်နေ့တော့ တရားကို သိမြင်သွားလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ရတာပဲ"

"ဗိုလ်ချုပ်ချန် စိတ်ဝင်စားရင် နောက်တစ်ခေါက် လာခဲ့ပါဦး"

ချန်ဆန်းရှီသည် တစ်ဖက်လူ၏ စိတ်နေစိတ်ထားကို နားလည်သွားသည်။ ပုံမှန်နည်းလမ်းနဲ့ ရှေ့ဆက်မရတော့ရင် တခြားနည်းလမ်းကို ရှာဖွေကြတာ သဘာဝပါပဲ။

"ကျုပ် ဗိုလ်ချုပ်ချန်ကို တကယ် အားကျမိတယ်" ရှောက်ယုကျင်က သက်ပြင်းချရင်း ဆိုသည်။ "ဒီလောက် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ဘုရင်ခံဆွန်ရဲ့ တပည့်ဖြစ်ခွင့်ရတာ စစ်နတ်ဘုရားတွေ အားလုံးရဲ့ တစ်သက်တာ အိပ်မက်ပဲလေ။ နောင်တစ်ချိန်မှာ ဗိုလ်ချုပ်ချန်က ပိုပြီး ကျယ်ပြန့်တဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို မြင်တွေ့ရမှာ သေချာပါတယ်"

ချန်ဆန်းရှီက "ဂိုဏ်းချုပ်ရှောက်ကလည်း... ကျွန်တော်က အခုမှ သင်တန်းသား အဆင့်ပဲ ရှိပါသေးတယ်၊ ဒါတွေကို ဘယ်လို မျှော်လင့်ဝံ့ပါ့မလဲ" ဟု နှိမ့်ချစွာ ပြောလိုက်သည်။

သူတို့ ဆေးရည်သောက်ပြီးနောက် ပဓာနခန်းမသို့သွားကာ အမွှေးတိုင် ထွန်းကြသည်။ ဘုရားကျောင်းတစ်ခုလုံး လူအလွန်စည်ကားနေပြီး စန္ဒကူးနံ့သာနံ့များက နေရာအနှံ့ ပျံ့လွင့်နေသည်။ စစ်နတ်ဘုရားတွေတောင် လာကိုးကွယ်တဲ့နေရာဆိုတော့ သာမန်သိုင်းသမားတွေနဲ့ အရပ်သားတွေလည်း လာကြတာ မဆန်းပါဘူး။

ခန်းမထဲတွင် ဒုက္ခခပ်သိမ်းမှ ကယ်တင်တော်မူသော နတ်မင်းကြီး ၏ ရုပ်တုတော် ရှိနေသည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ ယခင်ဘဝက နတ်မင်းကြီးအမည်နှင့် ဆင်တူနေသဖြင့် ချန်ဆန်းရှီမှာ စိတ်ထဲတွင် တစ်မျိုး ခံစားလိုက်ရသည်။

ဂူရှင်းလန်သည် အလှူအတန်းများ ပြုလုပ်ပြီးနောက် အမွှေးတိုင် သုံးချောင်းကို ထွန်းကာ ရုပ်တုတော်ရှေ့တွင် ရိုရိုသေသေ ဆုတောင်းလေသည်။

ထိုအချိန်မှာပင်...

ဂူရှင်းလန်၏ ဦးခေါင်းထက်မှ ခရမ်းရောင် အငွေ့အသက် နည်းနည်းလေး ထွက်ပေါ်လာပြီး ရုပ်တုရှေ့ရှိ အမွှေးတိုင်အိုးထဲသို့ စီးဝင်သွားသည်ကို ချန်ဆန်းရှီ မြင်လိုက်ရသည်။ အမွှေးတိုင်အိုးသည် ခရမ်းရောင်အလင်းတန်းများ တောက်ပသွားပြီးမှ ပြန်ငြိမ်သွားသည်။

ချန်ဆန်းရှီ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျသွားတော့သည်။

သူ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ အခြားသူများဆီကလည်း ထိုနည်းတူပင်။ စိတ်ရင်းစေတနာဖြင့် ဆုတောင်းသူတိုင်းဆီမှ ခရမ်းရောင်အငွေ့အသက်လေးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး အမွှေးတိုင်အိုးထဲသို့ ဝင်သွားကြသည်။

ဒါက ဘာလဲအမွှေးတိုင် စွမ်းအင်လား..

မသေမျိုးကျင့်စဉ်တွေအကြောင်း သိလာရပြီးနောက်ပိုင်း ချန်ဆန်းရှီသည် ထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်များကို လက်ခံနိုင်စွမ်း ရှိလာသော်လည်း ဤမြင်ကွင်းကတော့ သူ့ကို အံ့သြစေပါသည်။

ဒါပေမဲ့ မေးစရာ ရှိတာက...

အမွှေးတိုင်နဲ့ ရုပ်ထုကို ပူဇော်တာ မဟုတ်လား..

ဘာဖြစ်လို့...

စွမ်းအင်တွေက စားပွဲပေါ်က အမွှေးတိုင်အိုးထဲကိုပဲ စုပ်ယူခံနေရတာလဲ။