ဓားသမားအရိုးများ

အရာအားလုံးက မြန်ဆန်လွန်းလှသည်။ ရှုအန် အခင်းအကျင်းကို အသက်သွင်းလိုက်ချိန်မှ အခြေတည်ဝိညာဉ်အဆင့် မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကျင့်ကြံသူ အကြွင်းအကျန်များက တုံ့ပြန်တိုက်ခိုက်ချိန် အထိ အသက်နှစ်ရှိုက်၊ သုံးရှိုက်စာသာ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

ထိုအချိန်ကျမှသာ ဓားကျောင်းတော်တပည့်များသည် သူတို့၏ စီနီယာအစ်ကို သုံးယောက် လုပ်နေသည့်အရာကို သဘောပေါက်သွားကြတော့သည်။

မိစ္ဆာအကာအကွယ်အတားအဆီး ကွဲအက်သွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် ဓားအခင်းအကျင်း၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် ဓားကျောင်းတော်တပည့် ၁၀၀ကျော်၏ ဓားများသည် တပြိုင်နက်တည်း ဓားအိမ်မှထွက်ကာ လေထဲတွင် ဝဲပျံလာကြသည်။

အဝင်ဝရှိ လိပ်တက်နေသော မိစ္ဆာဒီရေလှိုင်းမှာ ပျံလွှားနေသော ဓားများ၏ အားဖြင့် အတင်း ခွဲထုတ်ခံလိုက်ရပြီး လမ်းကြောင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

တွမ်ဖုန်းမှာ ပါးစပ်မှ သွေးများ စီးကျနေရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “သွားကြတော့...”

မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကျင့်ကြံသူအကြွင်းအကျန်မှာ ရှေ့သို့ တစ်ဖန် ပြေးဝင်လာပြီး အတိုင်းအဆမဲ့သော မိစ္ဆာမီးလျှံများကို လက်သီးတစ်ချက်အဖြစ် စုစည်းကာ ဓားအခင်းအကျင်းကို ထိုးနှက်လိုက်၏။

ဝုန်း...

ရေခဲဝိညာဉ်ဓား၏ ထိပ်ဖျားမှ စတင်ကာ အက်ကွဲသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဓားမျက်နှာပြင် တစ်ခုလုံး အက်ကြောင်းများ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ၎င်းမှာ တွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် သွေးများ စိမ့်ထွက်နေသော ဒဏ်ရာများနှင့် ထပ်တူပင် ဖြစ်နေသည်။

ကျန့်ဟယ်က ဒူးတစ်ဖက် ထောက်ကျသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း ကျောရိုးကိုမူ မတ်မတ်ထားကာ ပြိုလဲတော့မည့် အခင်းအကျင်းဗဟိုချက်ကို တောင့်ခံထားဆဲပင်။

မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံဝတ် တပည့်တစ်ဦးမှာ ရုတ်တရက် ဒူးထောက်ကာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ “စီနီယာ အစ်ကိုတို့မှ မထွက်သွားရင် ကျွန်တော်တို့ကော ဘယ်လိုလုပ် တစ်ယောက်တည်း အသက်ရှင် နိုင်မှာလဲ။”

သူ၏စကား မဆုံးခင်မှာပင် ရှုအန်က ဓားချီဖြင့် ရိုက်ထုတ်လိုက်ရာ ထိုတပည့်မှာ အက်ကြောင်း အထဲမှ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။ “ငတုံး... ငါတို့ရဲ့ သွေးတွေကို အလဟဿ အပင်ပန်းခံ စတေးစေချင်တာလား။”

အခင်းအကျင်း အစွန်းတွင်မူ အခြားဂိုဏ်းများမှ တပည့်များက ပါရမီသုံးပါးဓားအခင်းအကျင်းဖြင့် ဖောက်ထုတ်ထားသော လမ်းကြောင်းမှနေ၍ ထွက်ပြေးနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဓားကျောင်းတော်တပည့်များမှာမူ နေရာမှာတင် အမြစ်တွယ်နေသကဲ့သို့ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေကြဆဲပင်။

ရက်စက်ခြင်းကမ်းပါးမှ တပည့်မလေးတစ်ဦးသည် တွမ်ဖုန်း၏ သွေးစိုနေသော ဝတ်ရုံလက်စကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ “ကျွန်မတို့ ဘိုးဘေး ဓားကျောင်းတော်ကို တည်ထောင်တုန်းက စည်းကမ်းတစ်ခု ထုတ်ခဲ့တယ်။ ဓားကျောင်းတော် ကျင့်ကြံသူတွေက ကိုယ့်ရဲဘော်တွေကို ပစ်ပယ်ပြီးတော့ ဘယ်တော့မှ ထွက်မပြေးရဘူးလို့။ စီနီယာအစ်ကို... အဲဒီနေ့က ဘိုးဘေး မှာခဲ့တာတွေကို မေ့သွားပြီလား။”

သူ၏ နောက်ကွယ်မှ ဓားကျောင်းတော်တပည့်များက တညီတညွတ်တည်း ဓားများကို ဓားအိမ်မှ ဆွဲထုတ်လိုက်ကြရာ အေးစက်သော ဓားအလင်းရောင်ကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မိစ္ဆာစွမ်းအင်များ ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားရသည်။

တွမ်ဖုန်းက လည်ချောင်းထဲသို့ တက်လာသော သွေးများကို မျိုချလိုက်ရသည်။ အခင်းအကျင်း၏ ဖိအားကြောင့် သူ၏ ဘယ်ဘက်မျက်လုံးမှာ ကြေမွသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူက ထိုတပည့်မလေး၏ အကြောကွက်များကို လက်ချောင်းဖြင့် ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး သူ၏ အစစ်အမှန်အနှစ်သာရများဖြင့် သူ၏အကြောများကို ချက်ချင်း ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။ “ဒီနေ့ စည်းကမ်းဖောက်တဲ့သူက ငါပဲ။ မင်းမဟုတ်ဘူး...”

တပည့်တစ်ဦးမှာ အခင်းအကျင်း ဗဟိုချက်ဆီသို့ ရုတ်တရက် ခုန်ဝင်လိုက်ပြီး ပါရမီသုံးပါး ဓားအခင်းအကျင်းကို အင်အားဖြည့်တင်းရန် မိမိကိုယ်မိမိ ဓားအသိနှင့် ပေါင်းစပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ကျန့်ဟယ်က တုန်ရီနေသော စန်းယွန်ဓားနှောင့်ဖြင့် ထိုတပည့်၏ ဂုတ်ကို ရိုက်ချလိုက်သည်။ သူ၏ဓားမှာ လေထဲလွင့်နေသော သစ်ရွက်ခြောက်တစ်ခုကဲ့သို့ နွမ်းလျနေလေပြီ။

“သွားတော့...”

မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကျင့်ကြံသူ အကြွင်းအကျန်များ တဖန် ပြေးဝင်လာသည်ကို မြင်ရာ ရှုအန်သည် လက်ဟန်တစ်ခုကို လျင်မြန်စွာ ပြုလုပ်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တပည့်များ၏ ခြေထောက် အောက်တွင် မန္တန်များကို အသက်သွင်းလိုက်၏။

သူတို့ သတိမပြုမိခင်မှာပင် ဓားကျောင်းတော်တပည့်များ အားလုံးသည် မိစ္ဆာအခင်းအကျင်း အပြင်ဘက်သို့ တယ်လီပို့ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

သတ်ဖြတ်ရေးအခင်းအကျင်းကို တယ်လီပို့အခင်းအကျင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်ခြင်းပင်။ သူ၏ တည်နေရာကိုသာ ပြောင်းလဲလိုက်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ရှုအန်မှာ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကျင့်ကြံသူ အကြွင်းအကျန်၏ နောက်ထပ်တိုက်ခိုက်မှုကို အပြည့်အဝ ခံယူလိုက်ရတော့သည်။

ကျန့်ဟယ်က ဝတ်ရုံလက်စကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပေ၁၀၀ခန့် ရှိသော လေပြင်းတစ်ချက်ကို ဖန်တီးလိုက်ပြီး ကျန်ရှိနေသော တဇွတ်တိုး တပည့်အချို့ကို အခင်းအကျင်းပြင်ပသို့ အတင်း ရိုက်ထုတ်လိုက်သည်။

“စီနီယာအစ်ကိုတွမ်...”

တွမ်ဖုန်းက သူ၏ လက်စကို ဆွဲထားဆဲဖြစ်သော ဂျူနီယာညီမလေးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများမှာ သွေးချင်းနီနေသော်လည်း လွှတ်ပေးရန် ငြင်းဆန်နေဆဲပင်။

ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူ၏ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် နူးညံ့သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။

သူ၏ မျက်ရည်စိုနေသော မျက်နှာကို လက်ချောင်းများဖြင့် ခပ်ဖွဖွ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် လက်ကို အောက်သို့ လျှောချကာ ဂျူနီယာညီမလေးကို မိစ္ဆာအခင်းအကျင်းအပြင်ဘက်သို့ အားဖြင့် တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း၌ သူ၏ နောက်ဆုံးစကားသံမှာ စူးရှစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ဒီနေ့ တစ်ယောက်ယောက် နောက်လှည့်ကြည့်ရဲရင် ငါ့ကို စီနီယာအစ်ကိုလို့ ခေါ်ဖို့ မထိုက်တန်ဘူး...”

နောက်ဆုံးတပည့်လေး မျက်စိရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွားချိန်တွင် ကျန့်ဟယ် ဒူးထောက် လဲကျသွားပြီး သူ၏ စန်းယွန်ဓားမှာလည်း ဘေးနားတွင် နှစ်ပိုင်းကျိုးသွားတော့သည်။

တွမ်ဖုန်း၏ ရေခဲဝိညာဉ်ဓားမှာလည်း အစိပ်စိပ်အမွှာမွှာ ကြွေမွသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သွေးမြစ်ထဲမှ ဆယ်ယူထားသူကဲ့သို့ပင် သွေးချင်းချင်းနီလျက် မလှုပ်မယှက် ထိုင်နေသည်။

ရှုအန်က ယခုအခါ အလွတ်ဖြစ်နေသော အခင်းအကျင်းဗဟိုချက်ကို ကြည့်ကာ ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ၏ တုန်ရီနေသော လက်ချောင်းများမှာ အခင်းအကျင်း အချပ်ပြားကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားဆဲပင်။

ပါရမီသုံးပါးဓားအခင်းအကျင်းမှာ မနည်းတောင့်ခံထားရသည့် အခြေအနေ ဖြစ်နေသည်။

အခင်းအကျင်းပြင်ပတွင်မူ အခြေတည်ဝိညာဉ်အဆင့် မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကျင့်ကြံသူ အကြွင်းအကျန် တစ်ခုတင်မကဘဲ နှစ်ခု ဖြစ်နေလေပြီ။

ဆရာတော် ဟွေ့ခုန်းသည် မူလက ဓားကိုင်ထားသော တတိယမြောက် မိစ္ဆာအကြွင်းအကျန်ကိုပါ နိုးထစေရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် တစ်စုံတစ်ရာသော အကြောင်းပြချက်ကြောင့် ထိုတစ်ခုမှာ မလှုပ်မယှက် ရှိနေဆဲပင်။

ကံကောင်းသည်မှာ ဓားကျောင်းတော် ပါရမီရှင်သုံးဦးကို ရှင်းပစ်ရန် အခြေတည်ဝိညာဉ်အဆင့် မိစ္ဆာနှစ်ဦးက လုံလောက်သည်ထက် ပိုနေသည်။

“စီနီယာအစ်ကို...” ရှုအန်က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြိုလဲတော့မည့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းထားရန် ကျိုးပဲ့နေသော လင်းရှန်းဓားကို မြှောက်လိုက်သည်။ “ဓားသမားတစ်ယောက်က သူ့ရဲ့ ဓားနဲ့ပဲ ရှင်သန်တာ။ ဓားကျိုးသွားရင် ကျွန်တော်တို့လည်း သေရမှာပဲ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဓားတွေ ကျိုးသွားပြီ။”

“မင်း မှားနေပြီ။ ညီလေးရှု...” ကျန့်ဟယ်က မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ သူ၏ အေးစက်သော အကြည့်မှာ လွင့်မျောနေသော မိစ္ဆာအကြွင်းအကျန် နှစ်ခုဆီသို့ စိုက်ကြည့်နေလေသည်။ “ငါတို့ ဘိုးဘေး ပြောခဲ့တာကို မှတ်မိလား။”

တွမ်ဖုန်းက လည်ချောင်းထဲမှ အက်ကွဲသောအသံဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

“တစ်နေ့ ငါတို့ရဲ့ ဓားတွေ ကြွေမွသွားခဲ့ရင်... ငါတို့ရဲ့ အရိုးတွေနဲ့ ဓားကို သွန်းလုပ်မယ်။ ငါတို့ရဲ့ သွေးတွေနဲ့ ဓားသွားကို သွေးမယ်။ ငါတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်ကိုတော့ မီးလျှံအဖြစ် လောင်မြိုက်စေမယ်...”

သူတို့ သုံးဦးစလုံး ဘေးချင်းယှဉ် ရပ်လိုက်ကြ၏။

သူတို့ နောက်ကွယ်တွင် အခြေတည်ဝိညာဉ်အဆင့် မိစ္ဆာများကြောင့် ထိတ်လန့်နေကြသော ဂိုဏ်းတပည့်များမှာ ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးနေကြသည်။

သူတို့နောက်ကွယ်တွင် မိစ္ဆာအခင်းအကျင်းမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ပိတ်နေသည်။

အက်ကြောင်းပြင်ပတွင်မူ မရေမတွက်နိုင်သော ဓားကျောင်းတော်တပည့်များသည် ဝမ်းနည်း ပူဆွေးသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့က ထိုအက်ကြောင်းကို ဆက်ဖွင့်ထားရန် စွမ်းအင်များကို သုံးနေကြပြီး ဘိုးဘေး ပေးသနားထားသော မိုးကြိုးမီးအဆောင်များနှင့် ကိုယ်တိုင် သန့်စင်ထားသော ဓားဓာတ်လုံးများကို ပစ်သွင်းနေကြသော်လည်း အချည်းနှီးသာ။

လျို့ဝှက်နယ်မြေအပြင်ဘက်မှ စွမ်းအင်လှိုင်းများကြောင့် ပိုမို၍ အစွမ်းထက်လာသော မိစ္ဆာ အခင်းအကျင်းမှာ ဖျက်ဆီး၍မရနိုင်လောက်အောင် ခိုင်မာလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် အပြင်ဘက် အလွှာများမှာ ပို၍ပင် ခိုင်ခံ့နေ၏။

အခြေတည်ဝိညာဉ်အဆင့်အောက် မည်သူမျှ ၎င်းကို အပြင်ဘက်မှ ဖောက်ထွင်းနိုင်မည် မဟုတ်။

သူတို့က ထိုအက်ကြောင်းကြီး ပြန်လည် ပိတ်ဆို့သွားသည်ကိုသာ ငေးကြည့်နေနိုင်တော့သည်။

“ဓားကျောင်းတော်က နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းတိုင်တိုင် တည်တံ့နေခဲ့တာဟာ ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ ဓားတစ်လက်ကြောင့် မဟုတ်ဘူး။” ရှုအန်က ကြွေးကြော်လိုက်သည်။

“ဓားသမားတွေရဲ့ ခိုင်မာတဲ့ အရိုးတွေကြောင့်ပဲ...”

“ဒီနေ့ ချန်းကျန်းတောင်ထွတ်ရဲ့ အကြီးဆုံးတပည့် ငါ ကျန့်ဟယ် ဓားအဖြစ် ပြောင်းလဲမယ်...”

“ဒီနေ့ ရက်စက်ခြင်းချောက်ကမ်းပါးရဲ့ အကြီးဆုံးတပည့် ငါ တွမ်ဖုန်း ဓားအဖြစ် ပြောင်းလဲမယ်...”

“ဒီနေ့ လင်ယွန်တောင်ထွတ်ရဲ့ အကြီးဆုံးတပည့် ငါ ရှုအန် ဓားအဖြစ် ပြောင်းလဲမယ်...”

“ဓားသုံးလက်... တကိုယ်တည်း...”

ပြေးဝင်လာသော အခြေတည်ဝိညာဉ်အဆင့် မိစ္ဆာနှစ်ဦးကို ရင်ဆိုင်ရင်း သူတို့ သုံးဦးစလုံးမှာ ကြောက်ရွံ့ခြင်းကင်းသော စိတ်ဓာတ်များဖြင့် လောင်မြိုက်နေကြ၏။

သူတို့၏ အသံများ ထပ်တူထွက်ပေါ်လာပြီး ဓားချင်းထိသံကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်သွားတော့သည်။

“ဓားအခင်းအကျင်း...”

“ပွင့်လာစမ်း...”

ချင်းလော်ဖုန်း သေဆုံးသွားခဲ့လေပြီ။

အခြေတည်ဝိညာဉ်အဆင့် မိစ္ဆာအကြွင်းအကျန် နှစ်ကောင်ကြောင့် သေဆုံးခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။

ဆရာတော် ဟွေ့ခုန်း၏ နတ်ဘုရားပညာရပ်ဖြစ်သော မဟာနေမင်းဝရဇိန်ချိပ်ပိတ်ကြောင့် ဖြစ်သည်။

နူးညံ့သော ဗုဒ္ဓအလင်းများ တောက်ပနေသော ထိုဧရာမလက်ဖဝါးမှာ မိစ္ဆာအကြွင်းအကျန်များကို နှိမ်နင်းရန် ရည်ရွယ်ခြင်းသာ ဖြစ်သင့်သည်။

သို့သော် ၎င်းမှာ ချင်းလော်ဖုန်း၏ ရင်ဘတ်ကို ယုတ်မာစွာ ရိုက်ချလိုက်ခြင်းပင်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တပည့်များက ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ငေးကြည့်နေကြသည်။

ဟွေ့ခုန်းက သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ပူးယှက်လိုက်၏။ သူ၏ နုနယ်ပြီး အမျိုးသမီးဆန်သော မျက်နှာတွင် ဝမ်းနည်းမှုနှင့် နောင်တရိပ်များ ပေါ်လွင်နေသည်။

“အော်မီတော်ဖော်... ကိုယ်တော်က မိစ္ဆာအကြွင်းအကျန်တွေကို လွတ်မြောက်စေချင်ရုံ သက်သက်ပါ။ ဒါပေမဲ့ ဝမ်းနည်းစရာကောင်းတာက တာအိုဖော်ချင်းက ငါ့လမ်းကြောင်းထဲကို ဝင်လာခဲ့တယ်။ ကိုယ်တော်... အပြစ်ကျူးလွန်မိပါပြီ။”

သူ၏ အကြည့်မှာ ပြန့်ကျဲနေသော ဂိုဏ်းတပည့်များဆီသို့ ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်၏။

သူတို့က မိမိတို့ဂိုဏ်းအသီးသီး၏ ထိပ်သီးများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့ အထဲတွင် ပါရမီရှင်များ၊ ထူးခြားသော ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်များနှင့် အလွန်အစွမ်းထက်သော ဒန်တျန်ပိုင်ရှင်များ ပါဝင်သည်။

မှန်ပေသည်။ သူတို့ထဲမှ မည်သူမျှ သူ သို့မဟုတ် စုန့်ချီယွဲ့ကို မယှဉ်နိုင်ကြပေ။

သို့သော် လွန်ခဲ့သော ဆယ်၁၀နှစ်ခန့်က သူနှင့် စုန့်ချီယွဲ့တို့သည် ယခု ပါရမီရှင်များဟူ၍ ခေါ်တွင်နေသူများထက် ပို၍ ပါရမီမသာခဲ့ပေ။။

ပါရမီရှင်များကို ရိတ်သိမ်းနိုင်ပေသည်။ သူနှင့် စုန့်ချီယွဲ့တို့ ရိတ်သိမ်းခံခဲ့ရသလိုပင်။

အမှန်စင်စစ် သူက ဟွေ့ခုန်း မဟုတ်ပေ။

စုန့်ချီယွဲ့လည်း စုန့်ချီယွဲ့ မဟုတ်။

သူတို့က ဖုံးကွယ်ထားရန်အတွက် ထိုအမည်များကို အသုံးပြုနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

မြင့်မြတ်နယ်မြေ၏ ပါရမီရှင်များအဖြစ် ဟန်ဆောင်နေရန်။

အခြားဂိုဏ်းများ လိုက်ဖမ်းရမည့် လမ်းပြကြယ်များ ဖြစ်နေရန်ပင်။

ယခုမူ ရိတ်သိမ်းရမည့် အချိန်တန်လေပြီ။

“အပြစ်ကို ဆေးကြောတဲ့အနေနဲ့ ငါကိုယ်တိုင် မင်းတို့အားလုံးကို ဒီကနေ လွတ်မြောက်အောင် လုပ်ပေးမယ်...” ဟွေ့ခုန်းက ကြွေးကြော်လိုက်သည်၊

သူ စတင် လှုပ်ရှားတော့သည်။

အချို့ကို သတိလစ်သွားအောင် လုပ်ကာ ဟင်းလင်းပြင်အတွင်းရှိ သူ၏ သုမေရုလက်စွပ်ထဲတွင် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

ကျန်ရှိသော အသုံးမကျသူများကိုမူ မိစ္ဆာအကြွင်းအကျန်များ၏ လက်ထဲသို့ ပစ်ထားလိုက်၏။

မိစ္ဆာအခင်းအကျင်းအနီးတွင် စုန့်ချီယွဲ့က သတိလစ်နေသော ဓားကျောင်းတော် ပါရမီရှင်များကို ကြည့်ကာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

“ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်၊ သိပ်ကောင်းတယ်။ သုံးယောက်လုံးက ထိပ်တန်းအဆင့် ဒန်တျန်တွေနဲ့ ဓားအမြစ်တွေ ရှိနေကြတာပဲ...”

“ယွဲ့ချန်ချီသာ ဒီထဲမှာ ပါရင် ပိုကောင်းမှာပဲ။”

ဟွေ့ခုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ။

“နေပါဦး... ဓားကိုင်ထားတဲ့ မိစ္ဆာအကြွင်းအကျန်က ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ။”

....