မြန်လိုက်တဲ့ဓားတစ်ချက်
Vol. 23 Ch. 222
“အဲဒီမိစ္ဆာအကြွင်းအကျန်ကို ဂရုမစိုက်နဲ့တော့။ အဲဒါက တည်ငြိမ်မှုမရှိတဲ့ ရုပ်သေးရုပ် သက်သက်ပဲ။”
စုန့်ချီယွဲ့သည် ပန်းနွယ်ပင်များကို အသုံးပြုကာ သတိလစ်နေသော ဂိုဏ်းတပည့်များကို တစ်စုတစ်စည်းတည်းဖြစ်အောင် ဆွဲယူလိုက်ပြီး ဓားကျောင်းတော်မှ အကြီးဆုံးတပည့် သုံးဦးကိုမူ သီးသန့်နေရာတစ်ခုသို့ ခွဲထုတ်ထားလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို ထုတ်ယူကာ တယ်လီပို့အခင်းအကျင်းကို စတင်ပြင်ဆင်တော့သည်။ ဆရာတော် ဟွေ့ခုန်းမှာ ပျောက်ဆုံးနေသော ဓားကိုင် မိစ္ဆာအကြွင်းအကျန်ကို ရှာဖွေရန် အာရုံရောက်နေသည်ကို မြင်ရာ သူက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ “မြန်မြန်လာပြီး အခင်းအကျင်းပြင်တာ ကူစမ်းပါ။ အရန်လျို့ဝှက်နယ်မြေက ပိတ်တော့မယ်။ ငါတို့ နယ်မြေတံခါး ပွင့်တဲ့အချိန်ကို သုံးပြီး ဒီကုန်ကြမ်းတွေအားလုံးကို တစ်ခါတည်း အပြင်ကို ပို့ရမှာ။ အမှားအယွင်း တစ်ခုခုဖြစ်ရင် ငါတို့နှစ်ယောက်လုံးက နတ်မိမယ် နဲ့ ဗုဒ္ဓသားတော်အဖြစ် ဆက်ရှိနေနိုင်ဖို့ အာမခံချက်မရှိဘူးနော်...”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဆရာတော် ဟွေ့ခုန်း တုန်ရင်သွားပြီး သူ၏မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့ရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွား၏။
သူက ပျောက်ဆုံးနေသော အကြွင်းအကျန်အပေါ် စွဲလန်းနေမှုကို ချက်ချင်းလက်လွှတ်လိုက်ပြီး စုန့်ချီယွဲ့ကို ကူညီကာ အပြောင်းအရွှေ့အခင်းအကျင်းကို ပြင်ဆင်တော့သည်။
“ဒီတစ်ခါ ဂိုဏ်းတပည့်တွေ အများကြီး လွတ်သွားကြတယ်။ ငါတို့ ဖုံးကွယ်ထားတာတွေ ပေါ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား။” ဟွေ့ခုန်းက အခင်းအကျင်း၏ အရန်နေရာတစ်ခုတွင် မှော်ပစ္စည်း တစ်ခုကို ချထားရင်း စုန့်ချီယွဲ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ဘိုးဘေးရဲ့ အစီအစဉ်ထဲမှာ အားလုံး တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ဆက်စပ်နေပြီးသားပဲ။ လျို့ဝှက်နယ်မြေ အပြင်ဘက်က ပြဿနာတွေကို ကျန့်ဝူမြင့်မြတ်နယ်မြေအပေါ် ပုံချလို့ရတယ်။ အတွင်းထဲမှာ ကတော့...” သူက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ “လွတ်သွားတဲ့ အဲဒီတပည့်တွေက အခင်းအကျင်းထဲ ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ တကယ် မြင်ခဲ့ရတယ်လို့ ရှင်ထင်နေတာလား။ ကျွန်မတို့ လျို့ဝှက်ချက်ကို သိတဲ့သူမှန်သမျှ အခုဆို အလောင်း ဒါမှမဟုတ် ကုန်ကြမ်းတွေ ဖြစ်နေကြပြီ။ ဒီပစ္စည်းတွေကို အပြင်ကို ပို့လိုက်တာနဲ့ ပြင်ပကမ္ဘာအတွက်တော့ သူတို့က လူသေတွေပဲ ဖြစ်သွားမှာ။”
စုန့်ချီယွဲ့က ပြုံးလိုက်သော်လည်း သူ၏မျက်ဝန်းများတွင် မထီမဲ့မြင်ပြုမှုနှင့် အေးစက်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ “တကယ်လို့ ကံကောင်းလို့ လွတ်သွားတဲ့သူအချို့က ကျွန်မတို့အကြောင်း ဖွင့်ပြောရင်တောင် ဘာဖြစ်လဲ။ ယောင်ချီက နတ်မိမယ်နဲ့ ဖန်ကျင်းကျောင်းတော်က ဗုဒ္ဓသားတော်တို့ဟာ သူတော်စင်တွေ မဟုတ်ဘူးလို့ ဘယ်သူက ယုံမှာလဲ။ မြင့်မြတ်နယ်မြေကြီး နှစ်ခုက လူသားစားတဲ့ ငရဲခန်းကြီးတွေပါလို့ ဘယ်သူက ယုံရဲမှာလဲ။ တကယ်လို့ အခြေအနေက အဆိုးဆုံးဖြစ်လာရင်တောင် အပြစ်ပုံချဖို့ ကျန့်ဝူမြင့်မြတ်နယ်မြေ ရှိသေးတာပဲ။ ကျန်းယိပိုင် သေသွားသရွေ့တော့ အရာအားလုံးကို သူတို့အပေါ် ပုံချလို့ရတယ်။”
“ဘိုးဘေးတွေ ကျန်းယိပိုင်ကို တကယ် ရှင်းနိုင်ပါစေလို့ပဲ မျှော်လင့်ရတာပဲ။” ဟွေ့ခုန်းက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်များ မှေးမှိန်သွားသည်။ သူက ကျန်းယိပိုင်၏ ဓားစွမ်းအားကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။
ထိုနေ့က မြင့်မြတ်နယ်မြေ သုံးခုကို မိစ္ဆာမျိုးနွယ်များ ဝိုင်းရံထားစဉ် ကျန်းရိပိုင် တစ်ဦးတည်းက အမြွှာဓားကို ကိုင်စွဲကာ မိစ္ဆာတပ်မကြီး၏ တောင်ဘက်အစမှ မြောက်ဘက်အဆုံးထိ လမ်းခုတ်ထွင်ခဲ့သည်။ မည်သည့်မိစ္ဆာမျှ သူ၏ဓားတစ်ချက်ကိုပင် တောင့်မခံနိုင်ခဲ့ချေ။ သူက မိစ္ဆာများကို အတုံးအရုံး သတ်ဖြတ်ခဲ့သဖြင့် မိစ္ဆာတပ်မကြီးမှာ လက်နက်များပင် စွန့်ပစ်ကာ တောင်ဘက် တောရိုင်းမြေများဆီသို့ အသည်းအသန် ထွက်ပြေးခဲ့ကြရသည်။ ထိုအခါမှသာ ကျန်းယိပိုင် ရပ်တန့်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုတိုက်ပွဲကပင် သူ့ကို လောက၏နံပါတ်တစ်ဓားကျင့်ကြံသူ ဟူသော ဘွဲ့ထူးကို ရရှိစေခဲ့သည်။
ကျန်းယိပိုင်က ဘိုးဘေးကြီး သုံးဦးအနက် အသက်အကြီးဆုံးဖြစ်ပြီး သူ၏ သက်တမ်းကုန်ဆုံးရန် နီးကပ်နေပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် သူက ကံကြမ္မာကုန်ဆုံးရန် နီးကပ်လေလေ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလာလေလေပင်။
“ပြီးပြီ။” စုန့်ချီယွဲ့သည် သူ၏ ပန်းနွယ်ပင်များကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။
သူ့နောက်ကွယ်ရှိ အခင်းအကျင်းထဲတွင် သတိလစ်နေသော ဂိုဏ်းပါရမီရှင်များမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။ အချို့မှာ ဟင်းလင်းပြင်ငယ် တစ်ခုအတွင်း ချိပ်ပိတ်ခံလိုက်ရပြီး အချို့မှာမူ ဟွေ့ခုန်း၏ သုမေရုလက်စွပ်ထဲသို့ အသိမ်းခံလိုက်ရသည်။
အလောင်းများ ပြန့်ကျဲနေသော စစ်မြေပြင်နှင့် မပျက်မစီးရှိနေသေးသော အခင်းအကျင်းကြီးကို ကြည့်ရင်း စုန့်ချီယွဲ့က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “အခင်းအကျင်းကို ဖွင့်လိုက်တာနဲ့ ငါတို့က ဒဏ်ရာအပြင်းအထန်ရထားတဲ့ ပုံစံမျိုး ပေါက်နေရမယ်။ မိစ္ဆာအကြွင်းအကျန်တွေက ကျန်တဲ့ ပါရမီရှိတဲ့ တပည့်တွေကို ဆက်လိုက်တိုက်ခိုက်နေလိမ့်မယ်။ ငါတို့က အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်ခဲ့လို့ အားအင်ကုန်ခမ်းနေတဲ့ သူတွေအဖြစ် အမြင်ခံရမယ်။ ဘယ်သူမှ ငါတို့ကို သံသယဝင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”
ဆရာတော် ဟွေ့ခုန်းက ချက်ချင်းပင် လဲလျောင်းရန် နေရာတစ်ခု ရှာလိုက်ပြီး သူ၏ရင်ဘတ်ကို ကိုယ်တိုင် ထိုးနှက်ကာ သွေးတစ်လုပ် အန်ထုတ်လိုက်၏။
“အဟွတ်... အဟွတ်... ငါ အဆင်သင့်ပဲ။”
စုန့်ချီယွဲ့က ပြိုလဲနေသော အပျက်အစီးများကို မှီထားလိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်ကို ဝတ်ရုံစထဲ ဝှက်ကာ အခင်းအကျင်းချပ်ပြားကို အသာအယာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
ဝုန်း...
အခင်းအကျင်းကြီးအတွင်းရှိ မိစ္ဆာစွမ်းအင်များမှာ ဗဟိုချက်ဆီသို့ စတင်စုစည်းလာသဖြင့် မြေပြင် တုန်ခါသွားသည်။
“ကောင်းလိုက်တဲ့ အစီအစဉ်။ တကယ့်ကို ထက်မြက်လှပါပေတယ်။”
အေးစက်သော အသံတစ်သံ သူတို့နောက်ကွယ်မှ ထွက်ပေါ်လာ၏။
ထိုစကားပြောသူမှာ ကြေးတံခါးပြင်ပရှိ မိစ္ဆာစွမ်းအင်များကြားတွင် တစ်ဝက်တစ်ပျက် ဖုံးကွယ် နေပြီး ညာဘက်လက်မှာ ဓားနှောင့်ပေါ်တွင် တင်ထားသည်။
ဓားကို ဓားအိမ်မှ မဆွဲထုတ်ရသေးသော်လည်း သူ၏ တည်ရှိမှုမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဖိအားကပင် ပတ်ဝန်းကျင် လေထုကို ခဲသွားစေသည်။
“ဘယ်သူလဲ...”
ဟွေ့ခုန်းနှင့် စုန့်ချီယွဲ့တို့က အသံလာရာသို့ ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
သို့သော် ထူထပ်လှသော မိစ္ဆာမြူခိုးများကြားတွင် နီရဲသော မျက်ဝန်းတစ်စုံနှင့် ဝေဝါးသော ပုံရိပ်တစ်ခုကိုသာ မြင်တွေ့ရသည်။
ထိုပုံရိပ်သည် ခြေတစ်လှမ်းချင်း တိုးလာပြီး ချမ်းစိမ့်စိမ့် သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်နေ၏။
“ကျုံးကျိုးလျို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ နှစ်တိုင်း ဘာလို့ တပည့်တွေ ပျောက်ပျောက် သွားရတာလဲ၊ ပျောက်သွားတဲ့သူတွေကလည်း ဘာလို့ အတော်ဆုံး ပါရမီရှင်တွေ ဖြစ်နေရတာလဲ ဆိုတာ မဆန်းတော့ဘူးပဲ။ ဒါတွေအားလုံးရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ရှင်တို့ နှစ်ယောက် ရှိနေတာကိုး။”
စုန့်ချီယွဲ့က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူက ထိုလူ မည်သူဖြစ်သည်ကို မသိသော်လည်း သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ သိပ်မပြင်းထန်လှ။ နောက်ထပ် မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်သည်။ သူ၏ တင်းမာမှုများ လျော့ကျသွား၏။
“မင်းလို မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်က ဘာနားလည်မှာလဲ။ ငါတို့လို ဖြောင့်မှန်တဲ့ မြင့်မြတ်နယ်မြေတွေက မင်းတို့လို မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကျင့်ကြံသူတွေကို ဘာလို့ အမြဲတမ်း နှိမ်နင်း နိုင်တာလဲ သိလား။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါတို့က အရင်းအမြစ်တွေကို ဘယ်လို ခွဲဝေရမလဲဆိုတာ သိလို့ပဲ။ အကောင်းဆုံး ကုန်ကြမ်းတွေကို စုစည်းနိုင်မှပဲ ခေတ်တစ်ခုကို စိုးမိုးနိုင်မယ့် တကယ့် အစွမ်းထက်သူတစ်ယောက်ကို ငါတို့ ဖန်တီးနိုင်မှာ...”
“စိတ်ဝိညာအမြစ်တွေကို ထုတ်ယူတယ်။ တာအိုခန္ဓာတွေကို ဝါးမျိုတယ်။ ဒန်တျန်တွေကို အစားထိုးတယ်။ ဝိညာဉ်တွေကို သိမ်းပိုက်တယ်။ ရှင်တို့ ကန့်ကွက်နေပါတယ်ဆိုတဲ့ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်တွေနဲ့ ဘာများ ကွာခြားသေးလို့လဲ။”
ဟွေ့ခုန်းနှင့် စုန့်ချီယွဲ့တို့ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ကြသည်။
“မင်းလို သာမန်မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကျင့်ကြံသူလေးက ငါတို့ကို ဆရာလာလုပ်ရဲတယ်ပေါ့။”
ဟွေ့ခုန်းက လက်ထဲမှ စိပ်ပုတီးကို အသာအယာ လှည့်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် သူတို့ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မလှုပ်မယှက်ဖြစ်နေသော မိစ္ဆာအကြွင်းအကျန် သုံးကောင်မှာ လှုပ်ရှားလာပြီး ကျူးကျော်သူထံသို့ ဝိုင်းလာကြသည်။
မိစ္ဆာစွမ်းအင်များမှာ အခင်းအကျင်းဗဟိုချက်သို့ စုပ်ယူခံနေရသဖြင့် သူတို့၏ အင်အား လျော့နည်းသွားသော်လည်း သူတို့က ရွှေရောင်အနှစ်သာရအဆင့် နှောင်းပိုင်း သို့မဟုတ် အထွတ်အထိပ် အဆင့်တွင် ရှိနေဆဲပင်။
စုန့်ချီယွဲ့က ရှေ့တွင် ရပ်နေသော ဓားကိုင်ထားသည့် မိန်းကလေးကို ကြည့်ရင်း မျက်လုံးများမှာ လောဘရိပ်များဖြင့် တောက်ပလာသည်။
“ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်... နောက်ထပ် တာအိုခန္ဓာ တစ်ခုပဲ။ ဓားစိတ်ဝိညာဉ်အမြစ် တစ်ခုတည်း ရှိတာတောင် ဓားကျင့်ကြံသူ ဖြစ်နေသေးတယ်။ မင်း မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ထဲ ကျသွားတာ နှမြောစရာပဲ... မင်း ကိုယ်တိုင် ပေါ်လာမှတော့ မင်းကိုလည်း ဒီနေ့ ငါတို့ရဲ့ ကုန်ကြမ်းအဖြစ် ပေါင်းထည့်ရမှာပေါ့။”
မိုရှုမိန် ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။
သူ၏ပုံရိပ်မှာ ခဏမျှ ဝေဝါးသွား၏။
သူတို့၏ အကြည့်ချင်း ဆုံရာ အကြားတွင် လေထဲ၌ လွင့်နေသော သစ်ရွက်ခြောက်တစ်ခုမှာ ရုတ်တရက် အေးခဲသွားသည်။
လေတိုက်ခတ်ခြင်း မရှိဘဲ စုန့်ချီယွဲ့၏ ဆံပင်စများမှာ လွင့်တက်သွား၏။
ရွှမ်း... ချွှမ်း...
သွေးရောင်လွှမ်းသော ဓားအလင်းတစ်ချက် လက်ခနဲ ပေါ်ထွက်လာသည်။
ကြေးတံခါးဘေးရှိ ပျက်စီးနေသော နံရံကြီးမှာ ချက်ချင်း ပြိုကျသွားတော့သည်။
“အရမ်း... မြန်လွန်းတယ်...”
စုန့်ချီယွဲ့၏ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များ ကျုံ့သွားသည်။
သူ၏ လည်ပင်းတွင် ပါးလွှာသော အနီရောင်မျဉ်းတစ်ကြောင်း ပေါ်လာသည်။ အစပိုင်းတွင် တိမ်သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် နက်ရှိုင်းလာကာ သူ၏ ဦးခေါင်းမှာ စောင်းကျသွား၏။
ဘုတ်...
သူ၏ ဦးခေါင်း မြေကြီးပေါ်သို့ ကျသွားလေသည်။
ဟွေ့ခုန်းက မည်သည့်ခံစားချက်မျှ မရှိဘဲ ကြည့်နေသည်။
သူက လက်ဖဝါးနှစ်ဖက်ကို ပူးယှက်ပြီး မိစ္ဆာအကြွင်းအကျန်များကို တိုက်ခိုက်ရန် အမိန့် ပေးလိုက်သည်။
သူက မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကို အခင်းအကျင်းအပြင်ဘက်သို့ပင် လွှတ်လိုက်သည်။ ကုန်ကြမ်းများ ပို၍ ရိတ်သိမ်းရန်အတွက် ဖြစ်သည်။
“မင်းရဲ့ ဓားက မြန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ကို သတ်နိုင်လောက်တဲ့အထိတော့ မမြန်သေးဘူး...”
မိုရှုမိန်၏ နောက်ကွယ်တွင် ပန်းနွယ်ပင်စုတစ်ခုမှာ မြေကြီးထဲမှ ပေါက်ထွက်လာပြီး ပုံစံအသစ် တစ်ခုအဖြစ် လည်ပတ်သွားသည်။ ၎င်းမှာ စုန့်ချီယွဲ့၏ ပုံစံနှင့် အတိအကျတူပင်။
“တောက်...”
ဓားကိုင်ထားသော မိန်းကလေးမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
ဝိညာဉ်ချောက်နက်၏ အေးစက်သော အသံမှာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မြည်ဟည်းသွား၏။
[ မင်းမှာ အမွှေးတိုင် တစ်ဝက်စာ အချိန်ပဲ ရှိတယ်။ အဲဒါပြီးရင် နောက်ဆက်တွဲဒဏ်ကို ချက်ချင်း ခံစားရလိမ့်မယ် ]
[ ရက္ခိုက်နှလုံးသား ကျင့်စဉ် ဒုတိယအတွဲက ငါ့ကို နှိမ်နင်းနိုင်သလို ထိန်းချုပ်နိုင်ပေမဲ့... နောက်ဆက်တွဲဒဏ်ကိုတော့ မတားဆီးနိုင်ဘူး... ]
[ အသက်ရှင်ချင်ရင် မိစ္ဆာအကြွင်းအကျန်တွေကို အရင်သတ်ပြီး အမြန်ပြေးတော့။ စုန့်ချီယွဲ့ကို ရင်မဆိုင်နဲ့ ]
“ရှင်က ကျွန်မကို စိတ်ပူနေတာလား။” မိုရှုမိန်က မိစ္ဆာအကြွင်းအကျန်များနှင့် စုန့်ချီယွဲ့တို့ သူ့ထံ တိုးကပ်လာသည်ကို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။
ထိုမိစ္ဆာဓားက မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မည်မျှအလိုရှိနေသည်ကို သူ ကောင်းကောင်းသိသည်။
အတူတူရှိခဲ့သည့် အချိန်တစ်လျှောက်တွင် သူ သင်ယူခဲ့ရသည့် အရာတစ်ခုမှာ ထိုဓားသည် အရာအားလုံးကို ဝါးမျိုတတ်သည့် ရက်စက်သော သားရဲတစ်ကောင်သာ။ ၎င်း၏ စကားများကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်၍ မရနိုင်ချေ။
[ မင်း ယုံချင်တာ ယုံ။ ငါကတော့ ငါ့ကိုယ်ငါ မြင့်မြတ်နယ်မြေလက်ထဲ မရောက်ချင်ရုံပဲ ]
[ ငါက မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို အကောင်းအတိုင်း လိုချင်တာ။ စိတ်ဝိညာဉ်အမြစ်တွေ အထုတ်ခံရ၊ တာအိုခန္ဓာ အခိုးခံရ၊ ဒန်တျန် အဆွဲထုတ်ခံရပြီး အသုံးမကျတဲ့ အခွံသက်သက်ကြီး ဖြစ်နေတာမျိုး မဟုတ်ဘူး ]
မိုရှုမိန်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။
သူက ဓားကို လမ်းကြောင်းပြောင်းလိုက်ပြီး တိုက်ခိုက်မှုများကို မိစ္ဆာအကြွင်းအကျန်များဆီသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။
နှစ်ဖက်စလုံးမှာ ရွှေရောင်အနှစ်သာရအဆင့် အထွတ်အထိပ်တွင် ရှိနေကြ၏။
သူ၏ မိစ္ဆာဓားစွမ်းအားဖြင့် ၎င်းတို့ကို နောက်ဆုတ်သွားအောင် လုပ်နိုင်လျှင် လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖန်တီးပြီး ထွက်ပြေးနိုင်ပေလိမ့်မည်။
ထိုအချိန်တွင် မိစ္ဆာစွမ်းအင်များ အားလုံးမှာ အခင်းအကျင်းဗဟိုချက်အတွင်းသို့ အပြည့်အဝ စုပ်ယူခြင်း ခံလိုက်ရသည်။
မိစ္ဆာအခင်းအကျင်းကြီး ပြိုလဲသွားလေပြီ။
အလောင်းများ ပြန့်ကျဲနေသော စစ်မြေပြင်ကြီးမှာ ယခုတွင် အခင်းအကျင်း အပြင်ဘက်ရှိ ကျန်ရှိနေသော ဂိုဏ်းတပည့်များ အားလုံး၏ အရှေ့တွင် အကာအကွယ်မဲ့စွာ ပေါ်ထွက်၍ လာတော့သည်။
ထိုနေရာတွင် စုန့်ချီယွဲ့နှင့် တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားနေသည်မှာ မိုရှုမိန်ပင် ဖြစ်သည်။
...